Στις ώρες των καλικάντζαρων


 ΔΕΝΔΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ

         Κάποτε, τότε που οι μύθοι κυβέρναγαν τον κόσμο σα παλιές ιστορίες που’χαν γενεί στους χρόνους των παλιών καιρών, λέγαν ότι υπήρχαν οι καλικάντζαροι, πλάσματα της νύχτας κακόβουλα και φθονερά για τους ανθρώπους, που εκείνοι τους ονόμασαν’καλούς  ίσα για να τους ξορκίσουν απ’ το κακό τους μοναχά. Οτι τέτοιες μέρες – από τα Χριστούγεννα και μετά- οι καλικάντζαροι κατάφεραν και σκαρφάλωσαν από τα έγκατα της γης όπου ήσαν ταγμένοι νάναι, μιας και καλικάντζαροςείχαν πια μισοκαταφέρει εκείνο που ολοχρονίς το προσπαθούσαν πελεκώντας το με τα τσεκούρια τους : Να κόψουν το δέντρο του κόσμου που κρατούσε πάνω του την ζωή,  ίσα για να ρίξουν τον πάνω κόσμο και τους μισητούς τους τους ανθρώπους κάτω από τη γης μες στα σκοτάδια τους χάους και της ασχήμιας όπου ήσαν και αυτά στην καταδίκη τους. Κι οτι με το που φάνηκε, μες από το μισοκομμένο κορμό του δέντρου, το φως τ’ ουρανού κι η πλάση στα σκοτισμένα μάτια τους, εκείνοι, οι καλικάντζαροι, πήδησαν απ’ την λαχτάρα τους ‘μες από τον πελεκημένο κορμό του πάνω στη γης κι ανακατεύτηκαν αθέατοι μες στις σκιές, στις ζωές των ανθρώπων και τις τάραξαν και τους ανακάτεψαν και τους δώσαν’ από το σκότος τους. Και πως έπειτα,  λίγο πριν το ξημέρωμα, στήσαν’ χορούς κυκλοτερείς γύρω από το δέντρο μεθυσμένοι απ’ την χαρά τους που μπόρεσαν να πεδέψουν τους ανθρώπους και να τους αρπάζουν τα παιδιά,   πριν κουρνιάσουν μετά μες στις ρωγμές του πελεκημένου κορμού του και στα φυλλωμένα κλαδιά του να κρυφτούν από το φως της μέρας που δεν αντέχαν. Μέχρι να ξαναβγούν μες στις σκιές και το σκοτάδι της νύχτας ..

        Μα ο μύθος, σα καλό παραμύθι μ΄ όμορφο τέλος, έδινε και δίνει την παρηγόρια στους ανθρώπους πως οι καλικάντζαροι δεν τα κατάφεραν τελικά να κόψουν ολότελα το δέντρο γιατί με το φανέρωμα του Θεού στην βάπτιση του Υιού του, τότε π’ ανοίχτηκαν σε Αυτόν οι ουρανοί,  τότε π’ άγιασε με το Πνεύμα Του τον κόσμο ολάκερο, ξηρά και ύδατα κι ανθρώπους και ζωντανά και φύση.. Τότε που το καθάριο νερό της βαπτίσεώς του ράντισε την γης ολάκερη.. Τότε,, λέει ο μύθος,  ότι το δέντρο του Κόσμου και της Ζωής δυνάμωσε ξανά και ο κορμός του ξαναγένηκε όπως ήταν πριν, δυνατός και σταθερός, οτι ξαναδημιουργήθηκε. Έτσι και πως  οι καλικάντζαροι που κουρνιάζαν την μέρα μέσα του να κρυφτούν από το φως, χαθήκανkalikantzaroi-1 και πάλι στα έγκατα της γης, στον τόπο των κακόψυχων και των νεκροζώντανων. Και πως από τότε και μετά ολοχρονίς προσπαθούν τόσους επί τόσους καιρούς να ξανανέβουν στην γης πελεκίζοντας κάθε φορά τον κορμό του δέντρου και που δεν τα έχουν καταφέρει ως τις μέρες μας..Χάρις της δύναμης του Θείου και της Φανέρωσής του με αγάπη στην πλάση και για τους ανθρώπους με την γέννηση και την βάπτιση του Υιού Του που την ανακαλούμε οι άνθρωποι  με πίστη τις μέρες τούτες ναρθεί και πάλι να στεριώσει και να αναδημιουργήσει τον Κόσμο και μας για μια ακόμη νέα χρονιά..Και, για όσους από μας τους ανθρώπους πιστεύουν στους μύθους,  να πατάξει και πάλι τους Καλικάντζαρους πέρα στα έγκατα με τον ραντισμό του κόσμου όλου με το άγιο νερό της βάπτισης του Υιού του.

        Αυτός, ο μύθος των καλικάντζαρων, στον τόπο μας, κακά ξωτικά τους έχουν πει κι αλλιώς, οι λαοί τους δώσαν΄ μες τους καιρούς κι άλλα ονόματα και είπαν με τα χρόνια πολλές ιστορίες άλλες ή παρόμοιες γι’ αυτούς, μα πάντα ιστορίες με τ’ όμορφο τέλος.. Για να συνεχίζουν να έχουν πίστη στο θείο οι ανθρώποι, να  έχουν ελπίδα και να αγαπούν το καλό και το φως..

        Και σας ρωτάω σαν πως το αναρωτιέμαι..Ποιός έχει τέτοια πίστη στους τωρινούς καιρούς ώστε μ’ αυτήν, να ανακαλωσορίζει την αλήθεια της γέννησης του Χριστού, την φανέρωση του Θεού και το ράντισμα της γης και των υδάτων με το Αγιο νερό της Βάπτισής του για τον καθαρμό τους; 

        Ποιός έχει ακόμη πίστη στους μύθους των καλικάντζαρων και το πως ξαναγιαίνει ο κορμός του πελεκημένου δέντρου της ζωής κάθε νέα χρονιά; Ποιοί ακόμη πιστεύουν ότι οι μύθοι έχουν πίσω τους αληθινές ιστορίες μακρυνών αλλοτινών και ξεχασμένων χρόνων;

     Και, ποιός μου λέει πως οι καλικάντζαροι ή κάμποσοι από δαύτους, κακές ψυχές νεκροζώντανων παλασμάτων,  δεν τα καταφέραν τελικά να βγουν πάνω στη γης  και νάναι από χρόνια πολλά αναμεσίς στους ανθρώπους σαν νάναι ανθρώποι κι αυτοί για να σκοτίζουν τους άλλους; Για να φέρνουν και στων αλλουνών τις ψυχές το σκοτάδι και την απελπισιά;

       Ποιος έχει πίστη, ποιός έχει ελπίδα, ποιός έχει αγάπη σήμερα; Χρειάζονται  άραγες πολλοί ή αρκεί έστω και μια ψυχή ζώσα στο αεί και στο αγέννητο για να ξαναγιάνει τον πελεκημένο κορμό του δέντρου του κόσμου; Για να αναστήσει με θυσία την ζωή της σεbirth1 τούτο τον κόσμο, τον όλο κόσμο της ζωής; Τα Χριστούγεννα ήλθαν και φέτος για μια ακόμη φορά..Θα ρθούν και τα Θεοφάνεια..Κι ο ραντισμός της γης μέλλει να ξαναγενεί μετά την ανατολή του νέου χρόνου.        Δος τε πίστη να ραίνει το θείο τη γης να ξαναγιάνει το δέντρο, δος τε ελπίδα να ζήσει ο κόσμος μες στην σκοτεινιά του όπου πολλοί τους είναι και , κυρίως δος τε αγάπη!! Σ΄ Εκείνον που είναι η Αγάπη, στους άλλους τους συνανθρώπους μας που πάσχουν για να μην ξαναπάθουν..Αγάπη για τον κόσμο μας να συνεχίσει να υπάρχει δυνατός κι όμορφος.Μα κι από την αγάπη σας δώστε και στους νεκροζώντανους καλικάντζαρους που φοράν’  τον τύπο τ’ ανθρώπου, μπορεί με την χάρη της να γίνουν ανθρώποι κι αυτοί, αν το θέλουν κι οι ίδιοι. Ελεύθερη γαρ η βούληση.…Αλλιώς πετάξετε τους στα τάρταρα, με την δύναμη της αγάπης σας ενάντια στο κακό. Τέτοια, τόση και ατελεύτητη η δύναμη της Αγάπης!

candle3mb6

Σας εύχομαι καλή Πρωτοχρονιά!! Καλά κι ευλογημένα νάναι  τα Φώτα!

Καλή χρονιά!!

Με Αγάπη, υγεία και ειρήνη σε όλους μας!

 

Advertisements

Αυστραλία: “Τα άπλυτά μας” εντός των τειχών μας!


10612755_660725237357481_4223489936281947234_n

Αντιγράφοντας από την ειδησεογραφία της ημέρας (13/12/2017):

Νέα νομοθεσία τέθηκε ισχύει από την Τετάρτη στην Αυστραλία, με στόχο να εμποδίζει τους παιδεραστές που έχουν καταδικαστεί εκεί να ταξιδεύουν στο εξωτερικό σε μέρη στα οποία μπορεί να «ξανακυλήσουν», σε μια προσπάθεια, σύμφωνα με την Καμπέρα, να προστατευτούν καλύτερα τα παιδιά.
Βάσει του νέου νόμου, εφεξής θα συνιστά αδίκημα για τους παιδεραστές που έχουν καταχωριστεί ως τέτοιοι από την αστυνομία να εγκαταλείπουν την Αυστραλία χωρίς προηγουμένως να έχουν λάβει την έγκριση των δυνάμεων της τάξης. Αυτοί θα κινδυνεύουν επίσης με ακύρωση του διαβατηρίου τους κατόπιν σχετικού αιτήματος από τις αυστραλιανές αρχές.
Οι παιδεραστές που έχουν καταχωριστεί από την αστυνομία είναι αυτοί που έχουν καταδικαστεί για σοβαρές αξιόποινες πράξεις. Αυτοί υποχρεούνται να ενημερώνουν την αστυνομία για τις μετακινήσεις τους ή τους απαγορεύεται να ασκούν επαγγέλματα μέσω των οποίων έρχονται σε επαφή με παιδιά.
«Η Αυστραλία έχει έως και 20.000 παιδεραστές που έχουν καταδικαστεί και έχουν καταχωριστεί στους σχετικούς καταλόγους της αστυνομίας. Αυτοί έχουν εκτίσει την ποινή τους αλλά εξακολουθούν να υπόκεινται σε υποχρεωτικό δικαστικό έλεγχο για να προστατεύεται ο κόσμος», δήλωσε η υπουργός Εξωτερικών Τζούλι Μπίσοπ.
«Για πολλά χρόνια, αυτά τα αρπακτικά μπορούσαν να πηγαίνουν ινκόγκνιτο στο εξωτερικό και στις χώρες στις οποίες η νομοθεσία είναι λιγότερο αυστηρή, πράγμα που σημαίνει ότι είχαν την ευκαιρία να διαπράξουν αποτρόπαια εγκλήματα», πρόσθεσε.
Το 2016 συνολικά 800 από αυτούς που έχουν καταδικαστεί ταξίδεψαν στο εξωτερικό, πολύ συχνά σε αναπτυσσόμενες ασιατικές χώρες, και περίπου το 40% από αυτούς ταξίδεψε χωρίς να ενημερώσει προηγουμένως την αστυνομία. «Αυτό θα σταματήσει», σημείωσε η υπουργός…” Πηγή:http://www.tanea.gr/news/world/article/5496707/aystralia-apagoreysh-eksodoy-apo-th-xwra-stoys-paiderastes/

1. blu

Να,  μια είδηση που μου έκανε εντύπωση.  Ένα κράτος που κρατάει «τα άπλυτά του» εντός των τειχών του για να μην βρωμίσουν άλλους τόπους. Στην προκείμενη περίπτωση το Κράτος της Αυστραλίας για τους καταδικασμένους ως παιδεραστές έφτειαξε νόμο για να τους κρατάει και υπό τον έλεγχόν του εντός των τειχών του, προκειμένου να μην διαπράξουν τα αποτρόπαια εγκλήματά τους και σε παιδιά άλλων χωρών..

Ήξερα, μέχρι τώρα, ότι υπάρχουν οργανωμένα κράτη που- στο πλαίσιο προστασίας των πολιτών τους- πριν επιτρέψουν ανέλεγκτα ή υπό έλεγχο στους μετανάστες- κυρίως τους παρανόμους- δηλαδή εκείνους που εισέρχονται στο έδαφος του κράτους τους χωρίς τα νόμιμα πιστοποιητικά και ταξιδιωτικά έγγραφα-είτε εκείνοι λέγαν πως είναι πρόσφυγες είτε όχι-, ότι   κατ’ αρχήν, ελέγχουν την ποινική τους κατάσταση από την χώρα προελεύσεώς τους και όχι μόνο. Ότι επίσης, ελέγχουν και την κατάσταση της υγείας τους (σωματική, διανοητική και ψυχική) πριν τους αφήσουν να αλωνίσουν στον τόπο τους..Είναι η πρώτη όμως φορά που ακούω για κράτος που δεν επιτρέπει την έξοδο από αυτό σε αποδεδειγμένα κακοποιούς- όπως οι παιδεραστές που κακοποίησαν σεξουαλικώς ανήλικα παιδιά– για να προστατεύσουν από τις αποτρόπαιες πράξεις τους τα παιδιά άλλων χωρών. Μπράβο τους!

Επίσης, πρόσεξα στην είδηση ότι οι Αυστραλοί έχουν νομοθετήσει για τους καταδικασμένους επί παιδεραστία υποχρεωτικό δικαστικό έλεγχο ΜΕΤΑ την έκτιση των ποινών τους, που περιλαμβάνει και την , από τους χαρακτηρισμένους ως  παιδεραστές υποχρεωτική ενημέρωση των  αστυνομικών Αρχών για τις μετακινήσεις τους ή την απαγόρευση σε αυτούς κάθε επαγγελματικής δραστηριότητας που να σχετίζεται με παιδιά.

Αυτά είναι στοιχειώδη για ένα Κράτος Προνοίας και προστασίας των πολιτών του, εκτιμώ..Το ερώτημα είναι που με καίει ..

goofyΕμείς εδώ τι κάναμε πάνω στο θέμα; Τι κάνει το Κράτος μας;

Πράξαμε ως Κράτος παρόμοια με τους Αυστραλούς, δεν πράξαμε ή πράξαμε και συνεχίζουμε να πράττουμε αντιστρόφως ανάλογα;

Κι αν τους αφήνουμε να εξέλθουν οι καταδικασμένοι για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων από τα όρια του Κράτους μας, τουλάχιστον ελέγχουμε αυτούς τους ξένους που μπαίνουν- όπως και αν μπαίνουν- στην χώρα μας αν είναι ή δεν είναι και τι είναι; Αν πάσχουν και από τι πάσχουν; ‘Η τους αμολάμε στον τόπο μας και όποιον πάρει ο Χάρος; Κι ό,τι λάχει;

Κι αν αφήνουμε μετά την έκτιση της ποινής τους καταδικασμένους επί παιδεραστία ελεύθερους να είναι και να κινούνται, τουλάχιστον επιτηρούνται από τις Αρχές και πως;

Ρωτάω: Τι τα κάνουμε τα δικά μας τ’ άπλυτα; Τι κάνουμε με των ξένων μας τ’ άπλυτα;;

Κι αν δεν κάνουμε, έχουμε σκοπό ως Κράτος να κάνουμε κάτι;

Μιλάω για το Κράτος μας που ως Κύριο σκοπό υπάρξεώς του είναι να προνοεί και να προστατεύει τους πολίτες του;

1. blu

Αν αναρωτιέστε για το κοριτσάκι της φωτογραφίας.. Ε! Αυτό το παιδί  δεν πέθανε από σεξουαλική κακοποίηση. Αυτό το παιδί πέθανε βίαια μες στο αιματοκύλισμα ενός  πολέμου- Σε εκείνον μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστίνης… Πρώτα έζησε τον τρόμο εκείνων που έβλεπε και μετά η μικρούλα έγινε ένα από τα πολλά ανώνυμα θύματά του.

Και, αν το στοιχείο του τρόμου μπρος στον θάνατο είναι κοινό γνώρισμα των παιδιών που θανατώθηκαν σε πόλεμο ή από το χέρι ενός διεστραμμένου παιδεραστή, ο πόνος είναι ανόμοιος..

Άραγες, αυτός ο θάνατος μες σ’ ένα πόλεμο, ως είδος βίαιου θανάτου των μικρών παιδιών νάναι προτιμότερος από μια σεξουαλική κακοποίηση που επέφερε τον θάνατό τους;

Τι αναρωτιέμαι τώρα κι εγώ..  Μ’ αρρωσταίνουν αυτά..

Ελεύθεροι και Δούλοι


«Έμφυτος πάσιν ανθρώποις ο της ελευθερίας πόθος» Είχε πει ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς.

1. blu

Μερικά πράγματα, μερικές καταστάσεις που αφορούν σε ανθρώπους, δεν έχουν χάσει την σημασία τους και την ύπαρξή τους σε όλους τους αιώνες της ανθρώπινης ύπαρξης και από τους προϊστορικούς χρόνους ακόμη, από τότε που ο άνθρωπος ζώντας σε μια κοινωνία, άρχισε να καλλιεργεί την γη και να επεξεργάζεται αντικείμενα..

Από τότε και η ανάγκη εξουσίας πάνω σε άλλους, από τότε και η ανάγκη της διάκρισης ανάμεσα σε ελεύθερους και δούλους..Διαχρονικό το θέμα

Otto Pilny-Slave Market - (6)

1. blu

Οι λέξεις για τα πράγματα ή τις καταστάσεις των δούλων ανθρώπων ακόμη και η ίδια η λέξη δούλος ανακαλύφθηκαν μετά..και εκεί ακόμη πρωτοπορούμε ως Έλληνες:

Δμως:= ο δούλος κατά την Ομηρική εποχή (γύρω στον 8ο αιώνα Π.Χ.. Είναι εκείνος που είναι το λάφυρο του πολέμου

Δούλος=Αρχαιοελληνική λέξη εκ του αρχαίου «δόελος» που σήμαινε αυτόν ο οποίος δεν είχε ανθρώπινη υπόσταση και ανήκε δίκην περιουσιακού στοιχείου στον ιδιοκτήτη, γέννημα δούλων. Η λέξη απαντάται στον Ελλαδικό χώρο κατά την μυκηναϊκή εποχή ( προϊστορικός πολιτισμός της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, που αναπτύχθηκε την περίοδο 1600-1100 π.Χ. κυρίως, στην κεντρική και νότια ηπειρωτική Ελλάδα}.

ἀνδράποδον=(κυριολεκτικώς=αυτός που έχει πόδια ανθρώπου) σε αντιδιαστολή με την λέξη τετράποδο, σημαίνει εκείνον που υποδουλώνεται σε πόλεμο, το λάφυρον( μετατρέπεται δηλαδή από ελεύθερο άνθρωπο σε δούλο)

σκλάβος= Λέξη ελληνο- βυζαντινής προέλευσης, αλλοι λένε από την επωνυμία σλαύος(επειδή οι Σλαύοι είχαν καταχτηθεί κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους και έτσι οι Τούρκοι τους διέκριναν ονομαστικά από τους νέγρους ) και αλλοι ότι η λέξη προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα σκυλεύω (συν+άγω) απογυμνώνω ένα νεκρό και του παίρνω τα όπλα ( λεηλατώ) ( από εκεί και η σύληση τάφου, από εκεί και η ασυλία , από εκεί και το σκύλον, ο σκηλευτής κλπ)

1. blu

Κι η δουλεία σήμερα;; Καλά κρατεί . Λιγότερα τα αφεντικά, περισσότεροι οι δούλοι…

Λάφυρα ακήρυχτων και κηρυγμένων πολέμων πολέμου εξακολουθούν στις μέρες μας νάναι οι άνθρωποι. Τα μικρά παιδιά, ο γυναίκες και οι άνδρες εξακολουθούν ακόντες και ανεξάρτητα από φυλή, φύλο, χρώμα και ηλικία να πωλούνται και να μεταπωλούνται στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα, το λεγόμενο εμπόριο λευκής σαρκός- και ας μην αφορά πιά μόνο σε λευκή σάρκα-  επεκτείνεται  και με την χρήση πλέον των σύγχρονων ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνίας. Πλειστηριασμοί ανθρώπων στήνονται στο ίντερνετ. Άνθρωποι ανεξάρτητα από την ηλικία τους συνεχίζουν να εργάζονται εξαναγκαστικά υπό άθλιες συνθήκες.

.jpeg

Μεγάλος αριθμός ανθρώπων αντιμετωπιζόμενοι ως πράγματα από τους εξουσιαστές τους, ακόντες θυσιάζονται ή εκτελούνται εν ψυχρώ- σε παράνομες μεταμοσχεύσεις Οργάνων. Πολλοί άνθρωποι ενόσω ήσαν ζωντανοί υπέστησαν την αφαίρεση ζωτικών τους οργάνων κατόπιν παραγγελιών των εχόντων το χρήμα και την ανάγκη. Για φαντασθείτε το! Ακόμη και Κράτος έχει κατηγορηθεί γιαυτό το φρικαλέο μαζικό έγκλημα.Και, συνέβη στον αιώνα μας!

Κίνα, 2006 αφαίρεση οργάνων από ζωντανό ακόμη άνθρωπο.

Human-rights-activists-have-long-campaigned-for-an-end-to-the-cruel-practice-but-the-latest-report-claims-transplants-have-increased.jpg

Organ-Harvesting-timeline-674x1406_thumb.jpg

1. bluΚι από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και σήμερα οι πολλοί που σε πολλές και με διαφορετικές μορφές; έχουν εξουσία  επί της ζωής περισσοτέρων, οι οποίοι,  αν και υπόδουλοι ή έστω ανελεύθεροι, θεωρούν  εαυτούς ως ελεύθερους ενώ δεν είναι….

Γιατί, το τελευταίο;;

Θα επικαλεστώ κάτι που είχε πει ο Φρόϋντ: Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης, και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης..

Το πρόβλημα αυτό εκκινά από το άτομο, επεκτείνεται σε κοινωνικές ομάδες και μετά εξελισσόμενο μπορεί να περιλάβει τους πολίτες ενός Κράτους ή και το Κράτος το ίδιο..

Με άλλα λόγια, εκείνο το πολύτιμο στην αλήθεια του που είχε πει ο Επίκτητος, παιδί και αυτός άλλων δούλων :

« Κανείς δεν μπορεί να είναι ελεύθερος, αν δεν είναι κύριος του εαυτού του»

ισχύει για κάθε μια από τις παραπάνω κατηγορίες.

1. blu

Παγκόσμια ημέρα η 2 του Δεκέμβρη για την εξάλειψη της Δουλείας…

Καθιερώθηκε ως τέτοια ημέρα το 1949 από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

stele-lawcodehammurabi-218x450

Και, στην εικόνα η στήλη του Χαμουραμπί..του περίφημου εκείνου Βασιλιά της Αρχαίας Βαβυλώνας που δεκαεπτά αιώνες π.Χ έγραψε τους νόμους του κράτους του πάνω στην στήλη και μεταξύ αυτών και τους νόμους για την δουλεία..την νόμιμη ..

Από τότε, η Ιστορία κατέγραψε πολλούς νόμους για την δουλεία των ανθρώπων, την νόμιμη και την παράνομη.

Παρά ταύτα, η ανθρώπινη  δουλεία καλά κρατεί έως και σήμερα..με νόμους και εκεί που είναι παράνομη

Γιαυτό και η Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της δουλείας.

Επειδή, συνεχίζει να υπάρχει..

Το Ρώσικο σπίτι του Kirillov και τα ξυλοπάπουτσα της κ. Λύδιας


Ετερόκλητα τα υλικά: Ένα σπίτι στην Ρωσία, και τα ξυλοπάπουτσα.. Τι σχέση μπορεί να έχουν; Ελάτε που, για μένα, συνδέθηκαν μεταξύ τους με αφορμή ένα εκπληκτικό λαϊκό σπίτι που πρωτοείδα στα Ουράλια Όρη της Ρωσίας! Για δείτε το πως:

Στην αρχή είδα αυτό το σπίτι. Είναι το γνωστό- σε άλλους-όχι σε μένα έως τώρα- σπίτι του Kirillov (Дом кузнеца Кириллова) και βρίσκεται στην Ρωσία, στο χωριό Kunara   στην περιοχή Sverdlovsk Oblast* της ανατολικής πλευράς των Ουραλίων που είναι ομοσπονδιακή περιφέρεια της Ρωσίας με πρωτεύουσα πόλη την Yekaterinburg**,(Εκατερίνιμπουργκ) γνωστή σήμερα ως Sverdlovsk.

Χτίστηκε από τον Σεργκέι Ιβάνοβιτς Kirillov στο χωριό της περιοχής Κουνάρ Sverdlovsk - στα μέσα του περασμένου αιώνα.

Το σπίτι στο μικρό το καλοκαίρι και κάτω το ίδιο σπίτι στην βαρυχειμωνιά που βασιλεύει στον τόπο. Δεν είναι ένα σπίτι ιδιαίτερα όμορφο και προπάντων γραφικό;; Μια μοναδικά ξεχωριστή ζωγραφιά πλουμιστή, γιομάτη χρώματα, με πολλά πολλά λουλούδια, ξωτικά, σήματα, σύμβολα της Σοβιετικής Ένωσης, αγάλματα παιδιών, περιστέρια, φράσεις, ρουκέτες και τόσα άλλα;

serge11

Το σπίτι διακοσμήθηκε έτσι από τον Sergeya Kirillova, τον κάποτε ιδιοκτήτη του, τον και σιδερά του χωριού, χειροποίητα στο όλο του, με υλικά το ξύλο κυρίως και το μέταλλο. Ο  Sergeya Kirillov, που πέθανε το 2001, το είχε κληρονομήσει ως  ένα παλιό χωριάτικο σπίτι από τον παππού του. Μετά τον γάμο του με την  Lydia Haritonovna  το 1951, το ζευγάρι πήγε και έμεινε στο σπίτι αυτό,  οπότε και ο Sergeya ξεκίνησε να το επισκευάζει ενώ από το 1954 ξεκίνησε να το φτειάχνει όπως το είχε ονειρευτεί και κατέληξε να το τελειώσει δέκα χρόνια αργότερα, το βράδυ της παραμονής της επετείου της Οκτωβριανής Επανάστασης το έτος 1964, όπως γράφει πάνω σε σχετική επιγραφή του σπιτιού..

Ο Sergey Kirillov δούλευε ως σιδεράς στο χωριό την ημέρα και τα βράδυα μετά την δουλειά του, εργαζόταν ακατάπαυστα στα της διακόσμησης του σπιτιού του. Λένε, ακόμη και τα μεσάνυχτα εργαζόταν ή πως σηκωνόταν από τις 4 τα ξημερώματα για να συνεχίσει τις εργασίες του,  της διακόσμησής του εσωτερικά και εξωτερικά του σπιτιού. Σχεδίαζε, ζωγράφιζε, δούλευε με τα χέρια του τα ξύλα και τα μέταλλα, τοποθετούσε.. Ο άνθρωπος, ο καλλιτέχνης αυτός δημιουργούσε.. Ήταν το έργο αυτό, το πάθος της ζωής του! Και ο Sergey Kirillov, ο  λαικός αυτοδίδακτος καλλιτέχνης,  έφτειαξε μια μοναδική ζωντανή ζωγραφιά!.

Το έτος 1999, για την δημιουργία του στο σπίτι του αυτό, ο Sergey Kirillov κέρδισε στον διαγωνισμό ερασιτεχνική αρχιτεκτονική με ξύλο για όλους τους Ρώσους. Ένα σπουδαίο βραβείο στην Ρωσία. Και, βέβαια, μια μεγάλη τιμή γι’ αυτή την αυθεντική  Ρώσικη δημιουργική ψυχή.

Δείτε λεπτομέρειες της διακόσμησης του Sergeya στο σπίτι:

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το έργο του αυτό σαν το είδα! Και, τόσο ευχάριστη! Μου ‘φερε στον νου την παιδική αφέλεια, τις παιδικές τις ζωγραφιές με τα έντονα τα χρώματα ζωής. Κήπος, σκέφθηκα, θα ήταν η ψυχή του  Sergey Kirillov, γιομάτη γενναιοδωρία και η καρδιά του με αγάπη πολλή για τον τόπο του, την Ρωσία και για τους συνανθρώπους του. Θάταν άνθρωπος ήρεμος με μεγάλη υπομονή και επιμονή, με όραμα και με πίστη και, βέβαια με πολύ μεράκι..Έτσι τον είδα τον  Sergey Kirillova μες από το έργο του, το σπίτι του.

Και να πω και τούτο: Πως το έργο του Ρώσου, το τόσο ιδιαίτερο, με τα πλουμιστά του έντονα χρώματα και τα όλα του, μου ‘φερε, επίσης, στον νου τις ζωγραφιές του δικού μας, του Θεόφιλου, για τις οποίες και τον ίδιον- το πρέπον είναι- να κάνω ειδικό αφιέρωμα.Kirillov graf

Δεν ξέρω να πω μοναχά, αν τον Sergeya Kirillova τον λοιδορούσαν οι γύρω του σαν το ‘φτειαχνε το έργο του, σαν πως καναν’ εδώ οι δικοί μας οι τότε στον Θεόφιλο..Πάντως οι Ρώσοι τον τίμησαν όσο ζούσε και το σπίτι του είναι , λένε, το μοναδικό τέτοιου είδους έργο Ρωσικής λαϊκής τέχνης και τεχνοτροπίας σ΄ όλη την χώρα και αποτελεί από χρόνια αξιοθέατο όχι μόνο για το χωριό αλλά και για όλα τα Ουράλια όρη, πόλος έλξεως για τους τουρίστες. Μέχρι και τον τάφο του που τον έφτειαξε κατά πως ήθελε ενόσω ζούσε, μνημείο τέχνης, σα το σπίτι του, τον θεωρούν και σαν τέτοιο τον επισκέπτονται.Δείτε τον δίπλα

Ας σημειώσω εδώ, ότι στις ταμπέλες που κρατούν τα παιδιά στην στέγη του σπιτιού γράφονται μηνύματα, όπως « Πετάξτεkunara-7-560x420  περιστέρια, πετάξτε. Για σας, δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο πουθενά”,

«Ας μην υπάρχει η μητέρα, ας υπάρχει πάντα ειρήνη.»,

“Μπορεί να υπάρχει πάντα λιακάδα, μπορεί πάντα να υπάρχει ο ουρανός”

Σήμερα, στο σπίτι εξακολουθούν να ζούνε η ογδοντάχρονη σήμερα, χήρα του Sergeya,  η  Lydia Haritonovna με την κόρη τους Λουντμίλα.                                                                   Δείτε την κυρία  Lydia με τις ντάλιες της και φόντο το σπίτι  και στην διπλανή φωτογραφία να στέκεται στην εξώπορτα του σπιτιού, φορώντας τα ξυλοπάπουτσά της

Μόλις, το λοιπόν, είδα την δεύτερη εικόνα, η ματιά μου στάθηκε και στα ξυλοπάπουτσα της κυρίας Λύδιας.. Ξυλοπάπουτσα;;

Να φορούσε και ο άντρας της τέτοια..Ναι, είναι βέβαιο. Κι αυτός όπως και όλοι σ’ εκείνο το βαρυχιονισμένο χωριό..

Μόνο που ο Sergeya Kirillov, αν και φορούσε ξυλοπάπουτσα, αν και ήταν χωρικός, αυτός οραματίστηκε, ζωγράφισε, δημιούργησε και δεν περιορίστηκε σε εκείνα που ‘γραφε ο Ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκογκ (Vincent Willem van Gogh) ερμηνεύοντας το ρητό του τόπου του: “..«Ελπίζω να ‘χω πάντα στο νου μου , αυτό το «το ζήτημα είναι να μπορεί να βαδίζει κανείς με ξυλοπάπουτσα»· θέλω να πω με αυτό πως πρέπει κανείς να είναι ευχαριστημένος όταν έχει να πιει, να φάει και να κοιμηθεί και να ντυθεί, να ‘ναι με δύο λόγια ευχαριστημένος με ό,τι έχουν οι χωρικοί»

Ξυλοπάπουτσα***!! Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσα χρόνια πίσω είχα να δω- και σε εικόνες μόνο- τέτοιου είδους παπούτσια. Δεν ήξερα πως τα φοράν’ ακόμη και μάλιστα στην περιοχή εκείνη της Ρωσίας. Κι είπα να μάθω κατι τις γιαυτά με αφορμή την εικόνα των ξυλοπάπουτσων της κ. Λυδίας.  Και έμαθα..

Αν και σεις το θέλετε, δείτε στις σημειώσεις μου πιο κάτω μερικά και τινα για τα ξύλινα παπούτσια και μην ξαφνιαστείτε- εμείς, οι Έλληνες, μάλλον, τα εφηύραμε τα ξυλοπάπουτσα ! Και μετά από μας, διαδόθηκαν και στον κόσμο, μάλλον!!)

Σημειώσεις ενημερωτικές:600px-Sverdlovsk_in_Russia.svg

α) Sverdlovsk Oblast: Η περιοχή Sverdlovsk, όπου το χωριό Kunara, είναι τμήμα της Διοικητικής Ομοσπονδιακής Περιφέρειας των Ουραλίων Ορέων της Ρωσίας. Η περιοχή είναι πλούσια σε μεταλλεύματα σιδήρου, χαλκού, χρυσού και πλατίνας. Πριν φτάσουν σ’ αυτήν οι πρώτοι Ρώσοι έποικοι, ό πληθυσμός της περιοχής αποτελείτο από Τουρικές και Ουγγρικές φυλές.Μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνα τα μέσα Ουράλια ήταν υπό την κυριαρχία των Ταταρικών χανάτων. Η Κατάκτηση αοπό του Ρώσους το 1550 του χανάτου του Kazan άνοιξε τον δρόμο και για την κατάκτηση των άλλων περιοχών.

β)Yekaterinburg,(Εκατερίνιμπουργκ, Αικατερινούπολη) ή Sverdlov: Στην πόλη αυτή, την τέταρτη σήμερα σε πληθυσμό πόλη της Ρωσίας, η οποία απέχει 80 χιλιόμετρα από το χωριό Kunara και είναι η έδρα της περιοχής Sverdlovsk, μετά την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917, οι μπολσεβίκικες δυνάμεις εκτέλεσαν  στις 17/7/1918 τον τελευταίο Τσάρο της Ρωσίας Νικόλαο ΙΙ με όλη την οικογένειά του (δηλαδή την γυναίκα του Αλεξάνδρα, τις τέσσερις κόρες τους, την Όλγα (γεν.το 1895, την Τατιάνα (γεν. το 1897, τη Μαρία (γεν το 1899) και την Αναστασία (γεν.το 1901) και τον γιό τους Αλεξέϊ (γεν.1904) { σημ.:Μέχρι σήμερα, παρά τις έρευνες, αγνοούνται ακόμη δυο σκελετοί από την οικογένεια, μιας κόρης (της Αναστασίας ή της Μαρίας) και του γιού- λέγεται όμως πως τα σώματα αυτά των παιδιών τα είχαν λιανίσει πριν κάψουν τα υπολείμματά τους με οξύ- όπως και των λοιπών μελών- οι Μπολσεβίκοι} Η πόλη αυτή ήταν από τις πρώτες πόλεις στις οποίες οι Μπολσεβίκοι εδραίωσαν την εξουσία τους μετά τα Οκτωβριανά και σε αυτήν είχαν μεταφέρει υπό κράτηση στις αρχές του 1918 τον Τσάρο της Ρωσίας με την οικογένειά του

γ) Ο Θεόφιλος, όπως έγινε γνωστός ο  Θεόφιλος Χατζημιχαήλ ή Θεόφιλος Κεφαλάς ή Κεφάλας, ήταν Έλληνας λαϊκός ζωγράφος και όλο του το έργο έχει χαρακτηρισθεί ως ελληνική πολιτιστική κληρονομιά.

1. blu

Και τώρα, για τα Ξυλοπάπουτσα, ο λόγος!

δ) Τα ξυλοπάπουτσα είναι γνωστά από τους αρχαίους χρόνους. Φτιάχνονται συνήθως από ξύλο ιτιάς ή λεύκας, σημύδας ή και οξιάς και προστατεύουν τα πόδια από την υγρασία, το κρύο και τα χτυπήματα. Φοριούνταν συνήθως από τις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις, τους αγρότες, τους χωρικούς, τους εργαζόμενους στα ορυχεία και τους πτωχούς.

      Στην Ελλάδα στα χρόνια της μεγάλης φτώχειας και λιμού στις αρχές του β’ παγκοσμίου πολέμου τα ξυλοπάπουτσα ήταν τα μοναδικά παπούτσια ειδικά για τους άπορους νησιώτες μας  : Από το βιβλίο του Ικαριώτη Στέφανου Καρίμαλη, «Η Νικαριά στην Αντίσταση»: ”..Εδώ στο νησί μας, όπως μας βρήκε η συμφορά απροετοίμαστους κα όπως η ντόπια παραγωγή ήταν πάντα φτωχή, (τα περισσότερα εφόδια έρχονταν απ΄ έξω) ήταν φυσικό να νοιώσουμε την πείνα από τα πρώτες μέρες της υποδούλωσης. Ο καθένας προσπαθούσε να κρύβει όπως μπορούσε εκείνο που είχε, για να μην το αρπάξει ο επιδρομέας.Πολλοί έχωναν πιθάρια μέσα στη γη σε μέρη απίθανα για να τα ασφαλίσουν. Άλλοι τα έχωναν κατευθείαν στο χώμα, που πολλές φορές καταστρεφόταν. Αλλά τι να φυλάξει κανείς που εκείνο που κρύβαμε δεν έφτανε ούτε για ένα μήνα.

Έπειτα είχε χωριά, όπως η περιφέρεια Αγίου Κηρύκου, το Καραβόσταμο, κ.α. που δεν είχαν καθόλου ντόπια παραγωγή και για να μην πεθάνουν από την πείνα, ζητούσαν βοήθεια από άλλα χωριά (Ράχες, Προεσπέρα) . Από ανθρωπισμό όποια πόρτα χτυπούσαν, κάτι τους έδιναν από το υστέρημά τους και αυτό φυσικά σε βάρος εκείνων που έδιναν, γιατί δεν υπήρχε ελπίδα αντικατάστασης.

Όσο για ρουχισμό, δεν γίνεται λόγος. Οι άνθρωποι μπάλωναν και ξαναμπάλωναν κείνα που είχαν. Για παπούτσια (μόνο για το χειμώνα φυσικά, το καλοκαίρι δε χρειάζονταν), οι περισσότεροι έφτιαχναν ξυλοπάπουτσα (τσόκαρα) που για να λυγάνε στο βάδισμα, βάζανε μεντεσέδες στη μέση. Προνομιούχοι ήταν εκείνοι που οικονομούσαν κανένα κομμάτι λάστιχο αυτοκινήτου, για να σολιάσουν ένα παλιό παπούτσι, ή να φτιάξουν τσαρούχια ιδιόρρυθμα, το πιο εύκολο…”

      Σήμερα δεν συναντάμε  τα ξυλοπάπουτσα με την αρχική τους κατασκευή και χρήση συχνά, ούτε σημαίνουν φτώχεια. Στις μέρες μας -τα παπούτσια τα ξύλινα ή με βάση από ξύλο έχουν αποτελέσει αντικείμενο μόδας, λέγονται και σαμπώ και τσόκαρα και clogs,  πολλές φορές είναι πανάκριβα ως είδος υπόδησης πολυτελείας!!.

Στην Ισπανία λένε τα ξυλοπάπουτσα albarcas και φοριούνται συνήθως από τους αγρότες της Κανταβρίας (Cantabria), στη βόρεια Ισπανία. Στην Ιαπωνία τα λένε Geta, ένα μείγμα ξυλοπάπουτσου με σαγιονάρα, και είναι χαρακτηριστικό πατούμενο για τις γκέισες. Στην Ινδία έχουν ως ξυλοπάπουτσο από αρχαιοτάτων χρόνων το είδος paduka ενώ στην Γαλλική Βρεττάνη τα  ξυλοπάπουτσα τα λένε Sabots (σαμπώ)

Όταν οι Ρωμαίοι πήγαν να κατακτήσουν την Γαλατία και είδαν τα ξυλοπάπουτσα των Γαλατών, μη ξέροντας πως αλλιώς να τα πουν , τα  είπαν “ γαλατικά”, και από εκεί βγήκε η λέξη γαλότσα “galoche”

Η προέλευση των ξύλινων υποδημάτων στην Ευρώπη δεν είναι γνωστή με ακρίβεια. Ο Tet de Boer-Olij  στο βιβλίο του “EUROPEAN WOODEN SHOES : THEIR HISTORY AND DIVERSITY”   αναφέρεται  ως προς την αρχική προέλευσης (οrigin) στα χοντρόσολες μπότες των αρχαίων Ελλήνων ηθοποιών στις τραγωδίες, δηλαδή στους κοθόρνους (kothornos) απ’ ότι κατάλαβα, όπως και στα σανδάλια των Ρωμαίων στρατιωτών. http://www.klompenmuseum.nl/pdf/woodenshoes.pdfhttp://www.worldebooklibrary.net/articles/eng/Clogs

Υποσημειώνω εδώ οτι: Ο κόθορνος(kothornos) ήταν ένα είδος μπότας με χοντρή σόλα που δενόταν μπροστά με κορδόνια και ταίριαζε και στα δυο πόδια και οτι οι ηθοποιοί στην αρχαία τραγωδία φορούσαν κοθόρνους για να φαίνονται ψηλότεροι και επιβλητικότεροι

{Στο θέατρο, οι κόθορνοι αποτελούνταν από το συνήθως μονοκόμματο κάττυμα, με ύψος γύρω στα 8 εκατοστά ( ή κάτυμμα από επάλληλες ξύλινες στρώσεις). Χάρη στα υποδήματα αυτά, ο ηθοποιός  μπορούσε να φτάσει σε ύψος γύρω στο 1.80 και 1.90 και για αυτό το λόγο έπρεπε να εξασκηθεί αρκετά για να μην πέσει. Το ρωμαϊκό θέατρο, υιοθέτησε από το ελληνικό τους κοθόρνους, όχι όμως τόσο πιστά, αφού σε αρκετές τοιχογραφίες στην Πομπηία, που απεικονίζουν θεατρικές παραστάσεις, οι ηθοποιοί δεν φορούν κοθόρνους.
Στην καθημερινή ζωή των αρχαίων Ελλήνων, οι κόθορνοι, ήταν ένα πολύ πιο άνετο υπόδημα. ΄Ηταν φαρδύ και το φορούσαν και οι άνδρες και οι γυναίκες. Σύμφωνα βέβαια, με κάποιες πηγές, ο κόθορνος ήταν αποκλειστικά γυναικείο υπόδημα, ενώ για άλλες, όπως για παράδειγμα, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, μόνο ανδρικό. Έχει υπερισχύσει η άποψη όμως, ότι το υπόδημα προοριζόταν και για τα δύο φύλα. Ήταν μάλιστα, τόσο φαρδύ, ώστε να ταιριάζει και στο αριστερό και στο δεξί πόδι, όπως μας πληροφορεί ο Αριστοφάνης: «ες τω κοθόρνω τω πόδ’ενθείς ίαιμαι»} http://www.protothema.gr/culture/article/412328/ta-akrodahtula-ton-karuatidon-neo-pedio-diamahis-metaxu-ton-arhaiologon/

Ωστόσο, πάντα σύμφωνα με τον κ. Tet de Boer-Olij,  υπάρχει η πιθανότητα πως η προέλευση των ξύλινων παπουτσιών μπορεί  να προέρχεται από τους Κέλτες και τους Γερμανούς της Βόρειας και Νότιας Ευρώπης που φαίνεται να ήταν εξοικειωμένοι με κάποιο είδος ξύλινου υποδήματος. Οτι δεν υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα. Τα ξύλινα υποδήματα κατέληγαν, όπως και σήμερα, συχνά ως καυσόξυλα και, αν όχι, τότε λόγω της φύσης του, το ξύλο σαπίζει μακροπρόθεσμα. Τα παλαιότερα ξύλινα υποδήματα που επιβιώνουν στην Ευρώπη βρίσκονται στο Άμστερνταμ και στο Ρότερνταμ των Κάτω Χωρών και χρονολογούνται από το 1230 και το 1280. Αυτά τα ευρήματα μοιάζουν πολύ με τα ξύλινα παπούτσια που φοριούνται ακόμα στην Ολλανδία. =https://www.wikiwand.com/en/Clog

Να επισημάνω αρχικά εδώ οτι το βιβλίο του “EUROPEAN WOODEN SHOES : THEIR HISTORY AND DIVERSITY” με τις εν λόγω αναφορές, ο Tet de Boer-Olij το εξέδωσε το 2002.. https://books.google.gr/books/about/European_wooden_shoes.html?id=ls8fOAAACAAJ&redir_esc=y

Οπότε, ας αναφέρω στο σημείο αυτό μια αρχαιοελληνική ανακάλυψη του 2011 που δημοσιεύτηκε στο “Βήμα” στις 3/10/2011 . υπό τον τίτλο “Ξύλινο ειδώλιο και σόλες παπουτσιών ηλικίας 2500 ετών”

Σπάνιο ειδώλιο γυναίκας κατασκευασμένο από ξύλο που έχει ηλικία 2.500 ετών ήρθε στο φως στο ιερό της Αρτέμιδος στη Βραυρώνα κατά τις εργασίες κατασκευής αποστραγγιστικού φρέατος στον αρχαιολογικό χώρο.

Ξύλινο κάττυμα (σόλα) υποδήματος, τμηματικά σωζόμενο με περίτεχνη διακόσμηση εγχάρακτων μοτίβων (5οςπ.Χ. αιώνας)

Πρόκειται για μία πεπλοφόρο γυναικεία μορφή του Α’ μισού του 5ου αιώνα π.Χ.με σάκο στο κεφάλι και περίτεχνη βοστρυχωτή κόμμωση, που διατηρεί ακόμη και τα χαρακτηριστικά της αλλά και ίχνη ερυθρού χρώματος πάνω στο ξύλο. Μαζί αποκαλύφθηκαν και δύο ξύλινα καττύματα (σόλες) από υποδήματα στα οποία διασώζεται η περίτεχνη (!) διακόσμηση τους από εγχάρακτα μοτίβα….Βρέθηκαν όμως και ξύλινα τμήματα αγγείων – κυρίως σώματα και σώματα από κυλινδρικές πυξίδες (κουτιά)-  καθώς και σανιδόμορφα τεμάχια ξύλου. Πρόκειται για ένα σύνολο εντυπωσιακό, δεδομένου ότι το ξύλο λόγω της σύστασής του σπανιότατα διατηρείται στον χρόνο.” Δείτε :http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=423089

Θέλετε να ακούσετε κι άλλο κατι τις για τα ξυλοπάπουτσα (δηλ.  τις κλάπες= clogs) επί των βυζαντινών χρόνων που βρήκα εδώ;

Η λέξις κλάπα παρά Βυζαντινοίς1 εδήλου 1) το ξύλινον υπόδημα (τσόκαρο) το χρησιμοποιούμενον και αλλαχού εν τη οικιακή οικονομία, συχνότατα όμως εις το λουτρόν: «Κλάπας ὑποδεδεμένας· ἐν τῷ βαλανείῳ γὰρ ὢν ἐτύγχανε».2 2) την ποδοκάκην, το εν ειρκτή ξύλον το έχον μίαν η δύο οπάς εις τας οποίας ενεβάλλοντο οι πόδες του καταδίκου ή και τέσσαρας διά τας χείρας άμα και τους πόδας. Εκ του βυζαντινού άσματος περί του Ανδρονίκου παρατηρούνται οι στίχοι:
Βάρτουν κ’ εις τες μασχάλες του τριακάνταρον μολύβι
και βάρτουν κ’ εις τα πόδια του δυο σιδερένιες κλάπες.

Παρά Βυζαντινοίς απαντά και ρήμα κλαπώνω (εμβάλλω εις κλάπας τους πόδας). Εις βυζαντινόν άσμα φέρονται οι στίχοι:
εδάρτ’ εσύραν το σχοινίν, εδήσασι τα χέρια,
τα πόδια μου κλαπώσασιν, τα πάντα μου πετάσαν,
εις φυλακήν μ’ εβάλασιν κ’ είμαι φυλακισμένος.3

Σήμερον επίσης η λέξις κλάπα δηλοί: Εμβάδα υπό τους τύπους χλάπα (η), χλαπί (το), χλαπιά, χλαπάκια (Θήρα).4 Είδος υποδημάτων «τσαρούχια του χιονιού σαν μικρά τεψιά χωρίς κόθρους» κατεσκευασμένα εκ ξύλου και συγκροτούμενα διά λωρίδων εκ βοΐου δέρματος (Θεσσαλία).5 Τεμάχιον δέρματος (σόλα), το οποίον είτε καρφώνεται (αν είναι κατειργασμένον) εις το τσαρούχι, είτε προσδένεται εις αυτό δι’ ιμάντων (αν είναι ακατέργαστον) (Εύβοια, Στρόπωνες).6 Το εμπρόσθιον μέρος του πέλματος του τσαρουχιού (Στερεά Ελλάς, Αρτοτίνα).7 Εν Κρήτη (Ρέθυμνον), υπό τον τύπον κλαπούτσα (η), λέγεται η παντόφλα η οποία κατασκευάζεται όταν αποκοπή το άνω μέρος του στιβανίου· ενταύθα και η παροιμία: Το καλό παπούτσι κάνει και καλό κλαπούτσι (επί της εννοίας ότι τα καλά πράγματα ακόμη και αν παλαιωθούν είναι καλά).8

1. Λεξ. Du Cange εν λ. Παρά Σουΐδα: «κωλόβαθρον· τῆς λεγομένης κλάπας παρὰ πολλοῖς». Φέρεται επίσης και ο τύπος κλάπος παρά Ι. Τζέτζη … Πρβλ. Κοραήν, Άτακτα 1, 68, και Γ. Χατζιδάκιν, ΕΕΒΣ 1 (1924), σ. 198.
2. Δίων ο Κάσσιος, 77.4.
3. Στέφανος Σαχλίκης, Γραφαί και στίχοι (έκδ. G. wagner), σ. 85, στίχ. 212-214.
4. Ιστορικόν Λεξικόν [= ΙΛ] 115α, 48. 547β, 99. Και Κοραής, Άτακτα 1, 68: κλάπος είναι το ξύλινον υπόδημα.
5. Αρχείον Ιστορικού Λεξικού. Εν Ευβοία (Μετόχι) και εν Ζαγορά Βόλου, ξύλινοι κύκλοι τους οποίους θέτουν υπό τους πόδας διά να βαδίζουν επί της χιόνος λέγονται κύκλα (τα). ΙΛ 602, 58 και 428, 228.
6. ΙΛ 499, 11.
7. Αρχείον Ιστορικού Λεξικού.
8. Αρχείον Ιστορικού Λεξικού.

                                                                           Δικαίος Βαγιακάκος. «Τοπωνύμια εις –άδο». Αθηνά 56 (1952), σ. 15-17.

1. blu

Ακούστε εν τέλει και δυο άλλα περίεργα για τα ξυλοπάπουτσα:

Τα ξύλινα παπούτσια χρησιμοποιήθηκαν από τους αναρχικούς ως σύμβολο του πολιτικού αγώνα των φτωχών εναντίον των πλουσίων στο ΧΙΧ και στις αρχές του ΧΧ αιώνα.

 Η λέξη « σαμποτάζ » προέρχεται μάλλον από τη γαλλική ονομασία των ξύλινων παπουτσιών: Sabot= clogs= τσόκαρα. Έτσι ονομάστηκε η τακτική των Ολλανδών συνδικαλιστών που έριξαν τα  ξύλινα παπούτσια τους στους μηχανισμούς των μηχανημάτων του εργοστασίου, προκαλώντας έτσι τη στάση εργασίας. Σήμερα, στην Ολλανδία, τα ξυλοπάπουτσα  είναι ένα από τα σύμβολα της χώρας και δημοφιλές ως αναμνηστικό .

http://www.worldebooklibrary.net/articles/eng/Clogs

1.-blu.gif

Κι είναι ο δρόμος σα παραμύθι ..


 «Langt, langt borte saa han noget lyse og glitre.»

«Πολύ, πολύ μακριά είδε κάτι φωτεινό και αστραφτερό.»

 theodor_kittelsen_soria_moria

 Το κάστρο Soria Moria.

Ανατολικά του ήλιου και δυτικά του φεγγαριού..

    Προ των πυλών της Flåklypa! Εκεί, κάπου όπου που ζουν’ τα άγρια Trolls. Ο καθένας ξέρει που είναι..Δεν είναι τόσο μακρυά, μόλις κάτω από τον δρόμο, περνώντας από τον μεγάλα βράχια, πάνω από την γέφυρα. κάτω από τους καταρράχτες και πάνω από τους λόφους..”

1.-blu_thumb.gif

Εκεί, λένε, πέρα στην Νορβηγία πως μπορείς να βρεις το Κάστρο Soria Moria.

Δύσκολος, λένε. ο δρόμος, μοναχικός…

Άφταστος λεν’ για τους περισσότερους, χάνονται πολλοί  στην πορεία, τραγουδάν και μελαγχολούν οι γείτονές τους Φινλανδοί.. 

How lonely is your shore

And I walked the vales

How lonely is your shore
and how I yearn for there
how the wild duck´s lament
lingers in the air.
Some lost and lonely bird
it rails against the chill
wanders through the reed-beds long
motherless, forlorn.
Your slate-grey waves I’ve watched
through eyes that fill with tears
I wept my first by your shore
and my youth comes back to me.
Your image deep is graven
I long for there once more
many is the night I’ve listened
for the mallard’s call offshore.

And I walked the vales with heavy steps
seeing the sun and listening to the birds
The trush sings sadly to me
his song heals all my pain
The wondrous peace and stillness of night
disperses my bitter grief

flying-bird

by Matti Hyökki

by Einar Englund.

      Υπάρχουν, όμως, κι άλλοι που πιστεύουν πως μπορείς να πορευθείς κατά κει όχι μοναχός μα..χέρι με χέρι, μαζί με ένα άλλον..

Λένε, είναι καλύτερα έτσι..

Χμ!.Κι ο Οδυσσέας ο δικός μας μας στον δρόμο για την Ιθάκη του, μοναχός μεν έφτασε, μα με συντρόφους ήταν στην πορεία, να μην ξεχνάμε, λέω.

Δύσκολος ο δρόμος, ο πολυτραγουδισμένος  ανά τις γενεές  και ανά τον κόσμο και τους λαούς με μύθους και τραγούδια και χορούς…..Μα δεν είναι μύθος ο δρόμος..

Αληθινός είναι,  είναι  ο της πορείας της  ζωής του  καθενός μας ο δρόμος αυτός!

Καλή πορεία εύχομαι στους ταξιδιώτες όλου του κόσμου. Τους μοναχούς ή και τους μαζί, διαβάτες της ζωής..

bluTheodor Kittelsen, drawing from 1892 by Christian Krohg  gl_5_thumb.gif  Ο πίνακας ονομάζεται «Soria moria slott» και είναι του Νορβηγού ζωγράφου Theodor Severin Kittelsen (27/4/ 1857 – 21/1/1914). Βρίσκεται δε,στο Εθνικό Μουσείο / Εθνική Πινακοθήκη του Όσλο

gl_5_thumb.gifΟ ζωγράφος τον εμπνεύστηκε από ένα από τα πιο αγαπημένα παραμύθια της  Νορβηγίας το Soria Moria Castle που έγινε διάσημο από τους Peter Christen Asbjørnsen and Jørgen Moe, Νορβηγούς λόγιους και συγγραφείς που συνέλεξαν και με επιμέλεια κατέγραψαν την Νορβηγική Λαϊκή Τέχνη και τα ήθη και παραδόσεις του λαού τους.

{“Soria Moria Castle is quite possibly the most well-known Norwegian folktale. The search for Soria Moria castle might be thought of as a progression, the symbol for perfect happiness. According to legend, the path to the castle is not clearly marked, and the journey is solitary because all people are different and therefore cannot reach the goal in the same manner. It is characteristic of most Norwegian folktales in that it contains a unique undertone of realism and folk humor. These folktales express many customary values, ideas, and characters. One of the most common values expressed is the idea of a common person rising above the circumstances of his birth and becoming successful. The legend has continued to capture the Norwegian imagination. In 1881, Theodor Severin Kittelsen painted his famous version for publication in an edition of Norske Folkeeventyr This legend was written as a poem within Ole Edvart Rølvaag s 1933 novel The Boat of Longing, Rolvaag‘s Search for Soria Moria(by Raychel A. Haugrud” }:

 Go to source web page: Soria Moria Castle : Synonyms, Definition & Meaning about Soria Moria Castle from Reach Information

gl_5_thumb.gifΤο τραγούδι του βίντεο που παρατίθεται στην αρχή της καταχώρησης είναι της Νορβηγίδας σοπράνο εξαιρετικής αοιδού Sissel Kyrkjebø , ονομάζεται “ Soria Moriain” κι αναφέρεται στον μύθο του Soria Moria Castle. εμπεριέχεται δε στο άλμπουμ της του 1989

gl_5_thumb.gifΓια το νορβηγικό παραμύθι “Soria Moria Castle” αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα ή και το ίδιο το τραγούδι:

http://www.northvegr.org/lore/popular/086.php ή κι αλλιώς:

Go to source web page: Northvegr – Popular Tales From the Norse

Από μένα για σας, με την αγάπη μου blovekiss

Όλοι μαζί, μια αγκαλιά!!Κατά το βραδάκι μοναχά, λόγω ζέστης


Have-A-Great-Day-Angel-And-Sun

"Το φάντικο"


                                                                                                                                                                                                                                                                               Ένα διήγημα του  Αζίζ Νεσίν,

Κάποτε, ζούσε σε μια χώρα ένας ηλικιωμένος συγγραφέας. Κάθε μέρα έγραφε άρθρα σε 637366204μια εφημερίδα. Στη χώρα αυτή που ζούσε κανείς δεν του ‘δινε σημασία, ούτε πρόσεχαν αυτά που έγραφε. Γι’ αυτό το λόγο ανησυχούσε ο συγγραφέας· όλο και σκεφτόταν πώς να τραβήξει πάνω του το ενδιαφέρον των αναγνωστών.

Ένα βράδυ, καθόταν πλάι στο γραφείο του, πιάνοντας το κεφάλι του με τα δυο χέρια και λέγοντας από μέσα του «τι να κάνω, τι να κάνω». Έπρεπε να γράψει κάτι για την αυριανή εφημερίδα. Όμως τίποτε δεν κατέβαζε το κεφάλι του. Πήρε στο χέρι του την πένα και άρχισε ν’ αραδιάζει στο άδειο χαρτί που είχε μπροστά του κάτι ακαταλαβίστικα σχέδια. Κάνοντας άθελα αυτά τα σχέδια, σκεφτόταν από την άλλη μεριά το θέμα. Κάθε φορά που δεν του κατέβαινε καμιά ιδέα για γράψιμο, όλο αυτό έκανε. Έτσι χωρίς να το καταλάβει σχεδίασε ένα καράβι με πανιά. Ύστερα έγραψε τ’ όνομά του. Ξανάγραψε τ’ όνομά του. «Τι να γράψω αύριο»» ξανασκέφτηκε. Άρχισε πάλι να γράφει τ’ όνομά του με κεφαλαία.

Αφού γέμισε με μουντζούρες το χαρτί που είχε μπροστά του, το πέταξε νευριασμένος. Μετά πήρε ένα άλλο χαρτί και άρχισε να κάνει κύκλους. Κατόπι σχεδίαζε αστράκια. Έφτιαξε με κόπο ένα «Φ». Όπως και τ’ άλλα σχέδια, έτσι άσκοπα χάραξε κι αυτό το «Φ», χωρίς να το θέλει. Ύστερα, δίπλα σ’ αυτό το «Φ» έβαλε ένα «Α». Πιο ύστερα, με πολλή αδεξιότητα έκανε έναν ήλιο και μια καρδιά. Άρχισε ν’ αραδιάζει πάνω στο χαρτί διάφορα ψηφία, απ’ εδώ κι απ’ εκεί. Ένα «Φ», ένα «Α», ένα «Ν»» Ύστερα ένα «Τ», ένα «Ι»»

«Τι να κάνω, τι να κάνω»», είπε πάλι από μέσα του. Έπρεπε να γράψει κάτι, ώστε να πει ο κάθε αναγνώστης:

«Άσκολσουν στον ερίφη, ωραία το ‘γραψε!»»

Πάνω στο χαρτί έγραψε ένα «Κ», ύστερα ένα «Ο». Ύστερα σχεδίασε κάτι σαν αλογοουρά.

Καθώς σκεφτόταν «τι να γράψω»» ένιωσε σαν να ξύπνησε από τη νάρκη του. Έτσι, νιώθοντας μισοξύπνιος, έβαλε τα γράμματα που είχε σημειώσει εδώ κι εκεί στο χαρτί, το ένα δίπλα στο άλλο, και άρχισε να διαβάζει: Φ-Α-Ν-Τ-Ι-Κ-Ο.

Άλλη μια φορά διάβασε:”Φαντίκο»

«Να, το βρήκα!»» ξεφώνισε με χαρά.

Τελικά είχε βρει αυτό που θα ‘γραφε στην εφημερίδα. Πήρε ένα καθαρό χαρτί. Έγραψε την επικεφαλίδα «Φαντίκο». Όλη η δυσκολία ήταν ώσπου να βρει το θέμα.

SONY DSC

 Το άρθρο με τον τίτλο «Φαντίκο», έκανε μεγάλη εντύπωση την άλλη μέρα. Όλοι μιλούσαν για το «Φαντίκο», που κατά τα φαινόμενα, ήταν κάτι το πολύ κακό.

Ρωτούσε ο ένας τον άλλον, αν διάβασε για το «Φαντίκο». Κι όσοι δεν το είχαν διαβάσει, έψαχναν να βρουν την εφημερίδα και το διάβαζαν.

Αυτό που τον λεν «Φαντίκο» ήταν κάτι το φοβερό. Τι ακριβώς ήταν, κανείς δεν ήξερε· αναρωτιόνταν όλοι και έλεγε ο ένας τ’ αλλουνού: «Τι είναι το ‘Φαντίκο’;» Και κανείς δεν ήξερε τι ήταν αυτό. Όμως, το μόνο που καταλάβαιναν οι αναγνώστες από τα γραφόμενα, ήταν, μα την αλήθεια, αυτό: το «Φαντίκο» θα έπρεπε να είναι πολύ κακό, μα πολύ φριχτό πράμα.

Ύστερα από τρεις μέρες, ο συγγραφέας έγραψε στην εφημερίδα του άλλο ένα άρθρο με τον χτυπητό τίτλο «Τι είναι το Φαντίκο;» Ήταν ένα άρθρο που σκορπούσε το φόβο σ’ αυτούς που το διάβαζαν. Οι «Φαντικοϊστές» ήταν, λέει, πολύ επικίνδυνοι άνθρωποι. Γκρέμιζαν κι έφερναν καταστροφή, όπου κι αν πήγαιναν. Αυτοί ήταν χειρότεροι κι από το διάβολο!»

Ο συγγραφέας εκείνος μέσα στο μήνα έγραψε έξι άρθρα για το «Φαντίκο», το «Φαντικοϊσμό» και τους «Φαντικοϊστές». Μεγάλο, πρωτοφανέρωτο ενδιαφέρον προκάλεσαν τ’ άρθρα αυτά.

p107

Βλέποντας και άλλοι συγγραφείς το ενδιαφέρον του κόσμου, άρχισαν να γράφουν παρόμοια άρθρα πάνω στο θέμα «Φαντίκο». Τέτοιους τίτλους είχαν τα άρθρα αυτά: «Ανάθεμα στους Φαντικοϊστές», «Ελεεινοί Φαντικοϊστές», «Θάνατος στους Φαντικοϊστές».

Από μέρα σε μέρα, σ’ εκείνη τη χώρα, απλωνόταν ο φόβος του «Φαντίκο», και η φήμη αυτουνού που για πρώτη φορά ξεσκέπασε το «Φαντίκο» μέρα με τη μέρα μεγάλωνε. Τον μεγαλώνυμο συγγραφέα τον λογάριαζαν πια σαν σωτήρα.

Αν δεν ήταν αυτός που πρωτοφανέρωσε το φοβερό κίνδυνο, κανείς δεν θα υποψιαζόταν το τρομερό φίδι που ζεσταινόταν στον κόρφο τους.

Το είχαν χωνέψει πια, ότι το «Φαντίκο» είναι πιο καταστροφικό και από το χτικιό, κι από τη χολέρα, κι από τον τύφο. Μακάρι να σταματούσε εκεί το κακό. Πάνω απ’ αυτά, το «Φαντίκο» ήταν μια κολλητική αρρώστια. Μέσα σε χίλιους νοματέους να ‘μπαινε ένας «Φαντικοϊστές». Για να γίνει αυτό, έφτανε να χασμουριστεί ή να πάρει την ανάσα του. Αν τυχόν φταρνιζόταν, όχι χίλιους, μα δέκα χιλιάδες, δεν ήταν τίποτε να τους μολύνει στη στιγμή. Γι’ αυτό, όπου έβλεπαν «Φαντικοϊστές», έπρεπε, προτού να πάρουν αυτοί ανάσα, προτού ανοίξουν ακόμα το στόμα τους, δίχως να τους δοθεί καιρός να βήξουν ή να φταρνιστούν, να χιμήξουν αμέσως οι άλλοι πάνω τους, να λιώσουν το κεφάλι τους, να σκορπίσουν τα μυαλά τους, και ύστερα να τους κάψουν, να τους κάνουν στάχτη. Και μόνο με το κάψιμο των «Φαντικοϊστών» δεν τελείωνε η δουλειά, δεν σωζόταν η κατάσταση. Έπρεπε να μαζέψουν τη στάχτη τους, να τη ρίξουν στο βυθό της θάλασσας, να τη σκορπίσουν στους τέσσερες ανέμους.

Πια σ’ αυτή τη χώρα, ο καθένας ήταν όλος αφτιά και μάτια περιμένοντας τι θα βγει ακόμα από την πένα του ένδοξου εκείνου συγγραφέα, που πρώτος ανακάλυψε τον κίνδυνο του «Φαντίκο». Ενάντια στον κίνδυνο του «Φαντίκο», νέοι και γέροι, μικροί και μεγάλοι, άρρωστοι και γέροι, άντρες και γυναίκες, όλοι μαζί κι ο καθένας χωριστά, ήταν άγρυπνοι, helens-writer-logo-for-magστο πόδι.

Μια μέρα, ο ξακουστός συγγραφέας έγραψε ένα άρθρο: «Πώς μπορούμε να προφυλαχτούμε από το Φαντίκο». Σύμφωνα μ’ αυτό το άρθρο, για να προφυλαχτεί κανείς από το «Φαντίκο», έπρεπε περπατώντας στο δρόμο να σέρνει τα βήματά του, να κουνάει πάντα το κεφάλι του και συχνά ν’ ανοιγοκλείνει τα μάτια του. Όσο πιο πολύ κανείς ανοιγόκλεινε τα μάτια του και έκανε να τρέμει το κεφάλι του, τόσο καλύτερα προφυλαγόταν από το «Φαντίκο».

Όσοι δεν έκαναν τις παραπάνω κινήσεις, αυτοί ήταν οι «Φαντικοϊστές».

Ο καθένας παρακολουθούσε τον άλλο· όποιος δεν συμμορφωνόταν, ήταν αιρετικός και χιμούσαν πάνω του. Ο καθένας πια από το φόβο του, για να την του κολλήσουν τη ρετσινιά αυτή περπατούσε σέρνοντας τα πόδια του ασταμάτητα, ανοιγόκλεινε τα μάτια του κι έκανε να τρέμει το κεφάλι του. Αλλιώς δεν το είχαν σε τίποτα να τον πιάσουν για «Φαντικοϊστή».

Και επειδή όλοι έσερναν τα πόδια τους, απ’ αυτή την αιτία, αργούσαν στις δουλειές τους. Έχαναν τα τραμ, έχαναν το λεωφορείο, έχαναν το τρένο, έχαναν το βαπόρι και οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να προφτάσουν ποτές αυτά που έφευγαν.

Στη χώρα εκείνη, δεν μπορούσε κανείς να ξεχωρίσει ποιοι ήταν «Φαντικοϊστές» και ποιοι δεν ήταν, γιατί όλοι, από φόβο μη χαρακτηριστούν, σέρναν τα πόδια τους, ανοιγόκλειναν τα μάτια τους. Όμως, ο σοφός συγγραφέας το σκέφτηκε κι αυτό. Για να προφυλαχτούν απ’ το «Φαντίκο» δεν έφτανε να σέρνουν τα πόδια, ν’ ανοιγοκλείνουν τα μάτια, να τρέμει το κεφάλι τους. Γιατί και οι «Φαντικοϊστές» είχαν αρχίσει να κάνουν το ίδιο. Έτσι όπως μπλέχτηκαν τα πράγματα, δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν οι «Φαντικοϊστές» από τους εχθρούς τους. Για τούτο, έγραψε ο σοφός συγγραφέας ότι χρειάζονται και άλλα σημάδια για να ξεχωρίζουν από τους «Φαντικοϊστές»· απ’ τη μια μεριά να λυγάνε το γόνατό τους και απ ‘την άλλη να φωνάζουν «Χούτα – Χάτα – Χουπ!»». Στο εξής, όλοι έτσι έκαναν.

depositphotos_13950727-stock-illustration-cartoon-female-gossipΚαμιά φορά μερικοί τα μπέρδευαν και αντί να πούνε «Χούτα – Χάτα – Χουπ!»» έλεγαν «Χάπα – Χούπα – Χαπ!». Τότε τους περνούσαν για «Φαντικοϊστές» και τους πιάνανε. Κατασκόπευε ο ένας τον άλλο. Στη χώρα αυτή, όλο και δυνάμωναν οι φωνές με το «Χούτα – Χάτα – Χουπ» αυτών που ασταμάτητα σέρναν τα πόδια τους, λυγούσαν το γόνατο, τρεμούλιαζαν το κεφάλι, ανοιγόκλειναν τα μάτια. Από το φόβο του ο καθένας να μην χαρακτηριστεί «Φαντικοϊστής», ξελαρυγγιαζόταν ξεφωνίζοντας «Χούτα – Χάτα – Χουπ». Αντηχούσαν στα βουνά και στα λαγκάδια και ολοένα δυνάμωναν οι φωνές αυτές.

Μια μέρα, ο σοφός συγγραφέας θύμωσε με τον ταβερνιάρη, όπου πήγαινε κάθε βράδυ και τα έπινε, γιατί του ζήτησε να ξοφλήσει τα παλιά βερεσέδια. Έγινε μπαρούτι και άρχισε να φωνάζει:

«Να ένας ‘Φαντικοϊστής’, πιάστε τον!»

Ο ταβερνιάρης, που τον είχαν πιάσει στο μεταξύ, όλο και παρακαλούσε:

«Μα τω Θεώ, δεν είμαι ‘Φαντικοϊστής’.»

Κανείς όμως δεν το άκουγε. Ο ταβερνιάρης πάλι παρακαλούσε:

«Δικαιοσύνη ζητώ, λίγο νισάφι. Εγώ ‘Φαντικοϊστής’; Από τότε που βγήκε αυτή η ομάδα, εγώ ούτε ένα δάχτυλο δεν σήκωσα το πόδι μου από χάμω. Περπατώ σέρνοντας τα πόδια μου. Σε κάθε βήμα λυγίζω το γόνατό μου. Χωρίς να σταματήσω κουνάω σαν παλαβός το κεφάλι μου. Ακόμα και τη νύχτα, σαν κοιμάμαι, στο σκοτάδι ανοιγοκλείνω τα μάτια μου. Εξόν απ’ αυτά, σαν τα βατράχια φλυαρώ φωνάζοντας όλο, χωρίς να πάρω την ανάσα μου, ‘Χούτα – Χάτα – Χουπ’!»

Πήγαν και του τα είπαν όλα του σοφού συγγραφέα.

«Μην το πιστέψτε τον κατεργάρη», τους λέει. «Αυτοί οι ‘Φαντικοϊστές’ μπαίνουν παντού.»

Η μόδα εξαπλώθηκε σ’ όλη τη χώρα. Ο καθένας σπιουνεύοντας τον άλλο για «Φαντίκο» έκανε με σιγουριά τη δουλειά του. Οι σπιτονοικοκύρηδες για να πετάξουν έξω τους νοικάρηδες και να νοικιάσουν πιο ακριβά το σπίτι τους κολλούσαν τη ρετσινιά: Αυτός είναι «Φαντικοϊστής». Και οι νοικάρηδες που ήθελαν να καθίσουν τζάμπα, έλεγαν κι αυτοί με τη σειρά τους: Αυτός είναι «Φαντικοϊστής». Ο μπακάλης στο μουστερή του και ο μουστερής στον μπακάλη πετούσαν ο ένας του άλλου: «Είσαι Φαντικοϊστής». Για να σώσει ο καθένας το τομάρι του, προτού τον προλάβει ο άλλος, τον κάρφωνε με την καταγγελία: «Αυτός είναι ο Φαντικοϊστής». Κερδισμένος έβγαινε όποιος προλάβαινε. Έτσι στη χώρα αυτή ο χαφιεδισμός έδινε και έπαιρνε.

Ήρθε και η σειρά του σοφού συγγραφέα. Κάποιος έριξε τον πόντο: κι αυτός είναι «Φαντικοϊστής». Τα χρειάστηκε ο άνθρωπός μας. Δεν ήξερε τι να κάνει. Αν έλεγε: Δεν υπάρχει «Φαντικοϊσμός», είναι δικό μου παραμύθι, τι γινόταν η «σοφία» του; Αν πάλι αποτολμούσε να πει: Ναι, είμαι «Φαντικοϊστής» δεν θα του έμενε ρουθούνι»

Άρχισε να τσεβδίζει: «Εγώ, εγώ Φαντικοϊστής; Εγώ, ε; Εγώ»» Όλο μιξόκλαιγε. Ύστερα λύγισε τα γόνατά του, άρχισε ν’ ανοιγοκλείνει τα μάτια του, να τρεμουλιάζει το κεφάλι του και να φωνάζει «Χούτα – Χάτα -Χουπ. Χούτα – Χάτα – Χουπ»

1.-blu_thumb.gif

Το παρόν κείμενο που αναδημοσιεύω, το βρήκα στην ‘Πύλη για την Ελληνική γλώσσα”: http://www.greek-language.gr/greekLang/index.html

Port Arthur, Tasmania: Η“Old prison” της Judith Wright και το νησί των νεκρών


      Στην αρχή, ήταν το ποίημα “Old prison”  της Αυστραλής ποιήτριας Judith Wright. Είχα από καιρό στο νου μου να διαβάσω και πάλι κάτι δικό της και διάλεξα αυτό. Ήξερα ότι θα μου ήταν δύσκολο, όπως και μου είναι, μιας και δεν κατέχω τόσο καλά την αγγλική την γλώσσα και η δικιά της γραφή είναι τόσο γιομάτη από σύμβολα και ιδιωματισμούς και  ούτε έχω βρει ως τα τώρα ποιήματά της να έχουν αποδοθεί στην γλώσσα μας. ‘Όμως, με είχε τόσο γοητεύσει από τα άλλα της, οπότε και το προχώρησα. Και μετά, ήταν το ποίημά της που με ρούφηξε. Με τάραξε με το περιεχόμενό του και με γοήτευσε με τον τρόπο και την δύναμη της γραφής του. Τραγικό στο περιεχόμενο, σκοτεινό σαν την κόλαση που φτειάχνουν οι ανθρώποι, κι απ’ την άλλη τόσο υπέροχο στους συμβολισμούς και τις δυνατές εικόνες του. Κι είπα να τα μοιραστώ όλα τούτα εδώ.

      Και, τα λέω αυτά, γιατί, σαν το ξεκίνησα το ποίημα, βρέθηκα να ψάχνω και να αναζητώ ποια ιστορία, ποια γεγονότα του παρελθόντος κρύβονταν πίσω και αναμεσίς των λέξεών του. ’Έτσι, κι από το ποίημα έφτασα στο Port Arthur της Tasmania, σε αυτό το ποινικό κολαστήριο που ήταν ως το 1877 η φυλακή της “εσχάτης λύσης” για τους κατάδικους, και στο οποίο σιωπηρά αναφέρεται η ποιήτρια με το ποίημά της. Σε μια φυλακή, σαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί, ας πούμε, μοναχά που εδώ δεν τους σκότωναν οι Ναζί για να τους κάνουν σαπούνια. Εδώ, οι Βρετανοί ήταν που τους σκότωναν, μα αλλιώτικα. Αλλά, τους σκότωναν! Και, μετά, τους θάβαν’ στο νησί των νεκρών..Γλύτωσαν, βέβαια, εδώ, και μερικοί..Όχι εκείνοι που τους στέλναν’ αλλού να τους κρεμάσουν αλλά εκείνοι οι λίγοι που αντέξαν.. .Όμως, και αυτό το κολαστήριο του  Port Arthur συν άλλα εννιά παρόμοιά του στην Αυστραλία, κατέληξε να κηρυχθούν, όπως και τα  άλλα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Γερμανών Ναζί, μνημεία Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την Ουνέσκο και εξαιρετικά προσοδοφόρα για το Κράτος και την ντόπια Κοινωνία ως αξιοθέατα  και τόποι συγκέντρωσης τουριστών. Μάλιστα..

      Αν δεν έχει ένας τόπος να επιδείξει στην Ιστορία του κάτι το Ωραίο και Καλό, τότε δείχνει αυτό που έχει, τις φυλακές και τα κολαστήριά του..Αυτά και κάνουν σημαία τους.. Εδώ, οι γείτονές μας έκαναν σημαία τους τον ματοβαμμένο και παλουκομπήχτη Κόμη Δράκουλα κι είναι γιατί άλλη ιστορία δεν είχαν ως λαός. Μετά ειπώθηκαν Δάκες αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία….

      Οι Βρετανοί, όμως, ως οι τότε αποδιωγμένοι κατάδικοι από την Μ. Βρετανία, και πρώτοι έποικοι των νησιών της Τασμανίας μαζί με τους αξιωματούχους, τους δεσμοφύλακες  και τα λοιπά στρατιωτικά σώματα, βρήκαν στους τόπους που επέδραμαν και εποίκησαν, τους ιθαγενείς Αβοριγίνες (Aboriginals ). Ένα λαό με ιστορία και πολιτισμό από τους ανιστόρητους χρόνους, ίσως τον παλαιότερο λαό της γης. Και, τους πετσόκοψαν. Στην Τασμανία υπήρχαν 5000 έως και 10.000 Αβοριγίνες, σήμερα έχουν απομείνει στο νησί μόλις 300. Τους περισσότερους απ’ αυτούς οι Καταχτητές αξιωματούχοι και μη Βρετανοί τους μακέλεψαν, άλλους τους εξανδραπόδισαν ή τους εκτόπισαν σε άλλα νησιά, τους έκαναν δούλους τους έχοντάς τους ως res,  κι όσους απομείναν, τους εξολόθρευσαν οι αρρώστειες και τα μικρόβια που έφεραν οι δυτικοί…

glover(1)

Ένας πίνακας του Βρετανού ζωγράφου John Glover (1767-1849) που αποθανατίζει σκηνές της καθημερινότητας των απομεινάντων Αβοριγίνων στην Τασμανία. Όταν πέθανε το 1849, είχαν απομείνει μοναχά 40 στο νησί..

      Η σχεδόν εξάλειψη του ιθαγενούς πληθυσμού από τους Βρεττανούς, στην Τασμανία, διατεταγμένη σ’ ένα καιρό μάλιστα, επίσημα από τον κυβερνήτη του νησιού George Arthur (1824-1830) έχει περιγραφτεί από ορισμένους ιστορικούς ως πράξη γενοκτονίας. Μέχρι το 1879 είχαν, δεν είχαν ξεμείνει ζωντανοί  μόλις 40 Αβοριγίνες στο νησί.. Κάπως έτσι, άλλωστε τους σκοτώναν και οι Αυστραλοί ή τους κλείναν’ μετά στα δικά τους στρατόπεδα συγκέντρωσης για να τους εκπολιτίσουν..Τελικά, μόλις πρόσφατα, στις μέρες μας, οι Αυστραλοί και οι Τασμανοί άρχισαν να αποδέχονται την ύπαρξή τους στον τόπο τον δικό τους που οι ίδιοι με την βιά κατέλαβαν..Κι ακόμη,  όχι ισότιμα. Κακίες μου;;Αλήθειες, πάντως, είναι

     Τουλάχιστον, λέω, ας υπάρχουν κι αυτοί οι καταραμένοι τόποι, για να διδάσκει η ιστορία τους, στους τωρινούς και τους επερχόμενους  το : Ποτέ ξανά! Ας υπάρχουν, όπως και το ποίημα της Judith Wright φτειάχτηκε και υπάρχει,  για να δείχνουν σε μας, τους ανθρώπους, όσα δεν πρέπει να επιτρέψουμε να ξανασυμβούν..για να λεγόμαστε και να είμαστε άνθρωποι.

1.-blu_thumb.gif

      Ας ξεκινήσω εδώ, ανάστροφα. Από την ιστορία του τόπου και ας καταλήξω στο ποίημα. Δείτε το Port Arthour  της Tasmania, σήμερα:

Whole-site-aerial

Στο μπρος μέρος φαίνονται οι ερειπωμένες εγκαταστάσεις των Φυλακών, στο νησάκι επάνω αριστερά, το νησάκι των νεκρών.

ariel_site01Port Arthur

Κι εδώ, η θέα του Port Arhur από την θάλασσα. Eιδυλλιακός τόπος δεν μοιάζει, έτσι, όπως ξετυλίγεται στο πράσινο;

1-View-from-North-1860

Κι εδώ, σ’ αυτήν την εικόνα του έτους 1860, το Πορτ Άρθουρ στις δόξες του, ως ποινικό κολαστήριο και του διαβόλου τόπος

1. blu

374_w

      Δυο λόγια για τον τόπο, την Τασμανία: Η Τασμανία, αλλιώς «Tassie», είναι ένα νησί 240 χιλιομέτρων που βρίσκεται στα νότια της Αυστραλίας. Είναι ένα από τα ομόσπονδα κρατίδια (πολιτείες) της Αυστραλίας, που περιλαμβάνει το κυρίως νησί με πρωτεύουσα το  Hobart και τα γύρω του άλλα 334 μικρονήσια.. Οι δυτικοί πρωτάκουσαν τον Νοέμβρη του 1642 για το νησί από ένα Ολλανδό εξερευνητή, τον Άμπελ Γιανσζόον Τάσμαν (Abel Janszoon Tasman,‘ Αμπέλ Τάσμαν που πρωτοπήγε ως Ευρωπαίος τότε εκεί και το ονόμασε Van Diemen’s Land από το όνομα του χορηγού της εξερευνητικής αποστολής. Το νησί το κατοικούσαν από 40.000 περίπου χρόνια πριν, οι Αβορίγινες, που στην συνέχεια σχεδόν εξαλείφθηκαν, όπως αναφέρω πιο πάνω..

Το 1803 το νησί εποικήθηκε από Βρετανούς κατάδικους με τους φρουρούς και τους αξιωματούχους τους. Και ιδρύθηκαν σε αυτό το τόπο και στο νησί, στην άκρια του τότε γνωστού κόσμου, πολλές φυλακές- ποινικά κολαστήρια που γιόμιζαν από τους καταδικασμένους στην Μεγάλη Βρεττανία που ξαποστέλνονταν εκεί. Το 1825 ο τόπος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη αυτοδιοικούμενη  αποικία. Το 1825 εγκρίθηκε το  σύνταγμά του και άλλαξε το όνομα του τόπου σε Τασμανία, από το όνομα του Ολλανδού που πρωτοβρήκε το νησί. Το 1901, ο τόπος (το κυρίως νησί με τα άλλα μικρονήσια του) ανακηρύχθηκε ομόσπονδο κράτος της Αυστραλίας.  75.000 κατάδικοι στάλθηκαν σε αυτή την γη μέχρι το 1877 που έκλεισαν οι φυλακές. Αιματοβαμμένη η ιστορία του τόπου, διαβόητος τόπος βασανιστηρίων. Κόλαση επί της γης, τον αποκαλούσαν. Σήμερα, οι Τασμανοί τον προπαγανδίζουν ως τόπο αναγέννησης. Μπορεί και νάναι ή να γίνει..Πάντως, λεν’ τα φαντάσματα των αδικοχαμένων, εξακολουθούν ακόμη να εμφανίζονται στα ερείπια των φυλακών του Port Arthur.. Τα έκαναν, βέβαια, και αυτά, οι Τασμανοί,  αξιοθέατα μαζί με τα άλλα.

Κι όπως κι  ο ποιητής τους,  ο Oodgeroo Noonuccal, έλεγε :

 «Let no-one say the past is dead, the past is all about us and within»

Η Ιστορία του Port Arthour της Τασμανίας ως ανδρικής ποινικής φυλακή για παιδιά και ενήλικες.

Το Port Arthour  το 1830 ξεκίνησε να υπάρχει ως μικρός σταθμός ξυλείας. Δεν άργησε να μεταμορφωθεί ως τρομερός τόπος ποινικής φυλακής για άντρες και παιδιά, μετά τις φυλακές του νησιού Νόρφλοκ(Norfolk) που ήταν αβάσταχτης σκληρότητας και για πιο επικίνδυνους κατάδικους. Από το 1788  η Μ. Βρεττανία αδυνατώντας να εκτοπίσει τους καταδίκους της στην Αμερική λόγω του Πολέμου για την ανεξαρτησία της, τους μετέφερε ,από τότε και μετά, στις Αυστραλιανές αποικίες και στις φυλακές του νησιού του Νόρφολκ και της Τασμανίας. Οι κατάδικοι κατέφθαναν στο Port Arthour με πλοία

convicts transported to australia

κατάδικοι μεταφερόμενοι με πλοία στο Port Arthour

απευθείας από την Μ. Βρετανία κατά εκατοντάδες. Πολλοί απ’ αυτούς πέθαιναν από τις κακουχίες στο μακρύ ταξίδι πριν φτάσουν. ‘Άλλοι πνίγονταν μαζί με το πλοίο σαν ναυαγούσε. Και, τα ναυάγια ήταν πολλά.. Άλλους, τους έστελναν στο Νόρφολκ. Από το 1834 έφτειαξαν ξεχωριστές φυλακές για τους εφήβους και τα παιδιά. Σκληρές και απάνθρωπες οι φυλακές τους.. Είχαν ήδη φτειάξει και Εκκλησία, και εκκλησιάζονταν. Από το 1840 και μετά φτειάξαν’ στις φυλακές τα ξεχωριστά κελιά και βέβαια ένα νοσοκομείο για τους άρρωστους αλλά κι ένα άσυλο για όσους τρελλαίνονταν ή ονόμαζαν τρελλούς.  Ειδικά από τότε και μετά που έγιναν τα χωριστά κελιά, ο τόπος ονομάστηκε και επίσημα κόλαση!! Όσους, πλέον, κατάδικους δεν κατάφερναν οι φύλακες να «σπάσουν» στο Νόρφολκ, τους έστελναν για «τελική» επεξεργασία στο νησί της Τασμανίας, στο Port Arthour. Ετσι απαλλασσόταν το Κράτος της Μ. Βρετανίας από αυτούς και το νησί αυτό, στο λιμάνι του Πορτ Αρθουρ έγινε και επίσημα το κολαστήριο της «έσχατης λύσης».

Στην αρχή, έφτιαξαν οι ίδιοι οι κατάδικοι πρόχειρες παράγκες για να προστατευθούν από το τσουχτερό κρύο,  όπου και μέναν μαζικά σε αυτές. Κι έπειτα, οι ίδιοι οι κατάδικοι φτειάξαν με τα χέρια τους τις γρανιτένιες φυλακές τους. Και, πιο μετά, τα χωριστά κελιά για τον καθένα τους.

Τρόπος διαφυγής από το νησί δεν υπήρχε. Ο θάλασσα γύρω από το λιμάνι γιομάτη από καρχαρίες, παγωμένη, με βράχια κοφτερά και πανύψηλα (πάνω από 300μ) οι πέριξ ακτές (δείτε εικόνες) και σπηλιές – ρουφήχτρες πάνω στην ξηρά, στα βράχια και κάτω από την θάλασσα. Μια στενή και μοναδική λωρίδα στεριάς, το Eaglehawk, που επικοινωνούσε με την ενδοχώρα της Τασμανίας, φυλασσόταν νυχθημερόν από τους Βρεττανούς στρατιώτες και τα αιμοβόρα σκυλιά τους.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

   Οι κατάδικοι δούλευαν συνεχώς και κάτω από αβάσταχτες συνθήκες. Έσπαζαν γρανιτένιες πέτρες στα λατομεία για τα κτίσματα, τα έχτιζαν, έκοβαν δέντρα… Ειδικά, μάλιστα, με την τελευταία εξαναγκαστική βαρειά εργασία τους, έφεραν μεγάλα έσοδα στην Μεγάλη Βρετανία. Μέχρι το 1833 είχαν ολοκληρώσει το στρατόπεδο με τους πυργίσκους της φρουράς στον λόφο. Σήμερα, κάνουν ανασκαφές για να βρουν τα απομεινάρια εκείνης της πρώτης περιόδου, ώστε να τα κάνουν και αυτά αξιοθέατα.

       Στην περιοχή του  Πορτ Αρθουρ, κτίστηκαν περισσότερα από 30 κτίρια, ερείπια τώρα και πολλά ήδη στις μέρες μας ανακαινισμένα από μέρη των φυλακών ως τα σπίτια της εποχής που χρονολογούνται από την ίδρυση της φυλακής το 1830 μέχρι το κλείσιμό της το 1877. Την ξανάνοιξαν, βέβαια, την φυλακή αυτή, στο β’ παγκόσμιο πόλεμο όπου φυλάκισαν γύρω στους 500 Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου..Δεν έμαθα αν γύρισε κανείς τους πίσω..Κατά τη διάρκεια της περιόδου λειτουργίας της, περίπου 12.500 κρατούμενοι εκτίσανε ποινές και για πολλούς ήταν μια ζωντανή κόλαση.

    Η κύρια φυλακή των καταδίκων, γνωστή ως Penitentiary, βρίσκεται μπροστά στην προκυμαία και ολοκληρώθηκε το 1844. Στην πρώτη δεκαετία του λειτουργούσε ως σιτοβολώνας και αλευρόμυλος. Τον αλευρόμυλο τον κινούσαν για να λειτουργήσει  24 κατάδικοι με την δύναμή τους μοναχά..

treadmill

A treadmill in England. In Australia, convicts were 24, naked from the waist up.

                                      Πως να μην καταντήσουν φαντάσματα μετά;

Τα ξεχωριστά κελιά ( Τhe separate cells) 

      Το κτίριο Penitentiary ήταν τετραώροφο, ύψους 75 μέτρων. Οι δυο κάτω όροφοί του μετατράπηκαν σε 136 μονά κελιά και σε κοιτώνες για 513 κατάδικους. Η «μοντέρνα» φυλακή του Penitentiary όπως και ενός γειτονικού της κτιρίου, βασίστηκε στην ιδέα που είχαν στην Μ. Βρετανία οι William Crawford και του Joshua Jebb. Σύμφωνα με αυτήν, οι κατάδικοι έπρεπε να αποκτήσουν ξεχωριστά o καθένας τους, μεμονωμένα κελιά, να ονομάζονται με αριθμούς και όχι με τα ονόματά τους, να φορούν μάσκες στο κεφάλι τους και, κυρίως, να ζουν σε απόλυτη ησυχία. Οτι μόνον έτσι θα συμμορφώνονταν και θα μετάνιωναν για τα εγκλήματά τους.. Επίσης , ότι έτσι θα τους «έσπαγαν» ενώ στις άλλες φυλακές και με την σωματική βάσανο, τους σκλήραιναν πιο πολύ..Α! Τους επέτρεπαν- δεν ξέρω να πω κάθε πότε- και να ασκούνται, βγαίνοντας σε επίσης απομονωμένο χώρο (ανακαινίστηκε ομορφοφτιαγμένος  και αυτός- δεν βρήκα  φωτογραφία του πριν), όπως και να πηγαίνουν στην εκκλησία αλλά μέσα σε κλειστά ερμητικά κουτιά κλεισμένοι και μακρυά από όλους τους άλλους..

      Δηλαδή, από τότε το 1840 και με τις ιδέες αυτές, σηματοδότηθηκε η αρχή για την αλλαγή της ποινικής μεταχείρισης, από την σωματική βία με τις βουρδουλιές, τις σιδεροδέσμιες περιβολές στα πόδια και στα χέρια κλπ,  στην ψυχολογική βία ως μέθοδο τιμωρίας,  δήθεν σωφρονισμού. Το άσυλο για τους παράφρονες, τυχαία το’ χτισαν δίπλα στα κελιά αυτά , λέτε;

      Ετσι, έκλεισαν τους κατάδικους, τον καθένα τους στο δικό του κελί εμβαδού 136 τετραγωνικών μέτρων, τους φόρεσαν ολουνών κουκούλες μόνιμες και τους κλείδωσαν στην σιωπή. Μέχρι που οι φύλακες επικοινωνούσαν μεταξύ τους με τα χέρια για να μην ακούγονται, μέχρι που, λένε, φορούσαν παντούφλες, για να μην ακούν τα βήματά τους οι κατάδικοι.. Αυτό ήταν το λεγόμενο σύστημα σιωπής «‘Silent System’  Κάτι σαν τα «λευκά» κελιά απομόνωσης της Μπάαντερ-Μάινχοφ στην Γερμανία, μου’φερε στον νου, ο,τι διάβασα.. Μόνο που αυτά εδώ της φυλακής του νησιού, δεν είχαν φως, ούτε στοιχειώδες εύρος, ούτε τουαλέτα, ούτε καν εξαερισμό..Μερικά τα ανακαίνισαν- ομορφοφτιάχνοντάς τα επίσης- δείτε τα-, άλλα δείτε τα όπως ήσαν παλιά.. Οι περισσότεροι κατάδικοι ανέπτυξαν ψυχικές αρρώστειες από την απουσία του φωτός και του ήχου..Δείτε τα στις φωτογραφίες μαζί με τα άλλα ακόμη ερειπωμένα κτίσματα της φυλακών:

two-prisoner-cells-in-the-main-penitentiary-building-1857-port-arthur-historic-site-tasmania-australia-note-that-each-cell-is-barely-big-enough-for-a-cot-and-there-was-no-heating-i

δυο απ’ τα «ξεχωριστά» κελιά στο port-arthur, χτίστηκαν το 1857,  Τι χωράει το καθένα τους; Εκείνη η σιδεριά στήριζε το ταβάνι για τ’ άλλα του πάνω ορόφου.Αυτά έχουν παράθυρα.Τα υπόλοιπα, τα εσωτερικά, όχι

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

         Επίσης , άλλη μέθοδος τιμωρίας, ήταν η στέρηση φαγητού. Όποιος ήταν υπάκουος,, είχε φαγητό και καπνό..Οι άλλοι , όχι. Ο κατάδικος  J.F Mortlock έγραψε το 1864:

«All the evil in his nature (and who is without any) had been developed and nourished by harsh and cruel treatment, kindling, perhaps, a revengeful feeling against all mankind – a feeling, often the cause, in Australia at a future period, of the barbarous murder of innocent individuals.»

 “ In many ways Port Arthur was the model for many of the penal reform movement, despite shipping, housing and slave-labour use of convicts being as harsh, or worse, than others stations around the nation.”Wikipedia

και καθ’ όσον αφορά στην ανακήρυξη των φυλακών του Port Arthur ως μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την Ουνέσκο το 2010:

«In July 2010, a total of 11 Australian convict sites were inscribed on the UNESCO World Heritage List, five of which are found in Tasmania. The sites are recognised as «the best surviving examples of large-scale convict transportation and the colonial expansion of European powers through the presence and labour of convicts».

The Tasmanian sites are Port Arthur Historic Site and the Coal Mines Historic Site on the Tasman Peninsula; the Cascades Female Factory in South Hobart; Darlington Probation Station on Maria Island; and Woolmers and Brickendon Estates near Longford.»

1.-blu_thumb.gif

-isle-of-the-dead, Convicts were buried on the southern or lower half of the island. No tombstone or other mark were to be placed at the head of any convict graves,

      Εδώ, βλέπετε, το νησί των νεκρών ( island of deads). Βρίσκεται έξω από το λιμάνι του Πορτ Άρθουρ και εκεί μεταφέρονταν και  θάβονταν οι νεκροί των φυλακών του. Πολύ μικρό νησάκι, μια πιθαμή τόπος που όλο και το διαβρώνει η θάλασσα. 1646 κατάδικοι, λένε, θάφτηκαν εκεί, χώρια από τους φύλακες. Στην κορυφή του νησιού ταφήκαν μοναχά οι φύλακες και εκεί μοναχά υπάρχουν ταφόπλακες. Αυτός ήταν ο Κανόνας. Στην κάτω ζώνη, είναι θαμμένοι οι κατάδικοι, χωρίς ταφόπλακα, χωρίς τ’ όνομά τους πουθενά..Κι αυτός ένας άλλος Κανόνας.

1. blu

      Ας μην πω άλλα.. αλλά ας δείξω, τουλάχιστον, τις φωτογραφίες μερικών καταδίκων, κάμποσων φυλάκων της φυλακής, μα και την φωτογραφία ενός από τους μακροβιότερους και σκληρότερους διοικητές των φυλακών: τον James Boyd, Commandant of the Port Arthur prison site (1853 – 1871). ‘Ετσι, επειδή  τώρα οι Τασμανοί απολογούνται γιατί εξέθεσαν δημόσια τις φωτογραφίες των καταδίκων..Και αυτό, γίνεται στις μέρες μας. Δείτε τις:

nevinsconvicts1

1874, Πίνακας καταδίκων (photo T. J. NEVIN)

1.-blu_thumb.gif

Και δείτε τώρα και το υπέροχο ποίημα της Judith Wright » Old prison» που αναφέρεται ακριβώς σε αυτήν την φυλακή των κολασμένων σε αυτήν την ζωή, στην φυλακή του  Port Arthur της Τasmania, πολιτείας της Αυστραλίας.

The rows of cells are unroofed, 

a flute for the wind’s mouth, 

who comes with a breath of ice 

from the blue caves of the south. 

 

O dark and fierce day: 

the wind like an angry bee 

hunts for the black honey 

in the pits of the hollow sea. 

 

Waves of shadow wash 

the empty shell bone-bare, 

and like a bone it sings 

a bitter song of air. 

 

Who built and laboured here? 

The wind and the sea say 

-Their cold nest is broken 

and they are blown away- 

They did not breed nor love, 

each in his cell alone 

cried as the wind now cries 

through this flute of stone.

 Και εδώ, η «απόδοση» στην ελληνική του ποιήματος από μένα. Οποιαδήποτε υπόδειξη διόρθωσής της, δεκτή:

Οι σειρές των  ερειπωμένων κελιών

ένα φλάουτο για το στόμα τ’ ανέμου,

που’ ρχεται με παγωμένη ανασαιμιά

από τις μπλε σπηλιές του νότου

 

Ω σκοτεινή και ανταριασμένη μέρα:

Ο άνεμος σαν άλλη αγριεμένη μέλισσα

   που ψάχνει για το μαύρο μέλι*

στις σπηλιές της  κοίλης**θάλασσας

 

Κύματα σκιάς ξεπλένουν

το αδειασμένο από τα γυμνωμένα κόκκαλα κελί

κι  αυτή σαν ένα κόκκαλο τραγουδάει

ένα πικρό τραγούδι τ’ αέρα.

 

Ποιός έχτισε και δούλεψε βαριά εδώ;

     Ο άνεμος και η θάλασσα λέν’

   -Η κρύα τους φωλιά χαλάστηκε

και αυτοί  σκορπιστήκαν μακρυά-

 

 Δεν είχαν γεννήματα, ούτε αγάπη

ο καθείς  στο κελί του μοναχός

θρήνησε σαν πως και ο άνεμος τώρα κλαίει

 μέσα από αυτό το πέτρινο το φλάουτο

1.-blu_thumb.gif

Σημειώσεις: 1. black honey = μαύρο μέλι: Αναφέρεται στο ομώνυμο φυτό black honey με το επιστημονικό όνομα Melianthus comosus που φυτρώνει και εκεί  σε υψόμετρο 2.000 μέτρων από την θάλασσα και παράγει πλούσιο μαύρο νέκταρ. Τα έντομα «τρελαίνονται» για το λουλούδι αυτό και το ψάχνουν με ανυπομονησία..

2. H κοίλη θάλασσα δημιουργείται από ένα πολύ ψηλό κύμα. Το κύμα σηκώνεται σε μεγάλο ύψος και μέχρι το κατώτερο σημείο του δημιουργείται μια μεγάλη κοιλότητα. Οι ναυτικοί το ονόμαζαν » η τρύπα» της θάλασσας». Συνήθως, πρόκειται για ένα μοναχό κύμα. Μπορεί, όμως νάναι και τρία συνεχόμενα Τότε τα λένε «Τρεις αδελφές» Έχουν χαθεί καράβια και καράβια εξ αιτίας τους. Τώρα, φαντασθείτε την εικόνα που μας φέρνει η ποιήτρια. Το κύμα νάναι τόσο ψηλό που να αφήνει ορατές και λεύτερες τις σπηλιές για ψάξει μέσα τους  η μέλισσα για το λουλούδι. Τρέλα! Κι αν λάβουμε υπ όψη ότι το λουλούδι αυτό το συναντάμε σε υψόμετρο 2.000 μέτρων… Ε! Το κύμα το τεράστιο είχε αδειάσει την θάλασσα μπροστά του..Και, να η Κόλαση!

Οι πηγές μου, αν θέλετε επιπρόσθετες πληροφορίες:

http://judithwrightcentre.com/who-was-judith-wright

judith-wright-01

judith Wright (31/5/1915 – 25/6/2000). H Μεγάλη Αυστραλή ποιήτρια

http://nationalunitygovernment.org/content/tasmania-timeline-history-first-nations-people

https://www.wikiwand.com/en/Colony_of_Tasmania

http://www.tasmaniatopten.com/lists/significant_events.php

http://www.convictcreations.com/history/punishments.html

http://www.portarthur.org.au/

http://www.nla.gov.au/events/doclife/brady.html

http://www.abc.net.au/news/2011-06-04/century-old-port-arthur-prison-diary-found/2745462

http://www.thefamouspeople.com/profiles/judith-wright-107.php

Alfred Bock & Thomas Nevin at Port Arthur 1860s

https://thomasnevin.com/archives/, http://portarthur.org.au/history/