naive art από την Ελληνίδα του Καναδά Katerina Mertikas.


      Μ’ αρέσει η τέχνη naive. Έτσι, χάρηκα πολύ, όταν εστιάζοντας σε ένα ζωγραφικό πίνακα αυτής της τέχνης, ανακάλυψα την Ελληνικής καταγωγής ζωγράφο  Katerina Mertikas  που θριαμβεύει με τα έργα της στον Καναδά.

Artist Katerina Mertikas receives her community builder award from Michael O'Byrne, co-chair of volunteer recognition on United Way Ottawa's campaign cabinet.

      Γεννημένη στην Τρίπολη της Αρκαδίας η Κατερίνα Μερτίκα, μετανάστευσε με την οικογένειά της το 1960 πρώτα στο Μόντρεαλ του Καναδά και μετά στην Οττάβα. Εκεί, όντας αυτοδίδακτη, άρχισε να ζωγραφίζει την χαρά της ζωής μέσα από τις στιγμές των παιδιών. Δείτε μερικά από τα έργα της:

our sumner viewKATERINA MERTIKAS

Οι πίνακές της είναι γιομάτοι από χρώματα. Έντονα χρώματα, του κόκκινου, του κίτρινου, του γαλανού.

KM0017MertikasKATERINA MERTIKAS

Χρώματα της χαράς, της ενέργειας, χρώματα της ζωής! Με τα  παιδιά να’ ναι τα κυρίαρχα στα έργα της.

Μα δεν είναι υπέροχες ζωγραφιές; Από αυτές που σου ζεσταίνουν την ψυχή; Δεν αναδίδουν τον αυθορμητισμό και την αφέλεια της παιδικής ηλικίας;

Artist Katerina Mertikas

Είναι από αυτές τις ζωγραφιές της τρυφερότητας που σου δείχνουν την Ομορφιά των στιγμών σε κοινωνίες πολιτισμού 

KATERINA MERTIKAS

      Απ’ αυτές τις ζωγραφιές που σε κάνουν να χαμογελάς και σε γιομίζουν γλύκα.

1.-blu_thumb.gif

      Έτσι, ένοιωσα εγώ, τουλάχιστον, σαν είδα την δουλειά της.Και, απ’ ο,τι διάβασα, αυτήν την ομορφιά την είδαν και πολλοί άλλοι. Το 1989 ήταν η χρονιά που η Κατερίνα Μερτίκα παρουσίασε την πρώτη της έκθεση  στην Ville Saint Laurent. Τα έργα της χαρακτηρίζονται  ως naive εξπρεσσιονιστικού γένους, στα βήματα της Anna Mary Robertson, («Grandma») Moses, της εξωτικής ζούγκλας του Henri Rousseau και των γυναικών της Ταϊτής του  Paul Gauguin. Και, ότι με τα έργα της αυτά  προσπαθεί να μεταφέρει στον κόσμο το μήνυμα της αγάπης της ειρήνης, της αθωότητας και της φιλίας.

      Η ίδια έχει δηλώσει: “I love vivid colours. I love the feeling the painting creates within me—especially when depicting children in all their joys and excitement. I try to capture the special, happy moments in our daily lives on every canvas I paint.” «Αγαπώ τα ζωντανά χρώματα Λατρεύω την αίσθηση της ζωγραφικής που δημιουργεί μέσα μου, ειδικά όταν απεικονίζει παιδιά σε όλες τις χαρές και τον ενθουσιασμό τους. Προσπαθώ να συλλάβω τις ιδιαίτερες, ευτυχισμένες στιγμές στην καθημερινή μας ζωή σε κάθε καμβά που ζωγραφίζω.»

       Το έργο της Κατερίνας επιλέχτηκε από τις Hallmark και την UNICEF  για τις κάρτες, σφραγίδες και τα ημερολόγιά της προκειμένου να βοηθήσει τη συγκέντρωση κεφαλαίων για τους φιλανθρωπικούς σκοπούς τους. Είναι η πρώτη ζωγράφος που έχει επιλεγεί και από τις δυο εταιρείες. Έχει επίσης τιμηθεί με «Γυναίκες με Διάκριση» βραβείο στην κατηγορία των τεχνών το 1999 και εξελέγη Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Τεχνών, της οποίας προΐσταται ο Πρίγκιπας Φίλιππος του Εδιμβούργου και έχει λάβει και πολλές άλλες διακρίσεις όπως μπορείτε να δείτε παρακάτω..

      Σήμερα,  η  Katerina Mertikas θεωρείται διεθνώς αναγνωρισμένη ζωγράφος. Τα κατάφερε και συνεχίζει. Οι Τριπολιτσιώτες, ιδιαίτερα, πρέπει να’ ναι περήφανοι για το γέννημα του τόπου τους. Και, δικαίως.

      Η ίδια, σε συνεντεύξεις της,  έχει τονίσει ότι είναι Ελληνίδα μετανάστρια από την Τρίπολη.  Και, ότι εκεί, η  United Way  παρέχει πολλές υπηρεσίες στους νεοεισερχόμενους- και το Κοινοτικό Κέντρο βοηθάει με τον τρόπο του , επίσης..

Είδατε στον Καναδά;; Εδώ η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της ή τα διώχνει έξω από τον τόπο τους….

Δείτε και σχετικώς : https://www.ottawacommunitynews.com/news-story/4126891-south-ottawa-artist-recognized-for-community-spirit-artwork-united-way-surprises-katerina-mertikas/#.UkSIUB-uLoB.gmail

Εδώ, η ιστοσελίδα της: http://katerinamertikas.com/

και εδώ μπορείτε να δείτε και τα βραβεία που η Τριπολιτσιώτισσα μετανάστρια στον Καναδά, έχει λάβει ως τα τώρα: http://www.twac.ca/katerina-mertikas/

KM0018Mertikas-1030x806 (1)

1. blu

                                         Αντε! Και σε ανώτερα από την πατρίδα σου, Κατερίνα!

Να σε χαιρόμαστε!

Εμείς από δω και οι απανταχού Έλληνες ή όσοι νοιώθουν ως Έλληνες!

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα


 

…Λάβε, κυρά μ’ υπομονή, λάβε, κυρά μ’ ανέση.
-Και πώς να λάβω υπομονή και πώς να λάβω ανέση,
που έχω γυιο μονογενή και κείνον Σταυρωμένον.
Κι’ η Μάρθα κι’ η Μαγδαληνή και του Λαζάρου η μάνα
και του Ιακώβου η αδερφή, κι’ οι τέσσερες αντάμα,
επήραν το στρατί-στρατί, στρατί το μονοπάτι
και το στρατί τους έβγαλε μες του ληστή την πόρτα.
-Άνοιξε πόρτα του ληστή και πόρτα του Πιλάτου.
Κι’ η πόρτα από το φόβο της ανοίγει μοναχή της.
Τηράει δεξιά, τηράει ζερβά, κανέναν δεν γνωρίζει,
τηράει δεξιώτερα βλέπει τον Αϊγιάννη,

Ραφαέλ

Αγιέ μου Γιάννη Πρόδρομε και βαπτιστή του γυιου μου,
μην είδες τον υγιόκα μου και τον διδάσκαλόν σου;

-Δεν έχω στόμα να σου πω, γλώσσα να σου μιλήσω,
δεν έχω χεροπάλαμα για να σου τόνε δείξω.

Βλέπεις Εκείνον το γυμνό, τον παραπονεμένο,
οπού φορεί πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο,
οπού φορεί στην κεφαλή αγκάθινο στεφάνι;

Andreas Pavias
Κι’ η Παναγιά πλησίασε γλυκά τον αγκαλιάζει.
-Δε μου μιλάς παιδάκι μου, δε μου μιλάς παιδί μου;
-Τι να σου πω, Μανούλα μου, που διάφορο δεν έχεις·
μόνο το μέγα-Σάββατο κατά το μεσονύχτι,

shroudofturin
που θα λαλήσει ο πετεινός και σημάνουν οι καμπάνες,
τότε και συ, Μανούλα μου, θάχεις χαρά μεγάλη..!

πυρσός

α)Το κείμενο είναι μέρος από την λαϊκή ποίηση σε σχέση με τα πάθη του Χριστού. Ολόκληρο το ποίημα μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:: http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/Drosos.html

β)Ο πάνω πίνακας που απεικονίζει τον Χριστό να λυγίζει από το βάρος του Σταυρού καθ’ οδόν προς τον  Γολγοθά είναι του ζωγράφου

Raffaello Sanzio da Urbino, γνωστού ως Raphael (1483 -1520,   έργο του δημιούργησε το 1516  και βρίσκεται στο Μουσείο του Prado στην Μαδρίτη.

γ) Ο δεύτερος πίνακας που απεικονίζει την σταύρωση είναι του Ελληνα ζωγράφου Ανδρέα Παβία (μεταξύ 1504-1512)και βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη

δ) και η τρίτη φωτογραφία είναι το ιερό σώμα του Χριστού από την ιερά Σινδόνη , όπως αποκαλύφθηκε με τις τελειότερες επιστημονικές μεθόδους “Ήταν το 1981 όταν οι επιστήμονες που συμμετείχαν στο Ερευνητικό Πρόγραμμα (Τhe Shroud of Turin Research Project – STURP) ανακοίνωσαν τα αποτελέσματά των μακροχρόνιων ερευνών τους στην Ιερά Σινδόνη.” Βρίσκεται στο Τορίνο της Ιταλίας όπου παραμένει μέχρι σήμερα.

“Σύμφωνα με τις τελευταίες επιστημονικές μελέτες, το ύφασμα που έχει διχάσει την εκκλησία είναι παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιούσαν οι πιστοί για να θάψουν τους νεκρούς κατά την εποχή του Χριστού, πριν από 2.013 χρόνια. Δεν πρόκειται για μεσαιωνική πλαστογραφία, και παρότι κανείς δεν μπορεί να το επιβεβαιώσει ή να το απορρίψει, θα μπορούσε στην πραγματικότητα να είναι το σάβανο που χρησιμοποιήθηκε για να τυλίξει το σώμα του Χριστού.”

https://www.wikiwand.com/en/Radiocarbon_14_dating_of_the_Shroud_of_Turin

https://www.forensicsciencedegree.org/what-does-forensic-science-reveal-about-the-shroud-of-turin/

Ishi : Ο τελευταίος επιζήσας της ινδιάνικης φυλής των Yahi


     Ο Ishi: Γεννήθηκε, άγνωστο πότε,  περίπου στα 1861 και πέθανε στις 25 Μαρτίου του 1916.  Όταν οι επιστήμονες ανθρωπολόγοι τον ρώτησαν τ’ όνομά του, αυτός απάντησε :“I have none, because there were no people to name me” “ Δεν έχω κανένα (όνομα) γιατί δεν υπήρχαν άνθρωποι να με ονομάσουν”

Και, λέγοντας άνθρωποι, εννοούσε, ότι κανείς Yahi δεν είχε ποτέ μιλήσει το όνομά του. Έτσι, ο καθηγητής της ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου του Μπερκλεϋ, Alfred Kroeberτου έδωσε το όνομα Ishi, που σημαίνει άνθρωπος (ya= πρόσωπο, και hi=είναι στην γλώσσα των Yana, της ευρύτερης ομάδας ινδιάνικών φυλών που ζούσαν στην περιοχή που στο νοτιότερο άκρο της υπήρχε η εξαφανισμένη φυλή των Yahi. ( Για τις άλλες σημασίες της λέξης Ishi, δείτε στα σχόλια παρακάτω).

Ishi_portrait.jpg

     Αυτός ήταν ο τελευταίος επιζών της ινδιάνικης φυλής των Yahi της ευρύτερης ομάδας φυλών των  Yana του κράτους της California των Η.Π.Α. ευρέως αναγνωρισμένος στην εποχή του ως ο τελευταίος “wild Indian» στην Αμερική, που έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του εντελώς έξω από την κουλτούρα της σύγχρονής του εποχής.

        Ήταν στα πενήντα του χρόνια,  όταν εμφανίστηκε στην πόλη Oroville που βρίσκεται στους σημερινούς πρόποδες  του  Lassen Peak, του όρους Lassen, επίσης γνωστού ως  Wa ganu p’a

 1. blu

Το ιστορικό της εμφάνισης του Ishi  το 1911 στο σύγχρονο κόσμο

Mount-Lassen.jpg

        Ήταν τα ξημερώματα της 29ης Αυγούστου του 1911,  όταν τα γαυγίσματα των σκυλιών ξύπνησαν τους κοιμισμένους  σφαγείς, στο σφαγείο που ήταν στο τέλος του καπνισμένου ακόμη από τις φωτιές, δάσους, κοντά σε Oroville της  Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Εκείνοι  έσπευσαν να δουν τι συμβαίνει. Σαν είδαν ότι τα σκυλιά τους είχαν επιτεθεί σε έναν άνθρωπο, καθώς εκείνος προσπαθούσε να κλέψει κρέας, τα ανακάλεσαν. Κατάπληκτοι κοίταξαν μετά τον τρομαγμένο άνθρωπο:

ishi_15.jpg  Ήταν ένας άντρας γύρω στα πενήντα, άγριος ινδιάνος,  σκελετωμένος από την πείνα, με τα μαλλιά του καμένα μέχρι το κεφάλι του, γυμνός  εξόν από  τα κομμάτια ενός πανάρχαιου τραχύ βαρειού υφάσματος που φορούσε γύρω από τους ώμους του, σαν κάπα. Ήταν μέσου ύψους, τα μακρυά οστά του οδυνηρά εμφανή, ήταν ίσια, ισχυρά, και όχι βαριά, το δέρμα του είχε χρώμα λίγο πιο ανοιχτόχρωμο σε τόνο, από του χαλκού, χαρακτηριστικό των Ινδιάνων. Τα μαύρα μάτια ήταν ανήσυχα και επιφυλακτικά αλλά μεγάλα και τοποθετημένα σε ένα ευρύ πρόσωπο. Το στόμα του ήταν γενναιόδωρο και ευχάριστα διαμορφωμένο.

     Ο τοπικός σερίφης τον έκλεισε σε ένα κελί και μιας και δεν μιλούσε την αγγλική γλώσσα ή άλλη γνωστή τους γλώσσα, έφεραν σε αυτόν άλλους ιθαγενείς ινδιάνους που μιλούσαν τις ινδιάνικες διαλέκτους για να προσπαθήσουν να επικοινωνήσουν μαζί του, αλλά εις μάτην. Τα νέα για την ύπαρξή του έγιναν ευρύτερα γνωστά, κόσμος συνέρρεε από περιέργεια για να τον δει και ο τύπος άρχισε να γράφει γι’ αυτόν.

       Έτσι, έμαθαν και οι καθηγητές της ανθρωπολογίας Alfred Kroeber και Τhomas Talbot Waterman του μουσείου ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου του Μπέρκλεϋ,  γι αυτόν. Και ήταν ο καθηγητής Waterman που αυθημερόν και κατ’ εντολή του AlfredYahi-translator-Sam-Batwai-Alfred-L.-Kroeber-and-Ishi-photographed-at-Parnassus-in-1911.-Image-courtesy-of-UC-Berkeley-Phoebe-Hearst-Museum-of-Anthropolog.jpg Kroeber, που ήταν ο διευθυντής του μουσείου, ταξίδεψε στο Oroville και πήγε και τον βρήκε στο κελί του, ντυμένο ακόμη με την ποδιά των σφαγέων των ζώων που του είχαν φορέσει για να καλύψουν την γύμνια του.  Στον τρομοκρατημένο Ishi προσπάθησε ο καθηγητής να του μιλήσει και μετά από μέρες τα κατάφερε με την λέξη “Siwini” που σημαίνει yellow pine (κίτρινο πεύκο) όπου ο Ishi αντέδρασε αναγνωρίζοντάς την.

Ο καθηγητής τότε κατάπληκτος διεπίστωσε ότι ο άγριος αυτός Ινδιάνος ήταν της φυλής Yahi που επιστεύετο ότι ήταν ήδη εξαφανισμένη. ‘Εστειλε γράμμα στον Alfred Kroeber, όπου μεταξύ άλλων του είπε:

     «This man (Ishi) is undoubtely wild.He has pieces of deer in place of ornaments in the lobs of his ears and a wooden plug in the septum of his nose. He recognizes most of my Yana words and a fair proposition of his own seem to be identical (with mine)…I think I get a few endings that don’t occur in Nothern Yana I ever heard in my life.He will be a spledid informant, especially for phonetics, for he speaks very clearly…..He has a yarn to tell about his woman, who had a baby on her back and seems to have drowned, except that is so cheerful about it…

       Σημείωση γράφουσας: Η περιγραφή του Ishi  όσο και το περιεχόμενο της επιστολής  του Waterman προέρχονται από το βιβλίο της  Theodora Kracaw Kroeber Quinn,   συζύγου του καθηγητή Alfred Kroeber και μητέρα της διάσημης συγγραφέως Ursula K. Le Guin , το οποίο έχει τον τίτλο Ishi in Two Worlds: a biography of the last wild Indian in North America. 1961. Berkley Books.

    ishi-in-loin-cloth-with-bow-copy.jpg ‘Ετσι, ο μοναδικός στο είδος του, ιθαγενής ινδιάνος της εποχής της λίθινης εποχής μεταφέρθηκε στο μουσείο Ανθρωπολογίας του Μπέρκλεϊ και εκεί ο Alfred Kroeber του έδωσε το όνομα Ishi. Τον έχρισαν βοηθό έρευνας και έγινε για τους καθηγητές του μουσείου, Alfred Kroeber και Τhomas Talbot Waterman, το ζωντανό “μουσειακό”αντικείμενο της μελέτης τους, καθ’ όσον αφορά στην γλώσσα του, στα ήθη και τα έθιμα αλλά και στο ιστορικό της εξαφάνισης της φυλής του ως και της οικογένειάς του. Του παρεχώρησαν για να μείνει ένα μικρό διαμέρισμα στο γειτονικό κτίριο της παλιάς νομικής σχολής και αργότερα λόγω του οτι αρρώσταινε συχνά – πυκνά γιατί ο οργανισμός του ήταν παρθένος και το ανοσοποιητικό του σύστημα δεν είχε ανοσία και εβάλλετο συνεχώς από τους ιούς και τα μικρόβια των ανθρώπων του σύγχρονου πολιτισμού, έμεινε στο σπίτι του Waterman μέχρι που πέθανε στο νοσοκομείο από φυματίωση Έζησε κάτι περισσότερο από τέσσερα χρόνια από την αναγκαστική εμφάνισή του στην κοινωνία των λευκών, τον Μάρτιο του 1911..

     Στις 7/9/1911 η εφημερίδα New Times  είχε γράψει στο πρωτοσέλιδό της : {“Οι ανθρωπολόγοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας ανακοίνωσαν ότι έχουν βρει «το πιο αμόλυντο αυτόχθονα του τότε γνωστού κόσμου.» Έχουν ληφθεί από τον ίδιο, για τα φωνογραφικά αρχεία, πάνω από 300 λέξεις της γλώσσας του, και αναμένουμε να εξαντλήσει το λιγοστό λεξιλόγιό του, μέσα σε μια εβδομάδα ή περίπου”}

     Αφού ο Ishi πέθανε,  οι φίλοι του δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την αυτοψία  του από τους ιατρούς  του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια οι οποίοι., παραβιάζοντας τα έθιμα των ινδιάνων σύμφωνα με τα οποία η σορός έπρεπε να μείνει απείραχτη, αφαίρεσαν τον death mask of Ishi, U.C. Regents, Donor Alfred L. Kroeber, Photographerεγκέφαλό του για να τον μελετήσουν και το σώμα του αποτεφρώθηκε. Ο εγκέφαλος του Ishi παρέμεινε ως αντικείμενο μελέτης στο Ινστιτούτο Smithsonian  μέχρι την 10/8/2000, οπότε και τον παρέλαβαν οι απόγονοι των ινδιάνικων φυλών Redding Rancheria και Pit River σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα του Εθνικού Μουσείου για την αμερικοινδιάνικη Πράξη του 1989.

http://history.library.ucsf.edu/ishi.html#remains

1. blu

Οι λόγοι της εξαφάνισης της φυλής Yahi του Ishi και η τραγική ιστορία του ίδιου και της οικογένειάς του

      Το 1865 ο Ishi και η οικογένειά του δέχτηκαν την επίθεση στην περιοχή Three Knolls, στην οποία 40 άντρες από την φυλή του σφαγιάστηκαν. Παρά το γεγονός οτι επιβίωσανP07733 33 Yahi καταφέρνοντας να δραπετεύσουν, στην συνέχεια, οι κτηνοτρόφοι σκότωσαν τους μισούς από τους επιζώντες. Οι τελευταίοι επιζήσαντες , μεταξύ αυτών και η οικογένειά του Ishi , πήγαν και κρύφτηκαν για τα επόμενα 44 χρόνια, οπότε και επιστεύετο οτι η φυλή τους των Yahi είχε εξαλειφθεί.

Πριν την εποχή (1848-1855) του California Gold Rush (κυνηγιού του χρυσού στην Καλιφόρνια, ο αριθμός της φυλή των Yahi αριθμούσε  τα 404 άτομα στην Καλιφόρνια  ενώ ο συνολικός πληθυσμός των ινδιάνικων φυλών yana αριθμούσε τα 2.997 άτομα.

Ο πυρετός του χρυσού έφερε περίπου 300.000 εργάτες ορυχείων και εποίκων στην βόρεια Καλιφόρνια και έγινε η αιτία της γενοκτονίας των ιθαγενών ινδιάνικων πληθυσμών με τουλάχιστον επίσημα καταγεγραμμένους 100.000 νεκρούς  ινδιάνους μεταξύ των ετών 1848 και 1868. Από την ανεξέλεγκτη εξόρυξη του χρυσού, τα ψάρια των ποταμών ψόφησαν και τα αποθέματα νερού καταστράφηκαν. τα ελάφια – κύρια πηγή φαγητού για τους Ινδιάνους- εγκατέλειψαν την περιοχή.Οι έποικοι έφεραν νέες ασθένειες που αποδεκάτισαν όσους ινδιάνους είχαν απομείνει ζωντανοί. Οι Ινδιάνοι της βόρειας Yana κυριολεκτικά εξαφανίστηκαν ενώ οι  πληθυσμοί της Κεντρικής και νότιας ομάδας τους –όπου οι Yahi- εμειώθηκαν δραματικά.

Όσοι ινδιάνοι απέμειναν ζωντανοί, πεινασμένοι καθώς ήσαν και ψάχνοντας για τρόφιμα, ήρθαν σε σύγκρουση με τους νιόφερτους εποίκους. Τότε οι άποικοι αποφάσισαν και πριμοδότησαν με 50 σεντς ανά τριχωτό ινδιάνικης κεφαλής και με 5 δολλάρια για κάθε κεφάλι τους, για κάθε εκτέλεση ινδιάνων που έκανε ο οποιοσδήποτε!!

Και η φρικτή δολοφονία και γενοκτονία των ιθαγενών Ινδιάνων της Καλιφόρνια άρχισε και τελειωμό δεν είχε.

Στα τέλη του 1908,  στον καταυλισμό της οικογένειας του Ishi, ήρθε μια ομάδα από ανθρώπους που έλεγχαν την περιοχή για τυχόν επιζώντες ινδιάνους. Στον καταυλισμό ήταν δυο άντρες, μια μεσήλικη γυναίκα, η ηλικιωμένη θεία του, η  μικρή του αδελφή και η μητέρα του που ήταν άρρωστη  και δεν μπορούσε να φύγει, όποτε καλύφθηκε με τις κουβέρτες για να μην την εντοπίσουν.. Οι τρεις πρώτοι μπόρεσαν να ξεφύγουν από την λεηλασία που επακολούθησε, η μητέρα του πέθανε λίγο μετά την επιστροφή του και η αδελφή του και ο θείος του δεν γύρισαν ποτέ.. Ο Ishi στην συνέχεια απόμεινε μοναχός και ζούσε στα δάση κρυμμένος μέχρις ότου απελπισμένος και πεινασμένος εμφανίστηκε στο σφαγείο το 1911

Ο Richard Burrill , ανθρωπολόγος,  αποκάλυψε αναφορικώς με την ανακάλυψη του Ishi ότι “Το 1865, κοντά σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία του Μαύρου Βράχου της περιοχής των Yahi, τα νερά του ποταμού Mill Creek γίνηκαν κόκκινα από το αίμα των σφαγμένων Yahi”  ..”Ο αγώνας για  τον Ishi,» γράφει ο Burrill  στο βιβλίο του “Ishi’s Return Home” , «ήταν πώς να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα και τους δαίμονες του παρελθόντος του, ιδιαίτερα όταν το 1908 πήγαν στο κάποτε χωριό του, όπου είχε δολοφονηθεί η οικογένειά του και εκεί ¨άκουσε τα μέλη της οικογένειάς του να τον καλούν”

1. blu

          Για την ζωή του Ishi, την εμφάνισή του το 1911 και την εξαφάνιση της φυλής του, γυρίστηκε το 1992 ενα φίλμ με πρωταγωνιστές τον Graham Greene  ως    Ishi και τον  Γιον Βόιτ ως τον ανθρωπολόγο Alfred L. Kroeber . Τίτλος της :The Last of His Tribe – 1992

1. blu

2.BIBLIA_Πηγές, σχόλια

1) Η λέξη Ishi έχει και άλλη σημασία:

Υπάρχουν δύο εντελώς διαφορετικά εβραϊκά ονόματα, που κατά λάθος έγινε μεταφράστηκε στα αγγλικά ως Ishi.  τα Ishi Ι (אישי) και Ishi II (ישעי) τα οποία και επεξεργαζόμαστε ξεχωριστά.

α)Η λέξη Ishi είναι ταυτόσημη με τη φράση «Ο σύζυγός μου» (κυριολεκτικά «ο άνθρωπός μου»), όπως χρησιμοποιείται στη Γένεση 29:32 (και στον), 2 Σαμουήλ 14: 5 και 2 Βασιλέων 4: 1, Και αυτό γιατί η λέξη איש ( «ish) είναι μια από τις λίγες λέξεις για τον άνθρωπο:
β) Το όνομα Ιεσεί ΙΙ στην Αγία Γραφή
Αυτή η εκδοχή του ονόματος  Ishi εμφανίζεται τέσσερις φορές στην Αγία Γραφή, δύο φορές στον Ιούδα (1 Χρονικά 2:31 και 1 Χρονικά 4:20), μια φορά στον Συμεών, ως τον πατέρα των ανθρώπων που κατέστρεψαν τους Αμαλεκίτες (1 Χρονικά 4:42) και μια φορά στην Μανασσή (1 Χρονικά 5:24).
Ετυμολογία του ονόματος Ιεσεί II
Αυτό το όνομα προέρχεται από τη ρίζα-ρήμα ישע (Yasha »), που σημαίνει να διασώσετε ή να παραδώσετε.

http://www.abarim-publications.com/Meaning/Ishi.html

https://www.wikiwand.com/en/Ishi

http://www.ucpress.edu/book.php?isbn=9780520271470

https://www.wikiwand.com/en/Yana_people

2) Στην φωτογραφία απεικονίζεται ο ανθρωπολόγος Thomas Talbot Waterman (1885-1936)waterman_thomas

3) Στην φωτογραφία την τέταρτη όπου οι τρεις άντρες απεικονίζονται ο μεταφραστής των Yahi,  ο Sam Batwai,  ο Alfred L. Kroeber, and  οIshi, που φωτογραφήθηκαν στον Parnassus in 1911. Image courtesy of UC Berkeley, Phoebe Hearst Museum of Anthropology

4) Στην φωτογραφία την πέμπτη όπου η μάσκα, είναι η νεκρική μάσκα του Ishi, φωτό του 1920, Contributing Institution: UC Berkeley, Hearst (Phoebe A.) Museum of Anthropology

5) Στην φωτογραφία (studio)  portrait of Ishi (ca. 1860-1916) posed with Roland Burrage Dixon (1875-1934) of Harvard University. Dr. Dixon

6)Nels C. Nelson, Kroeber, Ethel G. Field, Arthur Poyser, Arthur Warburton, WatermanNels C. Nelson, Kroeber, Ethel G. Field, Arthur Poyser, Arthur Warburton, Waterman

7) Στην φωτογραφία του τοπίου στο κείμενο απεικονίζεται το όρος Lassen, επίσης γνωστό ως  Wa ganu p’a, ενώ κάτω οι  χάρτες της περιοχής των Yiana και ειδικότερα των Yahi

 

TehamaCoMap_thumb.jpg

Yana_lang.png

Για τον Ορέστη Αλεξάκη, τον ποιητή μας


που χτες 16-5-2015 ταξίδεψε στον μακρυνό κι ευλογημένο κόσμο, στον άλλον, σ’ εκείνον “ όπου τα αστέρια ξέρουν να μιλούν. Κι οι ταπεινές μολόχες να χορεύουν”

   το κορίτσι με τις μαργαρίτες                                                       

Η επίσκεψη

                                  

Η Μαρία μού φέρνει μαργαρίτες

μου φέρνει περιστέρια κι ένα γράμμα

Δεν έμαθε η Μαρία πως ταξιδεύω

πως πια δεν κατοικώ σ’ αυτό το σώμα

 1. blu

“Σαν να αναδύθηκε απ’ τα χαμομήλια.

κορίτσι δώδεκα χρόνων

λευκοντυμένο.

Κρατάει ένα ματσάκι μαργαρίτες και τρέχει γελαστό να μου το δώσει.

 margarites

     – Είσαι ο πατέρας μου, μου λέει. Στον άλλο. Τον μακρινό κι      ευλογημένο κόσμο. Όπου τα αστέρια ξέρουν να μιλούν. Κι οι ταπεινές μολόχες να χορεύουν. 

    Χρόνια σε περιμένω πέρα εκεί. 

    Χαίρομαι που μαθαίνω πως πλησιάζεις.”

1. blu

Είναι δυο ποιήματα του Ορέστη Αλεξάκη

Το πρώτο από την συλλογή του ‘Η λάμψη” 1983,

το δεύτερο από τη συλλογή του “ Θίασος στην εξέδρα” (2006).,

1. blu

Ορέστης ΑλεξάκηςΓια τον ποιητή μας ,τον Ορέστη Αλεξάκη και την ποίησή του πρωτόμαθα κάποια χρόνια πριν μες από την ηλεκτρονική σελίδα του translatum  χάρις στην συνδρομή της αγαπητής μου Βίκυς Παπαπροδρόμου και την ευχαριστώ γιαυτό όπως και για τον πλούτο της γραφής που μου χάρισε μες από την σελίδα αυτή.

Ξεχώρισα την ποίησή του, την αγάπησα.

 https://beatrikn.wordpress.com/2010/01/30/%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B7/

Για τον ίδιο έμαθα μες από την γραφή του αυτή . Ο ίδιος ο ποιητής είχε αυτοσυσταθεί στα 1983 :

αυτοσύσταση

Με λένε Ορέστη – μα στη λέξη
μη σταθείς
παρακαλώ προσπάθησε
πίσω απ’ τη λέξη
να δεις τη νύχτα του χιονιού
– και του αγριμιού
το μάταιο μες στην ερημιά
ν’ ακούσεις κλάμα

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983)

1. blu

                Κι από τότε πέρασαν οι καιροί κ η ποίησή του βάθαινε όπως κι αυτός.. Οσμή θανάτου στα έργα του, λιτός ο λόγος του..

Κι είχε πεί μετά..:

“Τόσο γυμνός που ντρέπομαι τη μνήμη

Τόσο τυφλός που βλέπω την αλήθεια

Τόσο πιστός που απόμεινα μονάχος”

 Καλοτάξιδος, Ορέστη Αλεξάκη.

Στην μνήμη του πατέρα μου


 

 

 

       Στις 13/3/2013 ήταν που έσβησε στα χέρια μας και  λίγο αργότερα ήταν Εκείνος, ενας από τους πολλούς  που είχε μια κηδεία “σαν όλων των ανθρώπων τις κηδείες”

  Μόνο που Εκείνος, ο Γιώργης,  ήταν ο πατέρας μου.

       Σαν μπήκαμε στο Νοσοκομείο για τελευταία φορά , εκεί που τον πήγαινα με το αμαξίδιο στο δωμάτιο 13 της καρδιολογικής, μια νοσοκόμα- θυμάμαι- του πεταξε απότομα πάνω στο στήθος του,τον ιατρικό του φάκελλο. Ηταν από λευκό χαρτόνι και είχε πάνω του εναν αριθμό, τον δικό του αριθμό..

Κι εκείνος ο πατέρας μου, λίγο μετά, σιγοψιθύρισε ενα άλλο αριθμό..

Τι είναι αυτός ο αριθμός, πατέρας, τον ρώτησα,.

Εκείνος επανέλαβε τον αριθμό και μου είπε πως  εκείνος ο αριθμός ήταν ο άλλος δικός του αριθμός, εκείνος  που του είχαν φορέσει στο στήθος πάνω σε κομμάτι χαρτόνι οι Γερμανοί οταν τον πήγαιναν για εκτέλεση..Τότε στον Πόλεμο..

Σαν και τότε, μου είπε..έτσι και τώρα..

Πάγωσα.. Ο πατέρας μου γνώριζε..σκέφθηκα . Κι αντί εκείνου που είχα στην σκέψη μου , του είπα

– Και τον θυμάσαι ακόμη;

‘Εχεις περάσει , πατέρα, και από αυτό;

Εκείνος μου εγνεψε σιωπηλά καταφατικά, ενώ έσερνα ξωπίσω του το αναπηρικό καροτσίδιο στον άδειο διάδρομο  ..

      Πόσα πολλά δεν ήξερα, δεν ξέρω για τον πατέρα μου..πράγματα που δεν έμαθα ποτέ..πόσα λιγοστά από την ζωή του είχα μάθει . Δεν συνήθιζε να μίλαει γιαυτά, ούτε για άλλα. Είχα όμως σχηματίσει την εντύπωση από τα λιγοστά που μου είχε πεί οτι ο γέροντας πατέρας μου ήταν ενεργό ζωντανό κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας

      Να, σαν εκείνη την ιστορία που μου είχε πεί  με αφορμή για κάτι είχα γράψει εδώ για τα παιδιά του πολέμου . Για κείνα τα παιδιά που δεν ρωτήθηκαν ποτέ σαν πέθαιναν αν ήξεραν γιατί πεθαίνουν μέσα στο θανατικό ενός…Είχα υπ’ οψιν μου και κείνη την γενοκτονία των παιδιών  πέρα στην Παλαιστίνη από τους Ισραηλίτες και είχα σοκαριστεί.

      Ετσι, το λοιπόν, οργισμένη καθώς ήμουν για όσα τέτοια κι άλλα τέτοια κι άλλα  που συνέβησαν, συνέβαιναν και συμβαίνουν σε τούτο τον κόσμο, θυμάμαι είχα πεί , κατηγορηματικά μάλιστα, του πατέρα μου

– Δεν ρωτήθηκαν, πατέρα, κι ούτε ρωτιούνται ποτέ τα παιδιά των πολέμων,  Αν ρωτιόνταν, πιστεύω, δεν θάξεραν ν’απαντήσουν. Γιατί πως να ξέρει ενα μικρο παιδί τι να σημαίνει ο θάνατος , τι η ζωή και για το τι αξίζει  ή δεν αξίζει για να πεθάνει;

Ό πατέρας μου, ο Γιώργης, έμεινε τότε για λίγο σιωπηλός και μετά γύρισε ήσυχα και μου είπε:

– Κάνεις λάθος.

Τον είχα κοιτάξει ερωτηματικά

– Να, μου είχε πεί , θυμάμαι σιγανά κι ανάλαφρα μιλώντας μου,  εμένα με είχαν ρώτησει τότε

Ενα μοναχά πράγμα με ρώτησαν.

– Αγαπάς την πατρίδα σου;

– Και τους απάντησα : Ναι

Αυτό μοναχά και τίποτε άλλο.

       Κι έτσι  τώρα όψιμα, τώρα που βρίσκω το κουράγιο να γράψω κάτι για κείνον , στην μνήμη του, ας τηρήσω τώρα την υπόσχεσή μου, εκείνη που του έδωκα τότε πούγινε η κουβέντα μας, λέγοντας του πως θα γράψω κάτι –ενα άλλο γραπτό που να μιλάει για τα παιδιά του πολέμου που ρωτήθηκαν και  που γνώριζαν γιατί μπορεί να πεθάνουν και το γιατί και τι  άξιζε για να ζήσουν ή για να πεθάνουν. Κρίμα, μονο που δεν θυμάμαι πιά τα ονόματα των αξιωματικών εκείνων, που ο πατέρας μου ,στην συζήτηση μας εκείνη, μου τα είχε πεί.

      Είχα , τότε θυμάμαι, ξαφνιασθεί και του είχα πεί: Τι μου λες  πατέρα, του είπα. Ποιοί σε ρώτησαν, πότε , που έγινε αυτό και γιατί;  Πες μου, του  είχα ζητήσει

      Και ο γέροντας πατέρας μου, απόστρατος του Ελληνικού στρατού, μου είπε την εξής  ιστορία:

 “ Ημουν τότε , μου είπε, γύρω στα 12 με  13 μου χρόνια. Ηταν μέρα καλοκαιριού που καθώς πήγαινα καβάλα στ’ άλογο για το καθημερινό μου μπάνιο στη θάλασσα στο λιμάνι του Αιγίου, εκείνοι με σταμάτησαν στο ξέφωτο του δάσους αναμεσίς της Ροδοδάφνης και του Αιγίου.

’Επιασαν τα γκέμια τ’αλόγου κι από κεί που ήμουν, ο ένας απ’ αυτούς που ’δειχνε ο αρχηγός τους, ήταν και εκείνος που με ρώτησε

Αγαπάς την πατρίδα σου, παιδί μου;

Και εγώ, τότε που του είπα, ναι..

Τότε μου συστήθηκαν λεγοντάς μου οτι ο ένας τους ήταν Ελληνας  στρατιωτικός, ο άλλος άγγλος αξιωματικός, και ο τρίτος της αντίστασης, όπως κι όλοι τους.

Μου ζήτησαν την επόμενη, την ίδια ώρα σαν τώρα, που θα πήγαινα για μπάνιο, να έβαζα ενα κουτί κάτω από το μαγιό μου, ενα κουτί που θα μου τοποθετούσαν εκείνοι

Μου είπαν: Οι Γερμανοί που φυλάνε το λιμάνι- είδαμε- σε ξέρουν- περνάς καθε μέρα από αυτούς για να κάνεις μπάνιο -είδαμε -έχεις και φιλικές σχέσεις μαζί τους, οπότε θα σ’αφήσουν να περάσεις χωρίς να πάρουν είδηση.

Αφου περάσεις απ’ αυτούς, θα κολυμπήσεις  ήσυχα , μου είπανε, προς τα βαθιά ίσα να φτάσεις κοντά σε εκείνο το μεγάλο πλοίο. Τότε αφού ξεκολλήσεις από το σώμα σου το κουτί, θα κάνεις  μεγάλη βουτιά και κρατώντας μπροστά σου το κουτί θα πλησιάσεις το πλοίο στα πλευρά του… Βάλε το κουτί στα πλευρά του πλοίου – έχει  μαγνήτη και θα κολλήσει- κ΄επειτα γύρνα πίσω γρήγορα στην στεριά. Εμείς θα σε περιμένουμε να μας βρείς εδώ ακριβώς που συναντιόμαστε και τώρα. Εκείνο το πλοίο δεν πρέπει  ποτέ να φύγει από το λιμάνι μας, γιέ μου, μου τόνισε ο Ελληνας. Πρέπει να πάψει να υπάρχει και σύ θα είσαι κείνος που θα το ανατινάξει.

      Ετσι και εγινε, συνέχισε την αφήγηση ο πατέρας μου. Την επόμενη μέρα, εκεί στο ξέφωτο, με περίμεναν και  μου κόλλησαν κάτω από το μαγιώ πάνω στο σώμα μου ενα μεταλλικό κουτί- σαν από κείνα με τα μπισκότα, μου εξήγησε- και εγώ πήγα ,αφου περασα μέσα από τους Γερμανούς στρατιώτες,  κολύμπησα, έκανα την βουτιά όπως μου είχαν πεί και έβαλα το κουτί στα πλαινά του πλοίου.

Οταν γύρισα πίσω, εκεί στο ξέφωτο που με περίμεναν, εκείνοι μου ζήτησαν να τους ακολουθήσω. Θα μ’επαιρναν μαζί τους , μου είπαν

Και να μην ανησυχώ..πως είχαν ενημερώσει τους δικούς μου

Κι όταν εγώ αρνήθηκα, γιατί δεν καταλάβαινα το γιατί, ο Ελληνας ο αξιωματικός με χτύπησε με τον υποκόπανο του όπλου του στο κεφάλι. Δεν θυμάμαι από κεί και πέρα τίποτε άλλο ει μή που ξύπνησα σε ένα σπίτι πάνω στα βουνά.

‘Ηταν την επομενη μέρα που είπαν συγκινημένοι ότι τα είχα καταφέρει, οτι το Γερμανικό πλοίο είχε τιναχθεί άπό την μπόμπα όλο στον αέρα και οτι μετά  είχε βυθισθεί στο βυθό του λιμανιού… Να φαντασθείς –μου έλεγε- ήταν τόση η χαρά τους που με φιλούσαν όλοι τους και μετά με σήκωσαν στα χέρια-

      Τότε ήταν , μου είπε, που μου εξήγησαν τι ήταν εκείνο το πλοίο. Ηταν το πλοίο αυτό , γιέ μου, μου είπαν, το μεγαλύτερο πλοίο των Γερμανών γεμάτο όλο πολεμοφόδια που το προώριζαν για το Στάλινγκραντ όπου το πολιορκούν. Το είχαν κρύψει στο μικρό λιμάνι του Αιγίου γιατί εμείς κάναμε δολιοφθορές στα πλοία τους στα μεγάλα λιμάνια ,σαν του Πειραιά, όπου τα είχαν αγκυροβολιμένα. Ετσι κι αυτοι θέλοντας να προστατεύσουν αυτό το πλοίο, όπως και άλλα μεγάλα τους τέτοια πλοία αλλού- το είχαν “κρύψει” στο μικρό σας λιμάνι και το φρουρούσαν μέχρι ναρθεί η ώρα να αποπλεύσει.

Σιώπησε για λίγο, θυμάμαι ο πατέρας μου και αχνοχαμογέλασε. Ημουν το τιμώμενο πρόσωπο για καιρό εκεί , μου είπε . Στήσανε γιορτή γιαυτό που είχα κάνει.

‘Εμεινα, συνέχισε, ενα ολάκερο χρόνο εκεί μαζί τους μέχρι που μου επέτρεψαν να γυρίσω πίσω”

Και, τότε ήταν που τον ρώτησα : Δεν φοβήθηκες πατέρα, σαν τόκανες όλο αυτό; Δεν φοβήθηκες πως μπορεί να πέθαινες..

Εκείνος σώπασε για λίγο σαν μόλις εκείνη την στιγμή να το πρωτοσκεφτόταν…

-    Μπα.., μου απάντησε .Ούτε και μου πήγε στο μυαλό, μου είπε.. Παιδί ήμουν. ¨Ομως, ήξερα γιατί το έκανα!

Michael George Francis Ventris,(12 July 1922 – 6 September 1956)


Michael George Francis Ventris,         Ήταν στις 6 Σεπτέμβρη του έτους 1956 όταν σε ένα τροχαίο ατύχημα πέθανε ένας εξαιρετικά ευφυής και πολύ σημαντικός άνθρωπος.

          Το όνομά του Michael George Francis Ventris.

           Ηταν μόλις 34 ετών σαν πέθανε .

     Ήταν μόλις 30 ετών όταν κατάφερε εκείνο που επί πολλά προηγούμενα έτη πολλοί σπουδασμένοι και έξυπνοι άνθρωποι επιστήμονες και γλωσσολόγοι δεν είχαν μπορέσει να επιτύχουν. 

         Ο Michael George Francis Ventris ήταν εκείνος ο άνθρωπος που επέτυχε να αποκρυπτογραφήσει την γραμμική γραφή Β της Μυκηναϊκής περιόδου. Τότε στα 1952 ο Βέντρις ζήτησε τη βοήθεια του κλασικού φιλολόγου Τζων Τσάντγουικ (J. Chadwick) και μαζί δημοσίευσαν ένα ιστορικό άρθρο στο Journal of Hellenic Studies υπό τον τίτλο “Evidence for Greek Dialect in the Mycenaean Archives” “Αποδεικτικά στοιχεία για την ελληνική διάλεκτο στα μυκηναϊκά αρχεία”

Και ήταν η γραμμική γραφή Β,  η αρχαιότερη ελληνική γραφή που έχει ανακαλυφθεί ως σήμερα.

“Στη Γραμ­μι­κή Β α­πο­τυ­πώ­νε­ται  η αρ­χαιό­τε­ρη ελ­λη­νι­κή διά­λε­κτος, που μι­λιό­ταν και γρά­φο­νταν στο χώ­ρο του Αι­γαί­ου 500-700 χρό­νια πριν τον Ό­μη­ρο (700 π.Χ.), δη­λα­δή 3500(!) χρό­νια α­πό σή­με­ρα.
Η Γραμ­μι­κή Β α­πο­τε­λεί συγ­γε­νή “αλ­λ’ ό­χι ά­με­ση διά­δο­χο” της Γραμ­μι­κής Α (1750-1450 π.Χ.) των Μι­νω­ι­τών, που προ­έ­κυ­ψε α­πό την προ­γε­νέ­στε­ρη ει­κο­νο­γρα­φι­κή ή ιε­ρο­γλυ­φι­κή (2000-1650 π.Χ.).”
 

Αντιγραφή από  δημοσιευμένο άρθρο του Νίκου Βαρδιάμπαση : http://www.ardin.gr/?q=node/1107

             Και από τότε και μέχρι σήμερα το όνομά του Michael George Francis Ventris ξεπέρασε τον χρόνο..

         Οντας ο ίδιος αρχιτέκτων και κατά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο αποκρυπτογραφιστής  κωδικοποιημένων μηνυμάτων, πολύγλωσσος, ως άνθρωπος –καθώς είπαν εκείνοι που τον γνώρισαν- μια μυστήρια σκοτεινή προσωπικότητα-http://www.jstor.org/stable/628239?seq=1#page_scan_tab_contents

uid=3738128&uid=2&uid=4&sid=21102578337387 μπόρεσε το ακατόρθωτο έχοντας  στα χέρια του προς μελέτη  επιγραφές σαν αυτή:

 765px-NAMA_Tablette_7671 (1)

800px-NAMA_Linear_B_tablet_of_Pylos

Γραμμική γραφή Β που βρέθηκε στην Πύλο.Χρονολογείται στα 1450 πΧ.     επιγραφή που βρέθηκε  στις       Μυκήνες

Ας αφήσω να μιλήσουν για τον Michael Ventris, ακούγοντας και την φωνή του όπως αναμεταδίδεται από ραδιοφωνική εκπομπή στο BBC:

 

 

 

 

 

 

 

          Για μένα, να πω, οτι το ελάχιστο αφιέρωμά μου στον εν λόγω άνδρα, δεν γίνεται μόνο  στην μνήμη του μιας και πέθανε σαν σήμερα. Ηταν βλέπετε, ο άνθρωπος εκείνος που προσέλκυσε τόσο το ενδιαφέρον μου στα δεκαπέντε μου χρόνια, που θέλοντας να ανακαλύψω το πως σκέφτηκε για να προβεί σε αυτό το κατόρθωμα  και μάλιστα πριν  καν συμπληρώσει τα 30ου χρόνια, είχα χωθεί επί μήνες στην δημόσια βιβλιοθήκη της πόλης μου κατεβάζοντας και διαβάζοντας πολυσκονισμένους τόμους, μελετώντας την δουλειά του και τον τρόπο αποκρυπτογράφησης. Χμ…Εκείνο που καταφερα, να πω, ήταν να ζαλιστώ και άκρη να μην βγάλω..Μουλειπαν  οι βασικές γνώσεις, έτσι και τ’αφησα μέχρι ..Η ζωή όμως μουτάφερε τα πράγματα αλλιώς και ο δρόμος μου είναι μακρυά από τέτοιες μελέτες.. Ο άνθρωπος αυτός όμως μούμεινε χαραγμένος στην μνήμη μου. Ασε που χωρίς να τον ξέρω καν, θυμάμαι ακόμη που πολύ στενοχωρηθεί για τον τόσο πρόωρο θανατό του.. Κρίμα ο προωρος χαμός του για την ανθρωπότητα , νομίζω.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

   Παρεπιπτόντως, ας αναφέρω ως σχετικό με το θέμα οτι πρόσφατα ανακαλυφτηκε και χαρακτηριστηκε ως μια από τις 10 σημαντικότερες αρχαιλογικές ανακαλύψεις κατά το 2011 το εξής:

Οτι, στην αρχαία Ίκλαινα Μεσσηνίας, στην  μικρή πόλη  της έδρας του Βασιλιά Νέστωρα  ανακαλύφτηκε :

Η αρχαιότερη ευρωπαϊκή επιγραφή

messinia_

“Είναι η αρχαιότερη επιγραφή που έχει βρεθεί σε ευρωπαϊκό έδαφος και είναι ελληνική. Πρόκειται για την επιγραφή µιας πήλινης πινακίδας σε Γραµµική Β που γράφηκε πριν από 3.500 χρόνια και βρέθηκε στην Ίκλαινα της Μεσσηνίας από τον αρχαιολόγο κ. Μιχάλη Κοσµόπουλο, ο οποίος ανασκάπτει ένα µυκηναϊκό µέγαρο µε πελώριους αναληµµατικούς τοίχους, τοιχογραφίες και αποχετευτικό σύστηµα. Η χρονολόγηση της πινακίδας πολύ πριν από τις ως τώρα γνωστές αλλάζει πολλά δεδοµένα στη γνώση µας για τη χρήση της Γραµµικής Β αλλά και για την εξάπλωση της γραφής.”

Από : http://www.archaiologia.gr/blog/2012/01/09/%CE%BF%CE%B9-10-%C2%B5%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CE%BB/

 

…………………………………………………………………………….

BIBLIA_ Μερικές από τις πηγές μου:

http://www.greek-language.gr/greekLang/studies/history/thema_15/05.html

http://www.jstor.org/discover/10.2307/628239?uid=3738128&uid=2&uid=4&sid=21102578337387

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=143567

http://en.wikipedia.org/wiki/Michael_Ventris

http://olympia.gr/2013/02/28/h-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%80%CE%B9%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AF%CE%BA%CE%BB%CE%B1/

“Μιά μέρα σαν τις άλλες”


                   Είναι σήμερα 30 Οκτωβρίου. Και το φθινόπωρο καλά κρατεί.. Και ο Οκτώβρης ψυχορραγεί..Μια μέρα ακόμη.. για να φύγει κι αυτός ο μήνας. Κι είναι σήμερα που θα την πω την μέρα τούτη  “Μια μέρα σαν τις άλλες” Κι είναι ο τίτλος της μέρας δανεικός από το ομότιτλο διήγημα του μεγάλου μας ποιητή του Τάσου Λειβαδίτη, που σαν σήμερα, “μια μέρα σαν τις άλλες”, στις 30 Οκτώβρη του 1988 ταξίδεψε σ’ άλλους ουρανούς .    Μέρα φθινόπωρου κι η σημερινή με τον άνεμο να σκορπίζει τα ξεραμένα φύλλα των κίτρινων δέντρων  πάνω από το μνήμα εκείνου, του ποιητή μας Τάσου Λειβαδίτη σαν τ’ άλλα σκορπισμένα εκείνα “φύλλα ημερολογίου”  από τα χειρόγραφά του Φθινόπωρου.

 

        Κι ο άνεμος του Νοέμβρη δεν πρόλαβε να τον τυλίξει..

                     Myosotis_by_mailleone     

“Κι όταν πεθάνω θα’ θελα να με θάψουν σ’ ένα σωρό από φύλλα

Ημερολογίου

Για να πάρω και το χρόνο μαζί μου.

Κι ίσως ο,τι μείνει από μας να’ ναι στην άκρη του δρόμου μας

Ένα μικρό μη με λησμόνει”                        forgetMeNot

  1.-blu_thumb.gif

Ένα ελάχιστο αφιέρωμά μου στην μνήμη του μεγάλου μας ποιητή, που δεν λησμονήσαμε γιατί ο χρόνος πέρασε από κείνον και τον πήρε μαζί του ως τις μέρες μας, τις άλλες φθινοπωρινές.

 

Κι επειδή ποτέ μια μέρα δεν είναι σαν τις άλλες,

και

Καθε μια τους είναι ξεχωριστή

Ελπίζω και εύχομαι και η σημερινή σας νάναι μοναδική

Καλή σας ημέρα