«L’amour est un oiseau rebelle», Ανυπόταχτο πουλί ο έρωτας!


Hans-Hassenteufel-_thumb.jpg

«Ελάτε, ελάτε τώρα! Το βλέπετε πως είμαι τσιγγάνα. Θέλετε να σας πω τη μοίρα σας; Ακούσατε να μιλάνε για την Καρμενθίτα;

Ε, εγώ είμαι».

Έτσι απλά του συστήθηκε. Και εκείνος βρέθηκε έξαφνα μπροστά σε «μια ομορφιά παράδοξη και άγρια, μια μορφή που ξένιζε αρχικά, μα που έμενε αλησμόνητη. Τα μάτια της ιδίως είχαν μια έκφραση ταυτόχρονα φιλήδονη και ανήμερη, που από τότε δεν ξαναείδα σε κανένα βλέμμα ανθρώπινο».

Κι ο δον Χοσέ, από κείνη την στιγμή,  την ερωτεύτηκε.

Αν δεν με αγαπάς,

σε αγαπώ!

Κι αν σε αγαπώ,

φυλάξου από μένα!

                                             

«Ο έρωτας είναι ένα πουλί ατίθασο

Που κανείς δεν μπορεί να εξημερώσει

Και μάταια τον καλείς

Αν είναι ν’ αρνηθεί.

Τίποτα δεν βοηθά, απειλές ή παρακάλια.

Ο ένας μιλά όμορφα, ο άλλος σωπαίνει˙

Και είναι ο άλλος που προτιμώ

Τίποτα δεν είπε˙ μα μ’ αρέσει.

Ο έρωτας! Ο έρωτας! Ο έρωτας! Ο έρωτας!

 

Ο έρωτας είναι παιδί των τσιγγάνων

Ποτέ, ποτέ δεν γνώρισε νόμο

Εάν εσύ δεν μ’ αγαπάς, εγώ σ’ αγαπώ,

Εάν σ’ αγαπώ, φυλάξου!

Εάν δεν μ’ αγαπάς,

Εάν δεν μ’ αγαπάς, εγώ σ’ αγαπώ!

Αλλά, αν σ’ αγαπώ, Εάν σ’ αγαπώ, φυλάξου!»

 

το πουλί που νόμισες πως ξάφνιασες

χτύπησε τα φτερά του και πέταξε˙

Ο έρωτας είναι μακριά, μπορείς να τον περιμένεις

Δεν τον περιμένεις πια, είναι εκεί!

Παντού γύρω σου, γρήγορα, γρήγορα,

Έρχεται, φεύγει, μετά ξανάρχεται!

Νομίζεις ότι τον κρατάς, σε αποφεύγει˙

Νομίζεις ότι τον αποφεύγεις, σε κρατά!

Ο έρωτας! Ο έρωτας! Ο έρωτας! Ο έρωτας

images

Μια ιστορία έρωτα, πάθους και βίας, μια ιστορία για την αδάμαστη θέληση για ελευθερία από την σκλαβιά του έρωτα με τίμημα τον θάνατο, μια ιστορία που επαναδιαδραματίζεται 2b7d1f5bbbffa6d9ebd0f5f0babd74df (2)ανά τους αιώνες μες στην ζωή.. Αυτή την ιστορία προσωποποιημένη στην τσιγγάνα Κάρμεν και στον τραγικό στρατιωτικό Δον Χοσέ (τον θύτη και το θύμα ενός παθιασμένου έρωτα) έφτειαξε στην νουβέλα του με τον τίτλο Carmen (Κάρμεν) ο Γάλλος συγγραφέας, αρχαιολόγος και μεταφραστής Προσπέρ Μεριµέ ( Prosper Mérimée 1803-1870) σύντροφος της Γεωργίας Σάνδη, που την δημοσίευσε το 1845.

Το έργο του αυτό κατέληξε με τα χρόνια να γίνει πιο διάσημο από τον ίδιο. Διαβάστηκε και πολυμεταφράστηκε σα βιβλίο, παίχτηκε ως μπαλλέτο, και βέβαια, και το κυριότερο,  έγινε η περίφημη όπερα » Κάρμεν» που την μουσική της συνέθεσε ο νεαρός Γάλλος και ήδη ονομαστός συνθέτης κλασσικής μουσικής Ζωρζ Μπιζέ (ολόκληρο το όνομά του:Alexandre-César-Léopold Bizet, Georges Bizet, 1838-1875). Ήταν το τελευταίο του έργο, ανέβηκε στην σκηνή το 1875 και ο Μπιζέ πέθανε τρεις μήνες αργότερα. 

Η «Κάρμεν» του Μπιζέ σοκάρισε τον τότε κόσμο.. Με το που είδαν την παράσταση, θεώρησαν την Κάρμεν ανήθικη, πόρνη, γητεύτρα των αντρών κι ο θάνατός της επί σκηνής από το χέρι του Δον Χοσέ, θολωμένου καθώς ήταν από την απόρριψή της,  τους «πάγωσε» κυριολεκτικά. Σχεδόν όλοι οι θεατές έσπευσαν να φύγουν πριν πέσει η αυλαία. Αυτή ήταν η τύχη της «Κάρμεν» τον πρώτο καιρό.

Πέρασαν τα χρόνια, άλλαξαν τα ήθη μα και η τρέχουσα ηθική της κάθε κοινωνίας και ήρθε η «Κάρμεν» να γίνει στα μάτια των θεατών της η γυναίκα εκείνη που θέλησε να μείνει ανυπότακτη, να μείνει και να ζήσει λεύτερη από τα δεσμά του έρωτα αφήνοντας τον Δον Χοσέ. Έγινε, λοιπόν, η κάποτε πόρνη Κάρμεν η ηρωίδα που δεν θέλησε να παραμείνει σε έναν άνθρωπο που είχε πάψει ν’ αγαπάει.. Ανάγκη η αγάπη, πόθος ο έρωτας αλλά κι αυτά έρχεται η ώρα που θυσιάζονται στο όνομα της ελευθερίας. Το τίμημά της ακριβό..

 «Μπορείτε να σε συλλάβετε… εγώ τη σκότωσα. Την Κάρμεν, τη λατρεμένη μου Κάρμεν» Έτσι, με αυτά τα λόγια του Δον Χοσέ, πέφτει η αυλαία της όπερας..

Ο κεραυνοβόλος έρωτας, λοιπόν..Αυτός ευθύνεται για το κακό..Ξέρετε, ο δικός μας ο Παπαδιαμάντης τον είχε αποκαλέσει αυτόν τον έρωτα σατανικό:«Και εξ όλων των καρπών ο μόνος, όστις δεν χρήζει ούτε καιρού ούτε ώρας διά να ωριμάση, είναι ο σατανικός έρως.»

Κι αλήθεια, τι πιο συγκλονιστικό από τον παθιασμένο έρωτα που φέρνει σύγχυση στην σκέψη,  που την αποκαθηλώνει,  που την σκλαβώνει;  Άλλοι αυτό τον συγκλονισμό που τον ξορκίζουν, άλλοι που τον ποθούν κι άλλοι που τον σκοτώνουν πιστεύοντας πως έτσι θα λευτερωθούν….

images (1)

Το κείμενο, το εντός εισαγωγικών, είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Κάρμεν» του Μεριμέ, σε μετάφραση του Ν. Φωκά. Ο ζωγραφικός πίνακας του Γερμανού ζωγράφου Hans Hassenteufel. 

Στο πάνω video μπορείτε να δείτε και να ακούσετε ένα απόσπασμα με την άρια «χαμπανέρα» της Κάρμεν, όπως η Κάρμεν ερμηνεύτηκε σε ταινία ισπανικής παραγωγής από την θαυμάσια Αμερικανίδα σοπράνο Julia Migenes (Mezzo-soprano, Soprano) ελληνοϊρλανδέζικης καταγωγής, το σενάριο της οποίας διασκευάστηκε για τον κινηματογράφο από τον  Francesco Rosi ενώ τους  άλλους δυο κύριους ρόλους υποδύθηκαν οι  Placido Domingo και Ruggero Raimondi. 

Στο video αποδίδεται στα γαλλικά η άρια «L’amour est un oiseau rebelle« «ο Έρωτας είναι ένα ατίθασο πουλί» ή αλλιώς απλά Χαμπανέρα»» habanera» και έχει υποτιτλισμούς στα γαλλικά και στα αγγλικά. Κάτω από αυτό ακολουθεί η μετάφραση της άριας «Χαμπανέρα»  «habanera» στα Ελληνικά. 

Για την ιστορία, να σας πω δυο, πιστεύω ενδιαφέροντα: Οτι: α) Η μελωδία της συγκεκριμένης άριας ανήκει στον  Βάσκο Sebastián de Yradier y Salaverri από όπου την πήρε ο Μπιζέ και έφτειαξε την άρια της Κάρμεν που έγινε γνωστή ως «Χαμπανέρα» νομίζοντας οτι είναι παραδοσιακή μελωδία, και β) Η λέξη habanera είναι ένας χορός, που γεννήθηκε γύρω στο 1830 στην Κούβα αλλά μπορεί επίσης να είναι λατινοαμερικάνικο μουσικό είδος ή καταλανικό, όπως πιστεύεται.

Στο κάτω βίντεο, η ερμηνεία της περίφημης Μαρίας Κάλλας, η οποία τραγουδάει ανεπανάληπτα την «Χαμπανέρα» της Κάρμεν σε εκδήλωση προς τιμή της που είχε γίνει στο Covent Garden του Λονδίνου το 1962! Δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό γιατί η Κάλλας είναι ασύγκριτη αλλά, βλέπετε, η ίδια είχε αποφύγει όσο ζούσε να υποδυθεί την Κάρμεν σε όπερα και η πάνω παράσταση είναι τόσο ζωντανή ενώ εκ παραλλήλου η σοπράνο αποδίδει θαυμάσια τον χαρακτήρα της Κάρμεν στον ρόλο της.. Απολαύστε την:

                                                                    

Μπορείτε, επίσης, εάν θέλετε, να ακούσετε ολόκληρη την όπερα » Κάρμεν» με την ανεπανάληπτη μουσική σύνθεση του Μπιζέ παιγμένη στην Όπερα της Βιέννης το 1978 υπό την διεύθυνση του μαέστρου Carlos Kleiber!! Εκπληκτικός ο μαέστρος!!!   Αυτή η απόδοση της  μουσικής σύνθεσης είναι και αυτή που μ’αρέσει περισσότερο από τις άλλες.Κι η όλη παράσταση, βέβαια, εντυπωσιακή! Και τώρα που σας γράφω αυτές τις γραμμές , αυτήν απολαμβάνω  να ακούω και πάλι!

images

Καλό σας βράδυ και ύπνον ελαφρύ!!                                                 

Advertisements

Αγκαλιάζοντας τις ρωγμές


The birds, they sang                                                                                   Τα πουλιά τραγούδαγαν

At the break of day                                                                                                             το χάραμα

Start again, I heard them say                                                     Ξεκίνα ξανά, τα άκουσα να λένε

Don’t dwell on what has passed away                             Μην κολλάς σε αυτό που έχει πεθάνει

Or what is yet to be…                                                                               ή δεν έχει έρθει ακόμα….

Ring the bells that still can ring

Χτύπα όσες από τις καμπάνες χτυπάν’ ακόμη

Forget your perfect offering

Ξέχνα την τέλεια προσφορά σου

by Billie Bond.1

There is a crack, a crack in everything                           Υπάρχει μια ρωγμή παντού

That’s how the light gets                                                           Έτσι μπαίνει το φως 

by Billie Bond1 (2)

You can add up the parts                                           Μπορείς να προσθέσεις τα επί μέρους

You won’t have the sum                                                    αλλά δεν θα έχεις το σύνολο

You can strike up the march                                          Μπορείς να παίξεις το εμβατήριο

There is no drum                                                                         Δεν υπάρχει τύμπανο

Every heart, every heart                                                       Κάθε καρδιά, κάθε καρδιά

To love, will come                                                                         θα ‘ρθεί στην αγάπη

But like a refugee.                                                                      Αλλά σαν πρόσφυγας

Ring the bells that still can ring..

Χτύπα όσες από τις καμπάνες χτυπάν’ ακόμη

by Billie Bond3

Forget your perfect offering                                                   Ξέχνα την τέλεια προσφορά σου

There is a crack, a crack in everything      Υπάρχει μια ρωγμή, μια ρωγμή στο κάθε τι

      That’s how the light gets                                                         Έτσι μπαίνει το φως

                                                                                 

kintsugi

{“ Οι  Ιάπωνες όταν επιδιορθώνουν σπασμένα αντικείμενα, «αξιοποιούν» τις ρωγμές ή τα σπασμένα κομμάτια, γεμίζοντάς τα με χρυσό. Πιστεύουν ότι, όταν ένα αντικείμενο – που πίσω του υπήρχε μια ιστορία – υποστεί ένα «τραυματισμό», γίνεται πιο όμορφο. Η τεχνική αυτή ονομάζεται Kintsugi.

Χρυσό αντί κόλλας.Πολύτιμο μέταλλο αντί μιας διάφανης κολλητικής ουσίας.

Και εδώ βρίσκεται όλη η διαφορά : απόκρυψη της χαμένης ακεραιότητας ή ενίσχυση της ιστορίας της επιδιόρθωσης;

Όποιος ζει στη Δύση δυσκολεύεται να συμφιλιωθεί με τις «ρωγμές».
Η θραύση, το τραύμα, η πληγή, θεωρούνται μηχανιστική συνέπεια μιας ευθύνης
– ότι είναι σφάλμα κάποιου-, αντίθετα, η αναλογική σκέψη (αρχαϊκή, μυθική, συμβολική) απορρίπτει τις διχοτομήσεις και μας επαναφέρει στη συνύπαρξη των αντιθέτων, που παύουν να είναι, μέσα στη συνεχή ροή της ζωής.

Ας δώσουμε ομορφιά και αξία στους ανθρώπους που έχουν υποφέρει………αυτή η τεχνική ονομάζεται Αγάπη.

Ο πόνος είναι μέρος της ζωής.
Υπάρχουν φορές, που αφορά ένα μεγάλο κομμάτι της και άλλες φορές όχι, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι ένα μέρος του μεγάλου παζλ.

Ο πόνος κάνει δύο πράγματα. Σε διδάσκει και σου ΄»λέει» ότι είσαι ζωντανός.
Στη συνέχεια φεύγει και σε αφήνει αλλαγμένο.
Μερικές φορές, θα σε αφήσει πιο σοφό.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, σε αφήνει πιο δυνατό.
Και στις δύο περιπτώσεις, ο πόνος αφήνει το σημάδι του και ό,τι σημαντικό μπορεί να συμβεί στη ζωή σου, θα το μετατρέψει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Οι Ιάπωνες που εφηύραν το Kintsugi το είχαν καταλάβει εδώ και έξη αιώνες πριν και μας το θυμίζουν «υπογραμμίζοντάς το σε χρυσό»}

Άρθρο της Μαρίας Λιακάκου, κλινικής Ψυχολόγου στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης «La Sapienza»

ahd;oni

1. Οι  παραπάνω στίχοι (lyrics)  είναι από το τραγούδι του  συνθέτη, τραγουδιστή και συγγραφέως Leonard Cohen, Λέοναρντ Κοέν (1934-2016) “Anthem, Ύμνος” (1992)στην Αγγλική και Ελληνική γλώσσα.  Ολόκληρο το τραγούδι Anthem με τους στίχους του στην Αγγλική γλώσσα και  την ιστορία του μπορείτε να το βρείτε εδώ και στην ελληνική εδώ.  

2. Οι γλυπτές κεφαλές είναι της σύγχρονής μας Βρεττανής γλύπτριας Billie Bond από την συλλογή Billie Bond. The Pie Factory, Margateτης    “ Perfect Imperfection – The Art of Healing” “Τέλεια ατέλεια – Η τέχνη της θεραπείας”, που έχει εμπνευσθεί από την αρχαία ιαπωνική τέχνη του Kintsugi (η  συγκόλληση των σπασμένων κεραμικών με χρυσό) Για την δουλειά της αυτή η διάσημη γλύπτρια είπε:

“I try to open the window to the soul, force its pain outside,
expose its rawness in an attempt to heal the damage and to make it better.
For me, the process or performance of making is the art’

Για την γλύπτρια Billie Bond περισσότερα:       http://www.thepalettepages.com/2017/04/01/billie-bond-solo-exhibition/,                  http://www.essexsculpture.co.uk/who-we-are/, https://www.saatchiart.com/art/Sculpture-Kintsugi-Head-2/153518/3296211/view

2. Kintsugi (ή kintsukuroi) : Ιαπωνική παραδοσιακή τέχνη, αναγόμενη στον 15ο αιώνα,  της συγκόλλησης σπασμένων κεραμικών με πολύτιμα μέταλλα.Μια μορφή τέχνης που γεννιέται από το mottainai – η αίσθηση της λύπης όταν σπαταλάται κάτι – οι ρωγμές είναι ραμμένες με ρητίνη λάκας και κονιορτοποιημένο χρυσό, ασήμι ή πλατίνα και συχνά αναφέρονται σε φυσικές μορφές όπως καταρράκτες, ποτάμια ή τοπία. Αυτή η μέθοδος μετατρέπει το τεχνούργημα σε κάτι νέο, καθιστώντας το πιο σπάνιο, όμορφο και ιστορικό από το πρωτότυπο. Η τέχνη του Kindsugi είναι η ομορφιά της τέλειας ατέλειας.

The philosophy of Kintsugi is far reaching and is much more revealing once probed beyond the simply ceramic repairing technique. It is believed to have many similarities to the Japanese philosophy of Wabi-Sabi: embracing for the imperfect and flawed. This philosophy suggests that an object once kept in the possession for extended periods of time deserves to be taken care of, in ways very similar to the way one takes care of living things around them

Περισσότερα για την σημασία της  τέχνης Kintsugi δείτε: http://www.thebookoflife.org/kintsugi/, https://www.youtube.com/watch?v=t1yIWXUjVxo, https://frapress.gr/2016/12/kintsugi-techni-na-apodechese-katastrofi/,

Ήταν κάποτε ένας κύκνος..


και μια γυναίκα που έγινε η ίδια κύκνος, για χάρη του και για την Τέχνη.

maya-pli

Τ’ όνομά της, Μάγια Πλισέτσκαγια (Ма́йя Миха́йловна Плисе́цкая, Maya Plisetskaya) .

Γεννήθηκε σα σήμερα, στις 11 του Γενάρη το 1925 και έσβησε 89 χρόνια μετά, στις 2/5/2015.

Μάγια Πλισέτσκαγια

Αυτή, η ορφανή Μοσχοβίτισσα από την πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση του Στάλιν, που χόρευε από τα έντεκά της χρόνια και που έμελλε με τον ανεπανάληπτο χορό της, με το μοναδικό ταλέντο της να μαγέψει όλο τον κόσμο!  Και, να τον κατακτήσει.

Ήταν αυτή που είπε κάποτε:

“The only weapon I had was my dancing.
With that I fought like a general without an army.
If I could have saved all the energy I wasted on my struggle
it would have sufficed me to cover a dozen ballets.”

Ήταν αυτή, η Maya Plisetskaya, που τιμήθηκε με τόσα βραβεία, όσα, ίσως,  κανείς άλλος καλλιτέχνις του είδους της έχει τιμηθεί ως τα σήμερα. και που κέρδισε με σπαθί της την τέχνη της όλο τον κόσμο.Αυτή που κέρδισε την αθανασία.

Ήταν αυτή, που για να την τιμήσουν και όσο ζούσε, το 1994, το Ινστιτούτο Θεωρητικής Αστρονομίας έδωκε το όνομά της σ’ ένα μικρό πλανήτη κι από τότε  ο  No. 4626 ονομάζεται Maya Plisetskaya

maya_pli3

Ήταν αυτή, η Maya Plisetskaya στις  7 Απριλίου 1947, όταν για πρώτη  χόρεψε ως Οντέτ-Οντίλ στη «Λίμνη των Κύκνων» του Τσαϊκόφσκι και από τότε το μπαλέτο και ο χορός της σε αυτό  έγινε ένα από τα πιο σημαντικά στην καλλιτεχνική βιογραφία της.Και αυτή που χόρευε και συνέχιζε να χορεύει ως τα γεράματά της. Δείτε και :https://ria.ru/spravka/20051114/42082561.html

Ήταν αυτή, η  Maya Plisetskaya, που είπε:

I am convinced that it was not the word that came first but gesture. A gesture is understood by everyone.

A gesture can be like this or it can be one of despair, such a gesture, every gesture, it can be understood,

you need nothing else, no words.”

                               

Εδώ, σε αυτό το video, την βλέπετε να χορεύει “ τον κύκνο”  “Le Cygne” (“The Swan”) ευρύτερα γνωστό ως “The Dying Swan” το οποίο είναι ένα μέρος από το συνολικό μουσικό έργο ”Το Καρναβάλι των ζώων” “Le Carnaval des animaux” του Γάλλου συνθέτη μουσικής Charles-Camille Saint-Saëns( Καμίγ Σαιν-Σανς)1835- 1921), που το συνέθεσε το έτος 1886.

1. blu

Από την μεριά μου, λίγο πριν από το τέλος της μέρας, ένα στοιχειώδες αφιέρωμά μου για να τιμήσω με την σειρά μου αυτή την υπέροχη και μοναδική γυναίκα, την Maya Plisetskaya που γεννήθηκε σαν σήμερα..

1. blu

1. Για την Ρωσίδα χορεύτρια κλασσικού μπαλλέτου Μάγια Πλισέτσκαγια, μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ:

https://uznayvse.ru/znamenitosti/biografiya-mayya-pliseckaya.html

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=100026, http://www.lifo.gr/team/politismos/51162, http://www.telegraph.co.uk/culture/theatre/3649988/You-must-blaze-like-a-comet.html

2. Για το μουσικό έργο  του Καμίγ Σαιν- Σανς “Ο κύκνος”μερικά λόγια :

Ο “κύκνος”είναι το μοναδικό μέρος από το “Καρναβάλι των Ζώων” που ο συνθέτης Καμίγ Σαιν-Σανς επέτρεψε να παίζεται δημόσια κατά τη διάρκεια της ζωής του. Θεωρούσε ότι τα υπόλοιπα τμήματα του έργου του ήταν πολύ επιπόλαια και θα έβλαπταν τη φήμη του ως σοβαρού συνθέτη. Έγινε ευρύτερα γνωστό υπό το όνομα The Dying Swan από το ομώνυμο ποίημα του  Άγγλου ποιητή Αλφρεντ Τέννυσον το οποίο χορεύτηκε αρχικά από την Ρωσίδα πρίμα μπαλαρίνα ‘Αννα Πάβλοβα, Anna Pavlova, ως ένα σόλο που φτειάχτηκε ειδικά γι’ αυτήν και κατά παραγγελία της, το 1905  από τον διάσημο χορογράφο  Mikhail Fokine

“The Dying Swan”.

ΙΙΙ

“The wild swan’s death-hymn took the soul
Of that waste place with joy
Hidden in sorrow: at first to the ear
The warble was low, and full and clear;
And floating about the under-sky,
Prevailing in weakness, the coronach stole
Sometimes afar, and sometimes anear;
But anon her awful jubilant voice,
With a music strange and manifold,
Flow’d forth on a carol free and bold;”

Ολόκληρο το ποίημα του  Τέννυσον μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: https://www.litscape.com/author/Alfred_Lord_Tennyson/The_Dying_Swan.html 

και για το ποίημα και τον ποιητή εδώ:

http://www.english.cam.ac.uk/cambridgeauthors/tennyson-music-and-meaning-3/

3. Για τον συνθέτη  Καμίγ Σαιν-Σανς μπορείτε να διαβάσετε και εδώ: https://genius.com/Camille-saint-saens-the-swan-from-carnival-of-the-animals-lyrics και για το έργο του  “Το καρναβάλι των ζώων” : https://www.sansimera.gr/articles/493, https://www.musicologie.org/sites/c/carnaval_des_animaux.html, http://peri-texnon.blogspot.gr/2011/01/3.html,

 

Tai Chi Chuan: Ο κινούμενος διαλογισμός σε μια εικόνα


  Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.Και, έτσι, λένε ότι  είναι

DCIM\100MEDIA\DJI_0105.JPG

Και εδώ, σε αυτήν την εικόνα είναι χίλιοι άνθρωποι σε μια εικόνα. Και, έτσι, λένε ότι είναι.

Εντυπωσιακή, έτσι;

Η φωτογραφία είναι του Κινέζου Jianguo Gong και έχει τον τίτλο “Tai Chi” Απεικονίζει αθλούμενους  σε συγχρονισμό στην πρακτική της αρχαίας Κινεζικής πολεμικής τέχνης Tai Chi Chuan πάνω σε ένα τεράστιο μωσαϊκό κοντά στον ποταμό Yangtze River στην πόλη Wuhan, της επαρχίας Hubei   της Κεντρική Κίνας τον Δεκέμβρη του 2016.

Χάρις σε αυτήν την εκπληκτική του φωτογραφία, ο Jianguo Gong τιμήθηκε με το πρώτο διεθνές βραβείο κουλτούρας  ερασιτεχνικής φωτογραφίας της Sony για το έτος 2017, όπως επίσης και με το πρώτο Εθνικό βραβείο της Κίνας

Ξεκινώντας από μια εικόνα, που με εντυπωσίασε γιατί  είδα ότι δεν είναι μόνο αυτό που δείχνει, είπα να μάθω περισσότερα:

Τι είναι το Tai Chi Chuan; Δεν είμαι το κατάλληλο άτομο για να σας μιλήσω γιαυτό..Διάβασα, ανάμεσα στα άλλα, ότι δεν είναι μόνο πολεμική τέχνη αλλά και εξαιρετική άσκηση για όλες τις ηλικίες προς αυτοσυγκέντρωση και για την υγεία του νου και του σώματος. Εκείνο που είδα από την μεριά μου σε αυτή την τέχνη από τους αθλούμενους ή ασκούμενους στην πρακτική της ήταν ότι σε αυτή δεσπόζει η αυτοπειθαρχία, η πειθαρχία, η τάξη, η αρμονία και η χάρις, μα κυρίως ο πλήρης αυτοέλεγχος του νου πάνω στο σώμα και και την εξάσκηση του όλου του ανθρώπου ( του νου, της ψυχής της ενέργειάς του και του σώματός του) προς τον στόχο και για την επίτευξή του. Εκπληκτική τέχνη!.. Όμως για τα περισσότερα στο θέμα, που το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, θα αφήσω εκείνους που το κατέχουν ή όπως και νάχει , ξέρουν περισσότερα για το θέμα, να πουν:.

Όπως αντιγράφω αποσπασματικά από σχετική δημοσίευση στο  capital :

{Πρόκειται για μια ακόμη παραδοσιακή κινεζική πολεμική τέχνη, της οποίας οι ρίζες είναι κοινές με το kung fu. Είναι όμως παράλληλα μια μέθοδος δυναμικού διαλογισμού (διαλογισμός εν κινήσει) και συνολικής –ολιστικής- άσκησης, γυμναστικής και πάλης που βασίζεται στον έλεγχο της εσωτερικής ενέργειας, σύμφωνα με τις αρχές του Τάο. Είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά εσωτερικά συστήματα. Τα στυλ Chen, Yang και Wu είναι τα πιο διαδεδομένα στη Δύση ενώ στην Κίνα μεταξύ οικογενειών και δασκάλων υπάρχουν oρισμένα ακόμη.

>>Η άσκηση του tai chi chuan μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην αυτοσυγκέντρωση και την ενεργειακή εξισορρόπηση, δηλαδή στη διατήρηση της υγείας του σώματος και του πνεύματος. Είναι ένας ήπιος και συνάμα «βαθύς» τρόπος άσκησης που αφορά όλες τις ηλικίες, χωρίς να καταπονεί το σώμα. Σύμφωνα με την κινεζική παράδοση, το tai chi αποκαθιστά τη συναισθηματική ισορροπία και συμβάλλει στην πρόληψη αρνητικών συμπτωμάτων στον οργανισμό μας. Όπως έχει ήδη αρχίσει να αποδέχεται η επιστημονική κοινότητα της Δύσης, το tai chi chuan μπορεί να αποτελέσει μια προληπτική αγωγή ή συμπληρωματική μέθοδο θεραπείας. Φυσικά, όπως και οι υπόλοιπες πολεμικές τέχνες, αποτελεί μια πολύ καλή φυσική άσκηση που προφέρει μυική ενδυνάμωση και ελαστικότητα.

>>Το tai chi chuan εμπεριέχει μια ολόκληρη φιλοσοφία, η οποία ξεκινά απ’ τις κυκλικές κινήσεις που περιλαμβάνουν πολλές παραλλαγές. Δράση και γαλήνη, γαλήνη και δράση – αυτές είναι οι δύο αλληλένδετες και συμπληρωματικές μορφές του tai chi. Με την εξάσκηση, οι κινήσεις γίνονται συνεχείς και η μία διαδέχεται αρμονικά και φυσικά την επόμενη. Η εξάσκηση στο tai chi χαρίζει αρχικά μεγάλη ελευθερία στην κίνηση και πλαστικότητα στο σώμα, καθώς οι αρθρώσεις χρησιμοποιούνται ως μοχλοί που συγχρονίζονται μέσα από χαλάρωση κι όχι τόσο μέσα από μυική ένταση, με στόχο την εξουδετέρωση ή την πραγματοποίηση της επίθεσης. Επιπλέον, οι επαναλήψεις και η εξάσκηση που χρειάζονται για να μάθει κανείς αυτή την τεχνική λειτουργούν σε ένα βαθύτερο επίπεδο του οργανισμού, επηρεάζοντας θετικά και βελτιώνοντας την εσωτερική κυκλοφορία του αίματος, την αναπνοή, τη θερμοκρασία του σώματος, το κυκλοφορικό και λεμφικό σύστημα κλπ… Σταδιακά, οι ευεργετικές αυτές αλλαγές γίνονται πιο μόνιμες και καταπολεμούν τις επιπτώσεις του άγχους στον οργανισμό.

>>Το tai chi chuan είναι μια εσωτερική πολεμική τέχνη. Chi σημαίνει ενέργεια και chuan σημαίνει γροθιά είναι δηλαδή «κτύπημα με την ενέργεια». Οι πολύ προχωρημένοι δάσκαλοι έχουν τη δυνατότητα να «εξουδετερώνουν» τον αντίπαλο από απόσταση, δρώντας όχι τόσο στο φυσικό του σώμα αλλά διασπώντας την ενέργεια του. Έγινε, ωστόσο, πιο γνωστό στη Δύση χάρη στις ευεργετικές του ιδιότητες στη σωματική και ψυχική υγεία και πολλοί μπορεί να το συγχέουν με άλλες τέχνες χαλάρωσης και ευεξίας, όπως για παράδειγμα τη γιόγκα. Η ουσία όμως και ο τελικός στόχος του tai chi chuan είναι η ύψιστη σωματική, συναισθηματική και νοητική υγεία που χαρακτηρίζει τους πεπειραμένους ασκούμενους των πολεμικών τεχνών. Μία διαφορά του από τις άλλες πολεμικές τέχνες είναι πως, επειδή είναι ήπιο, μπορεί να το εξασκήσουν άτομα όλων των ηλικιών ανεξάρτητα από τη φυσική τους κατάσταση.} 

 Για τις τις δέκα βασικές αρχές του Tai Chi προς θεραπεία σωματικών προβλημάτων υγείας, δείτε: http://www.taichiforhealth.net/10-essential-principles/

Για δείτε, αν θέλετε, και τα παρακάτω videos:

1) Εδώ, η τέχνη του Tai Chi ως συγχρονισμένη άσκηση προς θέαση στους Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου:

2) Εδώ,  από αθλήτρια γυναίκα που αγωνίζεται στο Tai Chi  στα πλαίσια του κινεζικού πρωταθλήματος του 2009. Δείτε την χάρη και την αρμονία, την απαλότητά των κινήσεών της, σα νάναι από βαμβάκι μα και την αιχμή του σπαθιού που κρύβουν εντός τους ως τέχνη πολέμου :

3) Tώρα, ως πολεμική τέχνη, δείτε δυο αποσπάσματα από ταινίες.Τις αιματηρές τις άφησα απέξω.u4a835kw8984yeivls8g

α) Εδώ, δείτε τον περίφημο Jet li σε πολεμική δράση με την τέχνη του Tai Chi (Τον άκουσα σε άλλη ταινία να λέει με ύφος: η τέχνη μου είναι το Tai Chi ) :

4) Κι αν δεν σας κάνει κόπο δείτε και εδώ ένα απόσπασμα από μια πιο πρόσφατη ταινία με την τέχνη του πολέμου Tai Chi. Τι αεροπλανικά είναι αυτά!!! Και τι χιούμορ!!

1.-blu_thumb.gif

Αυτά, τα λίγα! Τις χίλιες λέξεις, βλέπετε, δεν τις έφτασα Είπα, να μην κουραζόμαστε κιόλας..!!

Με την καλημέρα μου σε όλους σας!!

Οι απέναντι


       Όταν ο χρόνος συναντιέται στις διαστάσεις του και το χθες γίνεται ένα με το σήμερα.

   Τότε, στην ώρα που ο χρόνος γίνεται ένας, οι επιθεωρητές του συνδικάτου των Ολλανδών υφασματέμπορων του 1662 σηκώνουν τα μάτια από τα κιτάπια τους και μένουν να περιεργάζονται εκείνους τους άλλους από το 2017, καθώς επιθεωρούν τους ίδιους. Θεατές και θεώμενοι (2)

Κι εκείνη την μαγική στιγμή στον τόπο και στον χρόνο, επιθεωρητές και επιθεωρούμενοι σα να απομένουν έκθαμβοι να αναρωτιούνται, ο καθείς από την μεριά του για τους άλλους : Για δες τι παράξενοι, πόσο περίεργοι είναι οι απέναντι!.

Ναι, αυτήν την μοναδική στιγμή “έπιασε” ο φωτογράφος από την Σιγκαπούρη Julius y και την αποθανάτισε με τον φωτογραφικό του φακό! Είναι εκείνος που έχει δηλώσει άλλωστε πως ο,τι φωτογραφίζει είναι από την περιέργειά του για τους “διαφορετικούς τόπους”. Ένα τέτοιο διαφορετικό τόπο στον χρόνο, πιστεύω,  “είδε” εκείνη την στιγμή! Εκπληκτική στιγμή, μοναδική σύλληψη!

Συνέβη στο τρέχον έτος 2017 στο μουσείο Rijksmuseum του Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Εκεί, όπου εκτίθεται ο περίφημος πίνακας του Ρέμπραντ Χάρμενσοον φαν Ράιν (Rembrandt Harmenszoon van Rijn) με τον τίτλο “Syndics or inspectors of the Clothmakers’ Guild” που ζωγράφισε στα 1662.

The Syndics Rembrandt Rijksmuseum Amsterdam Rembrandt House Museum

Ποιός είναι εκείνος που είπε πως η Τέχνη είναι η αποκάλυψη μιας βαθύτερης πνευματικής πραγματικότητας;

Τι είναι τέχνη; ρώτησαν τον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, και εκείνος απάντησε:

Τέχνη είναι η απάντηση της δημιουργικής Ψυχής του ανθρώπου, στο κάλεσμα του Αληθινού. –

Για την “Mathilda” του 2017.


“Mathilda” :Έτσι, ονόμασε ο  Ρώσσος ερασιτέχνης φωτογράφος Alexander Vinogradov, το κορίτσι της φωτογραφίας του, που βλέπετε.

Και, για την “Mathilda” (Ματίλντα) του αυτή, ο Alexander Vinogradov κέρδισε για το 2017, τον τίτλο του καλύτερου φωτογράφου στον κόσμο, στο θέμα “πορτραίτα”  στον ετήσιο ανοιχτό διαγωνισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Φωτογραφίας που διοργανώνεται σε συνεργασία με τη Sony.

     Μήπως  και σε σας, όπως σ’ εμένα, θυμίζει κάποια άλλη, η “Ματίλντα” του φωτογράφου;;

      Ας πω εδώ, ότι το  κορίτσι της φωτογραφίας που χρησίμευσε ως μοντέλο στον Vinogradov,  είναι Ρωσσίδα, λέγεται Anastasia Marinina και εργάζεται ως μοντέλο από μικρό παιδί  με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Nastya Mari. Δείτε εδώ,  τρεις φωτογραφίες της ‘Ματίλντα” του φωτογράφου :

Και εδώ, άλλες τρεις, της Αναστασίας, του μοντέλου:

 

Πως σας φαίνεται η   “Mathilda»  του Vinogradov  σε σχέση με την Αναστασία την ίδια;

Μοιάζουν και πόσο; Διαφέρουν και πόσο;

Αλλά, ίσως πάλι ρωτήσετε,  και  γιατί να μην «βαπτίσει» ο φωτογράφος την φωτογραφία του «Αναστασία» αλλά “Mathilda»; 

Ο λόγος, όπως είπε ο ίδιος ο Vinogradov, είναι ότι  με το που πρωτοείδε την Αναστασία  αναγνώρισε σε αυτήν την άλλη “Mathilda” του 1994, δηλαδή την δωδεκάχρονη ηρωίδα, που υποδύεται η  Αμερικανοεβραία Natalie Portman, στην αγαπημένη του, και ομολογουμένως περίφημη, κινηματογραφική ταινία του Λυκ Μπεσσόν (Luc Besson) : “Leon the Professional”,  “Λεόν, ο επαγγελματίας”

Και ότι έτσι, με υλικό την Αναστασία, έφτειαξε την δικιά του  “Mathilda“, σαν εκείνη του 1994. Εδώ, δείτε και τρεις φωτογραφίες της Ναταλί Πόρτμαν ως “Ματίλντα” στην κινηματογραφική ταινία“Leon the Professional”:

Μοιάζουν όντως η Αναστασία με την “Mathilda” και την  άλλη “Mathilda”, την Πόρτμαν;

1.-blu_thumb.gif

Αυτή η ματιά του φωτογράφου!!! Μοναδική! Και, το αποτέλεσμα, εξαιρετικό! Δεν είναι μοναχά η εικόνα της, είναι, κυρίως, ότι  η δικιά  του “Ματίλντα”, αποπνέει την ίδια προσωπικότητα με εκείνης της ηρωϊδας της κινηματογραφικής ταινίας του 1994! Και όσοι έχετε δει την ταινία, πιστεύω ότι καθόλου δεν θα αναρωτιόσαστε για την “Mathilda” του 2017. Δίκαια, πιστεύω, ο Vinogradov πήρε το πρώτο βραβείο για την δημιουργία του αυτή!.

Αν δεν έχετε δει (την ταινία), σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να την δείτε. Είναι μια ξεχωριστή, μια ιδιαίτερη ταινία! Δυναμική βίαιη, σκληρή και συνάμα εξαιρετικά τρυφερή και ανθρώπινη σε ισόρροπες, θα πω, αναλογίες.. Είναι από τις ταινίες που δεν κινούνται στα κλασσικά στερεότυπα, που ξαφνιάζει όσο και συγκινεί ανακινώντας συναισθήματα. Από αυτές που σου “μένουν”. Τουλάχιστον, εγώ έτσι την είδα. Το σενάριό της όπως και η σκηνοθεσία της είναι του Λυκ Μπεσσόν ( Luc Besson). Το καστ των ηθοποιών της ταινίας, πρωτοκλασσάτο:

Λεόν, Ρενό και Πόρτμαν

Στον ρόλο του Léon (Λεόν) του εκτελεστή, ο πολύς και υπέροχος όπως πάντα Jean Reno, στον ρόλο της Mathilda, η μικρή νεαρή και απίθανη πρωταγωνίστριά του Natalie Portman (Ναταλί Πόρτμαν), στον “υποστηρικτικό” ρόλο του “κακού” Stansfield ο θαυμάσιος Gary Oldman ενώ ο Danny Aiello ως Tony “γράφει” τον ρόλο του μοναδικά και αξεπέραστα, όπως εξ άλλου έκανε σε κάθε ταινία του που έχω δει. Κρίμα, που πέθανε τόσο νωρίς.

311

Η ταινία, ήταν υποψήφια για πολλά βραβεία. Δεν κέρδισε όσα της άξιζαν, πιστεύω. Το κοινό ήταν εκείνο που, κυρίως, την αγκάλιασε, όπως και οι κριτικοί.  Η Ναταλί Πόρτμαν έλαβε το 1994 από  τα Awards Circuit Community Awards, το πρώτο βραβείο ηθοποιού σε ηγετικό ρόλο και ο  Ζαν Ρενό έλαβε τιμητικές διακρίσεις. Το 1995 η ταινία έλαβε στις Η.Π.Α το βραβείο για τα ηχητικά και το 1996 τιμήθηκε με τον Χρυσό Λέοντα της Τσεχίας ως η καλύτερη ξενόγλωσση ταινία.

       

1.-blu_thumb.gif

Alexander Vinogradov 1

Alexander Vinogradov

Όταν ρωτήθηκε ο Vinogradovαν εάν και κατά πόσο έχει επηρρεαστεί, στα πορτραίτα του,  από τις ταινίες, εκείνος απάντησε:

 “Movies but also painting and photography greatly influence our perception of the world. We are being impressed, inspired, and we gain visual experience from those works. Then all those experiences and references are embodied in our work”.

«Οι ταινίες αλλά επίσης η ζωγραφική και η φωτογραφία επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την αντίληψή μας για τον κόσμο. Εντυπωσιαζόμαστε, εμπνεόμαστε και κερδίζουμε σε οπτική εμπειρία από αυτά τα έργα. Τότε όλες αυτές οι εμπειρίες και αναφορές ενσωματώνονται στο έργο μας»

1.-blu_thumb.gif

«Οι κούκλες», «The Dolls» W.Butler Yeats


 

ΜΙΑ ΚΟΥΚΛΑ στο σπίτι του κουκλοποιού

κοιτάζει προς την κούνια  και στριγγλίζει:

“ Εκείνο είναι μια προσβολή για μας”

Αλλά η πιο παλιά από όλες τις κούκλες,

που είχε δει, μιας και την είχαν κρατήσει για επίδειξη,

γενιές του είδους του,

ουρλιάζει πιο δυνατά απ’ όλες πάνω στο ράφι :

«Κι ας μην υπάρχει ένας άνθρωπος

που να μπορεί να πει για το κακό αυτού του μέρους,

ο άντρας και η γυναίκα φέρνουν εδώ πέρα

για να μας ταπεινώσουν,

ένα φασαριόζικο και βρωμερό πράγμα.»

Ακούγοντάς τον να βαριαναστενάζει και ν’ απλώνεται

η γυναίκα του κουκλοποιού είναι βέβαιη

ότι ο άντρας της έχει ακούσει τις κραυγές τις καταφρόνιες,

και γέρνοντας όλη πάνω στο μπράτσο της καρέκλας του,

μουρμουρίζει στο αυτί του

με σκυμμένο το κεφάλι πάνω από τον ώμο του:

Αγαπημένε μου, αγαπημένε μου, Ω αγαπημένε

Αυτό ήταν ένα ατύχημα.

Του William Butler Yeats

1. blu

 Σημειώσεις:

Αυτό το υπέροχο και συμβολικό ποίημα του ποιητή William Butler Yeats, κατόχου του βραβείου Nobel  λογοτεχνίας το 1923, το οποίο αποδίδεται από τον ποιητή στην γλώσσα του ως εξής:

A DOLL in the doll-maker’s house
Looks at the cradle and bawls:
‘That is an insult to us.’
But the oldest of all the dolls,
Who had seen, being kept for show,
Generations of his sort,
Out-screams the whole shelf: ‘Although
There’s not a man can report
Evil of this place,
The man and the woman bring
Hither, to our disgrace,
A noisy and filthy thing.’
Hearing him groan and stretch
The doll-maker’s wife is aware
Her husband has heard the wretch,
And crouched by the arm of his chair,
She murmurs into his ear,
Head upon shoulder leant:
«My dear, my dear, O dear.
It was an accident.»

μου έκανε τρομερή εντύπωση και μ’ έχει αφήσει μ’ ένα σωρό ερωτήματα. Ο συμβολικός χαρακτήρας του ποιήματος είναι προφανής και δεδομένος.Να, πως το βλέπω..

Οι κούκλες, δεν προσβάλλονται, δεν ταπεινώνονται, δεν κραυγάζουν. Είναι τα δημιουργήματα της τέχνης ενός καλλιτέχνη, του κουκλοποιού. Στέκονται αιώνια τέλειες, ακίνητες και σιωπηλές, έξω από το προσωρινό του χρόνου, άψυχες, άχρονες κι αναλλοίωτες. Στέκονται εκεί μπροστά του, χωρίς να απαιτούν, χωρίς να γκρινιάζουν, χωρίς να λερώνονται, χωρίς  ούτε ανάγκες να έχουν, ούτε και να φέρνουν προβλήματα που να χρειάζεται αυτός να αντιμετωπίσει.. Αντικείμενα τέχνης ενός καλλιτέχνη. Έργα ενός δημιουργού, από ένα εικονικό φανταστικό κόσμο, τον δικό του ιδανικό κόσμο, του καλλιτέχνη- δημιουργού, μα και των άλλων στους οποίους εκείνος απευθύνεται και που θα πάρουν τις κούκλες του για να γιομίσουν, να ικανοποιήσουν με την παρουσία τους, τον δικό τους κόσμο της φαντασίας τους.

Οι Κούκλες δεν έχουν τίποτε από εκείνα που το ζωντανό δημιούργημα, το μωρό του ανθρώπου κουκλοποιού, είναι. Ένα μωρό ζωντανό, που κινείται, κάνει θόρυβο, φωνάζει, διαμαρτύρεται, απαιτεί, λερώνεται, έχει ανάγκες, χρειάζεται διαρκή φροντίδα από κείνον, χρειάζεται την δικιά του παρουσία στην ζωή του, έχει την ευθύνη του στην αρρώστεια του, στην αντιμετώπιση και επίλυση των προβλημάτων του, που του φέρνει πόνο, χαρά, στενοχώρια, που μεγαλώνοντας δεν είναι πια το δικό του δημιούργημα αλλά εξελισσόμενο γίνεται ένας άλλος ξεχωριστός κι αυτοδύναμος άνθρωπος και που ύστερα φεύγει από κείνον, μπορεί και να το χάσει…… ‘Όλα εκείνα δηλαδή, που είναι η έκφραση της αληθινής ζωής του ανθρώπινου γένους, ‘Όλα εκείνα που αποτελούν την πραγματικότητα της ζωής για τον άνθρωπο και τα γεννήματά του….

Dawn Donofrio Reborn Doll

Κι αυτό μωρό- κούκλα είναι.

Έτσι, ο κουκλοποιός  έχει μπροστά του δυο κόσμους που εκείνος δημιούργησε: Τον εικονικό, τον φανταστικό του κόσμο που δημιούργησε με τις κούκλες του και τον άλλον, τον πραγματικό κι αληθινό που δημιούργησε γεννώντας το παιδί του, το ανθρώπινο έμψυχο, ατελές και θνητό μωρό του. και μιας και οι κούκλες δεν μιλάν’ ποιός άλλος νάναι εκείνος που ακούει ο κουκλοποιός να του μιλάει, εξόν από τον ίδιον του τον εαυτόν;

Νομίζω πως σε αυτό το ποίημα, ο πραγματικός διάλογος γίνεται στην ψυχή και τον νου του κουκλοποιού. Δημιουργός δυο κόσμων και έχοντας συνειδητοποιήσει τις διαφορές τους, πέφτει αποκαμωμένος και βογκώντας στην καρέκλα του..Οι κούκλες του..φαίνεται να είναι πιο ισχυρές μέσα του, ο φανταστικός, ιδανικός του κόσμος είναι τόσο πιο απλός , τόσο πιο εύκολος, τόσο πιο ανώδυνος και σταθερός, τόσο πιο ξεκούραστος, σιωπηλός και αμετάβλητος..σε αντίθεση με τον άλλον του ζωντανού δημιούργηματός του που μάλλον τον ενοχλεί, τον κουράζει με την γκρίνια του, τις φωνές του, με την δυσωδία του απ’ τα κακά του..Κι αυτός, δηλαδή, να αναγκάζεται να ενώσει τους δυο κόσμους του; Ή να αφήσει τον ένα για να έχει τον χώρο του ο άλλος;

Και ενώ είναι εξουθενωμένος από τις αλήθειες του, κι από την εσωτερική του ίσως σύγκρουση, να’ ρχεται η σύζυγός του και να του ψιθυρίζει τρομαγμένη μπας και τρομάξει τον κόσμο του τον φανταστικό, μπας και τα βάλει με τις κούκλες του και έτσι εναντιωθεί σ΄αυτές και στον άντρα της, νά’ρχεται εκλιπαρώντας τον  και να ονομάζει το μωρό τους ατύχημα;;; Τόσο πιο πολύ κυριαρχεί σ’αυτήν την περίπτωση ο τεχνητός κόσμος της τέχνης πάνω στον άνθρωπο-δημιουργό της που το ανθρώπινο είδος και πνεύμα να είναι όλως διόλου τόσο αδύναμο και υποταγμένο απέναντί της ακόμη και όταν αυτή η τέχνη του επιτίθεται περιφρονώντας το είδος του, δηλαδή την ανθρωπότητα;;

‘Η μήπως, η γυναίκα του μιλάει για το μωρό τους χαρακτηρίζοντας το ως ατύχημα για να τον καθησυχάσει ίσως, επειδή το ατύχημα ήταν το ότι έμπασε το μωρό τους στον φανταστικό, ιδανικό και τέλειο κόσμο της τέχνης, στον κόσμο του δημιουργού της συζύγου της;  ‘Η μήπως επειδή κι αυτή ενστερνίζεται τον φανταστικό του κόσμο προτιμώντας τον από τον πραγματικό; ;Αλλά, τότε δεν θα χρειαζόταν να μουρμουρίσει..Το μουρμούρισμα ενέχει και την διαμαρτυρία, την δυσαρέσκεια..Κι αυτή είναι η λέξη του ποιητή..

Ή, ονομάζει το παιδί τους αποτυχία, επειδή ίσως, νομίζει, γνωρίζοντας ήδη καλά την ψυχική κατάστασή του, πως αυτός είναι ο πιο κατάλληλος τρόπος για να αποδεχθεί εκείνος, ο άντρας της, το παιδί τους και την πραγματικότητα; Μέσω των κουκλών του και σαν να ήταν και το παιδί του μια άλλη αποτυχημένη κούκλα;  Που όμως θα την αγαπούσε κι αυτήν όπως κι εκείνες, τις άλλες τέλειες και επιτυχημένες υπέρτερης αξίας κούκλες του; 

Δεν έχω απάντηση..δεν έχω άλλη εξήγηση να δώσω, άλλο ερώτημα ή πιθανότητα δεν μου’ρχεται  στον νου..Ερωτηματικά έχω και ..μπορεί κι ο δρόμος που πήρα προσπαθώντας να ερμηνεύσω το ποίημα να μην είναι ο πλέον κατάλληλος, να έχει άλλη ή και άλλη όψη..Θα χαρώ να ακούσω πως το σκέπτεστε, την γνώμη σας

1.-blu_thumb.gif

Η απόδοση του ποιήματος έγινε από μένα. Δέχομαι υποδείξεις για διόρθωση

Οι κούκλες των εικόνων μου, είναι οι λεγόμενες art-dolls, κούκλες τέχνης. Είναι επώνυμες, μοναδικά κομψοτεχνήματα τέχνης και θαυμαστές δημιουργίες των:

  1. Η πρώτη επάνω αριστερά της Ρωσίδας Έλενας Gromova ( Елены Громовой)
  2. Η δεύτερη κάτω αριστερά της Καναδής Martha Boers.
  3. Η μεσαία των επίσης Καναδών Tom Francirek και Andre Oliveira
  4. Η πάνω δεξιά της Ρωσίδας Μοσχοβίτισσας Sasha Khudyakova