Με τα μάτια ανοιχτά..


Τριάντα μία του Δεκέμβρη κι ο μήνας ξεψυχάει..Μια νέα χρονιά στο ξημέρωμα του νέου μήνα θ’ ανατείλει..Θα 'ρθεί να δώσει ανάσα  ζωής στον Δεκέμβρη και να συνεχίσει ή θα τον αφήσει πίσω της νεκρό φέρνοντας νέα ανάσα στον νέο χρόνο με τον νέο μήνα; Τι ώρα και τούτη!! Μετέωρη ώρα ανάμεσα στο πριν και στο … Continue reading Με τα μάτια ανοιχτά..

Στερνό κατευόδιο


Δάγκωσα τη μέρα * και δεν έσταξε ούτε             σταγόνα πράσινο αίμα Φώναξα στις πύλες * κι η φωνή μου πήρε             τη θλίψη των φονιάδων Μες στης γης το κέντρο * φάνηκε ο πυρήνας             που όλο σκοτεινιάζει   Κι η αχτίδα του ήλιου * γίνηκεν, ιδέστε             ο μίτος του Θανάτου! Ω πικρές … Continue reading Στερνό κατευόδιο

«L’amour est un oiseau rebelle», Ανυπόταχτο πουλί ο έρωτας!


«Ελάτε, ελάτε τώρα! Το βλέπετε πως είμαι τσιγγάνα. Θέλετε να σας πω τη μοίρα σας; Ακούσατε να μιλάνε για την Καρμενθίτα; Ε, εγώ είμαι». Έτσι απλά του συστήθηκε. Και εκείνος βρέθηκε έξαφνα μπροστά σε «μια ομορφιά παράδοξη και άγρια, μια μορφή που ξένιζε αρχικά, μα που έμενε αλησμόνητη. Τα μάτια της ιδίως είχαν μια έκφραση … Continue reading «L’amour est un oiseau rebelle», Ανυπόταχτο πουλί ο έρωτας!

Το γκρίζο ντύμα


Τι κι αν διανύουμε την Άνοιξη; Γι’ άλλους  είναι πάντα ένα Φθινόπωρο γιομάτα χρώματα της ίριδας και του χρυσαφιού..μα με ντύμα γκρίζο, πάντα γκρίζο..            “Γκρίζο σαν και τα μάτια σου” Φθινοπώριασε. Επιστρέφω στο σπίτι από το δρόμο με τα πλατάνια, περπατώντας. Δεν πήρα αυτοκίνητο ούτε λεωφορείο ούτε ποδήλατο. Τίποτα τελοσπάντων που να κινείται πάνω … Continue reading Το γκρίζο ντύμα

Αγκαλιάζοντας τις ρωγμές


The birds, they sang                                                                                   Τα πουλιά τραγούδαγαν At the break of day        … Continue reading Αγκαλιάζοντας τις ρωγμές