Το λυχνάρι που πήγε χαμένο


πενασα γρ, κα οκ δκατ μοι φαγενE-010 (2)

δψησα, κα οκ ποτσατ με,

ξνος μην, κα ο συνηγγετ με,

   γυμνς, κα ο περιεβλετ με,   ἀσθενς κα ν φυλακή κα οκ πεσκψασθ με.

ττε ποκριθσονται ατ κα ατο λγοντες·

κριε, πτε σε εδομεν πεινντα διψντα ξνον

γυμνν σθεν  ν φυλακ, κα ο διηκονσαμν σοι; 

1.-blu.gif   Ravi-Varma-Painting-Lady-With-The-Lamp-3.jpg   

 Απάνω στην ερημική πλαγιά της ακροποταμιάς, 

ανάμεσα στα χόρτα τα ψηλά,τη ρώτησα: 

---

«Κόρη! Πού τραβάς,σκεπάζοντας με την ποδιά σου τη φλόγα του λύχνου σου; Το σπίτι μου είνε σκοτεινό και έρημο· δάνεισέ μου το φως σου».

Σήκωσε μια στιγμή σε μένα τα σκοτεινά της μάτια και με ατένισε στο σούρουπο της βραδειάς.

«Ήρθα κατά το ποτάμι», μούπε, για να εμπιστευθώ στο ρέμα το λυχνάρι μου, όταν σβύση η τελευταία του ήλιου αναλαμπή»

---

Στη σιγαλιά του πυκνωμένου σκοταδιού, τη ρώτησα.

---

«Κόρη! Όλα τα φώτα σας είνε αναμμένα. Πού πας, λοιπόν, με το λύχνο σου;

Το σπίτι μου είνε σκοτεινό και έρημο, δάνεισέ μου το φως σου».

«Ήρθα», μου ‘πε σε λίγο, «ν’ αφιερώσω το λύχνο μου στον ουρανό».

---

 Και στάθηκα εκεί, κοιτάζοντας με μελαγχολία 

το αδύνατο εκείνο φως, ανώφελα να χωνεύη στην έρημο.

---

Στα σκοτάδια της νύχτας της βαθειάς κι’ αφέγγαρης, τη ρώτησα.

---

 «Κόρη! Τι ζητάς, λοιπόν, κρατώντας, έτσι το

λύχνο σου απάνω στην καρδιά σου; Το σπίτι μου

 είνε σκοτεινό και έρημο· δάνεισέ μου το φως σου».

 Μια στιγμή σταμάτησε και σκεπτική με κοίταξε

 μέσα στο σκοτάδι.

 «Έφερα το φως μου», είπε, «για να λάβω κι’

 εγώ μέρος στη «Γιορτή των Φαναριών».

--- Και στάθηκα και κοίταζα με λύπη το μικρό

λυχνάρι να χάνεται ανώφελα μέσα στα πάμπολλα

φώτα της γιορτής.

  του Rabîndranâth Tagore

(Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ)

από την ποιητική του συλλογή

গীতাঞ্জলি, Gitanjali «Γιταντζαλί» (Λυρικά Αφιερώματα),1910, σε μετάφραση Κ. Τρικογλίδη.

1.-blu.gif

2ΒΙΒΛΙΑΣημειώσεις

1.Το πρώτο κείμενο είναι απόσπασμα από το Κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο , 25, 31-39

2.Ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ 1861-1941), υπήρξε ο Μεγάλος  Ινδός ποιητής,  συνθέτης, συγγραφέας και φιλόσοφος, στιχουργός, τραγουδιστής, ζωγράφος, από την φυλή των RabindranathTagore_185_ABengali, γεννημένος στην Καλκούτα της τότε Βρετανικής Ινδίας όπου και πέθανε.. Μια πολυσήμαντη, μοναδική και εξαίσια προσωπικότητα διεθνούς ακτινοβολίας και κύρους, κοσμογυρισμένος και με σημαντικές σχέσεις με άλλους εξαιρετικούς Λογοτέχνες και ποιητές παγκόσμιας εμβέλειας και πρόσωπα διεθνούς κύρους: όπως ο Γκάντι, Albert Einstein, ο William Butler Yeats, ο Henri Bergson, Robert Frost, George Bernard Shaw, H.G. Wells, and Romain Rolland. Charles F. Andrews, Ezra Pound, Robert Bridges, Ernest Rhys, Thomas Sturge Moore, ο Paul Thomas Mann  και πολλοί άλλοι.

Ήταν ο άνθρωπος που για το ποιητικό του έργο κέρδισε το βραβείο Νόμπελ στην λογοτεχνία το 1913,  και συγκεκριμένα για την μεταφρασμένη από τον ίδιον στην αγγλική γλώσσα ποιητική του συλλογή με τ’ όνομα Gitanjali: Song Offerings  που πρωτοδημοσιεύτηκε στο Λονδίνο τον Νοέμβρη του 1912.  Ο λόγος που μεταξύ άλλων ανέφερε η Σουηδική Επιτροπή για την επιλογή της στο πρόσωπο του Ρ. Ταγκόρ ήταν: «because of his profoundly sensitive, fresh and beautiful verse, by which, with consummate skill, he has made his poetic thought, expressed in his own English words, a part of the literature of the West» Ήταν ο πρώτος μη Ευρωπαίος και Ασιάτης λογοτέχνης που έλαβε αυτό το βραβείο.

Einstein_Tagore_1.jpgΣπουδαίοι ποιητές άλλων χωρών, τιμώντας τον Ρ. Ταγκόρ μετέφρασαν τα ποιήματα της συλλογής του στην γλώσσα τους, όπως για παράδειγμα η  Anna Akhmatova  και ο Boris Pasternak στα ρωσικά, ο Juan Ramón Jiménez στα Ισπανικά και πολλοί άλλοι.

 Ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ήταν επίσης αγγειοπλάστης και παράλληλα καθηγητής φιλοσοφίας, όπως  και 

tagore-61 (2)
       ζωγραφικός πίνακας του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ

εκείνος που το 1921 ίδρυσε  το Κολέγιο Visva-Bharati στην Δυτική Βεγγάλη της Ινδίας ως έκφραση του οικουμενισμού Βραχμανισμού (Brahmo) στο οποίο και δίδασκε και που μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας το 1951,  έγινε Πανεπιστήμιο.. 

‘Έγραψε οκτώ μυθιστορήματα και τέσσερις νουβέλες, τα τραγούδια που έγραψε υπερβαίνουν τα 2.500 και ήταν ένας παραγωγικός ζωγράφος. Οι μουσικές του συνθέσεις επιλέχτηκαν από δύο έθνη {της Ινδίας και του Μπαγκλαντές (σημερινό Πακιστάν)} και ενέπνευσε τον εθνικό ύμνο επίσης, της Σρι Λάνκα. 

Ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ δεν υπήρξε μοναχός ή ιερέας,  κι όμως τιμάται ως άγιος στην Ινδία.  Ήταν μέλος της  μονοθεϊστικής αίρεσης Brahmo Samaj της κάστας (Brahmin) Βραχμάνων του Ινδουϊσμού μα είχε αναπτύξει και την δικιά του φιλοσοφία, εστιασμένη στον άνθρωπο, την οποία και διέδωσε με τις περιοδείες και τις διδασκαλίες του σε όλο σχεδόν τον κόσμο. Ήταν επίσης, ο άνθρωπος  εκείνος που στην κηδεία του τον κατευόδωσαν Χριστιανοί, Μωαμεθανοί, Βουδιστές και Ινδουϊστές, πλήθος λαού..Ήταν ένα προσκύνημα σε εκείνον..

Για τις αρχές της αίρεσης Brahmo Samaj και τα της Πίστης του Ταγκόρ, ιδωμένη από τους Ινδουϊστές, δείτε εδώ:

https://www.hinduismtoday.com/modules/smartsection/item.php?itemid=1483

https://www.mindmeister.com/1087673121/, περί Ινδουϊσμού τινα.

Το 1883 παντρεύτηκε την 10χρονη Mrinalini Devi, Bhabatarini, 1873-1902 (αυτή ήταν μια κοινή πρακτική εκείνη την εποχή). Τέσσερις μήνες μετά τον γάμο του, αυτοκτόνησε η γυναίκα του αδελφού του, η Kadambari Devi, με την οποία είχε αναπτύξει μια ισχυρή, μάλλον αμφιλεγόμενη σχέση που τον είχε επηρρεάσει. Ήταν εκείνη που τον ενέπνεε στην ποίησή του. Ο θάνατός της του επέφερε βαρύ κλονισμό και περιήλθε σε κατάθλιψη από την οποία έκανε έτη να συνέλθει. Με την σύζυγό του απέκτησαν μαζί πέντε παιδιά, τa δύο εκ των οποίων έχασαν τη ζωή τους στην παιδική ηλικία.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τον Ταγκόρ στην Αγγλική Βικιπαίδεια  όπως επίσης και ένα ενδιαφέρον άρθρο γιαυτόν από την Σταυρούλα Γ. Τσούπρου στην Ελευθεροτυπία

3. Για την ποιητική του συλλογή Gitanjali «Γιταντζαλί» (Λυρικά Αφιερώματα) της  αγγλικής έκδοσης για την οποία ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ  έλαβε το Νόμπελ:

 Ο Ιρλανδός ποιητής William Butler Yeats (Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς), ένθερμος υποστηρικτής και θαυμαστής της ποίησης του Ταγκόρ ήταν εκείνος που έγραψε την εισαγωγή στην δεύτερη αγγλική έκδοση της συλλογής του Gitanjali Song Offerings« Γιταντζαλί» (Λυρικά Αφιερώματα), 1913.  Διαβάστε την, αν θέλετε, πατώντας εδώ

Η αυθεντική συλλογή των ποιημάτων της συλλογής είναι γραμμένη στην Βεγγαλική γλώσσα,  αποτελείται από 103 με 157 ποιήματα και πρωτοδημοσιεύτηκε στην Ινδία το 2010 ενώ η μεταφρασμένη από τον ίδιον τον Ταγκόρ στα αγγλικά, στην Αγγλική έκδοση του 2012 αποτελείτο από 103 ποιήματα εκ των οποίων τα 53 ποιήματα προέρχονταν από την παραπάνω συλλογή και τα άλλα 50 ποιήματα ήσαν  επιλογές του Ταγκόρ από το δραματικό του έργο Achalayatan  και από άλλες οκτώ προηγούμενες ποιητικές του συλλογές {Gitimalya (17 ποιήματα), Naivedya (15 ποιήματα) και Kheya (11 ποιήματα)}.

Ας σημειωθεί εδώ οτι η Λέξη gitanjali είναι σύνθετη και αποτελείται από την λέξη «geet»=τραγούδι και την λέξη «anjali»= αφιέρωμα. Θα μπορούσε να μεταφραστεί στα αγγλικά  «An offering of songs» αλλά η λέξη για το offering, anjali, είναι λέξη λατρευτικού χαρακτήρα, πχ. ένα αφιέρωμα στον Θεό (πως όταν εκπληρώνουμε το τάμα μας). οπότε ο τίτλος της συλλογής θα ήταν πιο σωστό να είναι «prayer offering of song».

Και, εν τέλει, ας πω οτι η ΟΥΝΕΣΚΟ είχε συμπεριλάβει στον κατάλογο των αντιπροσωπευτικών έργων  (UNESCO Collection of Representative Works) το οποίο αφορούσε σε πρόγραμμα μετάφρασης λογοτεχνικών κειμένων της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας και ήταν ενεργό από το 1948 έως το 2005, τα ποιήματα και έργα του Rabindranath_Tagore.Ch1D0iQWUAAHJH3 (2)

https://www.wikiwand.com/en/Rabindranath_Tagore

http://www.radioswissclassic.ch/en/music-database/musician/17863053611bd7fcf5d4e6fab231fd79e0704/biography?app=true

https://en.wikisource.org/wiki/The_Philosophy_of_Rabindranath_Tagore

https://www.britannica.com/biography/Rabindranath-Tagore

Advertisements

Αναλογίες στο λευκό


«Μου αναλογεί το λευκό
Πρέπει να το καταλάβουμε ότι ο ποιητής π ο ι ε ί.
Εάν θέλει να βγάζει από μαύρο, μαύρο – λογαριασμός δικός του.
Αναλαμβάνει το βάρος της ευθύνης που αναλογεί στην ψυχή του.
Εμένα, όπως σας είπα και στην αρχή, μου αναλογεί το λ ε υ κ ό.
Και σας εξομολογούμαι πως η κατεργασία του λευκού μέρους της ψυχής είναι πιο σκληρή κι από του μαρμάρου.» (Οδ. Ελύτης)

Entre Noir Et Blanc by Patrick Ems (Switzerland)

Κι εγώ, προς το λευκό όλο κινάω, μα δεν το φτάνω.

Είναι που το μαύρο δεν μ’ αρέσει και το λευκό μου παραείναι παγωμένο
Έτσι, πάνω στο όριο όλο και γυροφέρνω..

Να, εκεί προς το ανοιχτό το γκρίζο.. Και όχι, πως φαίνεται..

Πότε το ντύνω το γαλανό τ΄ ουρανού που λιάζεται,

πότε τ’ ανοιχτοπράσινο σαν παίρνω από τα δάση,

πότε το ρόδινο τ’ αλαφριού από τις τριανταφυλλιές,  και,

πότε- πότε έπαιρνα, τ΄ ομολογώ, κι από το κόκκινο της φωτιάς που καίει τα πάντα.

.

Το τελευταίο το έκανα στην πάντα από καιρό,

είναι που μ’ αρέσουν πιότερο οι αποχρώσεις, αποφάσισα

Από κείνες μου ‘ρχονται και πιο πολλά τ’ αρώματα, ξέρετε

Είναι, βέβαια, και φορές που παίρνω κι από το βαθυμπλέ της ανοιχτής θάλασσας..

Ανάγκες αυτές; Αϊντε να τις αποβάλλω

 Πάντως, όλο και κινάω προς το λευκό από το γκρι,

Αυτή μου η θέση, αυτή μου κι η κατεύθυνση

Αυτό, είναι το γεγονός

Σαν ταξιδεύω.

seagull-flight-

ανοιχτό βιβλίο - ΑντιγραφήΑυτές οι σκέψεις μου, σαν διάβασα τις κουβέντες του ποιητή μας.. Υπέροχος στις αλήθειες του!

Από την μεριά μου, ου ποιώ, ας πω..Ακόμη παίρνω..Δεν είμαι ποιήτρια, απλά είμαι.

Η φωτογραφία έχει τον τίτλο “Entre Noir Et Blanc” και είναι του Ελβετού Patrick Ems

Σε τόνους του γκρι


Fan-Ho-Approaching-Shadow-1954-1 (1)

 Η ζωή είναι σε κίνηση είτε στο φως, είτε στις σκιές, είτε στο σκοτάδι.

Θα μπορούσε νάναι κι αλλιώς;

Fan-Ho-16

Άλλο κείνο που φαίνεται, άλλο εκείνο που είναι..

Θα μπορούσε νάναι και κάτι άλλο;

Fan-Ho-5 (1) Βαδίζουμε  πάνω στα βήματα άλλων που κάποτε βάδιζαν.

Θα μπορούσε νάναι και σύγχρονα;

butft3

Οι φωτογραφίες είναι του πολυβραβευμένου Κινέζου φωτογράφου Fan Ho (1931 – 2016)

Nuestra Señora de Las Lajas (Η Παναγία του Λας Λάγια) και “Το θαύμα του Θεού πάνω από την άβυσσο"


Ipiales (Colombia) - El Santuario de Las Lajas

Ήταν στα χρόνια της Μεγάλης Κολομβίας της Λατινικής Αμερικής όταν, κατά το έτος 1754,  λίγο έξω από την ορεινή πόλη  της και magangue-map-on-world-colombia-pinterest-and.pngσημερινής Κολομβίας με τ’ όνομα Ipiales, δηλαδή “ο τόπος των πράσινων σύγνεφων” γνωστή και ως η πόλη των τριών ηφαιστείων, η οποία βρίσκεται στις παρυφές των Άνδεων στα νότια σύνορα της Κολομβίας με το Εκουαδόρ και σε υψόμετρο 2.900 μέτρα πάνω από την θάλασσα, (όταν) συνέβη, λένε, κάτι που έμελλε να αλλάξει τον τόπο εκεί και την ιστορία του για όλες τις γενεές που ακολούθησαν από τότε και ως τις μέρες μας.

Και που αυτό το κάτι που συνέβη, καθώς λένε, τότε, έγινε στην συνέχεια ο μεγάλος θρύλος, μια ισχυρή παράδοση που μεταδίδεται έκτοτε από γενιά ως γενιά.

Τι ήταν, λοιπόν, εκείνο που λένε, πως είχε συμβεί τότε εκεί στα υψηλά άκρια του κόσμου;

Ακούστε τον θρύλο:

Τότε, στα μέσα του 1754, λένε, μια γυναίκα ιθαγενής της προκολομβιανής φυλής των caciqueς του Potosí, η María Mueses de Quiñones έχοντας μαζί της την οχτάχρονη κόρη της, την Ρόζα, η οποία ήταν από γεννησιμιού της κωφάλαλη,  ταξίδευαν πεζή έχοντας ξεκινήσει από το Ipiales όπου εκείνη εργαζότανε με σκοπό να πάνε στο χωριό της στο γειτονικό χωριό της, το Patosi.. Τότε και ενόσω βρίσκονταν έξω από τα βοσκοτόπια του Ipiales, σε ένα μέρος που ονομάζεται Las Lajas (πήρε το όνομά του από τους ομώνυμους ιζηματογενείς βράχους που μοιάζουν με επίπεδες πλάκες και που βρίσκονται μόνο στις εκεί Άνδεις)  και την ώρα που η μάνα με την κόρη περπατούσαν  στις βραχώδειςMaría_Mueses_con_Rosa (2) όχθες του αφρισμένου ποταμού Guáitara, μες στο φαράγγι, ξέσπασε ξαφνικά μια μεγάλη καταιγίδα.  Η μάνα πήρε στην πλάτη της το τρομαγμένο παιδί της και σκαρφάλωσε πιο ψηλά από τις όχθες του ποταμού καταφεύγοντας για να προστατευθούν σε μια φυσική σπηλιά με κάλυμμα από τις πλάκες του βουνού στην θέση Pastarán όπου και κρύφτηκαν περιμένοντας να περάσει η θύελλα.  Εκεί, και ενώ προσευχόταν φοβισμένη καθώς ήταν στην Παναγιά να τις βοηθήσει μετρώντας με το κομποσκοίνι της τις προσευχές της, ένοιωσε κάτι να την αγγίζει στον ώμο της και τότε ευθύς πρωτάκουσε κατάπληκτη την κωφάλαλη κόρη της, που στο μεταξύ σκαρφάλωνε παίζοντας στα βράχια της σπηλιάς, να της μιλάει καλώντας της να δει εκεί που της έδειχνε, ενώ της έλεγε: ¨”Mamita, vea a esta mestiza que se ha despeñado con un mesticito en los brazos Μανούλα, κοίτα αυτήν την (Κυρία) mestiza* που έχει πέσει κάτω κρατώντας με τα χέρια της ένα μικρό mestizo*”

Η μάνα σοκαρισμένη κύρια από το γεγονός ότι η κόρη της η κωφάλαλη μιλούσε, την πήρε στην αγκαλιά της και έφυγε τρέχοντας μες στην θύελλα για το Ipiales, δίχως να έχει δει,  εκείνη που της έδειχνε η κόρη της. Με το που έφτασε η Μαρία είπε στους ξαφνιασμένους γείτονές της για το πως είχε γενεί και η κωφάλαλη κόρη της είχε μιλήσει και  τι της είχε πει. Το γεγονός άρχισε να διαδίδεται παντού.

Μερικές ημέρες αργότερα, η Μαρία δεν μπορούσε να βρει την κόρη της οπουδήποτε. Με μεγάλη αγωνία, έψαξε παντού μα εις μάτην. Τότε, μέσα στην απελπισία της, σκέφτηκε πως ίσως η μικρή είχε ξαναγυρίσει σε εκείνη την σπηλιά που είχαν καταφύγει στην θύελλα, εκεί όπου είχε για πρώτη φορά μιλήσει..Με το που πήγε στην σπηλιά είδε με ανακούφιση και χαρά την κόρη της την Ρόζα. Η μικρή εκείνη την στιγμή έπαιζε με ένα μικρό αγόρι  ενώ δίπλα τους ήταν σκυμμένη μια Κυρία ντυμένη στ’ άσπρα.. Η Ρόζα κοιτάζοντας την μητέρα της, της είπε “Mamita, la mestiza me llama!” “Μανούλα, η κυρία με καλεί” Η Μαρία αναγνωρίζοντας ότι η Κυρία ήταν η Παναγιά, γονάτισε με δέος μπροστά της.  Φεύγοντας κατόπιν η Μαρία με την μικρή της κόρη αποφάσισαν να μην μιλήσουν για την παρουσία της Παναγίας και του γιού της, του Χριστού, στην σπηλιά. Φοβόταν ότι δεν θα την πίστευε κανείς. Στο καιρό όμως που ακολούθησε έπαιρνε την κόρη της και πήγαιναν εκεί κρυφά προσφέροντας στην Παναγία λουλούδια και ανάβοντας κεριά ως σημάδια της Πίστης τους και  της αφοσίωσής τους σ’ Εκείνη..

Πέρασε κάμποσος καιρός και μια μέρα η κόρη της η Ρόζα  αρρώστησε σοβαρά και πέθανε. Η μάνα τότε απαρηγόρητη κι απελπισμένη πήρε την νεκρή της κόρη και πήγε μες στην σκοτεινιά στην σπηλιά όπου κλαίγοντας με λυγμούς  ικέτευσε την Παναγιά να φέρει πίσω στην ζωή το πεθαμένο παιδί της..  Η ουράνια μητέρα εμφανίστηκε τότε και απευθυνόμενη στον μικρό της τον γιο, τον παρακάλεσε να της δώσει την χάρη να φέρει πίσω στην ζωή το παιδί. Έτσι και έγινε και αναστήθηκε η μικρή Ρόζα!. Ω τι μέγιστο θαύμα!  Για άλλη μια φορά, η Μαρία συγκλονισμένη από το θάμα της Παναγιάς, πήρε το αναστημένο παιδί της, την μικρή της Ρόζα, και έφυγε τρέχοντας πίσω στο σπίτι στο Ipiales. Έφτασε σπίτι στις 10:00 μ.μ. και, ανίκανη πια να κρατήσει σιωπή για ο,τι είχε βιώσει αλλά και για το ότι όλοι βλέπαν’ το παιδί νάναι ζωντανό, μίλησε για όλα τα θαυματουργά από την Παναγιά που είχαν συμβεί στο παιδί της και στην ίδια.. Ξεσηκώθηκε ο κόσμος όλος να δούνε το θαύμα…Τα νέα διαδόθηκαν σαν την αστραπή.

640px-Virgen_de_Las_Lajas     Με το πρώτο φως της αυγής, πλήθος κόσμου κίνησε για την σπηλιά. Έφτασαν εκεί στις έξι η ώρα το πρωί και ήταν η ημέρα της 16ης του Σεπτεμβρίου του έτους 1754. Είδαν από μακρυά ένα φως μεγάλο να φέγγει μες στο σπήλαιο φωτίζοντας κι όλο τον τόπο γύρω του. Μπήκαν μέσα άφωνοι από την συγκίνηση και τότε είδαν πάνω στον λείο βράχο στο βράχο που υψωνόταν στο βάθος της σπηλιάς την εικόνα της Παναγιάς να κρατάει με το ένα της χέρι στην αγκαλιά της τον μικρό Χριστό και στο άλλο  το απλωμένο να κρατάει ένα ροζάριο..

Την ονόμασαν Nuestra Señora de Las Lajas, η Παναγία του Las Lajas με το ροζάριο 

Για την Εικόνα της Παναγίας του Las Lajas

Η εικόνα βρίσκεται σε ένα λείο πέτρωμα του τοιχίου του φαραγγιού που έχει ύψος 3,20 μ.και ύψος 2,03  Η ίδια η εικόνα έχει διαστάσεις 1,80 μ.Χ1,22 μ.

Η Παναγία της πλάκας του βουνού  έχει μακριά μαύρα μαλλιά που χύνονται πάνω της, σχεδόν σαν ένα πέπλο. Η εικόνα με τα ζωντανά ακόμη και σήμερα χρώματά της δείχνει την Παναγία να φοράει ένα μακρύ κοκκινόχρυσο φόρεμα κάτω από ένα μπλε μανδύα διάστικτο με αστέρια, στην αγκαλιά της  με το ένα της χέρι να κρατάει τον μικρούλη Χριστό που φοράει επίσης ένα κόκκινο ένδυμα ενώ με το άλλο το απλωμένο της το χέρι να κρατάει ένα ροζάριο. Χρυσές ακτίνες απλώνονται γύρω από την Μαντόνα( Madonna)  ενώ η ίδια στέκεται σε ένα φεγγάρι.

Κάτω από την Παναγία, όπως φαίνεται στην εικόνα, στέκονται προσευχόμενοι γονατιστοί σε Εκείνην ο ‘Αγιος Φραγκίσκος με τον Άγιο Δομίνικο. Στον Άγιο Δομίνικο η Παναγιά φαίνεται να δίνει το ροζάριο ενώ ο μικρός Χριστός φαίνεται να δίνει στον Άγιο Φραγκίσκο ένα σκοινί.

ανοιχτό βιβλίο

{Έχει ειπωθεί από μερικούς πως οι Αγιοι Δομίνικος και Φραγκίσκος εμφανίσθηκαν μετά στην Εικόνα, με μόνο το αιτιολογικό ότι  στις πιο παλιές γραπτές αναφορές- δείτε παρακάτω- γινόταν λόγος για την θαυματουργώς αχειροποίητη Εικόνα της Παναγίας με το βρέφος χωρίς παράλληλη αναφορά και στα πρόσωπα των αγίων. Δεν έχω η ίδια διαβάσει ολόκληρα τα κείμενα αυτά και αδυνατώ να έχω γνώση επ’ αυτού, οπότε μπορεί να είναι και μια αυθαίρετη κακόβουλη φήμη. Σύμφωνα με την Ισπανική Βικιπαίδεια και επί τη βάσει ενός και μόνου κειμένου με τον τίτλο “Παραδόσεις και ντοκουμέντα” τέταρτη έκδοση στην Μπογκοτά  του 1950, πάνω στον μανδύα της Παρθένου υπάρχουν δύο γράμματα:τα  P και Β, για τα οποία ορισμένοι συγγραφείς έχουν προτείνει ότι μπορεί να αντιστοιχούν στα αρχικά του Ιερέως Fraile Pedro Bedon (1555-1621), επισκόπου του Τάγματος των Δομινικανών κατά την διάρκεια των ετών 1618-1621, ζωγράφου, ιεραπόστολου και περιηγητή σε όλες τις περιοχές αυτές. (δείτε στις σημειώσεις μου για τον ζωγράφο αυτόν και την Μαντόννα του της Σκάλας)  Προς αντίκρουση αυτού του ισχυρισμού άλλοι συγγραφείς επισήμαναν την αδυναμία των περί της εν λόγω πατρότητας καθ’ όσον θεωρούν εντελώς απίθανη τη διατήρησή της ως ζωγραφικού πίνακα σε εξωτερικούς χώρους όπως της σπηλιάς, επί  πάνω από 150 χρόνια έως ότου ανακαλύφθηκε στα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα, ενώ οι πιστεύοντες στα  περί της θαυματουργώς αχειροποιήτου εικόνας αντιτείνουν, ότι αυτό καταδεικνύεται με βάση τα ίδια τα φυσικά χαρακτηριστικά της, όπως ότι είναι σε πολύχρωμο ματ και το γεγονός ότι δεν έχει υποστεί καμμιά φθορά επί τόσους αιώνες είτε από τον καπνό των κεριών ή τα περιττώματα των εντόμων και των περιστεριών στο διάστημα που παρέμενε εκτεθειμμένη σε εξωτερικό χώρο. Πιο πρόσφατα, κατά το έτος 1995 ο εκεί ιερέας είπε ότι διέκρινε μεταξύ των γραμμάτων P και Β ένα μικρούλι  e οπότε κατ’ αυτόν, μπορεί τα αρχικά γράμματα να αντιστοιχούν στην φράση Pax et Bonum}

Ας σημειωθεί, ως διασταυρωμένο γεγονός, ότι τα στέμματα στις κεφαλές της Παναγίας και του Χριστού προστέθηκαν από τους πιστούς μετά, μάλλον κατά το 1951 όταν το Βατικανό δια του Πάπα Πάπα Πίου ΧΙΙ κήρυξε, κατά το τυπικό Ρωμαιοκαθολικό τελετουργικό, την Κανονική Στέψη (Coronación canónica) της Παναγίας του Las Lajas: https://www.wikiwand.com/es/Santuario_de_Las_Lajas

“In 1951 the Roman Catholic Church authorized the cult of the Nuestra Señora de Las Lajas Virgin, and it declared the sanctuary a minor basilica in 1954. With these clear signs of Vatican approval, the vision is one of several after the era of investigation of apparition claims (that is, after the investigations of Our Lady of Guadalupe apparitions in 1531) that have received the Church’s traditional approval without having been formally investigated” δείτε: http://miraclehunter.com/marian_apparitions/approved_apparitions/guaitara/index.html

Η εικόνα της Παναγίας με το βρέφος ήταν παντελώς άγνωστη, μέχρι που έγινε η παραπάνω ιστορία με την María Mueses de Quiñones και την κόρη της Ρόζα. Δείχνει, επίσης,  να αντιπροσωπεύει μια ευγενή Κυρία από μια απροσδιόριστη χρονικά περίοδο, το πιθανότερο μεταξύ του 16ου και 17ου αιώνα.

Το πως μια τέτοια εικόνα μπορεί να φτιάχτηκε σ’ εκείνη την σπηλιά χωρίς αυτό να γίνει αντιληπτό από οιονδήποτε, το ποιός μπορεί να ήταν αυτός και αν υπήρχε ποτέ τέτοιος, παραμένει ,ως τα σήμερα, ένα μυστήριο. Η Εικόνα δεν είναι ζωγραφισμένη αλλά μυστηριωδώς ενσωματωμένη στον βράχο.

Κάποιοι λέγανε περιφρονητικά πως οι Δομινικανοί ιερείς ήσαντε τάχατες εκείνοι που είχαν αναθέσει σε κάποιον άγνωστο έως σήμερα ζωγράφο να φτειάξει την εικόνα αυτή πάνω στον βράχο- παρά το ότι η εικόνα δεν δείχνει από πουθενά ότι πρόκειται περί ζωγραφικής- ώστε να ξεγελάσει τους  αφελείς ιθαγενείς για να προσηλυτιστούν στην Χριστιανική Πίστη. ‘Όμως, ήρθαν τα χρόνια που πρόσφατα επιστήμονες Γερμανοί Γεωλόγοι πήγαν στον τόπο, εξέτασαν την εικόνα, άνοιξαν τρύπες πάνω της, πήραν δείγματα πυρήνων από διάφορα σημεία της εικόνας και κατέληξαν ότι δεν υπάρχει χρώμα, καμία βαφή, ούτε άλλη χρωστική ουσία στην επιφάνεια του βράχου. Ότι τα χρώματα της εικόνας είναι τα χρώματα του ίδιου του βράχου. Και ότι το ακόμη πιο απίστευτο είναι  ότι ο βράχος είναι τέλεια χρωματισμένος σε βάθος πολλών ποδιών! «

Έτσι διαπιστώθηκε ότι η Εικόνα της Παναγίας του Las Lajas δεν είναι φτειαγμένη από χέρια ανθρώπινα, ούτε θα μπορούσε ποτέ να φτειαχτεί από άνθρωπο..Ότι είναι, δηλαδή, αχειροποίητος! Είχανε πει, λέει, εξ αρχής, πως Άγγελοι ήσαν εκείνοι που την φτειάξαν’.

( Ας σημειώσω εδώ, ως υπογράφουσα το άρθρο, ότι οι παραπάνω πληροφορίες  σε σχέση με την ιστορία, τον θρύλο αναφορικά με την Εικόνα της Παναγίας του Las Lajas βρίσκονται – με ελάχιστες διαφοροποιήσεις- σε όλες τις επίσημες ιστοσελίδες της καθολικής Εκκλησίας όπως και σε εκείνες των Φραγκισκανών και Δομινικανών ταγμάτων, πλην όμως- αν και το έψαξα- δεν έχω βρει ως τα τώρα τα ονόματα των ερευνητών Γερμανών γεωλόγων, που καθώς λένε, εξέτασαν την εικόνα, ούτε αντίγραφο του πορίσματός τους, ούτε το πότε έγινε αυτό. Η ασάφεια και η αοριστία αυτή σε όλα τα άρθρα που έχω μελετήσει ως τα τώρα με παραξένεψε και με κάνει πολύ σκεπτική. Μπορεί να υπάρχουν αυτά τα στοιχεία κάπου αλλού, θα συνεχίσω να τα αναζητώ και θα ενημερώσω το άρθρο μόλις τα βρω. Μέχρι τότε, κάθε συμβολή σας επί του θέματος θα είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη!}

Δείτε και τα όσα γράφει σχετικά με την εικόνα και την ιστορία της εδώ στην ιστοσελίδα του ο εβδομηνταδιάχρονος σήμερα μελετητής- ερευνητής Atila Sinke Guimarães ο οποίος έχοντας ως μέντορα τον επιφανή καθηγητή Πανεπιστημίου, στοχαστή, μελετητή, ερευνητή  δημοσιογράφο και ενεργό καθολικού τω θρήσκευμα  Plinio Correa de Oliveira συνταξίδεψε με αυτόν επί πολλά χρόνια ερευνώντας και μελετώντας επί των θρησκευτικών και άλλων σε σχέση με την Χριστιανική θρησκεία θεμάτων. Μεταξύ άλλων γράφει:” Historians and scientists are at a loss to explain this fabulous image on the wall of a South American cave. It may forever remain an enigma.”

Δείτε και στην επίσημη ιστοσελίδα της Καθολικής Εκκλησίας :http://thewandererpress.com/ από όπου το σχετικό απόσπασμα «Geologists from Germany bored core samples from several spots in the image. There is no paint, no dye, nor any other pigment on the surface of the rock. The colors are the colors of the rock itself. Even more incredible, the rock is perfectly colored to a depth of several feet!»

ανοιχτό βιβλίο

       Λίγες ώρες αργότερα μετά την εμφάνιση της Εικόνας της στις 16/9/1756, ο ιερέας Fray Gabriel Villafuerte έκανε την πρώτη θεία λειτουργία εκεί στην σπηλιά μπρος στην εικόνα της καιΑναπαράσταση του πρώτου ναού των πλακών αργότερα μέσα στο ίδιο έτος έφτειαξε μια μικρή πρόχειρη  από άχυρο και ξύλα εκκλησούλα εντάσσοντας σε αυτήν το σπήλαιο με την εικόνα της Μεγαλόχαρης.

       Ένας τυφλός ιερέας, ο Fray Juan  της εκκλησίας της Αγίας Γερτρούδης ταξίδεψε πεζή  επί οκτώ χρόνια (1756-1764) γυρίζοντας όλη την Μεγάλη Κολομβία και το Εκουαδόρ για να μαζέψει τόσα χρήματα ώστε να οικοδομήσουν μια στέρεα και μεγαλύτερη εκκλησία στη θέση της πρόχειρης καλύβας, αντίγραφο της οποίας βλέπετε στην δίπλα φωτογραφία.  Οι ταξιδιωτικοί  μάλιστα, λογαριασμοί και σημειώσεις που τηρούσε ο ιερέας Fray Juan  σε όλο αυτό το πολύχρονο ταξίδι του αποτελούν  έως σήμερα και την παλαιότερη καταγραφή γι΄ αυτόν τον ιερό τόπο και το θαύμα που συντελέστηκε εκεί.

        Με το που επέστρεψε ο Fray Juan  με τα μαζεμένα χρήματα και πήγε στο μικρό εκκλησάκι της Παναγίας του Las Lajas , ξαναβρήκε το φως του. Αυτό, λένε, ήταν και το δεύτερο θαύμα της Παναγίας.   Σε ανάμνηση αυτού του θαύματος, ένα άγαλμα του τυφλού ιερέα που τον εμφανίζει ρακένδυτο να ικετεύει για χρήματα ως ζητιάνος τοποθετήθηκε στον ιερό ναό της.

      Το 1853 ο συγγραφέας, εκπαιδευτικός, δημοσιογράφος και στη συνέχεια ο εκλεγμένος πρόεδρος της Κολομβίας, ο Σαντιάγκο Πέρεζ Μανοσάλβα ( Santiago Pérez Manosalva 1830-1900) περιέγραφε στο βιβλίο του με τον τίτλο » Σημειώσεις για ένα ταξίδι στο νότιο τμήμα της Νέας Γρανάδας το 1853 » για το παρεκκλήσι της Λας Λάγιος, όπου είχε δει την Εικόνα της Παναγίας με το βρέφος πάνω στην πλάκα ενός βράχου: https://www.wikiwand.com/es/Santuario_de_Las_Lajas.

Εκείνο το πετρόκτιστο παρεκκλήσι από πέτρα που περιέγραφε ο  Σαντιάγκο Περέζ το 1853 ήταν ο τρίτος κατά σειρά οικοδομημένος σε εκείνη την θέση ναός της Παναγίας του Λος Λάγιας. (δείτε παρακάτω)

ανοιχτό βιβλίο

Για τον Ιερό Ναό του Λας Λάγιας, “Το θαύμα πάνω από την άβυσσο” ( El santuario de Las Lajas, la maravilla del abismo)

51_-_Ipiales_-_Décembre_2008

Θεωρείται ένας από τους ωραιότερους ναούς στον κόσμο! Είναι ο σημερινός μεγαλεπίβολος ναός, ο αφιερωμένος στην Παναγία του Λας Λόγιας, Nuestra Señora de las Lajas στην Κολομβία. Βρίσκεται επτά χιλιόμετρα έξω από την πόλη Ipiales  του ΔήμουLasLajas2  Nariño, στο τομέα Nariño της νοτιοδυτικής Κολομβίας στα σύνορα με το Εκουαδόρ. Είναι κτισμένος σε γοτθικό ρυθμό μεταξύ των ετών 1926 και 1949 πάνω από το φαράγγι σε μια γέφυρα που εκτείνεται σε αυτό το φαράγγι και σε ύψος υπερ τα 100 μέτρα πάνω από τον ποταμό Guáitara που ρέει στο βάθος του φαραγγιού.

Η εκκλησία έχει σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να “κάθεται” πάνω στο βραχώδες τείχος του φαραγγιού και η «εικόνα» της Παναγίας πάνω στον βράχο του τείχους του φαραγγιού να αποτελεί τον κύριο βωμό της. (είναι ακριβώς πίσω και πάνω από την Αγία Τράπεζα)

Το ιερό της las Lajas, θεωρείται «το θαύμα του Θεού πάνω από την άβυσσο», και συγκλονίζει με την εικόνα του. Θυμίζει κάστρο των παραμυθιών έτσι όπως ορθώνεται πάνω από το κενό με τις αψίδες του να κοιτάνε στον ουρανό και ντυμένο με γκρίζα και λευκή πέτρα.

ΤΛος λόγιαςο Las Lajas Sanctuary είναι ένα μοναδικό ορόσημο που συνδυάζει θρησκευτική, αρχιτεκτονική και εικονογραφική αξία. Η τοξωτή γέφυρα των 30 μέτρων από τις δύο πλευρές του βαθιού φαραγγιού, η οποία ενώνει όλα τα κτίρια του ναού, δίνει σε αυτόν τον τόπο μια πανηγυρική και μεγαλοπρεπή εμφάνιση και απ’ όπου ανοίγει μια φανταστική θέα του φαραγγιού.

Ο εκθαμβωτικός αυτός ναός σχεδιάστηκε και ανεγέρθηκε από τον μηχανικό J. Gualberto Pérez  από το Εκουαδόρ ο οποίος έκανε και τα σχέδια της γέφυρας και από τον αρχιτέκτονα Lucindo Espinosa από το Pastaza του Nariño. Ο θεμέλιος λίθος που ευλογήθηκε για την ανέγερσή του τοποθετήθηκε την 1/1/1916 και ο ναός αποπερατώθηκε μετά από 33 χρόνια, τον Αύγουστο του 1949.

01-santuario-de-nuestra-senora-de-las-lejas

Κάθε χρόνο συρρέουν στον ναό αυτό χιλιάδες πιστών  από τις γύρω περιοχές και απ’ όλο τον Κόσμο.Οι περίοικοι περπατούν πεζή επί δώδεκα ώρες για να φτάσουν σε αυτόν και να προσκυνήσουν στην εικόνα της Παναγίας του βράχου. Πάνω στην επιφάνεια των βράχων του φαραγγιού μέχρι να φτάσουν στο ναό, είναι αναρτημένα χιλιάδες σημειώματα από τους πιστούς με προσευχές για να δεχθούν την ευλογία Της..

Las-Lajas-Sanctuary-tablets

Ο σημερινός Καθεδρικός Ναός της Παναγίας του Λος Λάγιος είναι ο τέταρτος κατά σειρ2er_Templo__Copy (1)ά ναός Της εκεί, σε αυτό τον τόπο. Μετά την πρώτη καλύβα που όρθωσε πάνω από την σπηλιά το 1754 ο ιερέας Fray Gabriel Villafuerte, στις 21 του Απρίλη 1769 ξεκινά με πρωτοβουλία του ιερέως Eusebio Navarro η κατασκευή του δεύτερου πιο στέρεου και μεγαλύτερου  Ναού που τελείωσε επτά χρόνια αργότερα. Αφορούσε στην ανέγερση ενός παρεκκλησιού φτειαγμένου από τούβλα και ασβέστη και τελείωνε με ένα θόλο στην κορυφή του. Δείτε τον:

 

3er_Templo__copia_CopyΣτην διάρκεια των ετών (1858-1893) ο υπάρχων ναός διευρύνθηκε με το παρεκκλήσι στην νοτιοδυτική του πλευρά σε σχέδια και εκτέλεση από τους αρχιτέκτονες Mariano Αulestia και Simón Atapuma μετά από πρωτοβουλία του Ισπανού ιερέως José Maria Burbano. Ο ναός αυτός διατηρήθηκε σε πλήρη λειτουργία επί ένα αιώνα και είχε προκαλέσει τον θαυμασμό όλων όσωνρίτο στάδιο τον αντίκρυζαν.

Δείτε τον:

ανοιχτό βιβλίοΣημειώσεις μου:

1) Το 1951 το Βατικανό θέσπισε την κανονική στέψη της Παναγίας του Las Lajas και το ιερό έγινε ήσσονος σημασίας Βασιλική από το 1954.
Το 1984 το Ιερό ανακηρύχθηκε Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της χώρας με απόφαση της Κολομβιανής κυβέρνησης.
Το 2006, η Εκκλησία της Παναγίας του Las Lajas ανακηρύχθηκε ως περιουσιακό στοιχείο εθνικού πολιτιστικού ενδιαφέροντος και προσδιορίστηκε η περιοχή επιρροής της.
Το 2007 το ιερό του Lajas θεωρείται ένα από τα 7 Θαύματα της Κολομβίας !.
Το Ιερό βρίσκεται, εξ αρχής έως και σήμερα, υπό τη φροντίδα και τη διαχείριση των
Φραγκισκανών αδελφών της Αμώμου Παναγίας  και οι θρησκευτικές τελετές γίνονται με την Ρωμαιοκαθολική λειτουργική ιεροτελεστία.

Το προσκύνημα των πιστών στο ιερό είναι μόνιμο, αλλά κατά το διάστημα της 15 και 16 Σεπτεμβρίου χιλιάδες προσκυνητές φθάνουν με τα πόδια μετά από ένα ταξίδι πεζοπορίας τουλάχιστον δωδεκάωρο : http://www.ipitimes.com/ll2009.htm

2) Ο θρύλος της εύρεσης της Εικόνας της Παναγίας μεταφέρεται εδώ σύμφωνα και άποψη του εκ Βραζιλίας επιφανέστατου καθηγητή, καθολικού στο θρήσκευμά και στην δράση του, Dr. Plinio Carrera de Oliveira ( 1908-1995), όπως αυτή η άποψή του καταχωρήθηκε και  διατηρήθηκε στα κείμενα του  εβδομηνταδυάχρονου σήμερα Atila S. Guimarães , όπως ήδη έχω αναφέρει πιό πάνω.: Https://www.wikiwand.com/en/Plinio_Corr%C3%AAa_de_Oliveira, 

Δείτε και: http://handmaidsoftheimmaculate.weebly.com/blog/the-story-of-las-lajas-the-rest-of-the-story

3) Η Μεγάλη Κολομβία: Ο όρος Gran Colombia  υιοθετήθηκε το 1819 από τη Δημοκρατία της Κολομβίας και χρησιμοποιείται σήμερα για το γεωγραφικό προσδιορισμό του Κράτους της από το 1819 έως και το 1831 ι οποίος κατελάμβανε μεγάλο μέρος της  Νότιοκεντρικής και Νότιας Αμερικής. Η Μεγάλη Κολομβία περιελάμβανε τα εδάφη της πρότερης ισπανικής Αντιβασιλείας της Νέας Γρανάδας, δηλαδή τη σημερινή Κολομβία, την Βενεζουέλα, τον Ισημερινό, τον Παναμά, το βόρειο Περού, την Γουιάνα και την βορειοδυτική Βραζιλία Ο όρος Gran Colombia χρησιμοποιείται από την ιστοριογραφία για να την διακρίνει από την σημερινή Δημοκρατία της Κολομβίας. 

4) Mestiza: Θηλυκό γένος της λέξης ο Mestizo, η mastiza, το mastizo = Είναι Ισπανική λέξη και προέρχεται από την λατινική λέξη mixticius, που σημαίνει την μιγάδα, την γυναίκα με αναμεικτη φυλετική ή εθνική καταγωγή. Ειδικά στην Λατινική Αμερική αναφέρεται για τις μιγάδες γυναίκες που προέρχονται από ανάμειξη Ιθαγενούς Αμερικανικής και Ευρωπαϊκής καταγωγής.

“ Mestizo (/mɛˈstiːzoʊ, mɪ-/;[ Spanish: [mesˈtiθo]) is a term traditionally used in Spain, Latin America, and the Philippines that originally referred a person of combined European and Native American descent, regardless of where the person was born. The term was used as an ethnic/racial category in the castasystem that was in use during the Spanish Empire’s control of their American and Asian colonies. Nowadays though, particularly in Latin America, Mestizo has become more of a cultural term, with culturally mainstream Latin Americans regarded or termed as Mestizos regardless of their actual ancestry, and with the term «Indian» being reserved exclusively for people who have maintained a separate indigenous ethnic identity, language, tribal affiliation, etc.Mestizo (/ mɛstiːzoʊ, mɪ – /;  ισπανικά: mestiθo): ”..είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται παραδοσιακά στην Ισπανία, στη Λατινική Αμερική και στις Φιλιππίνες, και αρχικά αναφερόταν σε άτομα που είχαν γεννηθεί με συνδυασμένη ευρωπαϊκή και ιθαγενή καταγωγή. Στην συνέχεια των χρόνων, ο όρος χρησιμοποιήθηκε ως εθνική / φυλετική κατηγορία, ως Casta,  κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας της ισπανικής αυτοκρατορίας στις αμερικανικές και ασιατικές αποικίες. Σήμερα, όμως, ειδικά στη Λατινική Αμερική, η λέξη Mestizo έχει γίνει περισσότερο πολιτιστικός όρος στους λατινοαμερικάνικους λαούς, οι οποίοι έτσι θεωρούνται ή ονομάζονται  όλοι τους, ως Mestizos, ανεξάρτητα από την πραγματική τους καταγωγή ενώ με τον όρο ‘indian’ προσδιορίζονται αποκλειστικά τα άτομα που έχουν διατηρήσει ξεχωριστή εθνοτική εθνική ταυτότητα, γλώσσα, φυλετική υπαγωγή, κλπ.

4) Λίγα για τον Ιστορικό ρόλο των Φραγκισκανών και Δομινικανών στην Κολομβία σύμφωνα με το τάγμα των Φραγκισκανών:   Στη δεκαετία του 1400 οι Φραγκισκανοί και οι Δομινικανοί ήταν οι πρώτοι ιεραπόστολοι που έφτασαν στην Κολομβία. Γεμάτοι από μεγάλο ζήλο έφεραν το ευαγγέλιο στους ιθαγενείς. Το 1525, η Ισπανία ξεκίνησε την κατάκτηση της χώρας και ίδρυσε την πόλη Santa Fe de Bogotá το 1538. Οι Ιερείς ήσαν εκείνοι που κατάφεραν να επιτύχουν την θέσπιση νόμων ώστε να αποτρέψουν την κακοποίηση των ιθαγενών από τους Ισπανούς καταχτητές.…’Όταν στην Κολομβία το εμπόριο των σκλάβων έφθασε σε ένα σημείο πυρετού στα μέσα της δεκαετίας του 1500, καθώς εκτιμάται ότι ένα εκατομμύριο Αφρικανοί μεταφέρθηκαν στην Καρθαγένη, ένα σημαντικό λιμάνι στην Καραϊβική στα βορειονατολικά πλευρά της χώρας, οι Ιερείς ήσαν εκείνοι που τους συνέδραμαν με όλες τους τις δυνάμεις…Σήμερα, η Κολομβία διατηρεί επί του παρόντος υψηλό (75%) καθολικό πληθυσμό και είναι γνωστή ως μία από τις πιο συντηρητικές χώρες της Νότιας Αμερικής, λένε οι Φραγκισκανοί αλλά και εγώ από την μεριά μου προσθέτω οτι η Κολομβία του 73% των καθολικών είναι σταθερά την τελευταία δεκαετία από τις χώρες που έχουν την υψηλότερη εγκληματικότητα και που συνεχώς φιγουράρουν στον κατάλογο των πιο επικίνδυνων χωρών για τον τουρισμό (!!)

Από την ιστοσελίδα των Φραγκισκανών:Ιt is noteworthy that St. Francis and St. Dominic had met and were friends while on earth and harbored a deep respect for each other.  These two saints are the founding fathers of the first two religious orders that brought the gospel of Jesus Christ to the country. St. Dominic, famous for propagating the rosary, at one time aspired to join St. Francis’ order but St. Francis counseled him to continue with his teaching way of life.  St. Francis then gave St. Dominic a Franciscan cord.  To this day, each of the orders celebrates the other founder father’s feast days”. “ Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Άγιος Φραγκίσκος και ο Άγιος Δομίνικος είχαν συναντηθεί και ήταν φίλοι ενώ ήταν στη γη και είχαν βαθύ σεβασμό ο ένας στον άλλο. Αυτοί οι δύο άγιοι είναι οι ιδρυτές των δύο πρώτων θρησκευτικών τάξεων που έφεραν το ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού στη χώρα (της Μεγάλης Κολομβίας). Ο Άγιος Δομίνικος, γνωστός για τη διάδοση του ροζαρίου, κάποτε φιλοδοξούσε να ενταχθεί στην εντολή του Αγίου Φραγκίσκου, αλλά ο Άγιος Φραγκίσκος τον συμβούλεψε να συνεχίσει τον τρόπο ζωής του. Ο Άγιος Φραγκίσκος έδωσε τότε στον Άγιο Δομίνικο ένα φραγκισκάνικο σχοινί.

Για την στενή σχέση του τάγματος των Δομινικανών και την Ιερά εξέταση, το ανηλεές θανατηφόρο κυνήγι των “μαγισσών”, τα φρικιαστικά βασανιστήρια των “αιρετικών” κ.α  κλπ δείτε μια θαυμάσια και εμπεριστατωμένη αναφορά στην ιστοσελίδα: https://chilonas.com/2016/02/18/httpwp-mep1op6y-36k/

5) Για τον ζωγράφο Bedon Fray Pedro (1555-1621): Ιερέας του Τάγματος των Δομινικανών. Γεννήθηκε το 1556 στο Κίτο, γιος του Ισπανικού Pedro Bedón και της Κρεολίδας Juana Díaz de Pineda. Το 1568 εισήλθε στο μοναστήρι του Santo Domingo. Το έτος 1576 πήγε Retrato_de_Fray_Pedro_Bedon_a_la_hora_de_su_muerte-atribuido_a_Tomás_del_Castilloστη Λίμα του Περού για να αποφοιτήσει στο Πανεπιστήμιο. Εκεί πήρε μαθήματα ζωγραφικής, από τον Mateo Pérez de Alesio . Το 1586 επέστρεψε στο Κίτο, όπου διορίστηκε καθηγητής των τεχνών, της θεολογίας, της φιλοσοφίας, της Λατινικής γραμματικής και της γλώσσας των Ίνκας, των επιστημών. Είχε μεγάλο ταλεντο στην ζωγραφική και υπέροχο πλούτο γνώσης. Περίπου το 1590 έφθασε στο Νέο Βασίλειο της Γρανάδας και εγκαταστάθηκε στην Santa fé της Bogotá. Βοήθησε τον Πρόεδρο Αντόνιο Γκονζάλες να εφαρμόσει το φόρο επί τριών αλκαμπάλων( =φόροι επί των πωλήσεων προς οικονομική στήριξη και της Εκκλησίας). Το 1593 ταξίδεψε στην Τούνχα. (= πόλη στα ανατολικά πεδία των κολομβιανών Άνδεων, στην περιοχή που είναι γνωστή ως Altiplano Cundiboyacense, 130 χλμ. Βορειοανατολικά της Μπογκοτά). “En 1594 asistió a un cabildo abierto en Tunja en donde manifestó que obligaba en conciencia el pago de las contribuciones.”  Προς το 1596 ίδρυσε την Αδελφότητα της Nuestra Señora del Rósario (Παναγίας με το ροζάριο) και άρχισε την κατασκευή του Παρεκκλησιού της. Ως ζωγράφος δημιούργησε πολλές εξαιρετικού κάλλους τοιχογραφίες με θρησκευτικά θέματα και εικόνες της Παναγίας σε διάφορες  μονές των Δομινικανών..Ειδικότερα για την βιογραφία του μπορείτε να δείτε: http://www.enciclopediadelecuador.com/personajes-historicos/fray-pedro-bedon/

Δείτε όμως εδώ, τώρα,  την περίφημη τοιχογραφία του που ζωγράφισε στα 1600 όπου απεικονίζεται η Παναγία της Σκάλας με το ροζάριο (Virgen de la Escalera) και η οποία τοιχογραφία του διατηρείται ακόμη στο μοναστήρι του Santo Domingo, Quito. όπου μεταφέρθηκε :

Σας θυμίζει κάτι προς το κοινό μήπως η τοιχογραφία της Virgen de la Escalera με την άλλη την τοιχογραφία της Nuestra Señora de Las Lajas, με το ροζάριο; Κι ας απέχουν μεταξύ τους,  η μια από την ώρα που ζωγραφίστηκε και η άλλη από την ώρα που ανακαλύφτηκε , 160 ολόκληρα χρόνια!! Δεν είναι φανταστικό;;virgen-de-la-escalera-fray-pedro-bedc3b3n

Ο Bedon Fray Pedro επέστρεψε  στο Κίτο το 1599

όπου και συνέχισε με το εικονογραφικό και αποστολικό του έργο.

Το 1600 ζωγράφισε για τη Δομινικανή Recolecta, αρκετές τοιχογραφίες με σκηνές της ζωής του ευλογημένου Enrique Susón (τώρα εξαφανίστηκε) και στο τείχος της υπόλοιπης κύριας σκάλας του μοναστηριού, εικόνα της Παναγίας του Ροδαρίου,

η οποία στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε Παρεκκλήσι της εκκλησίας του Santo Domingo.

Μέχρι το τέλος της ζωής του το 1621, ζωγράφιζε μινιατούρες τα βιβλία των χορωδιών του μοναστηριού του Santo Domingo.

 Ο παρακάτω πίνακας της Παναγίας του Λος Λάγιος με το ροζάριο αποδίδεται σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια του Εκουαδόρ στον ζωγράφο Bedon Fray Pedro χωρίς άλλα σχόλια

Fray_Pedro_BedonVirgen_de_Las_Lajas¨

Δείτε σχετικά: http://www.enciclopediadelecuador.com/personajes-historicos/fray-pedro-bedon/, http://www.fecitantiguedades.com/artistas/detalle/96/Bedon–fray-Pedro–Pintor-

Μερικές άλλες από τις πηγές μου:

https://wikivisually.com/wiki/Las_Lajas_Sanctuary

https://www.wikiwand.com/en/Las_Lajas_Sanctuary

https://feel-planet.com/las-lajas-sanctuary-colombia/

http://www.santuariolavirgendelaslajas.com/historia.html

http://narino.info/2016/09/13/la-historia-no-contada-de-la-imagen-de-la-virgen-de-las-lajas/

http://handmaidsoftheimmaculate.weebly.com/blog/the-story-of-las-lajas-the-rest-of-the-story

http://miraclehunter.com/marian_apparitions/approved_apparitions/guaitara/index.html

ο ζαβλακωμένος Αυτά!!! Ολίγα ή πολλά..τι να πω!

Ζαλίστηκα!! Μύθοι ή κι αλήθειες με ιστορικά ή μη,  ανάκατα .

.”Λέτε να ισχύει εκείνο  το “Λίθοι, πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα”  ή να έχουμε εδώ κάτι πολύ πολύ προσεκτικά τακτοποιημένo;

Όπως και να έχει, σημασία τελικά έχει η Πίστις!!!

                                         Δεν σχολιάζω άλλο ουδέν!

“Ουλαλούμ”, “Ulalume”


Renata Brzozowska Tutt'Art@ (29)

Ήταν σαν να σε πρόσμενα κυρά,
απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα,
κι έλεγα θάρθει απόψε απ’ τα νερά, κι’ από τα δάσα!

Θάρθει, αφού φτεράει μου η ψυχή,
αφού σπαρτάει το μάτι μου σαν ψάρι,
και θα μυρίζει ήλιο και βροχή και νειό φεγγάρι!…

Και να το κάθισμά σου συγυρνώ,
στολνάω την κάμαρά μου αγριομέντα,
και νά με κι’ όλας σου αρχινώ χρυσή κουβέντα:

πως να, θα μείνει ο κόσμος με το «μπα!»
που μ’ έλεγε τρελλό, πως είχες γίνει
ατμός και ―τάχα― σύννεφο θαμπό
μπρος στη σελήνη

Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ,
κίνησα να σε βρω στο δρόμο ―ώϊμένα―
μα σκούνταφτες όπου γω σκούνταφτα- χρυσή
κι εσύ με μένα.

Τόσο πολύ σ’ αγάπησα κυρά,
που άκουγα διπλά τα βήματά μου,
πάταγα γω (τυφλός) μες στα νερά;
– κι εσύ κοντά μου…

Του Γιάννη Σκαρίμπα

aniflow-03

56fbcc2758dec8650b374ae00dc60778Σημειώσεις:

1. Το παραπάνω ποίημα που έχει τον τίτλο  “Ουλαλούμ” είναι του ποιητή μας Γιάννη Σκαρίμπα και διατυπώνεται εδώ, όπως ακριβώς ο ίδιος ο ποιητής μας το επεξεργάστηκε ξανά το 1978, σαράντα δύο χρόνια αργότερα μετά την δημοσίευσή του, σύμφωνα με το σημείωμα της κόρης του Τασίας Σελέκου, η οποία το 2010 και στην πρώτη έκδοση των απάντων στίχων του ποιητή από τον εκδοτικό Οίκο “ΝΕΦΕΛΗ” δημοσιοποίησε το σχετικό χειρόγραφο του εν λόγω ποιήματος του ποιητή πατέρα της από το προσωπικό αρχείο της με το σχετικό σημείωμά της.

Δείτε το ποίημα στο χειρόγραφό του: https://nefeli.fairead.net/files/NEFELI/authors/skaribas/pagesFrom-skaribas-stixoi2016.pdf (Γιάννης Σκαρίμπας “ΑΠΑΝΤΕΣ ΣΤΙΧΟΙ 1936-1970, εκδόσεις Νεφέλη 2016, σημείωμα της α’ έκδοσης του 2010)

2. Το ποίημα αυτό μελοποιήθηκε από τον Νικόλα Άσιμο και τραγουδιέται εδώ στο video ερμηνευόμενο μοναδικά από την Σωτηρία Λεωνάρδου

3. Ουλαλούμ: Τι μπορεί να σημαίνει η λέξη του τίτλου του ποιήματος του Γιάννη Σκαρίμπα:

α) Κατά τον καθηγητή Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλο: Το ηχολαλικό Ulalume μπορεί-αν δεν σχετίζεται με την αραβικό επιφώνημα ulalum – να προέρχεται από το λατινικό «ululo», ομόρριζο και συνώνυμο του «ολολύζω» (και του νεοελληνικού «ουλουλάω),

Από το αρχαιολληνικό ρήμα ολολύζω παράγεται η λέξη  “ο ολολυγμός” και σημαίνει την θρηνητική κραυγή και οδυρμού σημείον, ο γοερός θρήνος, η ολολυγή

β) Πολλοί συσχετίζουν τον τίτλο του ποιήματος του Γ. Σκαρίμπα “Ουλαλούμ”με τον ομόηχο τίτλο του ποιήματος του Έντγκαρ Άλλαν Πόε (Edgar Allan Poe,1809 – 1849) «Ulalume»:

Εδώ,  μια στροφή από το ποίημα του Πόε, όπου γίνεται αναφορά στην λέξη “Ulalume”:

Thus I pacified Psyche and kissed her,

And tempted her out of her gloom—

And conquered her scruples and gloom:

And we passed to the end of the vista,

But were stopped by the door of a tomb—

By the door of a legended tomb;

And I said—»What is written, sweet sister,

On the door of this legended tomb?»

She replied—»Ulalume—Ulalume—

‘T is the vault of thy lost Ulalume!»

1. blu

”Κι ἡσύχασα ἔτσι τήν ψυχή. Τή φίλησα, τήν ἔβγαλα στό φῶς ἀπό τή θλίψη. Κατέκτησα ἔτσι τήν ψυχή. Κυρίευσα τούς δισταγμούς καί τή βαθιά της θλίψη. Καί φύγαμε ὅπου βλέπαμε καί φτάσαμε στή θύρα ἑνός τάφου. Καί κάτι ἔγραφε ἐκεῖ, πάνω στή θύρα, καί εἶπα: «Τί γράφει ἐκεῖ, γλυκιά ἀδελφή;» Κι ἐκείνη: «Οὐλαλούμ! Εἶναι τό μνῆμα τῆς χαμένης σου Οὐλαλούμ!”

 Η μετάφρασή του από τον Γεώργιο Μπλάνα.

Ολόκληρο το ποίημα του Πόε μεταφρασμένο στα ελληνικά, μπορείτε να το βρείτε εδώ: http://www.poetics.patakis.gr/?p=466

Η “Ulalume” του Πόε μπορεί έχει την ίδια εξήγηση με την στον τίτλο του ποιήματος του Σκαρίμπα, μπορεί να είναι ένα φανταστικό όνομα προσώπου, άλλοι λένε’ πως το όνομα αυτό στο ποίημα μπορεί να συμβολίζει τον ίδιο τον θάνατο.: Κι άλλοι λένε οτι η (το) Ulalume δεν έχει φυσική ύπαρξη στο ποίημα, αλλά βρίσκεται στο επίκεντρό του, ξεπερνώντας ακόμα και την ημι-πραγματική, ημι-ονειρική ύπαρξη του αφηγητή και της ψυχής του. Όπως και στη σύντομη ιστορία του Poe ‘Λύγεια’, ο αφηγητής εξαρτάται από τη μνήμη της νεκρής γυναίκας και έχει μια ασυνείδητη ανάγκη να την θρηνήσει, παρά τη συναισθηματική βλάβη που προκαλούν αυτές οι σκέψεις. Το όνομα ‘Ulalume’ αντηχεί στη ‘Ligeia’ και στα ονόματα άλλων νεκρών θηλυκών όπως η ‘Annabel Lee’ υπογραμμίζοντας έναν ηχηρό, μελαγχολικό ήχο ‘L’.

Δείτε, αν θέλετε και μια ενδιαφέρουσα ανάλυση με τη ιστορία του ποιήματος του Πόε και της συγκεκριμένης λέξης  “Ulalume” : https://www.eapoe.org/works/mabbott/tom1p099.htm

https://www.poets.org/poetsorg/poem/ulalume

4. Ο ζωγραφικός πίνακας είναι της σύγχρονής μας Πολωνής ζωγράφου Renata Brzozowska

Προμαχώνες


Από τα ψηλοβούνια ο χιονιάς αντάμα με την παγωνιά  ορμάγαν΄ ολημερίς κι ολονυχτίς ν’ αποκάψουν τη γης μας. Σταθήκαμε όρθια αντίκρυ των οχτρών, σαν από πάντα κάναμε. Δεχτήκαμε την μεγάλη οργή τους, μας κάψαν΄ τον κορμό, κάψαν΄ και τα κλαριά μας. Βαρύς, μακρύς τούτος ο χειμώνας.  Σταθήκαμε όρθια,  σκιάχτρα τους γινήκαμε. Περάσαν’ αναμεσίς μας, ξεθύμαναν στην γη μας, την καψαλίσαν’ στα πανωθέ της μοναχά, την νοιώθουμε ν’ αργανασαίνει κάτω από τις ρίζες μας……

guytal04b

Στεκόμαστε όρθια. Ο Απρίλης είναι εδώ..Η παγωνιά καιροφυλακτάει τις κατεβασιές της με τους ανέμους. Παρατηρούμε

Στεκόμαστε όρθια, σκιάχτρα των αλλουνών.Περιφρουρούμε.

Στεκόμαστε όρθια.  Ν’ αναστηθεί η γη μας, να πλουμίσει, να βγάλουμε τα μαύρα, να ντυθούμε το φυσικό μας. Περιμένουμε

Στεκόμαστε όρθια. Πάντα έτοιμα

Είμαστε οι προμαχώνες.

1. blu

Η δημιουργική φωτογραφία είναι του Guy Tal https://guytal.com/wordpress/

Βήματα στο κενό, βήματα στις σκάλες


 

“..Μεγάλωσα στο κενό και έμαθα από μικρό παιδί να προσαρμόζομαι στο κενό με ξεκάθαρη-ή καλύτερα με πρακτική-λογική, να κινούμαι στο κενό και να προσανατολίζομαι σαν να ήταν το κενό αυτό η ζωή μου, στην οποία πρέπει να βρω τα κατατόπια, και τούτο δεν με δυσκόλεψε περισσότερο απ’ ότι δυσκολεύει ένα παιδί η εκμάθηση της γλώσσας. Αν η παιδική μου πίστη στις πρωταρχικές- στις εξαρτημένες από την απαρχή της ύπαρξής μας- αξίες δεν είχε μείνει άθικτη, μάλλον δεν θα είχα καταφέρει τίποτα. Από πού όμως ήξερα αυτές τις αξίες που αρνιόταν το περιβάλλον μου, γιατί εμπιστευόμουν αυτές τις αξίες που διαψεύδονταν στην πραγματική ζωή; Με την εμπιστοσύνη εννοώ εδώ ότι δομεί κανείς τη ζωή του πάνω στις αξίες αυτές και έπειτα μένει μόνος μαζί τους, όπως ο κρατούμενος σε απομόνωση που δεν περιμένει τη δίκη παρά μόνο την απόφαση, ενώ μια ευνοϊκή απόφαση μπορεί να σημαίνει μάλιστα την ανασκευή των προσπαθειών του.

Χρειάζεται ένα εξαιρετικά οξύ βλέμμα και ένα εξαιρετικά ευέλικτο πνεύμα για να διακρίνει κανείς κάποιους νόμους στη ζωή” αν προστεθεί και ένα ελαφρύ πείσμα, με το οποίο αναμειγνύονται δημιουργώντας μια μάζα η διορατικότητα και η τύφλωση, ώστε απ’ αυτά να προκύψει το ειδικό χαρακτηριστικό του ταλέντου, έτσι ανακαλύπτει κανείς τους νόμους αυτούς.…”

Είναι ένα απόσπασμα από το αφήγημα του Ίμρε Κέρτες (Imre Kertész 1929 -2016) Valaki más: A változás krónikája (1997; I – another: Chronicle of a metamorphosis), “Εγώ, ο άλλος” (1997) σε μετάφραση από την γερμανική της κ. Γιώτας Λαγουδάκου, εκδόσεις Καστανιώτη, 20022018streets04f.jpg

pen.gif

Οσο δεν σταματάς ν’ ανεβαίνεις, τα σκαλοπάτια δεν τελειώνουν,

 δεν έχουν τέλος κάτω από τα πόδια σου που                                 ανεβαίνουν»                                                                                                                Φραντς Κάφκα

“As long as you don’t stop climbing, the stairs won’t end,

under your climbing feet they will go on growing upwards”

                                              Franz Kafka

pen.gif

1. blu

 

“The time allotted to you is so short that if you lose one second you have already lost your whole life, for it is no longer, it is always just as long as the time you lose. So if you have started out on a walk, continue it whatever happens; you can only gain, you run no risk, in the end you may fall over a precipice perhaps, but had you turned back after the first steps and run downstairs you would have fallen at once – and not perhaps, but for certain. So if you find nothing in the corridors open the doors, and if you find nothing behind these doors there are more floors, and if you find nothing up there, don’t worry, just leap up another flight of stairs. As long as you don’t stop climbing, the stairs won’t end, under your climbing feet they will go on growing upwards.” http://gutenberg.spiegel.de/buch/-9763/13

Franz Kafka  Από τους “ Οι συνήγοροι”,“ The advocates”(“Fürsprecher”)