Tai Chi Chuan: Ο κινούμενος διαλογισμός σε μια εικόνα


  Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.Και, έτσι, λένε ότι  είναι

DCIM\100MEDIA\DJI_0105.JPG

Και εδώ, σε αυτήν την εικόνα είναι χίλιοι άνθρωποι σε μια εικόνα. Και, έτσι, λένε ότι είναι.

Εντυπωσιακή, έτσι;

Η φωτογραφία είναι του Κινέζου Jianguo Gong και έχει τον τίτλο “Tai Chi” Απεικονίζει αθλούμενους  σε συγχρονισμό στην πρακτική της αρχαίας Κινεζικής πολεμικής τέχνης Tai Chi Chuan πάνω σε ένα τεράστιο μωσαϊκό κοντά στον ποταμό Yangtze River στην πόλη Wuhan, της επαρχίας Hubei   της Κεντρική Κίνας τον Δεκέμβρη του 2016.

Χάρις σε αυτήν την εκπληκτική του φωτογραφία, ο Jianguo Gong τιμήθηκε με το πρώτο διεθνές βραβείο κουλτούρας  ερασιτεχνικής φωτογραφίας της Sony για το έτος 2017, όπως επίσης και με το πρώτο Εθνικό βραβείο της Κίνας

Ξεκινώντας από μια εικόνα, που με εντυπωσίασε γιατί  είδα ότι δεν είναι μόνο αυτό που δείχνει, είπα να μάθω περισσότερα:

Τι είναι το Tai Chi Chuan; Δεν είμαι το κατάλληλο άτομο για να σας μιλήσω γιαυτό..Διάβασα, ανάμεσα στα άλλα, ότι δεν είναι μόνο πολεμική τέχνη αλλά και εξαιρετική άσκηση για όλες τις ηλικίες προς αυτοσυγκέντρωση και για την υγεία του νου και του σώματος. Εκείνο που είδα από την μεριά μου σε αυτή την τέχνη από τους αθλούμενους ή ασκούμενους στην πρακτική της ήταν ότι σε αυτή δεσπόζει η αυτοπειθαρχία, η πειθαρχία, η τάξη, η αρμονία και η χάρις, μα κυρίως ο πλήρης αυτοέλεγχος του νου πάνω στο σώμα και και την εξάσκηση του όλου του ανθρώπου ( του νου, της ψυχής της ενέργειάς του και του σώματός του) προς τον στόχο και για την επίτευξή του. Εκπληκτική τέχνη!.. Όμως για τα περισσότερα στο θέμα, που το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, θα αφήσω εκείνους που το κατέχουν ή όπως και νάχει , ξέρουν περισσότερα για το θέμα, να πουν:.

Όπως αντιγράφω αποσπασματικά από σχετική δημοσίευση στο  capital :

{Πρόκειται για μια ακόμη παραδοσιακή κινεζική πολεμική τέχνη, της οποίας οι ρίζες είναι κοινές με το kung fu. Είναι όμως παράλληλα μια μέθοδος δυναμικού διαλογισμού (διαλογισμός εν κινήσει) και συνολικής –ολιστικής- άσκησης, γυμναστικής και πάλης που βασίζεται στον έλεγχο της εσωτερικής ενέργειας, σύμφωνα με τις αρχές του Τάο. Είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά εσωτερικά συστήματα. Τα στυλ Chen, Yang και Wu είναι τα πιο διαδεδομένα στη Δύση ενώ στην Κίνα μεταξύ οικογενειών και δασκάλων υπάρχουν oρισμένα ακόμη.

>>Η άσκηση του tai chi chuan μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην αυτοσυγκέντρωση και την ενεργειακή εξισορρόπηση, δηλαδή στη διατήρηση της υγείας του σώματος και του πνεύματος. Είναι ένας ήπιος και συνάμα «βαθύς» τρόπος άσκησης που αφορά όλες τις ηλικίες, χωρίς να καταπονεί το σώμα. Σύμφωνα με την κινεζική παράδοση, το tai chi αποκαθιστά τη συναισθηματική ισορροπία και συμβάλλει στην πρόληψη αρνητικών συμπτωμάτων στον οργανισμό μας. Όπως έχει ήδη αρχίσει να αποδέχεται η επιστημονική κοινότητα της Δύσης, το tai chi chuan μπορεί να αποτελέσει μια προληπτική αγωγή ή συμπληρωματική μέθοδο θεραπείας. Φυσικά, όπως και οι υπόλοιπες πολεμικές τέχνες, αποτελεί μια πολύ καλή φυσική άσκηση που προφέρει μυική ενδυνάμωση και ελαστικότητα.

>>Το tai chi chuan εμπεριέχει μια ολόκληρη φιλοσοφία, η οποία ξεκινά απ’ τις κυκλικές κινήσεις που περιλαμβάνουν πολλές παραλλαγές. Δράση και γαλήνη, γαλήνη και δράση – αυτές είναι οι δύο αλληλένδετες και συμπληρωματικές μορφές του tai chi. Με την εξάσκηση, οι κινήσεις γίνονται συνεχείς και η μία διαδέχεται αρμονικά και φυσικά την επόμενη. Η εξάσκηση στο tai chi χαρίζει αρχικά μεγάλη ελευθερία στην κίνηση και πλαστικότητα στο σώμα, καθώς οι αρθρώσεις χρησιμοποιούνται ως μοχλοί που συγχρονίζονται μέσα από χαλάρωση κι όχι τόσο μέσα από μυική ένταση, με στόχο την εξουδετέρωση ή την πραγματοποίηση της επίθεσης. Επιπλέον, οι επαναλήψεις και η εξάσκηση που χρειάζονται για να μάθει κανείς αυτή την τεχνική λειτουργούν σε ένα βαθύτερο επίπεδο του οργανισμού, επηρεάζοντας θετικά και βελτιώνοντας την εσωτερική κυκλοφορία του αίματος, την αναπνοή, τη θερμοκρασία του σώματος, το κυκλοφορικό και λεμφικό σύστημα κλπ… Σταδιακά, οι ευεργετικές αυτές αλλαγές γίνονται πιο μόνιμες και καταπολεμούν τις επιπτώσεις του άγχους στον οργανισμό.

>>Το tai chi chuan είναι μια εσωτερική πολεμική τέχνη. Chi σημαίνει ενέργεια και chuan σημαίνει γροθιά είναι δηλαδή «κτύπημα με την ενέργεια». Οι πολύ προχωρημένοι δάσκαλοι έχουν τη δυνατότητα να «εξουδετερώνουν» τον αντίπαλο από απόσταση, δρώντας όχι τόσο στο φυσικό του σώμα αλλά διασπώντας την ενέργεια του. Έγινε, ωστόσο, πιο γνωστό στη Δύση χάρη στις ευεργετικές του ιδιότητες στη σωματική και ψυχική υγεία και πολλοί μπορεί να το συγχέουν με άλλες τέχνες χαλάρωσης και ευεξίας, όπως για παράδειγμα τη γιόγκα. Η ουσία όμως και ο τελικός στόχος του tai chi chuan είναι η ύψιστη σωματική, συναισθηματική και νοητική υγεία που χαρακτηρίζει τους πεπειραμένους ασκούμενους των πολεμικών τεχνών. Μία διαφορά του από τις άλλες πολεμικές τέχνες είναι πως, επειδή είναι ήπιο, μπορεί να το εξασκήσουν άτομα όλων των ηλικιών ανεξάρτητα από τη φυσική τους κατάσταση.} 

 Για τις τις δέκα βασικές αρχές του Tai Chi προς θεραπεία σωματικών προβλημάτων υγείας, δείτε: http://www.taichiforhealth.net/10-essential-principles/

Για δείτε, αν θέλετε, και τα παρακάτω videos:

1) Εδώ, η τέχνη του Tai Chi ως συγχρονισμένη άσκηση προς θέαση στους Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου:

2) Εδώ,  από αθλήτρια γυναίκα που αγωνίζεται στο Tai Chi  στα πλαίσια του κινεζικού πρωταθλήματος του 2009. Δείτε την χάρη και την αρμονία, την απαλότητά των κινήσεών της, σα νάναι από βαμβάκι μα και την αιχμή του σπαθιού που κρύβουν εντός τους ως τέχνη πολέμου :

3) Tώρα, ως πολεμική τέχνη, δείτε δυο αποσπάσματα από ταινίες.Τις αιματηρές τις άφησα απέξω.u4a835kw8984yeivls8g

α) Εδώ, δείτε τον περίφημο Jet li σε πολεμική δράση με την τέχνη του Tai Chi (Τον άκουσα σε άλλη ταινία να λέει με ύφος: η τέχνη μου είναι το Tai Chi ) :

4) Κι αν δεν σας κάνει κόπο δείτε και εδώ ένα απόσπασμα από μια πιο πρόσφατη ταινία με την τέχνη του πολέμου Tai Chi. Τι αεροπλανικά είναι αυτά!!! Και τι χιούμορ!!

1.-blu_thumb.gif

Αυτά, τα λίγα! Τις χίλιες λέξεις, βλέπετε, δεν τις έφτασα Είπα, να μην κουραζόμαστε κιόλας..!!

Με την καλημέρα μου σε όλους σας!!

Advertisements

Οι απέναντι


       Όταν ο χρόνος συναντιέται στις διαστάσεις του και το χθες γίνεται ένα με το σήμερα.

   Τότε, στην ώρα που ο χρόνος γίνεται ένας, οι επιθεωρητές του συνδικάτου των Ολλανδών υφασματέμπορων του 1662 σηκώνουν τα μάτια από τα κιτάπια τους και μένουν να περιεργάζονται εκείνους τους άλλους από το 2017, καθώς επιθεωρούν τους ίδιους. Θεατές και θεώμενοι (2)

Κι εκείνη την μαγική στιγμή στον τόπο και στον χρόνο, επιθεωρητές και επιθεωρούμενοι σα να απομένουν έκθαμβοι να αναρωτιούνται, ο καθείς από την μεριά του για τους άλλους : Για δες τι παράξενοι, πόσο περίεργοι είναι οι απέναντι!.

Ναι, αυτήν την μοναδική στιγμή “έπιασε” ο φωτογράφος από την Σιγκαπούρη Julius y και την αποθανάτισε με τον φωτογραφικό του φακό! Είναι εκείνος που έχει δηλώσει άλλωστε πως ο,τι φωτογραφίζει είναι από την περιέργειά του για τους “διαφορετικούς τόπους”. Ένα τέτοιο διαφορετικό τόπο στον χρόνο, πιστεύω,  “είδε” εκείνη την στιγμή! Εκπληκτική στιγμή, μοναδική σύλληψη!

Συνέβη στο τρέχον έτος 2017 στο μουσείο Rijksmuseum του Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Εκεί, όπου εκτίθεται ο περίφημος πίνακας του Ρέμπραντ Χάρμενσοον φαν Ράιν (Rembrandt Harmenszoon van Rijn) με τον τίτλο “Syndics or inspectors of the Clothmakers’ Guild” που ζωγράφισε στα 1662.

The Syndics Rembrandt Rijksmuseum Amsterdam Rembrandt House Museum

Ποιός είναι εκείνος που είπε πως η Τέχνη είναι η αποκάλυψη μιας βαθύτερης πνευματικής πραγματικότητας;

Τι είναι τέχνη; ρώτησαν τον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, και εκείνος απάντησε:

Τέχνη είναι η απάντηση της δημιουργικής Ψυχής του ανθρώπου, στο κάλεσμα του Αληθινού. –

Για την “Mathilda” του 2017.


“Mathilda” :Έτσι, ονόμασε ο  Ρώσσος ερασιτέχνης φωτογράφος Alexander Vinogradov, το κορίτσι της φωτογραφίας του, που βλέπετε.

Και, για την “Mathilda” (Ματίλντα) του αυτή, ο Alexander Vinogradov κέρδισε για το 2017, τον τίτλο του καλύτερου φωτογράφου στον κόσμο, στο θέμα “πορτραίτα”  στον ετήσιο ανοιχτό διαγωνισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Φωτογραφίας που διοργανώνεται σε συνεργασία με τη Sony.

     Μήπως  και σε σας, όπως σ’ εμένα, θυμίζει κάποια άλλη, η “Ματίλντα” του φωτογράφου;;

      Ας πω εδώ, ότι το  κορίτσι της φωτογραφίας που χρησίμευσε ως μοντέλο στον Vinogradov,  είναι Ρωσσίδα, λέγεται Anastasia Marinina και εργάζεται ως μοντέλο από μικρό παιδί  με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Nastya Mari. Δείτε εδώ,  τρεις φωτογραφίες της ‘Ματίλντα” του φωτογράφου :

Και εδώ, άλλες τρεις, της Αναστασίας, του μοντέλου:

 

Πως σας φαίνεται η   “Mathilda»  του Vinogradov  σε σχέση με την Αναστασία την ίδια;

Μοιάζουν και πόσο; Διαφέρουν και πόσο;

Αλλά, ίσως πάλι ρωτήσετε,  και  γιατί να μην «βαπτίσει» ο φωτογράφος την φωτογραφία του «Αναστασία» αλλά “Mathilda»; 

Ο λόγος, όπως είπε ο ίδιος ο Vinogradov, είναι ότι  με το που πρωτοείδε την Αναστασία  αναγνώρισε σε αυτήν την άλλη “Mathilda” του 1994, δηλαδή την δωδεκάχρονη ηρωίδα, που υποδύεται η  Αμερικανοεβραία Natalie Portman, στην αγαπημένη του, και ομολογουμένως περίφημη, κινηματογραφική ταινία του Λυκ Μπεσσόν (Luc Besson) : “Leon the Professional”,  “Λεόν, ο επαγγελματίας”

Και ότι έτσι, με υλικό την Αναστασία, έφτειαξε την δικιά του  “Mathilda“, σαν εκείνη του 1994. Εδώ, δείτε και τρεις φωτογραφίες της Ναταλί Πόρτμαν ως “Ματίλντα” στην κινηματογραφική ταινία“Leon the Professional”:

Μοιάζουν όντως η Αναστασία με την “Mathilda” και την  άλλη “Mathilda”, την Πόρτμαν;

1.-blu_thumb.gif

Αυτή η ματιά του φωτογράφου!!! Μοναδική! Και, το αποτέλεσμα, εξαιρετικό! Δεν είναι μοναχά η εικόνα της, είναι, κυρίως, ότι  η δικιά  του “Ματίλντα”, αποπνέει την ίδια προσωπικότητα με εκείνης της ηρωϊδας της κινηματογραφικής ταινίας του 1994! Και όσοι έχετε δει την ταινία, πιστεύω ότι καθόλου δεν θα αναρωτιόσαστε για την “Mathilda” του 2017. Δίκαια, πιστεύω, ο Vinogradov πήρε το πρώτο βραβείο για την δημιουργία του αυτή!.

Αν δεν έχετε δει (την ταινία), σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να την δείτε. Είναι μια ξεχωριστή, μια ιδιαίτερη ταινία! Δυναμική βίαιη, σκληρή και συνάμα εξαιρετικά τρυφερή και ανθρώπινη σε ισόρροπες, θα πω, αναλογίες.. Είναι από τις ταινίες που δεν κινούνται στα κλασσικά στερεότυπα, που ξαφνιάζει όσο και συγκινεί ανακινώντας συναισθήματα. Από αυτές που σου “μένουν”. Τουλάχιστον, εγώ έτσι την είδα. Το σενάριό της όπως και η σκηνοθεσία της είναι του Λυκ Μπεσσόν ( Luc Besson). Το καστ των ηθοποιών της ταινίας, πρωτοκλασσάτο:

Λεόν, Ρενό και Πόρτμαν

Στον ρόλο του Léon (Λεόν) του εκτελεστή, ο πολύς και υπέροχος όπως πάντα Jean Reno, στον ρόλο της Mathilda, η μικρή νεαρή και απίθανη πρωταγωνίστριά του Natalie Portman (Ναταλί Πόρτμαν), στον “υποστηρικτικό” ρόλο του “κακού” Stansfield ο θαυμάσιος Gary Oldman ενώ ο Danny Aiello ως Tony “γράφει” τον ρόλο του μοναδικά και αξεπέραστα, όπως εξ άλλου έκανε σε κάθε ταινία του που έχω δει. Κρίμα, που πέθανε τόσο νωρίς.

311

Η ταινία, ήταν υποψήφια για πολλά βραβεία. Δεν κέρδισε όσα της άξιζαν, πιστεύω. Το κοινό ήταν εκείνο που, κυρίως, την αγκάλιασε, όπως και οι κριτικοί.  Η Ναταλί Πόρτμαν έλαβε το 1994 από  τα Awards Circuit Community Awards, το πρώτο βραβείο ηθοποιού σε ηγετικό ρόλο και ο  Ζαν Ρενό έλαβε τιμητικές διακρίσεις. Το 1995 η ταινία έλαβε στις Η.Π.Α το βραβείο για τα ηχητικά και το 1996 τιμήθηκε με τον Χρυσό Λέοντα της Τσεχίας ως η καλύτερη ξενόγλωσση ταινία.

       

1.-blu_thumb.gif

Alexander Vinogradov 1

Alexander Vinogradov

Όταν ρωτήθηκε ο Vinogradovαν εάν και κατά πόσο έχει επηρρεαστεί, στα πορτραίτα του,  από τις ταινίες, εκείνος απάντησε:

 “Movies but also painting and photography greatly influence our perception of the world. We are being impressed, inspired, and we gain visual experience from those works. Then all those experiences and references are embodied in our work”.

«Οι ταινίες αλλά επίσης η ζωγραφική και η φωτογραφία επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την αντίληψή μας για τον κόσμο. Εντυπωσιαζόμαστε, εμπνεόμαστε και κερδίζουμε σε οπτική εμπειρία από αυτά τα έργα. Τότε όλες αυτές οι εμπειρίες και αναφορές ενσωματώνονται στο έργο μας»

1.-blu_thumb.gif

«Οι κούκλες», «The Dolls» W.Butler Yeats


 

ΜΙΑ ΚΟΥΚΛΑ στο σπίτι του κουκλοποιού

κοιτάζει προς την κούνια  και στριγγλίζει:

“ Εκείνο είναι μια προσβολή για μας”

Αλλά η πιο παλιά από όλες τις κούκλες,

που είχε δει, μιας και την είχαν κρατήσει για επίδειξη,

γενιές του είδους του,

ουρλιάζει πιο δυνατά απ’ όλες πάνω στο ράφι :

«Κι ας μην υπάρχει ένας άνθρωπος

που να μπορεί να πει για το κακό αυτού του μέρους,

ο άντρας και η γυναίκα φέρνουν εδώ πέρα

για να μας ταπεινώσουν,

ένα φασαριόζικο και βρωμερό πράγμα.»

Ακούγοντάς τον να βαριαναστενάζει και ν’ απλώνεται

η γυναίκα του κουκλοποιού είναι βέβαιη

ότι ο άντρας της έχει ακούσει τις κραυγές τις καταφρόνιες,

και γέρνοντας όλη πάνω στο μπράτσο της καρέκλας του,

μουρμουρίζει στο αυτί του

με σκυμμένο το κεφάλι πάνω από τον ώμο του:

Αγαπημένε μου, αγαπημένε μου, Ω αγαπημένε

Αυτό ήταν ένα ατύχημα.

Του William Butler Yeats

1. blu

 Σημειώσεις:

Αυτό το υπέροχο και συμβολικό ποίημα του ποιητή William Butler Yeats, κατόχου του βραβείου Nobel  λογοτεχνίας το 1923, το οποίο αποδίδεται από τον ποιητή στην γλώσσα του ως εξής:

A DOLL in the doll-maker’s house
Looks at the cradle and bawls:
‘That is an insult to us.’
But the oldest of all the dolls,
Who had seen, being kept for show,
Generations of his sort,
Out-screams the whole shelf: ‘Although
There’s not a man can report
Evil of this place,
The man and the woman bring
Hither, to our disgrace,
A noisy and filthy thing.’
Hearing him groan and stretch
The doll-maker’s wife is aware
Her husband has heard the wretch,
And crouched by the arm of his chair,
She murmurs into his ear,
Head upon shoulder leant:
«My dear, my dear, O dear.
It was an accident.»

μου έκανε τρομερή εντύπωση και μ’ έχει αφήσει μ’ ένα σωρό ερωτήματα. Ο συμβολικός χαρακτήρας του ποιήματος είναι προφανής και δεδομένος.Να, πως το βλέπω..

Οι κούκλες, δεν προσβάλλονται, δεν ταπεινώνονται, δεν κραυγάζουν. Είναι τα δημιουργήματα της τέχνης ενός καλλιτέχνη, του κουκλοποιού. Στέκονται αιώνια τέλειες, ακίνητες και σιωπηλές, έξω από το προσωρινό του χρόνου, άψυχες, άχρονες κι αναλλοίωτες. Στέκονται εκεί μπροστά του, χωρίς να απαιτούν, χωρίς να γκρινιάζουν, χωρίς να λερώνονται, χωρίς  ούτε ανάγκες να έχουν, ούτε και να φέρνουν προβλήματα που να χρειάζεται αυτός να αντιμετωπίσει.. Αντικείμενα τέχνης ενός καλλιτέχνη. Έργα ενός δημιουργού, από ένα εικονικό φανταστικό κόσμο, τον δικό του ιδανικό κόσμο, του καλλιτέχνη- δημιουργού, μα και των άλλων στους οποίους εκείνος απευθύνεται και που θα πάρουν τις κούκλες του για να γιομίσουν, να ικανοποιήσουν με την παρουσία τους, τον δικό τους κόσμο της φαντασίας τους.

Οι Κούκλες δεν έχουν τίποτε από εκείνα που το ζωντανό δημιούργημα, το μωρό του ανθρώπου κουκλοποιού, είναι. Ένα μωρό ζωντανό, που κινείται, κάνει θόρυβο, φωνάζει, διαμαρτύρεται, απαιτεί, λερώνεται, έχει ανάγκες, χρειάζεται διαρκή φροντίδα από κείνον, χρειάζεται την δικιά του παρουσία στην ζωή του, έχει την ευθύνη του στην αρρώστεια του, στην αντιμετώπιση και επίλυση των προβλημάτων του, που του φέρνει πόνο, χαρά, στενοχώρια, που μεγαλώνοντας δεν είναι πια το δικό του δημιούργημα αλλά εξελισσόμενο γίνεται ένας άλλος ξεχωριστός κι αυτοδύναμος άνθρωπος και που ύστερα φεύγει από κείνον, μπορεί και να το χάσει…… ‘Όλα εκείνα δηλαδή, που είναι η έκφραση της αληθινής ζωής του ανθρώπινου γένους, ‘Όλα εκείνα που αποτελούν την πραγματικότητα της ζωής για τον άνθρωπο και τα γεννήματά του….

Dawn Donofrio Reborn Doll

Κι αυτό μωρό- κούκλα είναι.

Έτσι, ο κουκλοποιός  έχει μπροστά του δυο κόσμους που εκείνος δημιούργησε: Τον εικονικό, τον φανταστικό του κόσμο που δημιούργησε με τις κούκλες του και τον άλλον, τον πραγματικό κι αληθινό που δημιούργησε γεννώντας το παιδί του, το ανθρώπινο έμψυχο, ατελές και θνητό μωρό του. και μιας και οι κούκλες δεν μιλάν’ ποιός άλλος νάναι εκείνος που ακούει ο κουκλοποιός να του μιλάει, εξόν από τον ίδιον του τον εαυτόν;

Νομίζω πως σε αυτό το ποίημα, ο πραγματικός διάλογος γίνεται στην ψυχή και τον νου του κουκλοποιού. Δημιουργός δυο κόσμων και έχοντας συνειδητοποιήσει τις διαφορές τους, πέφτει αποκαμωμένος και βογκώντας στην καρέκλα του..Οι κούκλες του..φαίνεται να είναι πιο ισχυρές μέσα του, ο φανταστικός, ιδανικός του κόσμος είναι τόσο πιο απλός , τόσο πιο εύκολος, τόσο πιο ανώδυνος και σταθερός, τόσο πιο ξεκούραστος, σιωπηλός και αμετάβλητος..σε αντίθεση με τον άλλον του ζωντανού δημιούργηματός του που μάλλον τον ενοχλεί, τον κουράζει με την γκρίνια του, τις φωνές του, με την δυσωδία του απ’ τα κακά του..Κι αυτός, δηλαδή, να αναγκάζεται να ενώσει τους δυο κόσμους του; Ή να αφήσει τον ένα για να έχει τον χώρο του ο άλλος;

Και ενώ είναι εξουθενωμένος από τις αλήθειες του, κι από την εσωτερική του ίσως σύγκρουση, να’ ρχεται η σύζυγός του και να του ψιθυρίζει τρομαγμένη μπας και τρομάξει τον κόσμο του τον φανταστικό, μπας και τα βάλει με τις κούκλες του και έτσι εναντιωθεί σ΄αυτές και στον άντρα της, νά’ρχεται εκλιπαρώντας τον  και να ονομάζει το μωρό τους ατύχημα;;; Τόσο πιο πολύ κυριαρχεί σ’αυτήν την περίπτωση ο τεχνητός κόσμος της τέχνης πάνω στον άνθρωπο-δημιουργό της που το ανθρώπινο είδος και πνεύμα να είναι όλως διόλου τόσο αδύναμο και υποταγμένο απέναντί της ακόμη και όταν αυτή η τέχνη του επιτίθεται περιφρονώντας το είδος του, δηλαδή την ανθρωπότητα;;

‘Η μήπως, η γυναίκα του μιλάει για το μωρό τους χαρακτηρίζοντας το ως ατύχημα για να τον καθησυχάσει ίσως, επειδή το ατύχημα ήταν το ότι έμπασε το μωρό τους στον φανταστικό, ιδανικό και τέλειο κόσμο της τέχνης, στον κόσμο του δημιουργού της συζύγου της;  ‘Η μήπως επειδή κι αυτή ενστερνίζεται τον φανταστικό του κόσμο προτιμώντας τον από τον πραγματικό; ;Αλλά, τότε δεν θα χρειαζόταν να μουρμουρίσει..Το μουρμούρισμα ενέχει και την διαμαρτυρία, την δυσαρέσκεια..Κι αυτή είναι η λέξη του ποιητή..

Ή, ονομάζει το παιδί τους αποτυχία, επειδή ίσως, νομίζει, γνωρίζοντας ήδη καλά την ψυχική κατάστασή του, πως αυτός είναι ο πιο κατάλληλος τρόπος για να αποδεχθεί εκείνος, ο άντρας της, το παιδί τους και την πραγματικότητα; Μέσω των κουκλών του και σαν να ήταν και το παιδί του μια άλλη αποτυχημένη κούκλα;  Που όμως θα την αγαπούσε κι αυτήν όπως κι εκείνες, τις άλλες τέλειες και επιτυχημένες υπέρτερης αξίας κούκλες του; 

Δεν έχω απάντηση..δεν έχω άλλη εξήγηση να δώσω, άλλο ερώτημα ή πιθανότητα δεν μου’ρχεται  στον νου..Ερωτηματικά έχω και ..μπορεί κι ο δρόμος που πήρα προσπαθώντας να ερμηνεύσω το ποίημα να μην είναι ο πλέον κατάλληλος, να έχει άλλη ή και άλλη όψη..Θα χαρώ να ακούσω πως το σκέπτεστε, την γνώμη σας

1.-blu_thumb.gif

Η απόδοση του ποιήματος έγινε από μένα. Δέχομαι υποδείξεις για διόρθωση

Οι κούκλες των εικόνων μου, είναι οι λεγόμενες art-dolls, κούκλες τέχνης. Είναι επώνυμες, μοναδικά κομψοτεχνήματα τέχνης και θαυμαστές δημιουργίες των:

  1. Η πρώτη επάνω αριστερά της Ρωσίδας Έλενας Gromova ( Елены Громовой)
  2. Η δεύτερη κάτω αριστερά της Καναδής Martha Boers.
  3. Η μεσαία των επίσης Καναδών Tom Francirek και Andre Oliveira
  4. Η πάνω δεξιά της Ρωσίδας Μοσχοβίτισσας Sasha Khudyakova

 

Έρωτας ο λυσιμελής


Και να που ο Έρωτας κάτω από σκούρες

κοιτάζοντάς με βλεφαρίδες

με τα μάτια του με λιώνει

και με γητειές ποικίλες στ’ ατελείωτα

δίχτυα της Κύπριδος* με ρίχνει.

the dream paintings franz marc paintings

Τον βλέπω να ᾽ρχεται και τρέμω

σαν άλογο που με βραβεία πολλά τιμήθηκε

και τώρα στα γεράματά του ζεμένο πάλι στο ζυγό

αθέλητα μπαίνει στο στίβο κοντά σε άλλα γρήγορ᾽

άρματα ν᾽ αγωνιστεί.

Του ‘Ιβυκου

σε μετάφραση Ι. Δημητρίου

1. blu

Σημειώσεις:  1α. Ο Ίβυκος ήταν λυρικός ποιητής του 6ου αιώνα πΧ. Είχε γεννηθεί στο Ρήγιο της Μεγάλης Ελλάδας και θεωρείται, κατά τους Αλεξανδρινούς, μετά την Σαπφώ και τον Στησίχορο, ένας από τους σπουδαιότερους λυρικούς ποιητές. Το ποίημα στην γλώσσα του ποιητή:

Ἔρος αὖτέ με κυανέοισιν ὑπὸ
βλεφάροις τακέρ᾽ ὄμμασι δερκόμενος
κηλήμασι παντοδαποῖς ἐς ἄπειρα δίκτυα Κύπριδος ἐσβάλλει·
ἦ μὰν τρομέω νιν ἐπερχόμενον,
ὥστε φερέζυγος ἵππος ἀεθλοφόρος ποτὶ γήρᾳ
ἀέκων σὺν ὄχεσφι θοοῖς ἐς ἅμιλλαν ἔβα.

1β) Κυπρίδα=Η Θεά Αφροδίτη

2. Ο ζωγραφικός πίνακας που έχει το όνομα “ The dream” είναι του Γερμανού εξπρεσσιονιστή ζωγράφου Franz Marc (1880-1916) και βρίσκεται στο Μουσείο Thyssen-Bornemisza στην Μαδρίτη της Ισπανίας. http://www.franzmarc.org/

Ο ζωγράφος Franz Marc είχε πει για τον συμβολισμό στα χρώματα των πινάκων του:

Blue is the male principle, stern and spiritual. Yellow the female principle, gentle, cheerful and sensual. Red is matter, brutal and heavy and always the colour which must be fought and vanquished by the other two.”

και για την τέχνη, κατά πως την έβλεπε, είχε πει ο ζωγράφος: “ Art is nothing but the expression of our dream; the more we surrender to it the closer we get to the inner truth of things, our dream-life, the true life that scorns questions and does not see them.”:

Η ψυχή ενός δέντρου


«Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών
Τα μάτια μου ορθάνοιχτα μες στις εικόνες του»

Οδ. Ελύτη

Jeffrey-Pine-Ansel Adams

       Και να, που βρέθηκα να ξανακοιτάζω, για πολλοστή φορά, αυτήν την φωτογραφία του Ansel Adams. Από τότε που την πρωτόδα, την ερωτεύτηκα αυτήν την εικόνα. Λένε οι ζωγράφοι, διάβασα κάπου, πως οι πίνακές τους είναι εκείνοι που έχουν ζωή, πως εκείνοι που έχουν διάρκεια στον χρόνο, πως εκείνοι που δεν αποτυπώνουν “στεγνά”την στιγμή σαν πως μια φωτογραφία κάνει. Κι όμως, δεν είναι έτσι, σκέφτομαι καθώς ξαναβλέπω την εικόνα του δέντρου. Αυτή δεν είναι απλά μια εικόνα, είναι  ένα δημιούργημα,  ένα έργο ζωής. Αυτό βλέπω σε αυτήν την εικόνα. Διαχρονική αξία στο πεπερασμένο ή μήπως όχι; Πως μπορώ να μιλώ για πεπερασμένο, όσο υπάρχει το δημιούργημα;

    Ήταν το 1940 όταν ο Adams φωτογράφησε αυτό το πεύκο στην κορυφή του γρανιτένιου θόλου Sentinel Dome, στο πάρκο Yosemite της Καλιφόρνια των Η.Π.Α. Τι νάταν άραγε στ’ αλήθεια αυτό που ο φωτογράφος είδε στο δέντρο αυτό; Τι νάταν εκείνο που αιχμαλώτισε η ματιά του στο δέντρο; Να’ ταν αυτό που μου μεταδίδει και σε μένα σαν βλέπω στην εικόνα του;΄Η και κάτι άλλο;

     Να’ νοιωσε άραγε κι εκείνος σαν έφτειαχνε από την δικιά του την ματιά αυτήν την εικόνα του δέντρου, όπως άραγες εγώ σαν την κοιτάζω; Να’ νοιωσε την ζωή να αναβλύζει μες σ’ αυτό το δέντρο, σαν πως εγώ; Να’ νοιωσε, όπως νοιώθω, την δύναμη της ψυχής του δέντρου καθώς αντιστέκεται μ’ όλες του τις δυνάμεις στον δυνατό άνεμο με σφηνωμένες τις ρίζες του μες στον γρανίτη, σφιχταγκαλιασμένο μ’ αυτόν, σαν πως να έχει γίνει ένα μαζί του; σαν πως να του’ δίνει η πέτρα  από την δύναμή της αντίς να του παίρνει την δικιά του; και, σαν πως να παίρνει ζωή η πέτρα από κείνο και εκείνο από αυτήν, την δύναμή της;  Τόση η αρμονία και η συνύπαρξη; Αναρωτιέμαι

    Δεν ξέρω αν απάντησε ποτέ σε τέτοιο ερώτημα ο φωτογράφος ή αν μίλησε ποτέ γι’ αυτό. Ο Adams έχει πεθάνει πολλά χρόνια πριν, απ’ το 1984. Μας άφησε πλούτο κληρονομιάς τις εικόνες του και μαζί μ’ αυτές την εικόνα αυτού του δέντρου. ‘Η μήπως όχι; Τι ν’ απόγινε το δέντρο;

       Αυτό μου, το ερώτημα

Έψαξα να βρω την απάντηση. Και την ηύρα. Το δέντρο έζησε τετρακόσια χρόνια. Στα χρόνια της ξηρασίας δεν άντεξε άλλο και το έτος 1977 πέθανε όρθιο. Παρά τις προσπάθειες των φυλάκων του πάρκου που του μετέφεραν το νερό με τους κουβάδες, εκεί στην κορυφή όπου ήταν, για να ζήσει..Φαίνεται, δεν ήθελε άλλο να πιεί, ούτε κι άλλο να ζήσει.

Jeffrey Pine at summit of Sentinel Dome, Yosemite

    Ξέμεινε όρθιο για χρόνια πολλά μετά, με τον κορμό και τα κλαδιά του του να ξασπρίζουν ολοένα και περισσότερο κάτω από το  φως του ήλιου του ανήλεου. Μέχρι που στράγγιξαν από χρώμα..Κι έγινε όλο  τότε ένα με το χρώμα του γρανίτη, ορθό αντί γι’ αυτόν ν’ αγναντεύει την κοιλάδα κάτω..σαν να είχε ακόμη ψυχή..

     Κι έπειτα, ήρθε μετά μια καταιγίδα. Ήταν τον Αύγουστο του 2003. Κράτησε μέρες πολλές και μόλις ξαστέρωσε ο ουρανός, οι φύλακες  βρήκανε το κουφάρι του πεσμένο πάνω στο γρανίτη με τις ρίζες, του δέντρου που ήταν κάποτε, αφημένες μέσα του..

    Είδα ύστερα, πολλές εικόνες του κουφαριού του, του άψυχου. Από τουρίστες τραβηγμένες..ως ένα είδος σώου.. Σκληρός ο θάνατος κάτω από το φως της μέρας, δεν το μπορούσα να το βλέπω, ούτε σας το δείξω έτσι, ξεδιάντροπα εκτεθειμμένο στην θανή του.Ένοιωσα, δεν του’ πρεπε

         Έτσι, έψαξα και βρήκα αυτήν του, την εικόνα.Του πάει πιότερο..

yosemite-np-16-sentinel-dome

       Γιατί, στον θάνατο ταιριάζει η νύχτα..

       και στ’ αστέρια αντιφεγγίζει η ψυχή..

Καλό ξημέρωμα να έχετε

naive art από την Ελληνίδα του Καναδά Katerina Mertikas.


      Μ’ αρέσει η τέχνη naive. Έτσι, χάρηκα πολύ, όταν εστιάζοντας σε ένα ζωγραφικό πίνακα αυτής της τέχνης, ανακάλυψα την Ελληνικής καταγωγής ζωγράφο  Katerina Mertikas  που θριαμβεύει με τα έργα της στον Καναδά.

Artist Katerina Mertikas receives her community builder award from Michael O'Byrne, co-chair of volunteer recognition on United Way Ottawa's campaign cabinet.

      Γεννημένη στην Τρίπολη της Αρκαδίας η Κατερίνα Μερτίκα, μετανάστευσε με την οικογένειά της το 1960 πρώτα στο Μόντρεαλ του Καναδά και μετά στην Οττάβα. Εκεί, όντας αυτοδίδακτη, άρχισε να ζωγραφίζει την χαρά της ζωής μέσα από τις στιγμές των παιδιών. Δείτε μερικά από τα έργα της:

our sumner viewKATERINA MERTIKAS

Οι πίνακές της είναι γιομάτοι από χρώματα. Έντονα χρώματα, του κόκκινου, του κίτρινου, του γαλανού.

KM0017MertikasKATERINA MERTIKAS

Χρώματα της χαράς, της ενέργειας, χρώματα της ζωής! Με τα  παιδιά να’ ναι τα κυρίαρχα στα έργα της.

Μα δεν είναι υπέροχες ζωγραφιές; Από αυτές που σου ζεσταίνουν την ψυχή; Δεν αναδίδουν τον αυθορμητισμό και την αφέλεια της παιδικής ηλικίας;

Artist Katerina Mertikas

Είναι από αυτές τις ζωγραφιές της τρυφερότητας που σου δείχνουν την Ομορφιά των στιγμών σε κοινωνίες πολιτισμού 

KATERINA MERTIKAS

      Απ’ αυτές τις ζωγραφιές που σε κάνουν να χαμογελάς και σε γιομίζουν γλύκα.

1.-blu_thumb.gif

      Έτσι, ένοιωσα εγώ, τουλάχιστον, σαν είδα την δουλειά της.Και, απ’ ο,τι διάβασα, αυτήν την ομορφιά την είδαν και πολλοί άλλοι. Το 1989 ήταν η χρονιά που η Κατερίνα Μερτίκα παρουσίασε την πρώτη της έκθεση  στην Ville Saint Laurent. Τα έργα της χαρακτηρίζονται  ως naive εξπρεσσιονιστικού γένους, στα βήματα της Anna Mary Robertson, («Grandma») Moses, της εξωτικής ζούγκλας του Henri Rousseau και των γυναικών της Ταϊτής του  Paul Gauguin. Και, ότι με τα έργα της αυτά  προσπαθεί να μεταφέρει στον κόσμο το μήνυμα της αγάπης της ειρήνης, της αθωότητας και της φιλίας.

      Η ίδια έχει δηλώσει: “I love vivid colours. I love the feeling the painting creates within me—especially when depicting children in all their joys and excitement. I try to capture the special, happy moments in our daily lives on every canvas I paint.” «Αγαπώ τα ζωντανά χρώματα Λατρεύω την αίσθηση της ζωγραφικής που δημιουργεί μέσα μου, ειδικά όταν απεικονίζει παιδιά σε όλες τις χαρές και τον ενθουσιασμό τους. Προσπαθώ να συλλάβω τις ιδιαίτερες, ευτυχισμένες στιγμές στην καθημερινή μας ζωή σε κάθε καμβά που ζωγραφίζω.»

       Το έργο της Κατερίνας επιλέχτηκε από τις Hallmark και την UNICEF  για τις κάρτες, σφραγίδες και τα ημερολόγιά της προκειμένου να βοηθήσει τη συγκέντρωση κεφαλαίων για τους φιλανθρωπικούς σκοπούς τους. Είναι η πρώτη ζωγράφος που έχει επιλεγεί και από τις δυο εταιρείες. Έχει επίσης τιμηθεί με «Γυναίκες με Διάκριση» βραβείο στην κατηγορία των τεχνών το 1999 και εξελέγη Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Τεχνών, της οποίας προΐσταται ο Πρίγκιπας Φίλιππος του Εδιμβούργου και έχει λάβει και πολλές άλλες διακρίσεις όπως μπορείτε να δείτε παρακάτω..

      Σήμερα,  η  Katerina Mertikas θεωρείται διεθνώς αναγνωρισμένη ζωγράφος. Τα κατάφερε και συνεχίζει. Οι Τριπολιτσιώτες, ιδιαίτερα, πρέπει να’ ναι περήφανοι για το γέννημα του τόπου τους. Και, δικαίως.

      Η ίδια, σε συνεντεύξεις της,  έχει τονίσει ότι είναι Ελληνίδα μετανάστρια από την Τρίπολη.  Και, ότι εκεί, η  United Way  παρέχει πολλές υπηρεσίες στους νεοεισερχόμενους- και το Κοινοτικό Κέντρο βοηθάει με τον τρόπο του , επίσης..

Είδατε στον Καναδά;; Εδώ η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της ή τα διώχνει έξω από τον τόπο τους….

Δείτε και σχετικώς : https://www.ottawacommunitynews.com/news-story/4126891-south-ottawa-artist-recognized-for-community-spirit-artwork-united-way-surprises-katerina-mertikas/#.UkSIUB-uLoB.gmail

Εδώ, η ιστοσελίδα της: http://katerinamertikas.com/

και εδώ μπορείτε να δείτε και τα βραβεία που η Τριπολιτσιώτισσα μετανάστρια στον Καναδά, έχει λάβει ως τα τώρα: http://www.twac.ca/katerina-mertikas/

KM0018Mertikas-1030x806 (1)

1. blu

                                         Αντε! Και σε ανώτερα από την πατρίδα σου, Κατερίνα!

Να σε χαιρόμαστε!

Εμείς από δω και οι απανταχού Έλληνες ή όσοι νοιώθουν ως Έλληνες!