Nautilus?O Ναυτίλος; Υπήρξε και υπάρχει.


      Εγώ, μέχρις τώρα, για ένα Ναυτίλο ήξερα. Για το φανταστικό υποβρύχιο με το όνομα “Ναυτίλος” στο βιβλίο του Ιουλίου Βερν “20.000 μέτρα υπό τις θάλασσες”. Νόμιζα ότι ο Ιούλιος Βερν ήταν εκείνος που φαντάστηκε το υποβρύχιο όπως και τ’ όνομά του.  Όμως, αυτό δεν είναι αλήθεια, όπως ανακάλυψα. Ο “Ναυτίλος” με τ’ όνομα, είχε προϋπάρξει ως αληθινό υποβρύχιο. Ο Ναυτίλος με τ’ όνομα είχε προϋπάρξει ως οστρακοειδές 530.000.000 χρόνια πριν και υπάρχει ακόμη!. Ο Ιούλιος Βερν ήταν εκείνος που εμπνεύστηκε από το αληθινό υποβρύχιο που είχε ήδη φτειάξει ο Ρόμπερτ Φούλτον και το ονόμασε έτσι προς τιμή του,  ο δε Φούλτον είχε ονομάσει το δικό του αληθινό υποβρύχιο Ναυτίλο από το ζωντανό απολίθωμα οστρακοειδές με τ’ όνομα Ναυτίλος, το οποίο όνομα  προέρχεται από την ελληνική λέξη “ναυτίλος”, λέξη που μας έρχεται από τα αρχαιοελληνικά χρόνια και που μιλάμε και τώρα!  Και.. μετά τον Ιούλιο Βερν, Ναυτίλος με τ’ όνομα υπήρξε και το πρώτο  πυρηνικό υποβρύχιο στον κόσμο, που πήρε τ’ όνομά του από την ελληνική λέξη ναύτης, από το μαλάκιο και από το φανταστικό υποβρύχιο του Ιουλίου Βερν. Για φαντασθείτε! Η Ιστορία κάνει κύκλους…

      Μπορεί να τα ξέρετε αυτά πολλοί από σας που διαβάζετε τούτες τις γραμμές κι άλλοι τόσοι, όμως, όχι. Για ακούστε τις ιστορίες του Ναυτίλου  με τ’ όνομα, εσείς οι δεύτεροι, όπως τις έμαθα κι εγώ ως τα τώρα, αναφέροντας εδώ στοιχεία τους, μόνο. Κι ας ξεκινήσω από την αρχική και σημαντική, την ιστορία του Ναυτίλου που συνεισέφερε στην ύπαρξη και εξέλιξη του κόσμου μας :

Ο Ναυτίλος ως  το οστρακόδερμα ασπόνδυλο κεφαλόποδο των θαλασσών

      Στο τέλος της έκρηξης Cambrian ( της Καμβριανής περιόδου διάρκειας από  570.000.000 έως 510.000.000 χρόνια), τότε που μόλις είχε ξεκινήσει να σχηματίζεται η ζωή στις θάλασσες, δηλαδή στα  500.000.000 χρόνια περίπου πριν, στην λεγόμενη παλαιοζωϊκή εποχή και μάλιστα, στην Ορδοβίκια περίοδό της (Ordovician period )που διάρκεσε 45.000.000 χρόνια, τότε που δεν είχε ακόμη εποικηθεί η ξηρά ούτε από φυτά ούτε κι από ζώα,  τότε που  τα πρώτα αρχέγονα ψάρια δεν είχαν κολυμπήσει ακόμη στους ωκεανούς, τότε ήταν που εμφανίστηκαν σε θάλασσες με τροπικό περιβάλλον, τα πρώτα  κεφαλόποδα (cephalopods) και από αυτά, τα οστρακόδερμα ναυτιλοειδή ( Nautiloidea). Δείτε το απολίθωμα ενός ναυτιλοειδούς (σε ολόκληρο και σε μισό (διατομή):

ναυτιλοειδές απολίθωμα και σε διατομή nautilo4

Από τα είδη των κεφαλόποδων, μόνον τα ναυτιλοειδή που ήταν τα μόνα με εξωτερικό περίβλημα, είναι και τα μόνα που επιζούν ως σήμερα.

      Ο Ναυτίλος ανήκει στα cephalopods (κεφαλόποδα)  και είναι ως κλώνος με τους ναυτιλοειδείς προγόνους του  που έζησαν σε εκείνη την Ορδοβίκια περίοδο. Έχει λεπτό αλλά πολύ σκληρό κέλυφος που το περιβάλλει με τέτοιο τρόπο που το ζώο μπορεί να αποσυρθεί πλήρως στο κέλυφος του και να κλείσει το άνοιγμα με μια δερμάτινη κουκούλα που αποτελείται από δύο ειδικά διπλωμένα πλοκάμια από τα συνολικά ενενήντα πλοκάμια που διαθέτει. Ζει ως ομάδα μόνον ανά είδος, από τα έξι είδη του που έχουν βρεθεί ως σήμερα, στους Ωκεανούς προς τα πιο ζεστά νερά και φθάνει ως οκτακόσια μέτρα βάθος, κινείται με αεριώθηση μέσω του νερού που συγκρατεί στους θαλάμους του κελύφους του για να τους εξαπολύσει στην συνέχεια κατά πως θέλει να κινηθεί,  είναι σεξουαλικά διμορφικός και το θηλυκό γεννάει αυγά. Θεωρείται ένας από τις πιο ευφυείς και επιτυχημένες ομάδες ασπόνδυλων στους ωκεανούς και μάλιστα ότι είναι  το ζώο που μπορεί να αλλάξει εμφάνιση γρηγορότερα και από τον χαμελαίοντα.                         

      Ο Ναυτίλος ανακαλύφθηκε ζωντανός μόλις το 1984. Μέχρι τότε το ξέραμε ως απολίθωμα. Το 1997 ανακαλύφθηκε και ένα άλλο είδος ναυτίλου, που όμως είναι τόσο διαφορετικό από τον άλλο ναυτίλο, που του δώσανε το όνομα  Allonautilus (άλλος ναυτίλος) Είδατε τα ελληνικά, έστω και με λατινική κατάληξη;;

Ο Ναυτίλος είναι ένας από τους μακροβιότερους  επιζήσαντες οργανισμούς ως σήμερα!

Ο Oliver Wendell Holmes το έτος 1858, έφτειαξε το ποίημα “The Chambered Nautilus” που έχει γίνει και τραγούδι στις μέρες μας.

Τώρα, δείτε τα δυο είδη ναυτίλου που προανέφερα,στον μόνο τόπο στον κόσμο που μπορεί να’ ναι μαζί δυο διαφορετικά είδη: Στο νησί Παπούα της Νέα Γουϊνέας (New Guinea) κατά μήκος της ακτής του νησιού Manus( οι φωτο από τον Peter Ward, Nationalgeographic):

   Ο ναυτίλος,  ως το υποβρύχιο που φτειάχτηκε από τον Robert Fulton

Ένα αντίγραφο του υποβρυχίου Nautilus του Ρόμπερτ Fulton που βρίσκεται στην πόλη Cite de la Mer της Γαλλίας.A replica of Fulton’s Nautilus at Cite de la Mer in France. It was the first practical submarine he designed for Napoleon

Ο Nautilus του Fulton, ήταν το πρώτο πρακτικό υποβρύχιο στον κόσμο  και σχεδιάστηκε για τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη το 1800.

      O Ρόμπερτ Fulton γεννήθηκε στις 14/11/1765 στην Μικρή Βρεττανία της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ και αρχικά ήθελε να γίνει ζωγράφος. Και, πράγματι, υπήρξε ζωγράφος πορτραίτων που παρουσίασε έργα του και στην Βασιλική Πινακοθήκη το 1791. Ήδη, όμως, από το 1794 είχε στρέψει το ενδιαφέρον του στην κατασκευή μηχανικών καναλιών για την ναυσιπλοΐα στις πόλεις.   Ενώ ήταν στο Λονδίνο και ζωγράφιζε το πορτραίτο του Βενιαμίν Φραγκλίνου (Benjamin Franklin), και από τις μεταξύ τους συνομιλίες, προέκυψε το  ενδιαφέρον του Φούλτον να στραφεί προς τα ατμόπλοια, όπως και έγινε. Ο Fulton ήταν Κουακέρος, είχε σπουδάσει  γαλλικά και γερμανικά, μαζί με τα μαθηματικά και τη χημεία. Έμεινε στην Ιστορία, ως μηχανικός και μεγάλος εφευρέτης που  κατασκεύασε το πρώτο πρακτικό**υποβρύχιο στον κόσμο για τον Ναπολέοντα το 1800, το πρώτο εμπορικά αξιοποιήσιμο ατμόπλοιο για τις Η.Π.Α, το “The North River Steamboat of Claremont” γνωστό ως Claremont , που πρωτοταξίδεψε στις 18/8/1807 και την πρώτη τορπίλλη (torpedo) για την Μ. Βρεττανία! Ο άνθρωπος αυτός έγινε ένας ζωντανός μύθος, το πρόσωπό του αποτυπώθηκε σε νόμισμα στις Η.Π.Α., αγάλματα και προτομές του στήθηκαν σε Η.Π.Α, Γαλλία και Μ. Βρεττανία.

Robert_FultonΜόλις στη Γαλλία,  και μεταξύ των ετών 1793 και 1797 ο Fulton άρχισε να σχεδιάζει υποβρύχιο και τορπίλλες για το γαλλικό Ναυτικό του Βοναπάρτη (Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία) με σκοπό να το χρησιμοποιήσουν στον πόλεμο εναντίον των Βρεττανών. Ενώ, όμως,  οι Γάλλοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι εξέφρασαν αρχικό ενδιαφέρον, τελικά άλλαξαν γνώμη, παρά το γεγονός ότι κατά την δοκιμή του υποβρυχίου του Φούλτον στις 29/7/1800, που ο ίδιος είχε ονομάσει Ναυτίλο και είχε κατασκευάσει στην πόλη Rouen, το σκάφος παρέμεινε βυθισμένο και λειτουργικό σε είκοσι πέντε πόδια θαλάσσιου βάθους για δεκαεπτά λεπτά. Το 1801 με αναθεωρημένο το υποβρύχιο (για τριμελές πλήρωμα και διάρκεια υποβρύχιας παραμονής  περί τις 4,30’ ώρες) με επανειλημμένες και πετυχημένες δοκιμές,  όπως και παρά το επανασχεδιασμό του υποβρυχίου με διάρκεια οκτάωρης υποβρύχιας παραμονής, ο Ναπολέοντας δεν ενέκρινε την κατασκευή του. Τότε, απογοητευμένος ο Fulton επέστρεψε στην Μεγάλη Βρετανία, όπου σχεδίασεFulton design 1806 υποβρύχια για το Βρετανικό ναυτικό. Είχε πολύ μεγαλύτερη επιτυχία με τη Βρετανούς αξιωματούχους. Χρησιμοποιώντας τορπίλες που ο ίδιος εφηύρε, ο Fulton πέτυχε να καταστρέψει ένα πλοίο τριακοσίων τόνων αλλά μετά την νίκη στην ναυμαχία του Τράφαλγκαρ, ο Φούλτον και το υποβρύχιό του αγνοήθηκε, οπότε αυτός έφυγε για τις Η.Π.Α τον Οκτώβριο του 1806, 20_Dollars_Military_Payment_Certificates,_Series_701αφήνοντας πίσω τα σχέδιά του. Δείτε, δεξιά, ένα από τα σχέδια του αναθεωρημένου υποβρυχίου του Φούλτον το 1806, τα οποία και παρέμειναν αδημοσίευτα μέχρι το 1920, δηλαδή μετά τον θάνατο του Φούλτον  που συνέβη στην Νέα Υόρκη στις 24/2/ 1815. Και, στα αριστερά, δείτε το χαρτονόμισμα των Η.Π.Α με την εικόνα του Φούλτον.

  Ο Ναυτίλος, ως το υποβρύχιο στο βιβλίο του Ιουλίου Βερν

Jules-Verne-007Ο Ιούλιος Βερν (Jules Verne) υπήρξε ο πασίγνωστος Γάλλος  συγγραφέας μυθιστορημάτων επιστημονικής φαντασίας, τα οποία αποδείχτηκαν και προφητικά. Υπήρξε επίσης και ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1828 στην Ναντ της Γαλλίας και πέθανε στην πόλη της Αμιένη στις 24/3/1905.Το 1870, του δόθηκε ο τίτλος του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής και για την Γαλλία ειδικά έγινε ένα από τα μεγάλα σύμβολά της. Μεταξύ των μυθιστορημάτων που συνέγραψε ήταν και το περίφημο “ 20.000 λεύγες υπό τις θάλασσες”(Vingt Mille Lieues sous les mers) που εκδόθηκε το 1869. Στο βιβλίο αυτό περιγράφει ένα φανταστικόHoughton_Verne,_frontispiece υποβρύχιο να κινείται με  ηλεκτρισμό (ηλεκτρικές μπαταρίες), πράγμα που ήταν ανήκουστο τότε αλλά που μετά υπήρξε ως γεγονός όταν στις 8/9/1888 ο Ισπανός Isaac Peral καθέλκυσε για την πρώτη του δοκιμή το πρώτο στον κόσμο ηλεκτροκίνητο με μπαταρίες υποβρύχιο που είχε εφεύρει, το Peral, το οποίο όμως, αν και πετυχημένο, δεν έγινε τελικά δεκτό από τις Ναυτικές Ισπανικές Αρχές .

Μνεία του “Ναυτίλου” του, ο Ιούλιος Βερν έκανε και στο μεταγενέστερα χρονικά βιβλίο του “Η μυστηριώδης νήσος”

Ο Ιούλιος Βερν ονόμασε το υποβρύχιο του βιβλίου του Ναυτίλο προς τιμήν του Nautilus, που αναπτύχθηκε το 1797 από τον Robert Fulton από το υποβρύχιο του οποίου είχε εμπνευσθεί.

Είναι επίσης γεγονός όμως, ότι τρία χρόνια πριν από τη σύνταξη του μυθιστόρηματός του “20.000 λεύγες υπό την θάλασσα”, στα 1867, ο Jules Verne είχε μελετήσει επίσης, ένα μοντέλο του νεοαποκτηθέντος από το Γαλλικό Ναυτικό υποβρυχίου Plongeur(ελλ. Δύτης)  (Exposition Universelle), που η κατασκευή του είχε εμπνευστεί επίσης από τον  Ναυτίλο του Φούλτον και που καθελκύστηκε.στις 16/4/1863.Το υποβρύχιο Plongeur υπήρξε το πρώτο στον Κόσμο υποβρύχιο με μηχανική προπέλλα και όχι με ανθρώπινη ενέργεια.

Ο ίδιος ο Ιούλιος Βερν είπε για τον Ναυτίλο του ότι είναι ένα αριστούργημα που περιέχει αριστουργήματα.Κι εδώ, ο Ναυτίλος του Βερν:”..” TI’s words, the kit is: «…based on the Harper Goff visualization built by Tom Scherman Hollywood set designer and Lee Seiler hydrodynamic model ship builder at the Department of Naval Architecture University of California Berkeley model ship towing tank». Jules-Verne-Nautilus-Submarine-to-1-72-scale

Ο Ναυτίλος, ως το πρώτο πυρηνικό υποβρύχιο στον κόσμο (nuclear powered submarine)

Στις φωτογραφίες: Στην πρώτη, όταν στις 21/1/1955 στο Groton  του Κονέκτικατ (Connecticut) των Η.Π.Α καθελκύεται το πρώτο πυρηνικό υποβρύχιο στον κόσμο και στην δεύτερη, όταν στις 9/4/1978 ξεκίνησε από πάλι από το Groton για το τελευταίο του ταξίδι όπου και  κατέληξε να αδρανοποιηθεί στο νησί Mare στις 3/3/1980.

       To  USS Nautilus (SSN-571) (1954-1980) ήταν το πρώτο στον κόσμο επιχειρησιακό πυρηνοκίνητο υποβρύχιο. Πήρε το όνομα Ναυτίλος, σύμφωνα με τον επίσημο κατάλογο των πολεμικών πλοίων του Αμερικανικού ΝαυτικούThe Dictionary of American Naval Fighting Ships (DANFS for short)”  για τα βασικά στοιχεία των πλοίων που έχουν χρησιμοποιηθεί από το Ναυτικό των Η.Π.Α ,  από τρεις πηγές: Από :“A Greek derivative meaning sailor or ship; a tropical mollusk having a many chambered, spiral shell with a pearly interior; and the namesake of Jules Verne’s submersible in his novel 20,000 Leagues Under the Sea” Ένα ελληνικό παράγωγο της ελληνικής λέξης ναύτης ή πλοίο, ένα τροπικό μαλάκιο που έχει πολλούς θαλάμους, εξωτερικό κέλυφος σε μορφή σπειρών,  με μαργαριτώδη εσωτερικό και το όνομα του υποβρυχίου του Ιουλίου Βερν από την νουβέλα του 20.000 λεύγες κάτω από την θάλασσα”

USS Nautilus (SSN-571), in Long Island Sound, off New London

Το USS Nautilus (SSN-571) ήταν το τέταρτο πλοίο με το όνομα “Ναυτίλος” για τις ΗΠΑ αλλά το πρώτο πυρηνικό υποβρύχιο στον κόσμο. Στις 14/6/1952 ορίστηκε να κατασκευασθεί επί προεδρίας  του Harry S. Truman και στην συνέχεια όταν κατασκευάστηκε και καθελκύστηκε στις 21/1/1955 ήταν επί Προεδρίας του Αιζναχάουερ (Eisenhower).

                                                           Ο Ναυτίλος, ως ελληνική λέξη και η σημασία της

      Ναυτίλος είναι ο ναύτης, ο ναυτικός. Ταυτόχρονα και ο αξιωματικός του ναυτικού, ο υπεύθυνος για την ναυσιπλοΐα του πλοίου καλείται ναυτίλος. Ο καθηγητής στις ναυτικές σχολές είναι επίσης ναυτίλος. Ο λεκτικός τύπος είναι μια ποιητική απόδοση του ναύτης, που με την σειρά του προέρχεται από το ναῦς, με γενική νεώς ή νηός που είναι το πλοίο. Στην ίδια οικογένεια ανήκουν και ο ναύλος ή το ναύλο, η ναυτιλία, ο ναυτιλιακός, ο ναυαγός, ο ναύαρχος, η ναυαρχίδα, το ναυπηγείο, η ναυτοσύνη, το ναυλοχώ, η ναυμαχία και τόσα άλλα ναυτικά. Στην αρχαιότητα δήλωνε τον ασχολούμενο με τα ναυτικά. Παράλληλα, ως επίθετο, προσδιόριζε το πλοίο. Ναυτίλον σέλμα ήταν το κατάστρωμα του πλοίου. Και στα αρχαία κείμενα συναντάμε την λέξη με την σημασία του περίφημου οστρακόδερμου. Το ονόμαζαν και ποντίλο, από την λέξη πόντος, που είναι η θάλασσα.

Μερικές από τις πηγές μου:

1.Για τον ναυτίλο, το οστρακοειδές:https://www.wikiwand.com/en/Nautilus, http://www.ussnautilus.org/nautilus/index.shtml?museumNautilus,  https://www.wikiwand.com/en/Evolution_of_fish, http://www.thecephalopodpage.org/

http://www.waterencyclopedia.com/Ce-Cr/Cephalopods.html, https://www.poetryfoundation.org/poems-and-poets/poems/detail/44379

2. Για τον ναυτίλο, το υποβρύχιο του Φούλτον :http://www.encyclopedia.com/people/science-and-technology/technology-biographies/robert-fulton, http://www.ohiohistorycentral.org/w/Robert_Fulton

http://untappedcities.com/2016/08/17/today-in-nyc-history-robert-fultons-revolutionary-steamboat-makes-its-first-run/

3. Για τον ναυτίλο ως το φανταστικό υποβρύχιο του Ιουλίου Βερν: στην Βικιπαίδεια

4. Για τον ναυτίλο ως πυρηνικό υποβρύχιο των Η.Π.Α: https://www.history.navy.mil/research/histories/ship-histories/danfs/n/nautilus-ssn-571-iv.htmlΑυτή η ζωγραφική του δέκατου έκτου αιώνα από την Ινδία παρουσιάζει τον Μέγα Αλέξανδρο (356-323 B.C.E.)

Σημείωση διευκρινιστική:

** Το υποβρύχιο του Φούλτον όπως και τα επόμενα δεν ήταν το πρώτο στον Κόσμο. Γιαυτό και λέγεται το πρώτο του Φούλτον “πρακτικό (practical)” υποβρύχιο.. Από την αρχαιότητα υπάρχουν πολλές αναφορές για υποβρύχιες συσκευές. Επί παραδείγματι, μια χαρακτηριστική χρήση υποβρύχιας συσκευής για πολεμικούς σκοπούς γινόταν και από τον Μεγάλο Αλέξανδρο, όπου έβαζε τα πληρώματα σε συσκευές πχ για να μετρούν τον πυθμένα της θάλασσας ή και να επισκευάζουν τα πλοία. Δείτε ένα χαρακτηριστικό ινδικό πίνακα του 16ου αιώνα, όπου αποτυπώνεται ο Μέγας Αλέξανδρος να καταδύεται μέσα στο υποτυπώδες υποβρύχιο της εποχής.

1. blu

Ishi : Ο τελευταίος επιζήσας της ινδιάνικης φυλής των Yahi


     Ο Ishi: Γεννήθηκε, άγνωστο πότε,  περίπου στα 1861 και πέθανε στις 25 Μαρτίου του 1916.  Όταν οι επιστήμονες ανθρωπολόγοι τον ρώτησαν τ’ όνομά του, αυτός απάντησε :“I have none, because there were no people to name me” “ Δεν έχω κανένα (όνομα) γιατί δεν υπήρχαν άνθρωποι να με ονομάσουν”

Και, λέγοντας άνθρωποι, εννοούσε, ότι κανείς Yahi δεν είχε ποτέ μιλήσει το όνομά του. Έτσι, ο καθηγητής της ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου του Μπερκλεϋ, Alfred Kroeberτου έδωσε το όνομα Ishi, που σημαίνει άνθρωπος (ya= πρόσωπο, και hi=είναι στην γλώσσα των Yana, της ευρύτερης ομάδας ινδιάνικών φυλών που ζούσαν στην περιοχή που στο νοτιότερο άκρο της υπήρχε η εξαφανισμένη φυλή των Yahi. ( Για τις άλλες σημασίες της λέξης Ishi, δείτε στα σχόλια παρακάτω).

Ishi_portrait.jpg

     Αυτός ήταν ο τελευταίος επιζών της ινδιάνικης φυλής των Yahi της ευρύτερης ομάδας φυλών των  Yana του κράτους της California των Η.Π.Α. ευρέως αναγνωρισμένος στην εποχή του ως ο τελευταίος “wild Indian» στην Αμερική, που έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του εντελώς έξω από την κουλτούρα της σύγχρονής του εποχής.

        Ήταν στα πενήντα του χρόνια,  όταν εμφανίστηκε στην πόλη Oroville που βρίσκεται στους σημερινούς πρόποδες  του  Lassen Peak, του όρους Lassen, επίσης γνωστού ως  Wa ganu p’a

 1. blu

Το ιστορικό της εμφάνισης του Ishi  το 1911 στο σύγχρονο κόσμο

Mount-Lassen.jpg

        Ήταν τα ξημερώματα της 29ης Αυγούστου του 1911,  όταν τα γαυγίσματα των σκυλιών ξύπνησαν τους κοιμισμένους  σφαγείς, στο σφαγείο που ήταν στο τέλος του καπνισμένου ακόμη από τις φωτιές, δάσους, κοντά σε Oroville της  Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Εκείνοι  έσπευσαν να δουν τι συμβαίνει. Σαν είδαν ότι τα σκυλιά τους είχαν επιτεθεί σε έναν άνθρωπο, καθώς εκείνος προσπαθούσε να κλέψει κρέας, τα ανακάλεσαν. Κατάπληκτοι κοίταξαν μετά τον τρομαγμένο άνθρωπο:

ishi_15.jpg  Ήταν ένας άντρας γύρω στα πενήντα, άγριος ινδιάνος,  σκελετωμένος από την πείνα, με τα μαλλιά του καμένα μέχρι το κεφάλι του, γυμνός  εξόν από  τα κομμάτια ενός πανάρχαιου τραχύ βαρειού υφάσματος που φορούσε γύρω από τους ώμους του, σαν κάπα. Ήταν μέσου ύψους, τα μακρυά οστά του οδυνηρά εμφανή, ήταν ίσια, ισχυρά, και όχι βαριά, το δέρμα του είχε χρώμα λίγο πιο ανοιχτόχρωμο σε τόνο, από του χαλκού, χαρακτηριστικό των Ινδιάνων. Τα μαύρα μάτια ήταν ανήσυχα και επιφυλακτικά αλλά μεγάλα και τοποθετημένα σε ένα ευρύ πρόσωπο. Το στόμα του ήταν γενναιόδωρο και ευχάριστα διαμορφωμένο.

     Ο τοπικός σερίφης τον έκλεισε σε ένα κελί και μιας και δεν μιλούσε την αγγλική γλώσσα ή άλλη γνωστή τους γλώσσα, έφεραν σε αυτόν άλλους ιθαγενείς ινδιάνους που μιλούσαν τις ινδιάνικες διαλέκτους για να προσπαθήσουν να επικοινωνήσουν μαζί του, αλλά εις μάτην. Τα νέα για την ύπαρξή του έγιναν ευρύτερα γνωστά, κόσμος συνέρρεε από περιέργεια για να τον δει και ο τύπος άρχισε να γράφει γι’ αυτόν.

       Έτσι, έμαθαν και οι καθηγητές της ανθρωπολογίας Alfred Kroeber και Τhomas Talbot Waterman του μουσείου ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου του Μπέρκλεϋ,  γι αυτόν. Και ήταν ο καθηγητής Waterman που αυθημερόν και κατ’ εντολή του AlfredYahi-translator-Sam-Batwai-Alfred-L.-Kroeber-and-Ishi-photographed-at-Parnassus-in-1911.-Image-courtesy-of-UC-Berkeley-Phoebe-Hearst-Museum-of-Anthropolog.jpg Kroeber, που ήταν ο διευθυντής του μουσείου, ταξίδεψε στο Oroville και πήγε και τον βρήκε στο κελί του, ντυμένο ακόμη με την ποδιά των σφαγέων των ζώων που του είχαν φορέσει για να καλύψουν την γύμνια του.  Στον τρομοκρατημένο Ishi προσπάθησε ο καθηγητής να του μιλήσει και μετά από μέρες τα κατάφερε με την λέξη “Siwini” που σημαίνει yellow pine (κίτρινο πεύκο) όπου ο Ishi αντέδρασε αναγνωρίζοντάς την.

Ο καθηγητής τότε κατάπληκτος διεπίστωσε ότι ο άγριος αυτός Ινδιάνος ήταν της φυλής Yahi που επιστεύετο ότι ήταν ήδη εξαφανισμένη. ‘Εστειλε γράμμα στον Alfred Kroeber, όπου μεταξύ άλλων του είπε:

     «This man (Ishi) is undoubtely wild.He has pieces of deer in place of ornaments in the lobs of his ears and a wooden plug in the septum of his nose. He recognizes most of my Yana words and a fair proposition of his own seem to be identical (with mine)…I think I get a few endings that don’t occur in Nothern Yana I ever heard in my life.He will be a spledid informant, especially for phonetics, for he speaks very clearly…..He has a yarn to tell about his woman, who had a baby on her back and seems to have drowned, except that is so cheerful about it…

       Σημείωση γράφουσας: Η περιγραφή του Ishi  όσο και το περιεχόμενο της επιστολής  του Waterman προέρχονται από το βιβλίο της  Theodora Kracaw Kroeber Quinn,   συζύγου του καθηγητή Alfred Kroeber και μητέρα της διάσημης συγγραφέως Ursula K. Le Guin , το οποίο έχει τον τίτλο Ishi in Two Worlds: a biography of the last wild Indian in North America. 1961. Berkley Books.

    ishi-in-loin-cloth-with-bow-copy.jpg ‘Ετσι, ο μοναδικός στο είδος του, ιθαγενής ινδιάνος της εποχής της λίθινης εποχής μεταφέρθηκε στο μουσείο Ανθρωπολογίας του Μπέρκλεϊ και εκεί ο Alfred Kroeber του έδωσε το όνομα Ishi. Τον έχρισαν βοηθό έρευνας και έγινε για τους καθηγητές του μουσείου, Alfred Kroeber και Τhomas Talbot Waterman, το ζωντανό “μουσειακό”αντικείμενο της μελέτης τους, καθ’ όσον αφορά στην γλώσσα του, στα ήθη και τα έθιμα αλλά και στο ιστορικό της εξαφάνισης της φυλής του ως και της οικογένειάς του. Του παρεχώρησαν για να μείνει ένα μικρό διαμέρισμα στο γειτονικό κτίριο της παλιάς νομικής σχολής και αργότερα λόγω του οτι αρρώσταινε συχνά – πυκνά γιατί ο οργανισμός του ήταν παρθένος και το ανοσοποιητικό του σύστημα δεν είχε ανοσία και εβάλλετο συνεχώς από τους ιούς και τα μικρόβια των ανθρώπων του σύγχρονου πολιτισμού, έμεινε στο σπίτι του Waterman μέχρι που πέθανε στο νοσοκομείο από φυματίωση Έζησε κάτι περισσότερο από τέσσερα χρόνια από την αναγκαστική εμφάνισή του στην κοινωνία των λευκών, τον Μάρτιο του 1911..

     Στις 7/9/1911 η εφημερίδα New Times  είχε γράψει στο πρωτοσέλιδό της : {“Οι ανθρωπολόγοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας ανακοίνωσαν ότι έχουν βρει «το πιο αμόλυντο αυτόχθονα του τότε γνωστού κόσμου.» Έχουν ληφθεί από τον ίδιο, για τα φωνογραφικά αρχεία, πάνω από 300 λέξεις της γλώσσας του, και αναμένουμε να εξαντλήσει το λιγοστό λεξιλόγιό του, μέσα σε μια εβδομάδα ή περίπου”}

     Αφού ο Ishi πέθανε,  οι φίλοι του δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την αυτοψία  του από τους ιατρούς  του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια οι οποίοι., παραβιάζοντας τα έθιμα των ινδιάνων σύμφωνα με τα οποία η σορός έπρεπε να μείνει απείραχτη, αφαίρεσαν τον death mask of Ishi, U.C. Regents, Donor Alfred L. Kroeber, Photographerεγκέφαλό του για να τον μελετήσουν και το σώμα του αποτεφρώθηκε. Ο εγκέφαλος του Ishi παρέμεινε ως αντικείμενο μελέτης στο Ινστιτούτο Smithsonian  μέχρι την 10/8/2000, οπότε και τον παρέλαβαν οι απόγονοι των ινδιάνικων φυλών Redding Rancheria και Pit River σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα του Εθνικού Μουσείου για την αμερικοινδιάνικη Πράξη του 1989.

http://history.library.ucsf.edu/ishi.html#remains

1. blu

Οι λόγοι της εξαφάνισης της φυλής Yahi του Ishi και η τραγική ιστορία του ίδιου και της οικογένειάς του

      Το 1865 ο Ishi και η οικογένειά του δέχτηκαν την επίθεση στην περιοχή Three Knolls, στην οποία 40 άντρες από την φυλή του σφαγιάστηκαν. Παρά το γεγονός οτι επιβίωσανP07733 33 Yahi καταφέρνοντας να δραπετεύσουν, στην συνέχεια, οι κτηνοτρόφοι σκότωσαν τους μισούς από τους επιζώντες. Οι τελευταίοι επιζήσαντες , μεταξύ αυτών και η οικογένειά του Ishi , πήγαν και κρύφτηκαν για τα επόμενα 44 χρόνια, οπότε και επιστεύετο οτι η φυλή τους των Yahi είχε εξαλειφθεί.

Πριν την εποχή (1848-1855) του California Gold Rush (κυνηγιού του χρυσού στην Καλιφόρνια, ο αριθμός της φυλή των Yahi αριθμούσε  τα 404 άτομα στην Καλιφόρνια  ενώ ο συνολικός πληθυσμός των ινδιάνικων φυλών yana αριθμούσε τα 2.997 άτομα.

Ο πυρετός του χρυσού έφερε περίπου 300.000 εργάτες ορυχείων και εποίκων στην βόρεια Καλιφόρνια και έγινε η αιτία της γενοκτονίας των ιθαγενών ινδιάνικων πληθυσμών με τουλάχιστον επίσημα καταγεγραμμένους 100.000 νεκρούς  ινδιάνους μεταξύ των ετών 1848 και 1868. Από την ανεξέλεγκτη εξόρυξη του χρυσού, τα ψάρια των ποταμών ψόφησαν και τα αποθέματα νερού καταστράφηκαν. τα ελάφια – κύρια πηγή φαγητού για τους Ινδιάνους- εγκατέλειψαν την περιοχή.Οι έποικοι έφεραν νέες ασθένειες που αποδεκάτισαν όσους ινδιάνους είχαν απομείνει ζωντανοί. Οι Ινδιάνοι της βόρειας Yana κυριολεκτικά εξαφανίστηκαν ενώ οι  πληθυσμοί της Κεντρικής και νότιας ομάδας τους –όπου οι Yahi- εμειώθηκαν δραματικά.

Όσοι ινδιάνοι απέμειναν ζωντανοί, πεινασμένοι καθώς ήσαν και ψάχνοντας για τρόφιμα, ήρθαν σε σύγκρουση με τους νιόφερτους εποίκους. Τότε οι άποικοι αποφάσισαν και πριμοδότησαν με 50 σεντς ανά τριχωτό ινδιάνικης κεφαλής και με 5 δολλάρια για κάθε κεφάλι τους, για κάθε εκτέλεση ινδιάνων που έκανε ο οποιοσδήποτε!!

Και η φρικτή δολοφονία και γενοκτονία των ιθαγενών Ινδιάνων της Καλιφόρνια άρχισε και τελειωμό δεν είχε.

Στα τέλη του 1908,  στον καταυλισμό της οικογένειας του Ishi, ήρθε μια ομάδα από ανθρώπους που έλεγχαν την περιοχή για τυχόν επιζώντες ινδιάνους. Στον καταυλισμό ήταν δυο άντρες, μια μεσήλικη γυναίκα, η ηλικιωμένη θεία του, η  μικρή του αδελφή και η μητέρα του που ήταν άρρωστη  και δεν μπορούσε να φύγει, όποτε καλύφθηκε με τις κουβέρτες για να μην την εντοπίσουν.. Οι τρεις πρώτοι μπόρεσαν να ξεφύγουν από την λεηλασία που επακολούθησε, η μητέρα του πέθανε λίγο μετά την επιστροφή του και η αδελφή του και ο θείος του δεν γύρισαν ποτέ.. Ο Ishi στην συνέχεια απόμεινε μοναχός και ζούσε στα δάση κρυμμένος μέχρις ότου απελπισμένος και πεινασμένος εμφανίστηκε στο σφαγείο το 1911

Ο Richard Burrill , ανθρωπολόγος,  αποκάλυψε αναφορικώς με την ανακάλυψη του Ishi ότι “Το 1865, κοντά σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία του Μαύρου Βράχου της περιοχής των Yahi, τα νερά του ποταμού Mill Creek γίνηκαν κόκκινα από το αίμα των σφαγμένων Yahi”  ..”Ο αγώνας για  τον Ishi,» γράφει ο Burrill  στο βιβλίο του “Ishi’s Return Home” , «ήταν πώς να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα και τους δαίμονες του παρελθόντος του, ιδιαίτερα όταν το 1908 πήγαν στο κάποτε χωριό του, όπου είχε δολοφονηθεί η οικογένειά του και εκεί ¨άκουσε τα μέλη της οικογένειάς του να τον καλούν”

1. blu

          Για την ζωή του Ishi, την εμφάνισή του το 1911 και την εξαφάνιση της φυλής του, γυρίστηκε το 1992 ενα φίλμ με πρωταγωνιστές τον Graham Greene  ως    Ishi και τον  Γιον Βόιτ ως τον ανθρωπολόγο Alfred L. Kroeber . Τίτλος της :The Last of His Tribe – 1992

1. blu

2.BIBLIA_Πηγές, σχόλια

1) Η λέξη Ishi έχει και άλλη σημασία:

Υπάρχουν δύο εντελώς διαφορετικά εβραϊκά ονόματα, που κατά λάθος έγινε μεταφράστηκε στα αγγλικά ως Ishi.  τα Ishi Ι (אישי) και Ishi II (ישעי) τα οποία και επεξεργαζόμαστε ξεχωριστά.

α)Η λέξη Ishi είναι ταυτόσημη με τη φράση «Ο σύζυγός μου» (κυριολεκτικά «ο άνθρωπός μου»), όπως χρησιμοποιείται στη Γένεση 29:32 (και στον), 2 Σαμουήλ 14: 5 και 2 Βασιλέων 4: 1, Και αυτό γιατί η λέξη איש ( «ish) είναι μια από τις λίγες λέξεις για τον άνθρωπο:
β) Το όνομα Ιεσεί ΙΙ στην Αγία Γραφή
Αυτή η εκδοχή του ονόματος  Ishi εμφανίζεται τέσσερις φορές στην Αγία Γραφή, δύο φορές στον Ιούδα (1 Χρονικά 2:31 και 1 Χρονικά 4:20), μια φορά στον Συμεών, ως τον πατέρα των ανθρώπων που κατέστρεψαν τους Αμαλεκίτες (1 Χρονικά 4:42) και μια φορά στην Μανασσή (1 Χρονικά 5:24).
Ετυμολογία του ονόματος Ιεσεί II
Αυτό το όνομα προέρχεται από τη ρίζα-ρήμα ישע (Yasha »), που σημαίνει να διασώσετε ή να παραδώσετε.

http://www.abarim-publications.com/Meaning/Ishi.html

https://www.wikiwand.com/en/Ishi

http://www.ucpress.edu/book.php?isbn=9780520271470

https://www.wikiwand.com/en/Yana_people

2) Στην φωτογραφία απεικονίζεται ο ανθρωπολόγος Thomas Talbot Waterman (1885-1936)waterman_thomas

3) Στην φωτογραφία την τέταρτη όπου οι τρεις άντρες απεικονίζονται ο μεταφραστής των Yahi,  ο Sam Batwai,  ο Alfred L. Kroeber, and  οIshi, που φωτογραφήθηκαν στον Parnassus in 1911. Image courtesy of UC Berkeley, Phoebe Hearst Museum of Anthropology

4) Στην φωτογραφία την πέμπτη όπου η μάσκα, είναι η νεκρική μάσκα του Ishi, φωτό του 1920, Contributing Institution: UC Berkeley, Hearst (Phoebe A.) Museum of Anthropology

5) Στην φωτογραφία (studio)  portrait of Ishi (ca. 1860-1916) posed with Roland Burrage Dixon (1875-1934) of Harvard University. Dr. Dixon

6)Nels C. Nelson, Kroeber, Ethel G. Field, Arthur Poyser, Arthur Warburton, WatermanNels C. Nelson, Kroeber, Ethel G. Field, Arthur Poyser, Arthur Warburton, Waterman

7) Στην φωτογραφία του τοπίου στο κείμενο απεικονίζεται το όρος Lassen, επίσης γνωστό ως  Wa ganu p’a, ενώ κάτω οι  χάρτες της περιοχής των Yiana και ειδικότερα των Yahi

 

TehamaCoMap_thumb.jpg

Yana_lang.png

Το άγαλμα του Βούδα, O Κινέζος μοναχός, sokushinbutsu


ancient-chinese-buddhist-mummy-inside-statue-ct-scan-liuquan-1

  Μια εκπληκτική πρόσφατη,  κατ’ αρχήν επιστημονική ανακάλυψη:

      Συνέβη τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους στο Ιατρικό Κέντρο Meander που βρίσκεται στο Amersfoort της Ολλανδίας: Εκεί, κατόπιν αιτήματος του Μουσείου Ιστορίας και Τέχνης Drentς  στο Assen  της Ολλανδίας, όπου εξετίθετο ένα άγαλμα βουδιστή Κινέζου μοναχού, ενεργήθηκε αξονική τομογραφία στο άγαλμα. Τότε οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι μέσα στο άγαλμα βρισκόταν ο σκελετός ενός κινέζου μοναχού που είχε αυτομουμιοποιηθεί, δηλαδή ενώ ακόμη ζούσε είχε υποβάλει τον εαυτόν του  στην διαδικασία sokushinbutsu. Τα εσωτερικά όργανά του είχαν αφαιρεθεί και στην θέση τους (πνεύμονες και σπλάχνα) βρέθηκαν πάπυροι γραμμένοι στα αρχαία κινεζικά.

      Ο μοναχός, του οποίου η ταυτότητα δεν έχει προσδορισθεί ήταν ενας Liuquan μοναχού ασκητή,  από την κινεζική Σχολή Διαλογισμού που είχε ζήσει τον 11ο  με 12ο αιώνα. Περιγράφτηκε από τους επιστήμονες ερευνητές ως  «one of a kind» και είναι ο μοναδικός που είναι διαθέσιμος για έρευνα στην Δύση. Είναι μια μοναδικής αξία ανακάλυψη! Ο αρχαίοι πάπυροι που είχαν σαπίσει εκεί που ακουμπούσαν στα εσωτερικά όργανα που ο νεκρός είχε αφαιρέσει όσο ζούσε, θα μελετηθούν. Θα επακολουθήσει δημοσίευση αναφορικά με τα αποτελέσματα του DNA που πάρθηκε από τα κόκκαλα του νεκρού.

  monkstatue07

   Στις φωτογραφίες οι πάπυροι στην θέση εκεί που κάποτε ήσαν τα εσωτερικά όργανα του νεκρού. Και κάτω οι φωτογραφίες κατά την διάρκεια της αξονικής τομογραφίας.

Δείτε και εδώ: http://web.asiaone.com/photogallery/html/A1NWGallery20150225-176374.html#PhotoSwipe1426232944345

ancient-chinese-buddhist-mummy-inside-statue-ct-scan-liuquan-4

 

                                                                                                 ancient-chinese-buddhist-mummy-inside-statue-ct-scan-liuquan-3

 1. blu

Σκηνώματα και μούμιες και Sokushinbutsu

       Σε αντίθεση με τις αιγυπτιακές μούμιες που ταρριχεύονταν μετά τον θάνατόν τους αλλά και με τα ιερά σκηνώματα των χριστιανών αγίων που έχουν βρεθεί να παραμένουν και παραμένουν σε κατάσταση μουμιοποίησης χωρίς να έχουν υποβληθεί είτε οι ίδιοι είτε από άλλους σε καμμιά διαδικασία, οι Κινέζοι μοναχοί που έγιναν Sokushinbutsu κατέστησαν έτσι από την πρακτική αυτομουμιοποίησης στην οποία υπέβαλαν οι ίδιοι τον εαυτόν τους ενόσω ακόμη ζούσαν.

   σκήνωμα : (αρχαία λ. σκήνωμα «σκηνή – σώμα» < σκηνώ «κατοικώ» < σκηνή η σημασία σώμα (στην Καινή Διαθήκη) προήλθε από την αντίληψη ότι η ψυχή κατασκηνώνει, δηλ. ενοικεί μέσα στο σώμα τού ανθρώπου) = νεκρό σώμα, ειδ. λείψανο (αγίου) (κυριολ. ο,τι απομένει όταν λείψει η ψυχή από το σώμα)
π.χ. «Το ιερό σκήνωμα τού Αγίου στην Κέρκυρα προσκυνούν χιλιάδες πιστών» (κατά το λεξικό Μπαμπινιώτη)

    Miira: Οι Ιάπωνες αποκαλούν τις άλλες  τις ξένες προς την παράδοσή τους των Sokushinbutsu, μουμιοποιούμενες καταστάσεις ως miira (ミイラ. Η λέξη, λένε, προέρχεται από την πορτογαλλική γλώσσα και σημαίνει μύρο.

Some practice «self-mummification» as an advanced state of spiritual attainment, especially by the ‘sokushinbutsu’, or the Buddhas in the flesh, whose ‘well-preserved corpses have been discovered in Japan, primarily in Yamagata Prefecture, as well as in China and India. Almost 24 individuals, who were practitioners of Shingon Buddhism, have been found to be self-mummified, their deaths going back to the 12th and early 20th centuries AD, according to io9.com.

sokushinbutsu (που σημαίνει ζωντανός βούδας) : Πρακτική και διαδικασία αυτομουμιοποίησης      Sokushinbutsu

   Αυτή είναι η sokushinbutsu, η μούμια, του μοναχού

   Daijuku Bosatsu Shinnyokai-Shonin (1687-1783) που βρίσκεται στον Ιερό ναό του Yudonosan-Ryusuiji-Kongoin  που είναι στο πιό Ιερό τόπο της Ιαπωνίας, πάνω στο Ιερό βουνό Yudonosan.

  Ο μοναχός αυτός,  από νεαρή ηλικία ασκήθηκε στην βουδιστική ιεροσύνη και ενταχθείς επί 70 χρόνια ως ασκητής στην θρησκευτική αυστηρότητα των Mokujiki ( ζουν μόνο με νερό και καρύδια διαλογιζόμενοι όλη μέρα), αφιερώνοντας τη ζωή του για να κάνει αυτή την κοινωνία των ανισοτήτων σε ένα βουδιστικό παράδεισο προς βοήθεια της ανθρωπότητας , έγινε ένας  sokushinbutsu στην ηλικία των 96 ετών-δηλαδή στα 1783 μ.Χ . Τότε και στην προσπάθειά του να σώσει την ανθρωπότητα από την πείνα και τον θάνατο –κατά την χρονική περίοδο Tenmei  (1781 ~ 1789), του μεγάλου λιμού- αποφάσισε να γίνει κι αυτός ένας ζωντανός βούδας , ένας Sokushin-butsu. Νήστεψε επί 42 συνεχείς μέρες πίνοντας μόνο νερό και αλάτι (γιαυτό και αποκαλούνται άνθρωποι της θάλασσας)  και στην συνέχεια θάφτηκε σε ένα ξύλινο κουτί διαλογιζόμενος ενώ συνέχιζε την διαδικασία μουμιοποίησης του ίδιου του του σώματος, έως του θανάτου του. Μετά από 1000 μέρες, ως είθισται, οι μαθητές του άνοιξαν το κουτί και τον βρήκαν στην κατάσταση που είναι ένας sokushinbutsu . Αυτό και σήμαινε ότι ο σκοπός , η τελείωση είχε επιτευχθεί.

1. blu

Σημείωση 1: Αποδεδειγμένα, στις πηγές εκεί στο ανείπωτο Ιερό βουνό βρέθηκε το νερό να περιέχει ισχυρή ποσότητα αρσενικού. Ίσως, αυτό βοήθησε τους μοναχούς σε αυτήν την διαδικασία αυτομουμιοποίησης. Σήμερα, πάντως, η διαδικασία αυτή της αυτομουμιοποίησης, της  sokushinbutsu, έχει δια νόμου απαγορευθεί, καθώς θεωρείται ως τρόπος αυτοκτονίας.

Σημείωση 2: Το άγαλμα του μοναχού που ανακαλύφθηκε μέσα στο άγαλμα του Βούδα έχει  μεταφερθεί στο Μουσείο φυσικής Ιστορίας της Βουδαπέστης, προς έκθεση, και θα παραμείνει εκεί μέχρι τον Μάιο του 2015

Σχόλιο γράφουσας: Άραγε, αναρωτιέμαι ο ζωντανός Βούδας, που θεωρείται από τους πιστούς της θρησκείας του ότι είναι ακόμη εν δυνάμει ζωντανός σε κατάσταση νιρβάνα, να το φανταζόταν ποτέ ότι θα καταντούσε – μετά από αιώνες τόσης σιωπής- είδος δημοσίου εκθέματος προς ικανοποίηση της περιέργειας των επισκεπτών; Δεν σας φαίνεται ιερόσυλο; Δεν θα εκφράσω την άποψή μου γι αυτή την πρακτική και για το τέλος της, άλλη η φιλοσοφία, άλλοι οι πολιτισμοί. Εκείνοι όμως που έζησαν έτσι όπως έζησαν την ζωή τους και έφτασαν σε αυτό το σημείο από αγάπη και με οίκτο και με προσευχή  για την ανθρωπότητα.. που θυσιάστηκαν, όπως πίστευαν γι αυτή..Ε στο καλό, δεν τους αξίζει να εκτίθενται ως ένα  άλλο είδους ζώο του παράξενου ανθρώπινου ζωολογικού κήπου ..Ακούτε εκεί να τον βάλουν έκθεμα στο Μουσείο φυσικής Ιστορίας! Η θέση του ¨ζωντανού Βούδα» είναι σε ναό της πίστης του μοναχού και μόνον εκεί.  Αυτό πιστεύω.

 1. blu

Πηγές μου:

http://irisharchaeology.ie/2015/02/mummified-monk-found-inside-chinese-buddha-statue/

http://www.ancient-origins.net/news-general/scientists-shocked-find-mummified-monk-inside-buddha-statue-002704

http://www.drentsmuseum.nl/fileadmin/Bestanden/Documenten/Mummies/MUM_Folder_ENG_2.pdf

http://www.newseveryday.com/articles/9423/20150222/http-rt-com-news-234487-mummified-monk-inside-statue.htm

 http://www.odditycentral.com/pics/sokushinbutsu-japans-self-mummified-monks.html

http://www.dainichibou.or.jp/sokushinbutu/

http://www.wa-pedia.com/religion/japanese_buddhist_mummies.shtml

 

Voltaire και Emilie


«Δεν έχασα μιαν ερωμένη αλλά τον μισό εαυτό μου,
μια ψυχή για την οποία μοιάζει να φτιάχτηκε η ψυχή μου!»
  Είπε εκείνος για κείνη που αγάπησε πολύ, σαν εκείνη πέθανε..

Εκείνος ήταν ο περίφημος Βολταίρος (Francois Marie Arouet), Voltaire (1694-778) φιλόσοφος, συγγραφέας και ευθυμογράφος, μεγάλη μορφή του Διαφωτισμού και  ο κύριος ενσαρκωτής της.

Emilie du Chatelet και Βολταίρος

και Εκείνη  ήταν η  μαρκησία Εμιλί Ντι Σατλέ (Emilie du Chatelet) (1706-1749)

Ήσαν και οι δύο μεγάλες διάνοιες, μα πέρα από αυτό..

Ήσαν ένας άντρας και μια γυναίκα

Ο καθείς τους ήταν μοναδικός

Συναντηθήκανε κάποτε και από τότε ενωθήκανε σε μια σχέση επίσης ιδιαίτερη, ανεπανάληπτη και μοναδική που κράτησε ως το τέλος της ζωής τους.

Ο καθείς τους, στην ζήση του, έγραψε την δική του ιστορία που πέρασε τα σύνορα του χρόνου και οι δύο μαζί, ζήσανε την δική τους ανεπανάληπτη ερωτική ιστορία, που έμεινε σημάδι ανεξίτηλο στον χρόνο

emilie_mini

 

          Η Gabrielle-Emilie Le Tonnelier de Breteuil Marquise du Chastellet-Laumont, γεννήθηκε στις 17/12/1706 στο Παρίσι και ήταν το Ήταν το πέμπτο και τελευταίο παιδί  του Louis Nicolas Le Tonnelier de Breteuil, ανώτερου υπαλλήλου του Λουδοβίκου 14ου.

         Η μικρή Εμιλί έδειξε από νωρίς πόσο ταλαντούχα και πόσο υψηλής νοημοσύνης και ευφυίας ήτανε..

         Άριστη γνώστρια, πλην της μητρικής της γαλλικής, της λατινικής, της ιταλικής και της αγγλικής γλώσσας, μετέφρασε πολλά βιβλία και μάλιστα την Αινειάδα  (Aeneid).

         Ήξερε χορό, ιππασία, ξιφασκία, γυμναστική, έμαθε μουσική, -έπαιζε αρπίχορδο σχετικά ικανοποιητικά- κι είχε διδαχτεί και τη τέχνη του ηθοποιού!

        Η μεγάλη της, όμως,  αγάπη, όπως  αποδείχθηκε στην συνέχεια, ήτανε τα μαθηματικά κι η φιλοσοφία. Εκεί διέπρεψε με σειρές μελετών.

      Ο πατέρας της έλεγε: «Η πιο μικρή μου κόρη επιδεικνύει το μυαλό της τρομάζοντας τους υποψήφιους γαμπρούς!»

       Μα, η Εμιλί, η μικρή του κόρη , δεν ήτανε , μόνον αυτά!

   Ήταν. επίσης,  γυναίκα καλλονή, πανέμορφη, μαυρομαλλούσα και εξαιρετικά γοητευτική!

   Ήξερε χορό, ιππασία, ξιφασκία, γυμναστική, έμαθε μουσική, -έπαιζε αρπίχορδο σχετικά ικανοποιητικά- κι είχε διδαχτεί και τη τέχνη του ηθοποιού!

  Ήταν λάτρισσα των διαμαντιών, της κοσμικής ζωής και .. του μπλακ τζακ!

  Ως γυναίκα ήταν πνεύμα και φύση ανεξάρτητη, είχε πολλούς εραστές, εκτός και εντός γάμου, και  ένα σύζυγο που γνώριζε και είχε αποδεχθεί αυτό που εκείνη ήτανε.

 Ήταν εκείνη, μια ελεύθερη γυναίκα.

Ήταν, επίσης, και μητέρα τριών παιδιών.

Μέχρι που οι δυό τους συναντήθηκαν..

          Και όλα αυτά που ήτανε αυτή η γυναίκα, τα μοιράστηκε με τον μεγάλο έρωτα Francois Marie Arouet (Voltaire) (1694-1778)της ζωής της: Τον Βολταίρο, τον μεγάλο διανοητή και φιλόσοφο, τον ποιητή, τον μεγάλο μελετητή, ανθρωπιστή  και  θεατρικό συγγραφέα.

Και κείνος, ανταποκρίθηκε σ’ αυτήν με όλο του το πάθος Ζήσανε ερωτευμένοι, σύντροφοι, εραστές, φίλοι και συνεργάτες επιστήμονες , έως τον θάνατο εκείνης, σε ένα μεγάλο Πύργο

Η σχέση τους;

Μοναδική, όπως και οι ίδιοι

         Σαν εκείνη πέθαινε,  στα 43 ης χρόνια, μετά από τις συνέπειες μιας γέννας κατά την οποία είχε χάσει το νεογέννητό της, εκείνος ο Βολταίρος ήτανε δίπλα της,  μαζί με τον σύζυγό της.

        Κάποτε η Εμιλύ έγραψε, μεταξύ άλλων, προς τον Φρειδερίκο τον Μεγάλο, Βασιλιά της Πρωσσίας, μιλώντας για τον εαυτόν της:

Είναι δικαίωμά μου, να ‘ μαι όλα όσα κάνω, όλα όσα λέω, όλα όσα φαίνομαι. Μπορεί να υπάρχουνε μεγαλύτεροι μεταφυσικοί ή φιλόσοφοι από μένα σε γνώσεις, αν και δεν τους έχω γνωρίσει. Επίσης όμως είναι τρωτοί άνθρωποι, με τα ελαττώματά τους και τουλάχιστον σ’ αυτό τον τομέα δεν υστερώ από κανένα τους…»

         Και εκείνος , ο Βολταίρος , είπε για κείνη σ’  ένα του ποίημα:

The Divine Émilie
by Voltaire

Here’s a portrait of my Émilie:

She’s both a beauty and a friend to me.
Her keen imagination is always in bloom.
Her noble mind brightens every room.
butft3

She’s possessed of charm and wit,
Though sometimes shows too much of it.
She has, I assure you, a genius rare.
With Horace and Newton, she can compare.

Yet, she will sit for hours and hours
With people who bore her
And card-playing gamblers.

pakw1

Δείτε: και : https://eee.uci.edu/clients/bjbecker/RevoltingIdeas/emilie.html

Χουανίτα, η παγωμένη κόρη των ‘Ανδεων!


«La Dama de Ampato»

‘Ήταν πριν τρία χρόνια, μια βραδυά σαν και τούτη, σαν πρωτοπροσπάθησα να γράψω, να βάλω κάτι τις μέσα σε αυτό το ιστολόγιο.. Ούτε ήξερα το τι, ούτε και το πως.. Ήταν τότε,  η αρχή μιας ωραίας περιπέτειας που συνεχίζεται ως σήμερα..

        Εκείνη την βραδυά, λοιπόν, μελετούσα ένα θέμα που το είχα θεωρήσει ως εξαιρετικά ενδιαφέρον..Η μελέτη του πολιτισμού των Ινκας με είχε ωδηγήσει στις τελετουργικές ανθρωποθυσίες νηπίων και ανήλικων παιδιών τους  και από κεί ωδηγήθηκα στην περίφημη  όσο και συγκλονιστική ανέλπιστη ανακάλυψη, εν έτει 1995, της ατράνταχτης “ζωντανής” απόδειξης ενός από τα πολλά θύματά τους, ενός από την ατέλειωτη σειρά των ανθρωποθυσιών στους Θεούς τους…

       Ampato and Sabancaya, Περού

‘Ήταν ένα μικρό δωδεκάχρονο κοριτσάκι, το θυσιασθέν. Μπορεί και δεκατεσσάρων ετών και μέχρις εκεί.Το είχαν τελετουργικά σκοτώσει οι ιερείς των ‘Ινκας πριν πέντε αιώνες θραύοντάς του το πλάϊ του κρανίου του, αφού το είχαν προηγούμενα ανεβάσει στην κορυφές του παγωμένου και χιονοσκέπαστου  όρους Ampato των Περουβιανών Άνδεων, σε υψόμετρο 20.702 ποδών, εκεί κοντά στον κρατήρα του ηφαιστείου.

(φωτ. όρος Ampato με τον κρατήρα στην κορφή του)

      Το γεγονός και η ανακάλυψη  με συγκίνησε ..Θέλησα να κρατήσω τις εικόνες του παιδιού που βρέθηκε να περιμένει τόσους αιώνες να το ανακαλύψουν..Έτσι έκανα την πρώτη άτεχνη προσπάθεια να βάλω τις εικόνες του στο writer, για να διαπιστώσω κι αν και πόσο μπορούσα να το καταφέρω..Ήταν η πρώτη  μου προσπάθεια.

        Έβαλα τις εικόνες όπως- όπως και μετά τις άφησα έτσι μοναχές τους, χωρίς να εξηγήσω καν το τι και το πως..Δεν είχα ανακαλύψει ακόμη ότι αυτήν την καταχώρηση, την πρώτη μου, θα την έβλεπαν τόσοι και τόσοι άνθρωποι από τα τότε και μετά ως τα τώρα..Και, πως θα με ρωτούσαν γι αυτές τις εικόνες..

Arequipa

       Και εγώ επί τόσο καιρό, επί τρία χρόνια, σώπαινα στα ερωτήματα.. Δεν The Siberian Ice Maiden - Horse Warrior Priestess, Altai Mountains, 5thήθελα να “ξαναπιάσω” την ιστορία της παγωμένης κόρης των Άνδεων, εκείνης που ο αρχαιολόγος που την ανακάλυψε, ο Dr Johan_Reinhard, την ωνόμασε Ice Maiden, επειδή του θύμισε τις ιστορίες της ομώνυμης ηρωίδας περιοδικού κόμικ, εμπνευσμένης από την Σιβηριανή παγωμένη κυρά του μύθου και που οι Περουβιανοί αργότερα την είπαν Χουανίτα (Juanita) σαν την έβαλαν την παγωμένη κόρη στο μουσείο της πόλης Arequipa ως έκθεμα.(Η πόλη είναι αυτή που αποτυπώνεται στην foto με φόντο το ηφαιστειογενές όρος.).

      Πόσο φρικτό  θα ήταν για κείνο το κορίτσι να γνωρίζει από μήνες πριν ότι το είχαν επιλέξει να το θυσιάσουν στο θεό τους, ως την τιμημένη παρθένο κόρη, να γνωρίζει κάθε μέρα οτι το μοσχοτάϊζαν γιαυτό το λόγο κι ότι το πάχαιναν γιαυτό ακριβώς, και πόσο τραγικό για κείνο το ότι γνώριζε σε όλη την κακοτράχαλη πορεία ανάβασης μέχρι την απόκρημνη χιονοσκέπαστη βουνοκορφή των Άνδεων στα πάνω από 20.000 πόδια υψόμετρο, ότι εκεί θα το σκότωναν…Βρήκαν μετά οι επιστήμονες ότι του είχαν δώσει να πιεί πριν κριθαρένια μπύρα..Ίσως να το είχαν μεθύσει, να μην καταλάβει την στιγμή…Πάλι καλά! Ήταν τυχερό στην ατυχία του! Άλλα θύματα, τα στραγγάλιζαν, κι άλλα τ’ άφηναν εκεί να πεθάνουν από το κρύο και την πείνα μοναχά ..

Juanita , momie des glaces

       Κι είπα, έτσι, τιμής ένεκεν, μιας και είναι απόψε η επέτειος συμπλήρωσης τριών χρόνων αυτού του χώρου, να πω και να συμπληρώσω εκείνα που δεν είχα πει τότε, στην αρχή.. blu

       Τότε, λοιπόν, τον Οκτώβρη του 1995, μια πρόσφατη έκρηξη του ηφαιστείου είχε προκαλέσει την κατάρρευση μιας παγωμένης κορυφοπλαγιάς του βουνού Ampato κι ο ανθρωπολόγος Dr. Johan Reinhard που ενεργούσε επί 15 χρόνια έρευνες για λογαριασμό της National Geographic Society πάνω στον προκολομβιανό πολιτισμό των Ινκας, αναρριχήθηκε με συνοδό ένα οδηγό πάνω στην κορυφή του βουνού για να μπορέσει από κει ψηλά να ρίξει μια ματιά στον κρατήρα του ηφαιστείου πιο κάτω στα χαμηλά, στα 6.325 μέτρα.. Και τότε, ανέλπιστα..είδε το κορίτσι..“For 15 years I had visited dozens of sites on peaks in the Andes, and had never even seen a mummy bundle on a mountain, let alone one lying out in the open…» γράφει ο δόκτωρ Reinhard στο βιβλίο του “ The Ice The Ice Maiden, Inca Mummies, Mountain Gods, and Sacred Sites in the Andes by Johan Reinhard, National Geographic Maiden: Inca Mummies, Mountain Gods, and Sacred Sites in the Andes” και συνεχίζει: «We were looking straight into the face of an Inca.» They were in fact looking into the face of a girl of about 14 who–to judge by a battery of lab tests–had climbed to the mountaintop, drunk corn beer that had put her to sleep and was then killed with a blow to the head. She came to be called Juanita, the ice maiden”  

    Ήταν μια ανακάλυψη ιστορική!΅Ένας ανεκτίμητος θησαυρός, και αυτό γιατί μέχρις τότε είχαν βρεθεί απομεινάρια οστών θυμάτων ανθρωποθυσιών, όχι όμως θύμα ανθρωποθυσίας σε κατάσταση μούμιας, συντηρημένο σε τόσο άριστη κατάσταση..Και πιο πέρα απ’ αυτά, καθώς γράφει ο Dr. Johan Reinhard , περπατώντας μέσα από τα χνάρια των Ινκας μπαίνεις  σε ένα διαφορετικό κόσμο:: “»A sense of power swept over me simultaneously with a feeling of oneness with nature,» he writes. «At that moment I was convinced the Inca priests had experienced exactly the same emotion.»        Το παιδί- μούμια έστεκε εκεί στ’ ανοιχτά, πάνω στους προαιώνιους πάγους, κουβιαριασμένο μες στα άλιωτα τα ρούχα του,  με τα μαλλιά πλεγμένα όμορφα σε κοτσίδα, τα χεράκια του τυλιγμένα στο στήθος και με τα απλανή του  μάτια  ανοιχτά, στραμμένο να αγναντεύει στο βάθος του ορίζοντα των Άνδεων..Δίπλα του και πάνω του βρέθηκαν κτερίσματα και σύμβολα και άλλα πράγματα που είχαν εναποθέσει οι Ιερείς αφού το είχαν θυσιάσει.. Κι όλα τούτα είχαν συμβεί πάνω από πέντε αιώνες  πριν..Κι όμως ήταν σαν να ήταν ζωντανό..Σαν οι αιώνες να μην είχαν περάσει για κείνο. .Σαν να περίμενε..      

icemaidenmummy2400yrsoldRussia Juanita, Ice Maiden,Inca Mummies

aqp_juanita_jm

Inca Mummie,Juanita

        Αργότερα, τρία χρόνια μετά, στα 1998, η εξερευνητική αρχαιολογική ομάδα υπό τον John Reinhard Reinhard και τον Antonio Chavez του Καθολικού Πανεπιστημίου της  πόλης Arequipa, που είναι η κοντινή στο ηφαιστειακό όρος Ampato Mountain, ανακάλυψαν σε βουνό της Αργεντινής, ακόμη τρεις μούμιες κοριτσιών, επίσης άριστα συντηρημένες λόγω των πάγων…

       ‘Έτσι κατέληξαν να μετονομάσουν την αρχική μούμια, την Χουανίτα, σε «La Dama de Ampato»

Αυτή είναι η κυρά του Αμπάτο!

Η κυρά των πάγων!

blu       Αυτή είναι, λοιπόν,  η ιστορία των εικόνων της πρώτης μου εκείνης καταχώρησης..Λυπηρό, για μένα, το θέμα, πέραν της αδιαμφισβήτητης επιστημονικής του αξίας.! Αυτό το κορίτσι, δεν ηύρε ποτέ του την ησυχία..

 blu

       Τώρα που γνωρίζω πως διαβάζετε τούτες τις γραμμές, εσείς, τουλάχιστον φίλοι μου, που γνώρισα μεσα από αυτό το άνοιγμα της σελίδας, θέλω να σας πω από καρδιάς και με όλη μου την ειλικρίνεια, πως στ’ αλήθεια, χαίρομαι πολύ την συντροφιά σας και την φιλία σας και το που υπάρχετε σε αυτό το κομμάτι της ζωής μου. Νάστε όλοι σας καλά και να ξέρετε, σας αγαπώ!

Καλό σας βράδυ!

blu

Και , αν θέλετε περισσότερα επί του θέματος:

http://www.nationalgeographic.com/inca/inca_culture_1.html

http://snipurl.com/uz84h

http://www.mountain.org/reinhard/docs/academic/annote.htm

http://www.ucsm.edu.pe/santury/main4.htm

 

Ακάθιστος ύμνος και Παναγία η Βλαχερνίτισσα, μια ιστορία αιώνων!


12/3/2010, βράδυ Παρασκευής των Δ’ Χαιρετισμών προς την Παναγία

“Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια»

 

blu

Halic1

Εκεί, που και σήμερα απλώνεται ο Κεράτιος*  κόλπος, Haliç (= Κανάλι ή Altın Boynuz, όπως λέγεται σήμερα στα Τούρκικα), το μεγαλύτερο, καθώς λένε, φυσικό λιμάνι ολάκερου του κόσμου..

 Εκεί στον Κεράτιο κόλπο, τον κόλπο με το σχήμα του κέρατος του ελαφιού που σχηματίστηκε από τον Βόσπορο στην άκρια της Ευρώπης..

Εκεί, που σήμερα, σαν πως τον διαφημίζουν οι Τούρκοι, βρίσκεται και είναι το πιό ασφαλές λιμάνι του κόσμου,

κάποτε, στα χρόνια της περίφημης Βυζαντινής αυτοκρατορίας..   istanbul 1901, Κεράτιος Κόλπος

     Εκεί, στον Κεράτιο τον Κόλπο, που τα νερά του έβρεχαν την Κυρά των Πόλεων, την Πόλη, την Κωνσταντινούπολη*, λιμάνι* της γινομένο από τα παλιά, ορδές βαρβάρων Αγαρηνών και Τούρκων παραμόνευαν, μεθόδευαν τα σχέδιά τους και ανά καιρούς επιτίθονταν για να την κυριεύσουν ..

    Εκεί, που στα παλιά κείνα τα χρόνια, ο Κεράτιος Κόλπος, ήταν, ίσως, το πιο επίφοβο και το πιο επικίνδυνο λιμάνι του Κόσμου, τότε .. Halic-2     Εκεί, στα 626 μΧ, στο άκρο του Κεράτιου Κόλπου κι από τη μεριά της Πόλης στα βορειο-δυτικά της,

     Εκεί, μες στην συνοικία των Βλαχερνών, δίπλα στο Μεγάλο περίλαμπρο Παλάτι των Αυτοκρατόρων,

  Εκεί,  στον περίκαλλο Ναόν της Παναγίας των Βλαχερνών, που είχε πρωτοαναγερθεί από την αυτοκράτειρα Πουλχερία μεταξύ των ετών 450-453 μΧ και που καταστράφηκε ολοσχερώς στις 29/2/1434,

    Εκεί, μια νύχτα του Θέρους του 626, σύσσωμος ο λαός του Βυζαντίου με τον κλήρο αντάμα υπό τον Πατριάρχη Σέργιο μες στον Ναό της Παναγιάς της Βλαχερνίτισσας  προσευχήθηκαν ορθοί ψάλλοντας προς την Παναγίαν για πρώτην φορά τον Ύμνο, τον επονομαζόμενο και Ακάθιστο και ύστερα περιέφεραν, στα τείχη της Πόλης την εικόνα της Παναγιάς, την Θαυματουργή, ενόσω  οι Αβαροι Τούρκοι και οι Πέρσες υπό τον Χοσρόη πολιορκητές της Πόλης, ήσαν στα πλοία τους μεσα στο λιμάνι του Κεράτιου και ετοιμάζονταν να τους επιτεθούν..

«ορθοστάδην τότε πας ο λαός κατά την νύκτα εκείνην τον ύμνον τη του Λόγου Μητρί εμέλψαν και ότι πάσι τοις άλλοις οίκοις καθήσθαι εξ έθους έχοντες, εν τοις παρούσι της θεομήτορος ορθοί πάντες ακροώμεθα».

     Κι αργότερα, λέει το συναξάρι, μια τρομερή τρικυμία ξέσπασε στα νερά του Κεράτιου κείνη την νύχτα που καταπόντισε τα καράβια των Αβάρων και των Περσών 

«Ο γε μεν θεοφιλής της Κωνσταντίνου λαός τη θεομήτορι την χάριν αφοσιούμενος, ολονύκτιον τον ύμνον και ακάθιστον αυτή εμελώδησαν, ως υπέρ αυτών αγρυπνησάση και υπερφυεί διαπραξαμένη το κατά των εχθρών τρόπαιον».

    Εκεί, τότε, ήταν, καθώς λένε, η πρώτη φορά που έγινε η επίκληση στην Παναγιά, μέσα από ψαλμωδία του κοντάκιου του Ακάθιστου Ύμνου. Και έσωσε τότε, η Χαριτόβλητος, την Πόλιν..Μα, δεν ήταν και η μόνη φορά..

{…Πρέπει να αναφερθή εδώ ότι η Κωνσταντινούπολη γνώρισε και πολλές άλλες δεινές περιστάσεις και πολιορκίες, από τις οποίες λυτρώθηκε, σχεδόν πάντοτε, θαυματουργικά. Οι κυριώτερες από αυτές είναι η πολιορκία από τους Άραβες του Μωαβιά (673), όταν αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος Πωγωνάτος. Δεινή περίσταση σημειώθηκε το 715 από τους Άραβες και Βουλγάρους, τρομερή πολιορκία και θαυμαστός καταποντισμός των πλοίων των Αράβων έγινε το 718, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Λέων ο Γ΄..Οι δύο πολιορκίες που συγκεντρώνουν όλα τα στοιχεία για την ψαλμώδηση του Ακαθίστου Ύμνου είναι του έτους 626 και του έτους 718. Και στις δύο περιπτώσεις ο ύμνος έπρεπε να προϋπήρχε στη λειτουργική πράξη, και να ψάλθηκε τότε «ορθοστάδην», από μέγιστη αφοσίωση προς εγκωμιασμό της Θεοτόκου. Και προκρίθηκε αυτός ο ύμνος από κάποιον άλλον ενδεχομένως, επειδή θα ήταν κιόλας καθιερωμένος στην αγρυπνία της 15ης Αυγούστου στη Βλαχέρνα, κι επειδή το περιεχόμενο του, με χαρακτήρα διηγηματικό, δογματικό, και δοξολογικό – εγκωμιαστικό προσφερόταν για τη διάσωση και τη λύτρωση της Πόλης από τη δεινή περίσταση..}Go to source web page: ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

blu

     panagia_h_blaxerna_01

  Αυτή είναι ωσάν την Θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας των Βλαχερνών!

  Η πραγματική είναι επί ξύλου ζωγραφισμένη, αργυρόχρυση και ιστορική!   

      Επί Εικονομαχίας η εικόνα εξαφανίστηκε.

  Κατά την παράδοση, ξαναβρέθηκε το 1030, κρυμμένη στον τοίχο της Εκκλησίας κατά τις εργασίες ανακαίνισης του Ναού που έγιναν τότε επί Ρωμανού Γ’ Αργυρού.

 blu Φωτοδόχον λαμπάδα, τοις εν σκότει φανείσαν,
ορώμεν τήν αγίαν Παρθένον·
το γάρ άϋλον άπτουσα φως,
οδηγεί πρός γνώσιν θεϊκήν άπαντας,
αυγή τόν νουν φωτίζουσα, κραυγή δε τιμωμένη ταύτα·
χαίρε ακτίς νοητού ηλίου
χαίρε βολίς του αδύτου φέγγους
χαίρε αστραπή τας ψυχάς καταλάμπουσα

χαίρε ως βροντή τους εχθρούς καταπλήττουσα
χαίρε ότι τον πολύφωτον ανατέλλεις φωτισμόν
χαίρε ότι το πολύρρυτον αναβλύζεις ποταμόν
χαίρε της κολυμβύθρας ζωγραφούσα τον ρύπον
χαίρε λουτήρ εκπλύνων συνείδησιν
χαίρε κρατήρ κιρνών αγαλλίασιν
χαίρε οσμή της Χριστού ευωδίας

χαίρε ζωή μυστικής ευωχίας

Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

( απόσπασμα από τον Ακάθιστο ύμνο)

       Ο Ακάθιστος Υμνος είναι ένα από τα πιό σημαντικά φιλολογικά μνημεία της Βυζαντινής Υμνογραφίας και Μουσικής. Είναι ενας “υμνος¨κοινώς γνωστό ως ‘Κοντάκιο” και ψάλλεται ολόκληρος κατά τον όρθρο του Σαββάτου της Ε’ Εβδομάδας των Νηστειών. 

     Φέρεται δε σε όλη την χειρόγραφη Εκκλησιαστική παράδοση ως ανώνυμος.

     Πολλοί μεγάλοι μελετητές απέδωσαν τον έξοχο αυτό ύμνο στον κατ’ εξοχήν πρίγκηπα των βυζαντινών υμνογράφων, τον Ρωμανό το μελωδό (α΄ μισό ς΄ αι.). Σύμφωνα με το άρθρο  του μουσικολόγου Γρηγορίου Θ. Στάθη :

{.. Υπάρχει και μια μεταγενέστερη μαρτυρία, του ις΄ αι., ως σημείωση σε κώδικα του ΙΓ΄ αι. (της μονής Βλατάδων 41, φ. 193α) που αναφέρει το όνομα του Ρωμανού ως ποιητού του ύμνου.  Υπάρχουν όμως και δύο εξίσου σοβαρές, αλλά σοβαρές ενδείξεις.  Η μία είναι ότι στη λατινική μετάφραση του ύμνου, γύρω στα 800, από τον Επίσκοπο Βενετίας Χριστόφορο, αναφέρεται το όνομα του Γερμανού Α΄ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (715-730 κοιμήθηκε 740) που ήταν σύγχρονος με τα γεγονότα του 718 “Incipit Hymnus de Sancta Dei Genetrice Maria, Victoriferus atque Salutatorius, a Sancto Germano Patriarcha Constantinopolitano”.Η άλλη περίπτωση είναι, ότι σε μια παλαιά αχρονολόγητη εικόνα του Ευαγγελισμού στο παρεκκλήσιο του αγίου Νικολάου της ονομαστής μονής του Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα, εικονίζεται κι ένας μοναχός που κρατάει ειλητάριο με γραμμένο το «Άγγελος πρωτοστάτης ουρανόθεν επέμφθη». Στο κεφάλι του μοναχού υπάρχει η ένδειξη «Ο ΑΓ. ΚΟΣΜΑΣ». Αυτός ο άγιος Κοσμάς δεν είναι άλλος από τον Κοσμά το μελωδό, που κοιμήθηκε το 752/4, κι είναι κι αυτός σύγχρονος με την θαυμαστή λύτρωση της Κωνσταντινούπολης από την πολιορκία του 718.}

blu Για τον Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών

Ναός της Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν Εκεί, που ως τα 1434, υψωνόταν αυτός ο υπέρλαμπρος Ναός της Παναγίας των Βλαχερνών, σήμερα υπάρχει  αυτός ο ομώνυμος  ναός, έργο αρχψικά της συντεχνίας των Γουναράδων που αγόρασαν μια μικρή έκταση από τους καταχτητές της Πόλης, Οθωμανούς και έχτισαν τούτον τον ναϊσκο..Εγιναν μετά και προσθήκες από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, βέβαια:Εσωτερικό Μονής Βλαχερνών

 Για ακούστε, πως ήταν παλιά ο Ναός:

{..Τὸ ἱερὸ τῶν Βλαχερνῶν, «ὁ μέγας νεώς» τῶν συγγραφέων τὸ ἀποτελοῦσαν τρία κτίρια: Ἡ κεντρικὴ ἐκκλησία, τὸ παρεκκλήσιο τῶν λειψάνων καὶ τὸ «λοῦσμα».
Ἡ ἐκκλησία εἶχε τὸ σχῆμα τῆς ξυλόστεγης τρίκλιτης βασιλικῆς ὅπως οἱ ἀντίστοιχες Παναγία τῶν Χαλκοπρατείων καὶ ἡ μονὴ Στουδίου. Στὸν ἴδιο τύπο ξαναχτίστηκε, καθὼς φαίνεται, καὶ μετὰ τὴν πυρκαϊὰ τοῦ 1070. Στὴν ἐσωτερικὴ ἐπένδυση γινόταν συνδυασμὸς ἔγχρωμης ὀρθομαρμάρωσης, ὡς τὴ μέση τῶν τοίχων, πρασίνου ἴασπι γιὰ τοὺς κίονες, χρυσοῦ καὶ ἀσημιοῦ γιὰ τὴν ἔξοχα τεχνουργημένη ὀροφή. Οἱ τοῖχοι πάνω ἀπὸ τὴν ὀρθομαρμάρωση ἔφεραν διάκοσμο ἀπὸ τοιχογραφίες καὶ ψηφιδωτὰ μὲ θέματα ἀπὸ τὸν Χριστολογικὸ κύκλο. Ὁ ἄμβωνας, ποὺ ἦταν τοποθετημένος στὴ μέση τοῦ κεντρικοῦ κλίτους ἦταν ὅλος ἀπὸ ἀσήμι. Ἐντυπωσιακὸ ἐπίσης ἦταν τὸ Εἰκονοστάσιο. Πληροφορίες γιὰ τὴν θαυμάσια εἰκονογράφηση καὶ τὸν ὑπόλοιπο διάκοσμο τοῦ ναοῦ μᾶς ἄφησε ὁ πρεσβευτὴς Clavijo, ὁ ὁποῖος ἐπισκέφτηκε τὶς Βλαχέρνες τὸ 1402 καὶ σὲ μεταγενέστερο κείμενο ὁ Ἰσίδωρος τοῦ Κιέβου (1385-1463) στὸ «Θρῆνο» του γιὰ τὴν ἐξαφάνιση τοῦ περίλαμπρου ναοῦ.
Τὸ παρεκκλήσιο τῶν λειψάνων ἢ παρεκκλήσιο τῆς Ἁγίας σοροῦ ἦταν κυκλικὸ κτίσμα μὲ νάρθηκα, ποὺ βρισκόταν στὰ νότια τοῦ ἱεροῦ τοῦ ναοῦ. Φιλοξενούσε, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ λείψανα, τὸ ὠμοφόριο τῆς Θεοτόκου, τὸ πέπλο της καὶ τὴν Τιμία Ζώνη. Ρῶσσοι προσκυνητὲς τοῦ 14ου καὶ 15ου αἰ. περιγράφουν τὰ κειμήλια καὶ ἀναφέρονται στὰ λείψανα πολλῶν ἁγίων (Παταπίου, Ἀθανασίου, Παντολέοντος, Ἀναστασίας).
Τὸ «λοῦσμα» χωριζόταν σὲ τρία μέρη: τὴν ἰματιοθήκη – «τὸ ἀποδυτόν», τὴ δεξαμενὴ – «τὸν κόλυμβον» καὶ τὸν Ἅγιο Φωτεινό. Ἐπικοινωνοῦσε μὲ τὸ παρεκκλήσιο. Τὸ λοῦσμα στεγαζόταν μὲ θόλο καὶ οἱ τοῖχοι ἦταν διακοσμημένοι μὲ εἰκόνες. Σὲ εἰδικὴ κόγχη βρισκόταν ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας. Ἡ δεξαμενή, στὸ νερὸ τῆς ὁποίας κατέβαινε κάθε παρασκευὴ ὁ αὐτοκράτωρ καὶ λουζόταν, βρισκόταν στὸ κέντρο τῆς αἴθουσας. Ἀπὸ τὶς πηγὲς δίνονται λεπτομερεῖς περιγραφὲς γιὰ τὴν τελετὴ τῆς εἰσόδου στὸ λοῦσμα καὶ τὶς διαδικασίες μέχρι τὴ λήψη τοῦ ἁγιάσματος: «…εἰσέρχονται τέλος εἰς τὸν Ἅγιον Φωτεινόν, εἰς τὸν ἐνδότερον θόλον καὶ ἅπτουσι κηροὺς ἔμπροσθεν τῆς μαρμαρίνου εἰκόνος τῆς Θεοτόκου, ἐκ τῶν χειρῶν τῆς ὁποίας ἐκχύνεται τὸ ἁγίασμα».
Ὕστερα ἀπὸ τὴν πυρκαϊὰ τοῦ 1434 καὶ τὴν Ἅλωση, τὰ πάντα ἐρειπώθηκαν καὶ ἐρημώθηκαν. Ἡ φήμη καὶ ὁ πλοῦτος τοῦ ἱεροῦ ἐξαφανίστηκαν. Ἔμεινε μόνο ὁ χῶρος τοῦ ἁγιάσματος. Ἡ περιοχὴ περιῆλθε σὲ Ὀθωμανοὺς μέχρι τὸ 1867, χρονολογία κατὰ τὴν ὁποία ἀγοράσθηκε ἀπὸ τὴν συντεχνία τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων γουναράδων, οἱ ὁποῖοι ἔχτισαν πάνω ἀπὸ τὸ ἅγιασμα ναΐσκο. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου καὶ τὶς φροντίδες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου προστέθηκαν καὶ ἄλλα προσκτίσματα καὶ ὁ ἀρχαῖος, ἱερός, περιτειχισμένος χῶρος ἀπέκτησε τὴν ὄψη ποὺ ἔχει σήμερα μὲ κεντρικὸ σημεῖο ἀναφορᾶς τὸ ἁγίασμα. Οἱ τέσσερεις τοιχογραφίες τοῦ ζωγράφου Εἰρήναρχου Κόβα, πάνω ἀπὸ τὸ ἁγίασμα (1964), ἀποτελοῦν ἀνάμνηση ἱερῶν συγκινήσεων καὶ μεγάλων στιγμῶν τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας.}

  Είναι το παρόν ένα απόσπασμα από το άρθρο “Ἡ Παναγία τῶν Βλαχερνῶν” του κάποτε καθηγητή μου, Αθανασίου Παλιούρα, καθηγητού Θεολογίας, Ιστορίας και Βυζαντινής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο των ΙωαννίνωνGo to source web page: Οικουμενικόν Πατριαρχείον

blu

Σημειώσεις:

  gl_5_thumb.gifΤο όνομα Κεράτιος (αγγλικά=Golden Horn) προήλθε από το αρχαιότερο Κέρας, το Χρυσούν Κέρας, που έδωσαν οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής οι οποίοι παρομοίαζαν το σχήμα του κόλπου με κέρατο ελαφιού. Οι δύο άκρες του ενώνονται με δύο γέφυρες, τη γέφυρα του Γαλατά και τη νεότερη του Ατατούρκ. Όταν οχυρώθηκε η Κωνσταντινούπολη, η είσοδος του κόλπου αποκλείστηκε με αλυσίδα, η οποία πολλές φορές χρησίμευσε για την απόκρουση ναυτικών επιδρομών. Ο Κεράτιος κόλπος  έχει κατεύθυνση από ΝΑ (στο σημείο που ενώνεται με τον Βόσπορο στο ακρωτήρι Σεράι Μπουρνού) προς ΒΔ (το χερσαίο μέρος). Χωρίζει έτσι την παλαιά πόλη της Κωνσταντινούπολης από τις περιοχές του Πέρα και του Γαλατά. Οι δύο αυτές πλευρές της πόλης ενώνονται με δύο γέφυρες κτισμένες πάνω από τον κόλπο. Την παλαιότερη, γέφυρα του Γαλατά μήκους 490 μέτρων (τουρκικά: Galata Köprüsü) και την πιο σύγχρονη, γέφυρα Ατατούρκ (τουρκικά: Ataturk Köprüsü).Κατά τους χρόνους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ο κόλπος είχε αξιόλογη ναυτιλιακή κίνηση, πράγμα που δε συμβαίνει σήμερα”.Go to source web page: Κεράτιος κόλπος – Live-Pedia.gr

  gl_5_thumb.gif{Η Κωνσταντινούπολη πήρε το όνομά της από τον  αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο (273 – 335) και η ονομασία αυτή κατακυρώθηκε για αιώνες σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Συντομογραφικά ονομάστηκε και Πόλη, γεγονός που οφείλεται στο ότι για αιώνες η Κωνσταντινούπολη αποτελούσε τη μοναδική ίσως διοικητικά συγκροτημένη πολεοδομική ενότητα.Στην περίοδο της τουρκοκρατίας, η Πόλη άλλαξε αρκετές ονομασίες που αποτελούσαν παραφθορά της λέξης Κωνσταντινούπολη (π.χ. Κωνσταντινιέ). Αργότερα πήρε την ονομασία «Πόλη της Ευτυχίας» (Ντερ Σαδέτ) και τους τελευταίους αιώνες Ισταμπούλ. Οι γλωσσολόγοι υποστηρίζουν ότι η λέξη Ισταμπούλ αποτελεί παραφθορά της φράσης «εις την Πόλιν». Η επίσημη σημερινή ονομασία της πόλης είναι Ισταμπούλ και καθιερώθηκε το 1926, με απόφαση του τότε προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ} Go to source web page>>

  gl_5_thumb.gif {Γεωγραφική Θέση Η Πόλη καταλαμβάνει την τριγωνική χερσόνησο που σχηματίζεται μεταξύ του Κεράτιου κόλπου, του Βοσπόρου και της θάλασσας του Μαρμαρά και εκτείνεται μέχρι τις απέναντι ανατολικές ακτές του Γαλατά.
Στην περιοχή που εκτείνεται η πόλη, υψώνονται εφτά λόφοι (γι’ αυτό ονομάστηκε Επτάλοφος) που διαχωρίζουν φυσικά τις διάφορες περιοχές της. Το ψηλότερο μέρος της πόλης (στην περιοχή της πύλης της Αδριανούπολης) βρίσκεται σε ύψος 77 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο Κεράτιος κόλπος οριοθετεί τη φυσική διαίρεση της πόλης. Είναι μια στενόμακρη υδάτινη λωρίδα που ξεκινά από βόρεια και εκτείνεται σε μήκος 7,5 χλμ., μέχρι το ακρωτήρι του Σεράι Μπουρνού. Από τα αρχαιότατα χρόνια έχει διαμορφωθεί σε λιμάνι της πόλης. Ο Βόσπορος έχει μήκος 31,5 χλμ. και το βάθος του φτάνει περίπου τα 60 μ. Η απόσταση που χωρίζει τις δυο πλευρές του, κυμαίνεται από 550 μ. (στο Ανατόλ Χισάρ) μέχρι τα 4,6 χλμ. (στο Μπουγιούκ Ντερέ – είσοδος στον Εύξεινο Πόντο). Η θάλασσα του Μαρμαρά (στα νότια) αποτελεί το φυσικό πέρασμα ανάμεσα σε δυο ηπείρους και το σημείο επαφής δυο θαλασσών, του Εύξεινου Πόντου και της Μεσογείου.}
Go to source web page>>

  gl_5_thumb.gif   Το Μέγα Παλάτιον των βυζαντινών αυτοκρατόρων στην Κωνσταντινούπολη ήταν η καρδιά των τελετών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας για χίλια χρόνια, και κατελάμβανε μια περιοχή η οποία σήμερα έχει κηρυχθεί ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.Το Μέγα Παλάτιον έχει μεγάλη πολιτιστική και ιστορική σημασία, καθώς άσκησε αξιόλογη επιρροή τόσο στη δυτικοευρωπαϊκή, όσο και στην ανατολική αρχιτεκτονική ανακτόρων, αποτελώντας το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη ρωμαϊκή αυτοκρατορική αρχιτεκτονική και τη μεσαιωνική. Παρόλ’ αυτά είναι εν μέρει μόνο γνωστό. Κατάλοιπά του βρίσκονται θαμμένα κάτω από μεταγενέστερα κτήρια, κυρίως κάτω από το Σουλτάν Αχμέτ τζαμί (Μπλε τζαμί), και είναι γνωστά μόνο μέσα από κείμενα και παλαιότερες αναπαραστάσεις.

Στη Μέση Βυζαντινή περίοδο, και ιδιαίτερα επί βασιλείας του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (1081-1118), υπήρξε μια αυξήθηκε η σπουδαιότητα του Παλατιού των Βλαχερνών, στα βορειο-δυτικά της πόλης, κοντά στον Κεράτιο Κόλπο, ως κατεξοχήν αυτοκρατορικής κατοικίας. Παρόλα αυτά, στο συγκρότημα του Μεγάλου Παλατίου κατά τον 12ο αιώνα προστέθηκαν σημαντικά νέα κτήρια ενώ άλλα ανακαινίστηκαν, ειδικά ο Μουχρουτάς, ένα περίπτερο αναψυχής με αραβικές ή περσικές επιρροές, πιθανώς με οξυκόρυφο θόλο,8 που λέγεται ότι βρισκόταν στους νοτιοδυτικούς χώρους του παλατιού. Go to source web page: Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Κωνσταντινούπολη

  gl_5_thumb.gif  Ναός της Παναγιάς των Βλαχερνών: {Η αυτοκράτειρα Πουλχερία έκτισε ένα περιώνυμο ναό προς τιμή της Θεοτόκου μεταξύ των ετών 450-453.  Ο αυτοκράτορας Λέων Α΄ (457-474), που αποπεράτωσε την ανοικοδόμηση του ναού, έκτισε και το παρεκκλήσιο της αγίας Σορού, στο οποίο φυλασσόταν η αγία Εσθήτα, ο πέπλος κι ένα μέρος της τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου.  Με προσθήκες και προσκτίσματα από τους αυτοκράτορες Ιουστίνο Β΄ (571) και Ρωμανό Γ΄ Αργυρό (1028-1034) ο ναός καταστράφηκε το 1070 από πυρκαγιά.  Ξαναχτίστηκε τους χρόνους του Ρωμανού Δ΄ Διογένους (1067-1071) και του Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα (1071-1078), αλλά στις 29 Φεβρουαρίου 1434 καταστράφηκε ολοκληρωτικά από πυρκαγιά που προκάλεσαν πριγκιπόπουλα και αρχοντόπουλα με αναμμένο δαδί στην ξύλινη στέγη όπου κυνηγούσαν περιστέρια.  Στην ίδια περιοχή κοντά στο ναό χτίστηκαν μεγαλόπρεπα βασιλικά παλάτια και πολλές φορές οι παλατιανοί έμεναν εκεί και γιόρταζαν με λαμπρότητα διάφορες γιορτές.  Για το λόγο αυτό και για τις πολλές παννυχίδες που γίνονταν στις Βλαχέρνες διαμορφώθηκε ένα ξεχωριστό Τυπικό τελετουργικών διατάξεων.  Πολλοί αυτοκράτορες εξεδήλωσαν την ευλάβεια τους στην Παναγία την Βλαχερνιώτισσα, όπου μάλιστα στέφθηκαν αυτοκράτορες και πρίγκιπες.  Το 1285 έγινε τοπική Σύνοδος που κατάγγειλε την ένωση των Εκκλησιών που έγινε στη Σύνοδο της Λύωνος (1274)} Του Γρ.Θ. Στάθη, διδάκτορος Θεολογίας, μουσικολόγου Go to source web page: ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ 

0 Ερρίκος Ιωάννης Ντυνάν (Jean-Henri Dunant) και η μάχη του Σολφερίνο


Jean_Henri_Dunant

      Η εικόνα του ήταν που μου έκανε εντύπωση και στάθηκα να τον θαρρώ..Το ψηλό ευρύ μέτωπο να οριοθετείται από το φεσάτο καπέλλο, τα μάτια του, την ματιά του, την μύτη την δυνατή, την ασημένια ελεύθερη γενειάδα, το κουμπί το μισοβαλμένο στο παλτό..

Δεν τον ανεγνώρισα, ομολογώ!

Θα έπρεπε, όμως!

Είναι ο  Ερρίκος Ιωάννης Ντυνάν

(γαλλιστί: Jean-Henri Dunant)      (8/5/1828- 30/10/1910)

blu

Είναι ο  Άνθρωπος που άλλαξε τον Κόσμο του Πολέμου, μα και τον Κόσμο της Ειρήνης.

Είναι ο Άνθρωπος που άλλαξε τον Κόσμο στην διάβα του! Είναι άπειροι αυτοί που του οφείλουν την ζωή τους και άλλοι τόσοι εκείνοι που του χρωστάνε την ύπαρξή τους..

Είναι ο Μεγάλος Ερρίκος Ντυνάν! Ο ‘Άνθρωπος πίσω από τον Ερυθρό Σταυρό!

Μια εκπληκτική, μοναδική προσωπικότητα!

bluΕίναι ο Ανθρωπος που αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και και όλη την περιουσία του υπερασπιζόμενος την Ιδέα για την ζωή και την φροντίδα και την επιβίωση των ανθρώπων που πολεμούν σε καιρούς πολέμου, μαχόμενος υπερ της Ειρήνης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δρώντας και ανθίζοντας μέσα από το θανατικό του Πολέμου!

Είναι ο Ανθρωπος που στα τριάντα του χρόνια (1859), έμπορος ως τότε, του συνέβη να δεί και να ζήσει κάτι ισχυρό! Βρέθηκε, κατά πως τα φέρνει το τυχηρό καθώς λένε, να δεί και να βιώσει την εννιάμερη μάχη του Solferino και San Martino. Αυτό το θανατικό που είδε εκεί και ο πόνος που βίωσε τότε, ήταν που τον συντάραξε και ήταν ο λόγος που ο ίδιος άλλαξε  την ζωή του, την μέχρι τότε ! Μα, και τον σκοπό υπάρξεώς του! Και μετά, άλλαξε και την ζωή όλου του κόσμου, την μέχρι τότε!

Είναι ο Άνθρωπος που τότε στα 1859, μετά από αυτό που είδε και βίωσε, παθιάστηκε με μια Ιδέα. Και που την Ιδέα αυτή, αυτός ο ρομαντικός ιδεαλιστής την έκανε έργο ζωής του, ξεκινώντας τη με ένα βιβλίο του ανθρώπινου πάθους, πόνου και θανάτου μα και της ιδέας που εμπνεύστηκε από αυτόν, πρωτοδημοσιεύοντας στα 1862 το «Αναμνήσεις από το Σολφερίνο» (A Memory of Solferino) και συγκλονίζοντας τον  Κόσμο, φτιάχνοντας μετά στις 17/2/1863, μόλις στα 35ου χρόνια, την πρώτη ιδιωτική ανθρωπιστική Οργάνωση  με το όνομα “Διεθνής Επιτροπή για την ανακούφιση των τραυματιών” που αργότερα μετονομάστηκε σε “Διεθνή Επιτροπή Ερυθρού Σταυρού”(ICRC)  Και η οποία επιτροπή του κατέληξε με την ίδρυση Του Ερυθρού Σταυρού, στα 1864, οπότε και υπογράφτηκε η πρώτη Διεθνήςσύμβαση της Γενεύης! Ήταν τότε ο Ερρίκος Ντυνάν, μόνο 36 ετών!

Είναι ο Άνθρωπος που έγινε μετά, διάσημος σε όλο τον Κόσμο, εκείνος που τιμήθηκε στα σαλόνια των αυτοκρατόρων και των μεγάλων Ηγετών του Κόσμου μα και από τους συνανθρώπους του για τις ανθρώπινες ζωές που είχε διασώσει και διασώθηκαν χάρις στην Ιδέα του, την Προσφορά του και το όλο του έργο!

Είναι ο ‘Άνθρωπος ο μέγας, ο φιλάνθρωπος, που αφού έδωσε ο,τι είχε και δεν είχε στο έργο του Ερυθρού Σταυρού, πτώχευσε στα 40 του χρόνια και αποδιωγμένος από την Κοινωνία του, κατέληξε να ζει άστεγος και πάμπτωχος στο Παρίσι, όπου από εκεί τον κάλεσε στα σαλόνια της η Αυτοκράτειρα Ευγενία του Μοντίχο, σύζυγος του Ναπολέοντος του ΙΙΙ του Βοναπάρτη, οπότε και ανέλαβε πάλι την ανθρωπιστική του δραστηριότητα εργαζόμενος πάνω σε ιδέες που απετέλεσαν μέχρι και την Βάση για την μετέπειτα UNESCO, έως και την πρωτοπορία του στα 1875 στην “ διεθνή διάσκεψη για την “ολοκληρωτική και τελική κατάργηση της διακίνησης των Μαύρων και του εμπορίου σκλάβων” μα και σε πλείστα άλλα ακόμη  ανθρωπιστικά έργα.

Είναι ο Άνθρωπος εκείνος που στα μετέπειτα του 1875 δώδεκα και πλέον έτη, έζησε περιπλανώμενος πεζοπορώντας ανά τις χώρες, άπορος και άστεγος, ζώντας απ’ τις φιλανθρωπίες των άλλων έως ότου κατέληξε στα 59ου χρόνια,  άρρωστος κι ανώνυμος σε Οίκο Ευγηρίας σε ένα μικρό χωριό το (Heiden)Χεύδεν της Ελβετίας, δίπλα στην λίμνη Κωνσταντέν. Στα  1895 και ενόσω ο Ντυνάν παρέμενε ξεχασμένος ν’ αργοπεθαίνει στο γηροκομείο, ένας δημοσιογράφος, ο Georg Baumberger, έγραψε ένα άρθρο γιαυτόν, τον ιδρυτή του Ερυθρού Σταυρού. Και έτσι, χάρις την δημοσιότητα του άρθρου, έλαβε ένα χρηματικό βραβείο με την απονομή σε αυτόν του βραβείου Swiss Binet-Fendt, μια ακόμη χρηματική βοήθεια από την Τσαρίνα Maria Feodorovna και μαζί με άλλες δωρεές μα και από τα χρήματα του επάθλου από το Βραβείο Νόμπελ  που έλαβε το 1901, κατάφερε να ζήσει παραμένοντας στον οίκο ευγηρίας του Heiden μέχρι το τέλος της ζωής του στα 82 του χρόνια (30/10/1910)

Ναι. Ο Ερρίκος Ντυνάν είναι ο Άνθρωπος που τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης στα 73 του χρόνια,  είναι αυτός για τον οποίον η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού, είπε κατά την απονομή, μεταξύ άλλων,  τα εξής:

Henry Dunant. Litograph.

«There is no man who more deserves this honour, for it was you, forty years ago, who set on foot the international organization for the relief of the wounded on the battlefield. Without you, the Red Cross, the supreme humanitarian achievement of the nineteenth century would probably have never been undertaken

Είναι αυτού του Ανθρώπου που η ημέρα γενεθλίων του–στις 8 του Μαη- γιορτάζεται κάθε χρόνο ως η Παγκόσμια Ημέρα του Ερυθρού Σταυρού και της Ερυθράς Ημισισελήνου και που, ένα κρεββάτι –σύμφωνα με την διαθήκη του- θα είναι πάντα διαθέσιμο για τον όποιο ανώνυμο άπορο καταφύγει στο οικο Ευγηρίας του Χάϊντεν..

Grab Henry Dunant

Εδώ, στην εικόνα, το μνήμα του Ερρίκου Ντυνάν,  στο Κοιμητήριο του Sihlfeld στην Ζυρίχη, όπου ενταφιάστηκε χωρίς καμμιά τελετή,

κατά την επιθυμία του

blu

        Εκείνο που μου προξένησε εντύπωση μεγάλη, διαβάζοντας την βιογραφία αυτού του Μεγάλου ανδρός, είναι το γεγονός του 1859, που απετέλεσε και την αφορμή για την όλη μεταστροφή της ζωής του, τότε στα τριάντα του χρόνια, η οποία και επέφερε όλα τα υπόλοιπα ..

        Λένε, ενα τυχαίο γεγονός ήταν..

       Μα, αναρωτιέμαι,  ήταν συμπτωματικό; Η υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι μοιραία να συμβούν; Για να επιφέρουν την μεγάλη Αλλαγή στον ρού της Ιστορίας των Ανθρώπων;

      Για να δούμε τι συνέβη τότε..και πως βρέθηκε ο τριαντάχρονος έμπορος Ντυνάν σε εκείνη την εννιάωρη αιματοβαμμένη μάχη στο Σολφερίνο..

blu

Napoleon III at Solferino ( Mary Evans Picture Library)

 Ο Charles Louis Napoléon Bonaparte, γνωστός ως Napoleon III of France κατευθύνει την μάχη του Σολφερίνο,  η οποία κατέληξε νικηφόρα γιαυτόν και τον συμμαχό του Βίκτωρα Εμμανουήλ ΙΙ. Εχασε ο Αυστριακός στρατός υπό τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ Α!
Ελαβαν μέρος πάνω από 200.000 στρατιώτες!

To Σολφερίνο είναι μια μικρή πόλη της επαρχίας της Μάντουα, στη Λομβαρδία της Ιταλίας. Έγινε γνωστή από την ομώνυμη μάχη, στο πλαίσιο του Δεύτερου Πολέμου της Ιταλικής Ανεξαρτησίας. Η μάχη έλαβε χώρα στις 24 Ιουνίου 1859 κοντά στην μικρή αυτή κωμόπολη μα και το χωριό San Martino, μεταξύ του αυστριακού στρατού υπό τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο – Ιωσήφ Α’ ( Franz Joseph I) και των συνασπισμένων δυνάμεων Γαλλίας και Πεδεμοντίου (νυν περιφέρειας της Ιταλίας με πρωτεύουσα το Τορίνο), υπό τους βασιλείς των δύο χωρών Ναπολέοντα Γ’ και Βίκτωρα Εμμανουήλ Β’.(γνωστό και ως Franco-Sardinian Alliance)

Battle of Solferino and San Martino, 1859

CERRUTI-BAUDUC Felice (1817 - 1896)

 

Πίνακας CERRUTI-BAUDUC Felice

(1817 – 1896)
Εθνικό μουσείο Τουρίνο

Open Το βιβλίο του Ερρίκου Ντυνάν για την μάχη του Σολφερίνο μα και τις προτάσεις του για την δημουργία

Εθνικών Εταιριών ή Εθνικών Συλλόγων για την ενίσχυση των Υγειονομικών Υπηρεσιών του Στρατού, εν καιρώ πολέμου και την σύναψη υπό των Κρατών μιας «απαραβίαστου συμβάσεως», η οποία θα αποτελούσε τον «θεμέλιον λίθον» κάθε Εθνικής Εταιρίας ή Εθνικού Συλλόγου.

 

Για την μάχη που η ποιήτρια
Elizabeth Barrett Browning
έγραψε το ποίημα:

THE FORCED RECRUIT. SOLFERINO 1859

(Last Poems 1862).

Clash between French infantry and Austrian cavalry at Solferino

Η μεγάλη σφαγή
Πίνακας CERRUTI-BAUDUC Felice (1817 – 1896)
Εθνικό μουσείο Τουρίνο

(εδώ οι πρώτες τρεις στροφές)

In the ranks of the Austrian you found him, He died with his face to you all ;

Yet bury him here where around him
You honour your bravest that fall.

II.

Yenetian, fair-featured and slender,
He lies shot to death in his youth,

With a smile on his lips over-tender
For any mere soldier’s dead mouth.
III.

No stranger, and yet not a traitor,
Though alien the cloth on his breast.

Underneath it how seldom a greater
Young heart, has a shot sent to to rest!

        Εκεί, προς τα βόρεια της Ιταλίας, όπου η κουκκίδα στον διπλανό χ250px-Italy_location_map.svgάρτη της Ιταλίας,  στο Σολφερίνο, βρέθηκε  στις 24/6/1859 ο Ερρίκος Ντυνάν, Ελβετός επιχειρηματίας τότε καλλιέργειας καλαμποκιού στα κατεχόμενα από την Γαλλία, εδάφη της Αλγερίας, προκειμένου να του δώσει την γραπτή άδεια ο  Ναπολέων ΙΙΙ, ο Βοναπάρτης, ο αυτοκράτορας της Β’ Γαλλικής Δημοκρατίας, στην οποίαν υπάγονταν η Γαλλική Αλγερία, τα δικαιώματα για την εκμετάλλευση της γης και τα της υδροδοτήσεώς της!

Ήταν, λοιπόν, ο Ντυνάν, επί τα ίχνη του αυτοκράτορος, και για να πετύχει τον σκοπόν του μάλιστα, είχε γράψει και ένα κολακευτικό βιβλίο για τον Ναπολέοντα τον ΙΙΙ, ώστε να τον δελεάσει!.Αυτός, ο Ναπολέων, είχε τότε ως βάση του το Σολφερίνο και έτσι ο τριαντάχρονος Ντυνάν, κατέφθασε στο ξενοδοχείο, το βράδυ της 24/6, ενώ από τα ξημερώματα της ημέρας εκείνης, είχε ξεκινήσει απρόσμενα και απρογραμμάτιστα μια αιματηρή μάχη που κράτησε εννιά συνεχείς ημέρες..

Για τις συνθήκες ειδικότερα της μάχης μπορείτε να ανατρέξετε http://www.battlefieldanomalies.com/solferino/08_the_battle.htm 

Bossoli,_Carlo_-_Battle_of_Solferino

       Ήταν από τις πιο αιματηρές μάχες..Τριάντα οχτώ χιλιάδες τουλάχιστον οι νεκροί κι όσοι αργοπέθαιναν αβοήθητοι και τραυματισμένοι στα πεδία της μάχης..Ήταν, επίσης, αυτή η τελευταία στον Κόσμο μάχη στην οποίαν αναμειγνύονταν στρατοί υπό την προσωπική διοίκηση των μοναρχών τους!

       Σοκαρισμένος από όλο αυτό το Κακό, ο Ντυνάν ανέλαβε, τότε,  την πρωτοβουλία κι οργάνωσε τον άμαχο πληθυσμό, ιδιαίτερα εκείνον των γυναικών και των κοριτσιών, για να παράσχουν βοήθεια στους τραυματίες και τους ασθενείς στρατιώτες. Ο ίδιος, επίσης, οργάνωσε την αγορά και προμήθεια στα αναγκαία υλικά και βοήθησε να στηθούν πρόχειρα νοσοκομεία.

        Ήταν εκείνος που έπεισε τον πληθυσμό να βοηθήσουν όλους τους τραυματίες , ανεξάρτητα από ποια πλευρά του πολέμου εμάχοντο, αν ήσαν εχθροί ή σύμμαχοι, προτάσσοντας το σύνθημα «Tutti Fratelli» (Όλοι είμαστε αδέλφια) που επινοήθηκε από τις γυναίκες της διπλανής πόλης .

        Ήταν εκείνος που επέτυχε(!!!) την απελευθέρωση των Αυστριακών ιατρών που είχαν συλληφθεί από τους Γάλλους, προκειμένου να συνδράμουν τους τραυματίες όλων των αντιμαχομένων πλευρών, όπως και έγινε..

blu

        Αυτή ήταν η μάχη που ήταν και η αρχή του μεγάλου πολέμου για τον Ερρίκο Ντυνάν!!

         Είναι χαρακτηριστικό οτι πέρισυ, το 2009,  στην επέτειο της συμπληρώσεως των 150 χρόνων από την μάχη εκείνη, η Προεδρία των Ηνωμένων Εθνών έκανε διακήρυξη για την περίπτωση η οποία αρχιζε με τις εξής φράσεις:

«This battle was also the grounds on which the international community of States has developed and adopted instruments of International Humanitarian Law, the international law rules relevant in times of armed conflict, in particular the four Geneva Conventions of 1949, the 60th anniversary of which will be celebrated this year.»red-cross “Αυτή η μάχη ήταν επίσης το έδαφος πάνω στο οποίο η Διεθνής Κοινότητα ανέπτυξε και ενέκρινε μέσα από το Διεθνές ανθρωπιστικό Δίκαιο, τους Διεθνείς Κανόνες Δικαίου που αφορούν σε περιόδους ενόπλων συγκρούσεων,ιδίως τις τέσσερες Συνθήκες της Γενεύης του 1949, η 60η επέτειος της οποίας θα εορτασθεί φέτος..”

blu

BIBLIA_thumb[2] Μετά την δημοσιοποίηση του βιβλίου του Ερρίκου Ντυνάν:

{..Η πρώτη ενέργεια κατέληξεν εις την ίδρυση του θεσμού του Ερυθρού Σταυρού, ενώ η δευτέρα εις την σύναψη της Διεθνούς Συμβάσεως της Γενεύης του 1864, η οποία έκτοτε απετέλεσε και θα αποτελεί το θεμέλιον του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου (International Humanitarian Law).

Συγκεκριμένως, την 17.2.1863, συνεστήθη μία 5μελής Επιτροπή, με πρόεδρο τον Στρατηγόν Ντυφούρ και μέλη τους Ερρίκο Ντυνάν, Γουσταύο Μουανιέ, Θεόδωρο Μανουάρ, ιατρόν, και Λουδοβίκο Άππια, ιατρόν.

Η Επιτροπή αυτή ελειτούργησε μέχρι το 1880, ως «Comite international et permanent aux blesses militaires» και ωνομάσθη, εν συνεχεία, «Comite International de la Croix Rouge» “International Committee of Red Cross”, δηλαδή: ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ TOY ΕΡΥΘΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.

gl_5_thumb.gif{..Η πρώτη ενέργεια κατέληξεν εις την ίδρυση του θεσμού του Ερυθρού Σταυρού, ενώ η ανωτέρω Επιτροπή συνεκάλεσε μίαν Διεθνή Διάσκεψη (26 – 29 Οκτωβρίου 1863) εις την Γενεύη, η οποία ενέκρινε Ψήφισμα, το οποίο προέβλεπε την ίδρυση εις εκάστην χώραν ενός Ερυθρού Σταυρού, ως βοηθητικής υπηρεσίας της Υγειονομικής Υπηρεσίας Στρατού.

Το επόμενο έτος (1864), η ιδία Επιτροπή συνεκάλεσε μίαν Διπλωματική Διάσκεψη, η οποία κατέληξεν εις την σύνταξη της Συμβάσεως της Γενεύης, 22 Αυγούστου του 1864, και καθιέρωσε την αρχή του σεβασμού των τραυματιών και των ασθενών, μετέπειτα δε και των αιχμαλώτων πολέμου.

{Η Σύμβαση αυτή αποτέλεσε το πρώτο διεθνές κείμενο, προς «εξανθρωπισμό» και «εκπολιτισμό» του πολέμου,αναθεωρηθείσα δε, συμφώνως προς τις απαιτήσεις τον μεταβαλλόμενων συνθηκών, κατέληξεν εις την σύναψη των 4 Διεθνών Συμβάσεων της Γενεύης της 12ης Αυγούστου 1949 οι οποίες αφορούν, εν συντομογραφία, τις Ένοπλες Δυνάμεις του κατά Ξηράν πολέμου, του κατά θάλασσαν πολέμου, τους αιχμαλώτους πολέμου και, τέλος, τον άμαχον πληθυσμόν.

>>Άξιον ιδιαιτέρας μνείας τυγχάνει το γεγονός ότι οι δραστηριότητες του Ερυθρού Σταυρού επεκτείνονται και πέραν του πολέμου, δια της προσφοράς βοηθείας εις όλες τις περιπτώσεις των ανθρωπίνων συμφορών, όπως π.χ. είναι η περίθαλψη του πληθυσμού, ο οποίας επλήγη υπό θεομηνιών, η νοσηλεία των ασθενών, η βελτίωση της δημόσιας υγείας, κ.λ.π..}

Είναι ένα απόσπασμα από το άρθρο του Δρ Κωνσταντίνου Σκαλτσά, Καθηγητή Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου (Σ.Σ.Ε. ε.τ.) “ Η προσφορά του Ερρίκου Ντυνάν (2/8/2007)”

gl_5_thumb.gif Ανάμεσα στα έργα του Ντυνάν, ήταν ότι ο ίδιος ενέκρινε τις προσπάθειες για την επέκταση του πεδίου εφαρμογής του Ερυθρού Σταυρού και σε καιρούς Ειρήνης για την ανακούφιση των δεινών που προκαλούνται από φυσικές καταστροφές. Στα 1866 έγραψε μια μπροσσούρα  τιτλοφορούμενη “Τhe Universal and International Society for the Revival of the Orient”θέτοντας ένα σχέδιο για την δημιουργία μιας ουδέτερης αποικίας στην Παλαιστίνη ενώ το επόμενο έτος 1867 παρήγαγε ένα σχέδιο τιτλοφορούμενο «International and Universal Library» για την δημιουργία μιας Επιχείρησης δημοσιοποίησης των σπουδαιοτέρων αριστουργημάτων όλων των εποχών! Κατά δε το 1872 συνεκάλεσε διάσκεψη προκειμένου να εξετασθεί η ανάγκη μιας διεθνούς συνθήκης για τον χειρισμό των αιχμαλώτων Πολέμου και για την επίλυση των διεθνών διαφορών από τα Διοικητικά Δικαστήρια..

Πηγή: http://nobelprize.org/nobel_prizes/peace/laureates/1901/dunant-bio.html

blu