Beethoven: Μες από την μουσική του της τρικυμίας σ’ εκείνη της χαράς


thon boat

Ταλανιζόταν για καιρό όμοια με βάρκα σε τρικυμία, μόνος στο πέλαγο, πότε π’ άνοιγε η θάλασσα χοάνη να τον δεχθεί, πότε που τον άφηνε μικρανάσες  να πάρει τότε που τον σήκωνε όμοια με καρυδότσουφλο ίσαμε τον σκοτεινιασμένο ουρανό ανταριασμένη απ’ το άνεμο, πότε που τον «έτρεχε» πάνω από τ’ αφρισμένα της νερά κι ύστερα που τον κορόιδευε τάχατες πως είχε κοπάσει από την κάλμα να τον αφήσει να χαρεί πως πίσω του είχε αφήσει την θύελλα, ίσα για να τον τυλίξει πάλι στα κύματα. Εξουθένωση! Πνιγόταν, μ’ αρνήθηκε την ανασαιμιά του θανάτου.. Κι η ακτή μακρυά…Θα άντεχε;

Ήταν Οκτώβρης ο μήνας, σαν και τώρα, που ‘γραψε μια επιστολή, ένα είδος διαθήκης του, για τους δυο αδελφούς του.. Ένοιωθε την ανάγκη να μιλήσει, να τους εξηγηθεί για την συμπεριφορά του, να τους πει για το μυστικό του, να το πουν στον κόσμο, να μην έχουν λάθος γνώμη γι’ αυτόν..Και τους έγραψε πολλά για κείνον και αναμεταξύ των άλλων:

Fascimile-of-the-Heiligenstadt-Testament«O you men who think or say that I am malevolent, stubborn or misanthropic, how greatly do you wrong me, You do not know the secret cause which makes me seem that way to you…. Such incidents drove me almost to despair; a little more of that and I would have ended my life – it was only my art that held me back. Ah, it seemed to me impossible to leave the world until I had brought forth all that I felt was within me…»

«Ω! Εσείς άντρες που σκέφτεστε ή λέτε ότι είμαι κακόβουλος, αγύριστο κεφάλι ή μισάνθρωπος, πόσο μεγάλο λάθος κάνετε για μένα. Δεν ξέρετε τη μυστική αιτία που με κάνει να φαίνομαι έτσι σε σας… Τέτοια περιστατικά με οδήγησαν σχεδόν σε απόγνωση, λίγο ακόμη και θα είχα δώσει τέλος στην ζωή μου- ήταν μόνο η τέχνη μου που με συγκράτησε . Αχ, Μου φάνηκε αδύνατο να αφήσω τον κόσμο μέχρι να φανερώσω όλα εκείνα που ένιωσα μέσα μου.. »

                                                             Κι ύστερα την υπέγραψε..

TestamentHeiligenstadt_FinHeiligenstadt, October 6, 1802

(Heiligenstadt,  6 Οκτωβρίου 1802)

Ludwig van Beethoven (Λούντβιχ Βον Μπετόβεν )

Ναι, γι’ αυτόν τον ταλαίπωρο, τον υπέροχο, τον μοναδικό, τον παγκόσμιο και ανεπανάληπτο μουσουργό, ο λόγος μου. Για τον Λούντβιχ Βον Μπετόβεν!

Γι’ αυτόν και για την αρχή της δοξασμένης νέας πορείας του στην μουσική που ξεκίνησε από τότε, μετά από κείνη την “διαθήκη” του…Τότε που την έγραψε, το 1802, ο Μπετόβεν ήταν 32 ετών, σχεδόν κωφός και γνώριζε πια ότι η πάθησή του δεν θα είχε θεραπεία μα κι’ ότι θα χειροτέρευε μέχρι να κουφαθεί εντελώς!. ‘Ήδη από τα 25 του χρόνια ο νεαρός συνθέτης είχε τα πρώτα σημάδια κώφωσης και μετά στα επόμενα έτη, ζούσε μες την αγωνία και με τις ψεύτικες ελπίδες των γιατρών του..Πόσο καταστροφικό θα φαινόταν το αύριο γι’ αυτόν τον φιλόδοξο συνθέτη που η ζωή του ήταν η μουσική..! Κι έπρεπε να το αποδεχθεί… Βλέπετε, τότε δεν ήξερε ακόμη,  ότι όσο έχανε την αίσθηση της έξω ακοής, τόσο ανέπτυσσε την αίσθηση της “εσωτερικής” ακοής κι έτσι πως καλλιεργούσε το χάρισμα.

Κι ήταν το 1802 που ο Μπετόβεν έφτασε να είναι πολύ πολύ δυστυχής..Ο ιατρός του τότε, βλέποντας την κόπωση και την κατάρρευση του Μπετόβεν του ζήτησε να κάνει διακοπές, να ξεκουραστεί κάπου μακρυά από την πόλη, την Βιέννη όπου έμενε. Κι εκείνος πήγε στο χωριό Heiligenstadt, μερικά χιλιόμετρα πιο μακρυά, κι εκεί στους λίγους μήνες που έμεινε από την άνοιξη του 1802 ως και το φθινόπωρο του 1802 έγραψε την “διαθήκη” του που έμεινε γνωστή ως  “THE HEILGENSTADT TESTAMENT” …Δείτε, με ποια λόγια συμπλήρωσε τέσσερις μέρες μετά, την “διαθήκη του” αυτή:

“Heiligenstadt, October 10, 1802, thus do I take my farewell of thee – and indeed sadly – yes that beloved hope – which I brought with me when I came here to be cured at least in a degree – I must wholly abandon, as the leaves of autumn fall and are withered so hope has been blighted, almost as I came – I go away – even the high courage – which often inspired me in the beautiful days of summer – has disappeared – O Providence – grant me at least but on e day of pure joy – it is so long since real joy echoed in my heart – O when – O when, O Divine One – shall I find it again in the temple of nature and of men – Never? no – O that would be too hard.”Ludwig van Beethoven 

Κι ύστερα; Μα, αυτό ήταν. Ο τριανταδιάχρονος τότε, ήδη σχεδόν κωφός, ταλαντούχος μουσικοσυνθέτης Ludwig van Beethoven (Λούντβιχ Βον Μπετόβεν) έβαλε την “διαθήκη του” στο συρτάρι του και μετά την ξέχασε.Κυριολεκτικά! Την ανακάλυψαν μετά τον θάνατό του  και αφού είχε στο μεταξύ γράψει άλλες δυο: μια το 1824, και την άλλη, την τελευταία  λίγο πριν  πεθάνει, στις 26 Μαρτίου του 1827.Ludwig-van-Beethoven-1803

Λίγους μήνες μετά την ‘διαθήκη” του και μες στο 1803,  σαν ένοιωσε πως ήρθε η ώρα, έγειρε και η βασανισμένη του ψυχή για κείνα που την ταλάνισαν, έκανε την σιωπή της μουσική, την τρικυμία της, νότες Ήταν η τέχνη του, άλλωστε. Την άπλωσε  στον κόσμο ν’ ακουστεί, το μυστικό του μες από κείνη έδωσε..Ακούστε τη:

 https://www.youtube.com/watch?v=7pUrCPl1t04΄

Είναι η σονάτα του: Sonata in D minor op. 31 no. 2, που έγινε γνωστή μετά, ως Sonata with Recital, or The Tempest Sonata.Έγινε παγκόσμια γνωστή ως The Tempest Sonata παίρνοντας τ’ όνομά της από το ομώνυμο θεατρικό έργο του Σαίξπηρ..Αυτό συνέστησε ο γραμματέας του Μπετόβεν τότε, όταν ρωτήθηκε για το τι σημαίνει η σονάτα «Read attentively Shakespeare’s Tempest!”

Αυτή είναι η σονάτα, το γέννημα της τρικυμίας  που σηματοδότησε την αρχή της νέας πορείας του Beethoven στην μουσική. Κι μετά από αυτή την σονάτα, η και λεγόμενη ηρωϊκή (Eroica) τρίτη του συμφωνία, και έπειτα στα χρόνια που ακολούθησαν, ο μουσουργός χάρισε στον κόσμο μας μεγάλη ομορφιά με τα υπέροχα απαράμιλλα μουσικά του έργα πουBeethoven Wanderweg Ansichtskarte δημιούργησε. Αποκορύφωμά τους, η  τελευταία του συμφωνία , η ενάτη του, την Symphony No. 9 in D minor, Op. 125, αυτή που αποκαλείται και η συμφωνία της χαράς «The Symphony of Joy«. Μες από την μουσική του της τρικυμίας  και όντας εντελώς κωφός πια, σε εκείνη της ωδής στην χαρά.. Μες από τον πόνο και τον κόπο, στην χαρά..Τι ταξίδι ζωής!  Μας την έδωσε στις 7 Μάη του 1824. Κι από τότε έχει κάνει μεγάλο ταξίδι στον χρόνο και στις ανθρώπινες ψυχές. Ακούστε την ενάτη του, την θεϊκή!

   1. blu

‘Ήταν ο τρόπος μου, όπως είδα την σονάτα του Piano Sonata No.17, Op.31 No.2, γνωστή και ως “Tempest” του Μπετόβεν μα και την ενάτη του, την τελευταία του συμφωνία, την συμφωνία του της χαράς, την πρώτη χορωδιακή συμφωνία. Κι ήταν η τελευταία του αυτή, όπως έλεγε στο ποίημά του “ωδή στην χαρά” ο Σίλλερ, (Johann Christoph Friedrich von Schiller), ο δικός του τρόπος για να μας δώσει με αυτήν:

“You millions, I embrace you.

This kiss is for all the world!”

 1. blu

Σημειώσεις- πηγές μου:

1. Για τον Αμερικανό ζωγράφο William Thon ( 1906-2000):William Thon http://rogallery.com/Thon_William/thon-biography.html, http://www.caldwellgallery.com/bios/thon_biography.html, http://www.caldbeck.com/artist/william-thon-am-1906-2000/bio

https://theartofpianoperformance.me/2012/04/23/httpdelicious-comstacksjamilasahar/

http://pianolessonsindianapolis.com/music-criticism/beethoven-tempest-sonata.htm

2. Για την “διαθήκη” του Μπετόβεν την γνωστή ως “The Heiligenstadt Testament’: Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ στο γερμανικό κείμενο και στην μετάφρασή του στην αγγλική: http://www.nyu.edu/classes/gilbert/classic/heiligenstadt.html,

http://www.utahsymphony.org/blog/2014/12/heiligenstadt-part-2-of-the-online-learning-guide-to-beethoven/, http://www.novelguide.com/reportessay/music-and-art/art/prophecy-heiligenstadt-testament

3. Για την σονάτα του Μπετόβεν, την σονάτα Tempest Sonata  : https://theartofpianoperformance.me/2012/04/23/httpdelicious-comstacksjamilasahar/, https://www.britannica.com/topic/Heiligenstadt-Testament,

4. Για την ενάτη συμφωνία του Μπετόβεν δείτε :https://www.thoughtco.com/beethovens-ode-to-joy-lyrics-history-724410,

https://www.theatlantic.com/entertainment/archive/2010/09/what-does-beethovens-ninth-symphony-mean/62556/,

4. Για την ζωή και το έργο του Μπετόβεν, δείτε και:  http://www.lvbeethoven.com/Bio/BiographyLudwig.html, http://www.beethoven.ws/,

Advertisements

Οι πιο ωραίοι άνθρωποι ..


Max Leiva Tutt'Art@ (33)

          “The cost of a thing is the amount of what I call life which is required to be exchanged for it, immediately or in the long run”.

          “Το τίμημα όποιου πράγματος εξισώνεται με την αξία εκείνου που ονομάζω ζωή η οποία απαιτείται να ανταλλαγεί γι ‘αυτό, άμεσα ή μακροπρόθεσμα”

έλεγε ο Henry David Thoreau (1817-1862), Walden,

Max Leiva, 1966, Abstract Figurative sculptor

«Οι πιο ωραίοι άνθρωποι που ξέρουμε είναι εκείνοι που έχουν γνωρίσει την ήττα στη ζωή τους, που έχουν υποφέρει, που έχουν αισθανθεί την απώλεια, και που έχουν βρει την έξοδο απ’ αυτά τα βάθη.
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ευγνωμοσύνη, έχουν ευαισθησία, και μια κατανόηση της ζωής που τους γιομίζει με ευσπλαχνία, τρυφερότητα, και  από βαθειά αγάπη που τους κάνει να νοιάζονται. Οι ωραίοι άνθρωποι δεν συμβαίνει απλά να είναι»

Max Leiva

“The most beautiful people we have known are those who have known defeat, known suffering, known struggle, known loss, and have found their way out of the depths. These persons have an appreciation, a sensitivity, and an understanding of life that fills them with compassion, gentleness, and a deep loving concern. Beautiful people do not just happen.”

~ Ελίζαμπεθ Κούπμλερ-Ρος, (Elisabeth Kübler-Ross 1926-2004

απόσπασμα από το βιβλίο της: Death: The Final Stage of Growth, 1975)

1. blu

Τα γλυπτά είναι του  σύγχρονού μας γλύπτη από την Γουατεμάλα, Max Leiva.

cave altamira


35.000 χρόνια πριν….

Prehistoric Cave Paintings1

Κάποιος φώναξε..Υπάρχω

Prehistoric Cave Paintings - Altamira cave paintings. (59)

Κι οι άλλοι απόκοντα φωνάξαν : Υπάρχουμε και είμαστε πολλοί…

Prehistoric Cave Paintings - Altamira cave paintings.

                           .. σε γυμνές φωτογραφίες

Πριν την προσέγγιση


Loui Jover - Tutt'Art@ (34)

1. blu

Τρομάζω από κάτι που πλησιάζει σέρνοντας τα πόδια του κόντρα στο χιονόνερο.

‘Ένα κομμάτι του τι θα ακολουθήσει.

Ένας αποσπασμένος τοίχος.Κάτι χωρίς μάτια.Σκληρό.

Ένα πρόσωπο από δόντια!

Ένας μοναχικός τοίχος. ‘Η μήπως είναι το σπίτι εκεί

και δεν το βλέπω;

Το μέλλον: ένας στρατός από άδεια σπίτια

που προσπαθεί να πορευτεί στο χιονόνερο.

ΙΙ

        Δυο αλήθειες πλησιάζουν η μια την άλλη. Η μια έρχεται από μέσα, η άλλη απ’ έξω

και κει που συναντιούνται μπορεί να δει κανείς τον εαυτόν του.

Όποιος αντιλαμβάνεται τι πρόκειται να συμβεί φωνάζει απεγνωσμένα:

“Σταμάτα!

Οτιδήποτε άλλο εκτός απ΄ το να πρέπει να γνωρίσω τον εαυτόν μου.”

Υπάρχει κι ένα πλοίο που θέλει να δέσει- προσπαθεί στο μέρος αυτό-

και θα προσπαθεί χιλιάδες φορές.   

cropped-loui-jover-tuttart-15_thumb.jpg

Απ’ το σκοτάδι του δάσους βγαίνει ένας μακρύς γάντζος, μπαίνει

μέσα  από το ανοιχτό παράθυρο

και καταλήγει ανάμεσα στους καλεσμένους στην γιορτή που έχει ανάψει.                                           

III

Το διαμέρισμα όπου έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου θ’

αδειάσει. Είναι ήδη εντελώς άδειο. Η άγκυρα έχει σηκωθεί- κι ενώ ακόμη επικρατεί πένθος, είναι το ελαφρότερο διαμέρισμα της πόλης.

Η αλήθεια δεν χρειάζεται έπιπλα. Έχω κάνει τον γύρο της ζωής μου κι έχω επιστρέψει στο σημείο εκκίνησης: ένα άδειο δωμάτιο.Πράγματα που έχω ζήσει εδώ εμφανίζονται στους τοίχους σαν αιγυπτιακές ζωγραφιές,

σκηνές στο εσωτερικό  ενός τάφου. Σβήνουν όμως σιγά σιγά. Επειδή το φως παραείναι δυνατό. Τα παράθυρα έχουν μεγαλώσει. Το κενό διαμέρισμα είναι μια μεγάλη διόπτρα που βλέπει τον ουρανό.

Έχει ησυχία όπως σε λειτουργία κουακέρων.

Το μόνο που ακούγεται είναι τα περιστέρια στην πίσω αυλή, το γουργουρητό τους.

1.-blu_thumb.gif

Το παρόν ποιητικό κείμενο του Νομπελίστα ποιητή, ψυχολόγου Tomas Gösta Tranströmer, (15 /4/1931 – 26/3/2015), το ονομάζει “προοίμια” από την ενότητα των ποιημάτων του με τίτλο “Βλέποντας στο σκοτάδι” σε μετάφραση Βασίλη Παπαγεωργίου 

Reciprocal-Accords-1942.jpg

2.BIBLIA__thumb.gifΠηγές, σχόλια.

Διόπτρα η [δióptra] Ο25 : (οπτ.) όργανο που αποτελείται από ένα σύστημα φακών και που χρησιμοποιείται για την παρατήρηση αντικειμένων τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση: H ~ του Γαλιλαίου. Πρισματική ~. Aστρονομική ~, διοπτρικό τηλεσκόπιο. || (πληθ., λόγ.) διπλή διόπτρα για τη χρησιμοποίηση και των δύο ματιών· κυάλια. (δες:http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%B4%CE%B9%CF%8C%CF%80%CF%84%CF%81%CE%B1&dq=

Το προοίμιο= η εισαγωγή, ο πρόλογος, πχ σε ένα ποιητικό έργο όπως του .

«Το προοίμιο λοιπόν είναι η αρχή του ρητορικού λόγου, ό, τι είναι ο πρόλογος στη (δραματική) ποίηση και το προαύλιο στην αύληση: όλα αυτά είναι αρχές, κάτι σαν άνοιγμα δρόμου προς ό, τι θα ακολουθήσει. Το προαύλιο λοιπόν μοιάζει με το προοίμιο των επιδεικτικών λόγων· πραγματικά οι αυλητές, αφού πρώτα παίξουν ένα κομμάτι που ξέρουν να το παίζουν καλά, το συνάπτουν τονικά με την αρχή του κομματιού που πρόκειται να εκτελέσουν· με τον ίδιο τρόπο πρέπει να γράφει κανείς και τους επιδεικτικούς του λόγους: αφού πρώτα πει κάτι -οτιδήποτε- που του αρέσει, να περνάει αμέσως στο προοίμιο και να κάνει τη σύνδεση με το θέμα του.πηγή: Αριστοτέλης, «Ρητορική», βιβλίο τρίτο.

Οι πίνακες ζωγραφικής  με την φιγούρα την γυναικεία και το γυναικείο πρόσωπο είναι του σύγχρονου σουρεαλιστή ( Abstract /Surrealist) Αυστραλού ζωγράφου Loui Jover

Ο τελευταίος πίνακας είναι του Wassily Kandinsky( 1866-1944) και έχει τον τίτλο Reciprocal Accords  (αμοιβαίες συμφωνίες)

Ο έρωτας, στην ένωση του ποταμού με τήν θάλασσα


terrapapers.com_-Warren-Keelan-Australia-1

“Τη θάλασσα τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει; “

 

 30lc9wo.jpg

 “Η Ένωση είναι ένας μανιασμένος ποταμός

που χύνεται κατ’ ευθείαν στη θάλασσα

Απόψε η Σελήνη δίνει φιλιά στ’ αστέρια..

Ο,τι αγγίζω, ο,τι βλέπω γίνεται φωτιά της αγάπης-

Αγαπημένε μου, αυτό γίνε για μένα»

1. blu

     2.BIBLIA_                                                                        

   Κι είπα να μιλήσω με την γλώσσα των ποιητών:

α) Ο αρχικός στίχος είναι απόσπασμα  από το έργο του ποιητή μας Γ. Σεφέρη  “Μυθιστόρημα” , Κ’  υπό   τον  τίτλο “Ανδρομέδα”

             β)  Η  παρακάτω του video ποιητική στροφή είναι από το ποίημα του Μελβάνα Τζελαλεττίν Μωχαμέντ Μπαλκί (Ρουμί) (1207-1273 μ.Χ.)” Στον κήπο του Αγαπημένου “   

                      γ) Οι στίχοι του τραγουδιού που αποδίδει η Melody Gardot έχουν στην αγγλική ως εξής:

Lyrics to Love Me Like A River Does

Love me like a river does
Cross the sea
Love me like a river does
Endlessly
Love me like a river does
Baby don’t rush you’re no waterfall
Love me that is all
Love me like a roaring sea
Swirls about
Love me like a roaring sea
Wash me out
Love me like a roaring sea
Baby don’t rush you’re no waterfall
Love me that is all
Love me like the earth itself
Spins around
Love me like the earth itself
Sky above below the ground
Love me like the earth itself
Baby don’t rush you’re no waterfall
Love me that is all

Στις ομιχλιασμένες νύχτες


ΜΟΝΟΠΆΤΙ ΣΤΗΝ ΟΜΊΧΛΗ

“…   Δε θυμάμαι από πού ερχόταν εκείνη η ομίχλη· μάλλον κατέβαινε από ψηλά. Tώρα, πάντως, ξεκινάει βαθιά απ’ τα όνειρα. Aυτά που χρόνια μένανε σκεπασμένα μ’ ένα βαρύ καπάκι, που όμως πήρε απ’ την πίεση για καλά να παραμερίζει.

Πέφτει πολλή ομίχλη, γίνομαι ένα μ’ αυτήν, και ξεκινάω. Aκολουθώ άλλες σκιές ονοματίζοντάς τες. Περπατώ κοιτάζοντας το λιθόστρωτο. Aυτό σε πολλούς δρόμους και δρομάκια ακόμα διατηρείται. Δεν υπάρχει, βέβαια, ανάμεσα στις πέτρες το χορταράκι, που φύτρωνε τότε. Όλα έχουν γκρεμίσει ή ξεραθεί.

                   Kανένας θάνατος δεν είναι καλός. Ω, και νά ‘ταν αλήθεια, αυτό που λένε πως θα τους ξαναβρούμε όλους..                        

                     fog-house-4

       Aκολουθώντας τις σκιές μπαίνω πάντα στον ίδιο δρόμο.

    Tα δέντρα και τα φυτά θεριεύουν μες στη μοναξιά και τη θολούρα. Γίνονται σαν κάστρα τεράστια. Φτάνω στο αγέρωχο σπίτι το τυλιγμένο με κισσούς και φυλλώματα. Παρόλο που οι σκιές  κοντοστέκονται και σα να μου γνέφουν, εγώ δεν πλησιάζω καν στην Πορτάρα. Θαρρώ πως μόνο αγαπημένο πρόσωπο θα με  πείσει κάποτε να την περάσω.

    Φεύγω και ξαναχάνομαι μέσα στα τραμ, τα φώτα και την κίνηση. O νους μου είναι κολλημένος στην ομίχλη και σ’ όλα όσα είδα μέσα σ’ αυτήν. Προσπαθώντας να ξεχαστώ περπατώ πολύ τις ομιχλιασμένες νύχτες. Aισθάνομαι κάποια ανακούφιση με το βάδισμα. Tα μεγάλα βάσανα κατασταλάζουνε σιγά σιγά στο κορμί και διοχετεύονται απ’ τα πόδια στο υγρό χώμα…”

blu

 Είναι ένα  απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Ιωάννου  «Η μόνη Κληρονομιά”

Πίσω από τις εικόνες των ματιών


 

                               Λατρεύτηκε κανείς εδώ;

99601d31dcbc

υπήρχε κάποιος;

           ή πέρασε απλώς ο χρόνος και άφησε την ομορφιά του;

 1.-blu_thumb.gif

                                                                                    Από την ποιητική συλλογή της Μαρίας Λαϊνά “»Μικτή τεχνική»