cave altamira


35.000 χρόνια πριν….

Prehistoric Cave Paintings1

Κάποιος φώναξε..Υπάρχω

Prehistoric Cave Paintings - Altamira cave paintings. (59)

Κι οι άλλοι απόκοντα φωνάξαν : Υπάρχουμε και είμαστε πολλοί…

Prehistoric Cave Paintings - Altamira cave paintings.

                           .. σε γυμνές φωτογραφίες

Έρωτας ο λυσιμελής


Και να που ο Έρωτας κάτω από σκούρες

κοιτάζοντάς με βλεφαρίδες

με τα μάτια του με λιώνει

και με γητειές ποικίλες στ’ ατελείωτα

δίχτυα της Κύπριδος* με ρίχνει.

the dream paintings franz marc paintings

Τον βλέπω να ᾽ρχεται και τρέμω

σαν άλογο που με βραβεία πολλά τιμήθηκε

και τώρα στα γεράματά του ζεμένο πάλι στο ζυγό

αθέλητα μπαίνει στο στίβο κοντά σε άλλα γρήγορ᾽

άρματα ν᾽ αγωνιστεί.

Του ‘Ιβυκου

σε μετάφραση Ι. Δημητρίου

1. blu

Σημειώσεις:  1α. Ο Ίβυκος ήταν λυρικός ποιητής του 6ου αιώνα πΧ. Είχε γεννηθεί στο Ρήγιο της Μεγάλης Ελλάδας και θεωρείται, κατά τους Αλεξανδρινούς, μετά την Σαπφώ και τον Στησίχορο, ένας από τους σπουδαιότερους λυρικούς ποιητές. Το ποίημα στην γλώσσα του ποιητή:

Ἔρος αὖτέ με κυανέοισιν ὑπὸ
βλεφάροις τακέρ᾽ ὄμμασι δερκόμενος
κηλήμασι παντοδαποῖς ἐς ἄπειρα δίκτυα Κύπριδος ἐσβάλλει·
ἦ μὰν τρομέω νιν ἐπερχόμενον,
ὥστε φερέζυγος ἵππος ἀεθλοφόρος ποτὶ γήρᾳ
ἀέκων σὺν ὄχεσφι θοοῖς ἐς ἅμιλλαν ἔβα.

1β) Κυπρίδα=Η Θεά Αφροδίτη

2. Ο ζωγραφικός πίνακας που έχει το όνομα “ The dream” είναι του Γερμανού εξπρεσσιονιστή ζωγράφου Franz Marc (1880-1916) και βρίσκεται στο Μουσείο Thyssen-Bornemisza στην Μαδρίτη της Ισπανίας. http://www.franzmarc.org/

Ο ζωγράφος Franz Marc είχε πει για τον συμβολισμό στα χρώματα των πινάκων του:

Blue is the male principle, stern and spiritual. Yellow the female principle, gentle, cheerful and sensual. Red is matter, brutal and heavy and always the colour which must be fought and vanquished by the other two.”

και για την τέχνη, κατά πως την έβλεπε, είχε πει ο ζωγράφος: “ Art is nothing but the expression of our dream; the more we surrender to it the closer we get to the inner truth of things, our dream-life, the true life that scorns questions and does not see them.”:

Το χαλασμένο τηλέφωνο.


3667988_orig

Παλιά, σαν ήμουν παιδί, παίζαμε με την παρέα μου, ένα παιγνίδι, το χαλασμένο τηλέφωνο. Έτσι το λέγαμε. Καθόμασταν όλα τα παιδιά σε μια σειρά. Ο πρώτος στην σειρά, ο αρχηγός, ψιθύριζε στο αυτί του διπλανού του κάτι, μια λέξη μόνο. Εκείνος, την λέξη που άκουγε την ψιθύριζε στον δικό του διπλανό, αυτός με την σειρά του στον άλλον δίπλα του, ο άλλος στον παρ’ άλλο μέχρι που ο τελευταίος της σειράς των παικτών, σηκωνόταν και έλεγε φωναχτά την λέξη που είχε ακούσει να του ψιθυρίζει ο προτελευταίος.

Εννιά στις δέκα, η λέξη που λεγόταν φωναχτά από τον τελευταίο, δεν ήταν η λέξη που είχε ψιθυρίσει ο πρώτος. Νικητής του παιγνιδιού τότε παρέμενε ο ίδιος ο πρώτος, μέχρι να καταλήξει η λέξη που είχε επιλέξει να ψιθυρίσει στον διπλανό του και εκείνος στον παραδιπλανό του και ούτω καθ’ εξής μέχρι τον τελευταίο, να είναι η ίδια λέξη. Τότε και μόνον, ο τελευταίος γινόταν ο πρώτος- ο αρχηγός- και ο πρώτος γινόταν τελευταίος..

Ο καθένας από τους παίκτες ήθελε κάποια στιγμή να γίνει αυτός, ο αρχηγός, και  έτσι προσπαθούσε να αναμεταδώσει την ίδια λέξη που είχε ακούσει από το δικό του διπλανό.  Όμως, κάπου στα ενδιάμεσα, είτε γινόταν η ζαβολιά από κάποιον ή κάποιος, είτε κάποιος ή και κάποιοι απ΄ όλους μας, δεν είχε ακούσει απλά καλά την λέξη που του είχε ψιθυρίσει ο προηγούμενός του και έτσι την αναμετέδιδε λάθος στον άλλον και εκείνον στον παρ’ άλλον και ούτω καθ’ εξής. ‘Οσο πιο δύσκολη ή έξυπνη ήταν η επιλεγμένη λέξη, τόσο πιο μεγάλη η βεβαιότητα να εξελιχθεί σε λάθος και αυτό έκανε τον πρώτο να συνεχίζει νάναι ο αρχηγός.

Στο τέλος καταλήγαμε να γελάμε με την αλλοιωμένη λέξη που λεγόταν φωναχτά και όσο μεγαλύτερη η αλλοίωση, τόσο περισσότερα και τα γέλια και έπειτα ψαχνόμασταν για το ποιός ήταν εκείνος απ’ όλους μας που είχε κάνει την ζαβολιά ή το λάθος. Βέβαια, υπήρχαν και τα νεύρα, για το λάθος, από κείνον από όλους μας που ήθελε πιο πολύ από τους άλλους να γίνει ο αρχηγός ή και από όλους εμάς τους υπόλοιπους για κείνον τον ζαβολιάρη που έκανε την ζημιά. Έχανε και την σοβαρότητά του το παιγνίδι εξ αιτίας του δηλαδή, χώρια που έκανε και μας τους άλλους κοροΐδα για να γελάσει σε βάρος μας..Ο ζαβολιάρης, όταν τον βρίσκαμε, αποβαλλόταν από το παιγνίδι. Αυτή ήταν η ποινή.

Theophile-Emmanuel Duverger

Άκρως διδακτικό παιγνίδι. Και ακατάπαυστα επαναλαμβανόμενο από τους ενηλίκους, ανεξάρτητα από τον χρόνο, το φύλο, κι όποιας βαθμίδας και ειδικότητας ή μη και είναι αν οι ζαβολιάρηδες ή οι βαρήκοοι,  σε κάθε φάση της ζωής μας.Το βλέπω να παίζεται από τα ψηλά, από τα  μεσαία και από τον άνθρωπο της καθημερινότητας, ‘Όλο και κάποιος καθημερινά είναι που μεταδίδει ή και αναμεταδίδει όσα άκουσε πως του είπε ο διπλανός του, είτε είναι ή θεωρείται πως είναι αυτός ο φίλος του, είτε ο προϊστάμενός του, είτε ο πολιτικός του προϊστάμενος, είτε όποιος άλλος και με οποιονδήποτε τρόπο κι αν σχετίζεται με εκείνον, είτε άσκεφτα, είτε στολίζοντάς τα με ¨σάλτσα” δικής του εκλογής, είτε τόσο αλλαγμένα που να εξυπηρετεί εκείνο που θέλει ο ίδιος για να αναμεταδοθεί. Βλέπω, επίσης,  να λέγονται από κάποιους λέξεις για πράγματα ή πρόσωπα που δεν τους είχαν καν αναμεταδοθεί από κάποιον προηγούμενό τους. Εφευρήματα δικά τους και προς όφελός τους ή γι’ αυτό που θεωρούν οι ίδιοι ως όφελός τους, ή απλά για να “σπάσουν πλάκα “ σε βάρος των υπόλοιπων. Αυτοί, οι “έξυπνοι”..

Υπάρχουν, βέβαια, και οι άλλοι, εκείνοι που δεν είναι ή δεν θέλουν να μπουν παίκτες στο παιγνίδι αυτό. ‘Άλλοι από αυτούς το δηλώνουν, άλλοι σωπαίνουν απλά σε ο,τι ακούν και δεν αναμεταδίδουν κι άλλοι δεν κάνουν καν τον κόπο να ακούσουν.

Κι υπάρχουν και οι φορές που οι παίκτες  βάζουν κάποιον τρίτο ως παίκτη στο παιγνίδι τους εν αγνοία του. Επικαλούνται τ’ όνομά του ως δήθεν πηγή τους ψιθυρίσματος και αναμετάδοσης..’Έτσι ,πιθανώς, πιστεύουν ότι δίνουν περισσότερη αξία στα λόγια τους, ιδιαίτερα αν πάσχουν από αναξιοπιστία..Κι έπειτα, άντε να αποδείξει αυτός ότι δεν είναι ελέφας..

NORBERT JUDT 1.jpg

Πολύπλοκα τα παιγνίδια τις ανθρώπινες σχέσεις. Και, δυστυχώς, δεν μένουν παιγνίδια σαν εκείνων των παιδικών μου χρόνων. Έχουν και παράγουν συνέπειες και μάλιστα τρομερές κάποιες φορές. Και, που μόνο για γέλια δεν είναι.  Κι ακόμη χειρότερα, οι “ζαβολιάρηδες” ενήλικες μένουν συνήθως στο απυρόβλητο οπότε και δεν εισπράττουν καμμιά ποινή για την πράξη τους σαν πως στο παιγνίδι που έπαιζα παιδί.΄

Εννοείται πως στο παιγνίδι αυτό.δεν παίζουν μοναχά άνθρωποι. Απ’ ανθρώπους γίνεται, ναι. αλλά, βλέπετε, οι άνθρωποι που παίζουν, εκπροσωπούν και Κράτη και Οργανισμούς και Έθνη και..και.. Και όση μεγαλύτερη και ευρύτερη η εξουσία των παικτών, τόση μεγαλύτερη και η ζημιά από τις “ζαβολιές”!  Πλήττονται έτσι άλλοι άνθρωποι, άλλα πράγματα, γεννιώνται καταστάσεις που δεν υπάρχουν αληθινά και τόσα άλλα άσχημα. Καταστροφικές οι συνέπειες τις πιο πολλές φορές. Και η Ιστορία το’ χει δείξει αυτό πολλές φορές.

Στις μέρες μας, που ζούμε στην κοινωνία της υπερπληροφόρησης, είναι πολύ πιο δύσκολο, μην πω ανέφικτο, να δεις καν ότι παίζεται και πως το παιγνίδι του χαλασμένου τηλεφώνου. Έρχονται οι ψίθυροι από τόσους παραδιπλανούς, που δεν μπορούμε να δούμε ούτε ποιός είναι ο αρχηγός, ούτε  και ποιοι οι αναμεταδότες.  Είμαστε δεν είμαστε παίκτες. Μας βάζουν μέσα, είτε το θέλουμε, είτε όχι. Και οι εμμένοντες απέξω γίνονται και αποδιοπομπαίοι τράγοι, στην καλύτερη..

Και, γαμώ τη μου, δεν βγαίνει και κανείς τελευταίος να πει την λάθος λέξη φωναχτά ώστε να βρούμε και ποια ήταν η αρχική αληθινή από το στόμα του αρχηγού ή αυτού που θεωρούμε ως αρχηγό. Με τέτοιο μπάχαλο στο παιγνίδι, η εμπιστοσύνη στις ζώνες του, των ενηλίκων, είναι είδος εν ελλείψει και η ζαβολιά εν πλεονάσματι. ‘Όσο για τους κανόνες στο παιγνίδια..πείτε τους και σε μένα, να τους πω. Το δίκιο, δίκιο. Από την μεριά μου εκείνους τους κανόνες που ήξερα σα παιδί, σας τους είπα. Η σειρά σας τώρα.

Natasha Lopusova-Tomskaya

Τι λέτε; Παίζουμε χαλασμένο τηλέφωνο;

(Α! Για να μην αναρωτιέστε: a) η κούκλα επάνω (της Natalia-Lopusova-Tomskaya) παριστάνει το τζίνι του παραμυθιού που κάνει ο,τι του ζητάς..αρκεί να μην το παρασκοτίσεις και στα πάρει όλα πίσω, β) O μεσαίος πίνακας είναι του Norbert Judt και ο αρχικός ζωγραφικός πίνακας είναι του Theophile-Emmanuel Duverger

Η εκτέλεση


Geoffrey Johnson2

Πρωί πρωί αχάραγα στο εκτελεστικό απόσπασμα
-Πες μια επιθυμία, την τελευταία !
-Έχω πολλές
Ο επικεφαλής διέταξε, Σκοτώστε τες!

Κάπως έτσι άδειασε το σώμα

Κι έγινε σαρκίο περιπλανώμενο….

 

Από τον Γιώργο Γάββαρη, το ποίημα

 «Εκτέλεση επιθυμιών»

Αποφάσεις για το χτες και το αύριο


“Κάθε φορά που έρχεται το χθες, του λέω: «∆εν είναι ώρα τώρα. Φύγε και πέρνα αύριο”.

Geoffrey Johnson a

“Αύριο θ’ αγαπήσουµε τη ζωή.

Όταν έρθει το αύριο, η ζωή θα είναι κάτι που μπορεί να το λατρέψουµε όπως ακριβώς είναι:

απλή ή περίπλοκη, μουντή ή πολύχρωμη… χωρίς θείες κρίσεις και κριτήρια…

Κι αν η χαρά είναι απολύτως αναγκαία, ας φωτίσει την καρδιά και τα λαγόνια.

Όποιος καεί µε τη χαρά φυσάει και τη ζωή.”

pen

Από τον ποιητή της Παλαιστίνης Mahmoud Darwish (Μαχμούντ Νταρουίς 1941-2008)

1. blu

Περισσότερα για τον ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς: Για κείνον που είπε “Δεν υπάρχει αύριο”

http://logoskaitexni.blogspot.gr/2013/11/mahmoud-darwish.html

https://www.wikiwand.com/en/Mahmoud_Darwish

http://www.darwishfoundation.org/etemplate.php?id=23

Πριν την προσέγγιση


Loui Jover - Tutt'Art@ (34)

1. blu

Τρομάζω από κάτι που πλησιάζει σέρνοντας τα πόδια του κόντρα στο χιονόνερο.

‘Ένα κομμάτι του τι θα ακολουθήσει.

Ένας αποσπασμένος τοίχος.Κάτι χωρίς μάτια.Σκληρό.

Ένα πρόσωπο από δόντια!

Ένας μοναχικός τοίχος. ‘Η μήπως είναι το σπίτι εκεί

και δεν το βλέπω;

Το μέλλον: ένας στρατός από άδεια σπίτια

που προσπαθεί να πορευτεί στο χιονόνερο.

ΙΙ

        Δυο αλήθειες πλησιάζουν η μια την άλλη. Η μια έρχεται από μέσα, η άλλη απ’ έξω

και κει που συναντιούνται μπορεί να δει κανείς τον εαυτόν του.

Όποιος αντιλαμβάνεται τι πρόκειται να συμβεί φωνάζει απεγνωσμένα:

“Σταμάτα!

Οτιδήποτε άλλο εκτός απ΄ το να πρέπει να γνωρίσω τον εαυτόν μου.”

Υπάρχει κι ένα πλοίο που θέλει να δέσει- προσπαθεί στο μέρος αυτό-

και θα προσπαθεί χιλιάδες φορές.   

cropped-loui-jover-tuttart-15_thumb.jpg

Απ’ το σκοτάδι του δάσους βγαίνει ένας μακρύς γάντζος, μπαίνει

μέσα  από το ανοιχτό παράθυρο

και καταλήγει ανάμεσα στους καλεσμένους στην γιορτή που έχει ανάψει.                                           

III

Το διαμέρισμα όπου έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου θ’

αδειάσει. Είναι ήδη εντελώς άδειο. Η άγκυρα έχει σηκωθεί- κι ενώ ακόμη επικρατεί πένθος, είναι το ελαφρότερο διαμέρισμα της πόλης.

Η αλήθεια δεν χρειάζεται έπιπλα. Έχω κάνει τον γύρο της ζωής μου κι έχω επιστρέψει στο σημείο εκκίνησης: ένα άδειο δωμάτιο.Πράγματα που έχω ζήσει εδώ εμφανίζονται στους τοίχους σαν αιγυπτιακές ζωγραφιές,

σκηνές στο εσωτερικό  ενός τάφου. Σβήνουν όμως σιγά σιγά. Επειδή το φως παραείναι δυνατό. Τα παράθυρα έχουν μεγαλώσει. Το κενό διαμέρισμα είναι μια μεγάλη διόπτρα που βλέπει τον ουρανό.

Έχει ησυχία όπως σε λειτουργία κουακέρων.

Το μόνο που ακούγεται είναι τα περιστέρια στην πίσω αυλή, το γουργουρητό τους.

1.-blu_thumb.gif

Το παρόν ποιητικό κείμενο του Νομπελίστα ποιητή, ψυχολόγου Tomas Gösta Tranströmer, (15 /4/1931 – 26/3/2015), το ονομάζει “προοίμια” από την ενότητα των ποιημάτων του με τίτλο “Βλέποντας στο σκοτάδι” σε μετάφραση Βασίλη Παπαγεωργίου 

Reciprocal-Accords-1942.jpg

2.BIBLIA__thumb.gifΠηγές, σχόλια.

Διόπτρα η [δióptra] Ο25 : (οπτ.) όργανο που αποτελείται από ένα σύστημα φακών και που χρησιμοποιείται για την παρατήρηση αντικειμένων τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση: H ~ του Γαλιλαίου. Πρισματική ~. Aστρονομική ~, διοπτρικό τηλεσκόπιο. || (πληθ., λόγ.) διπλή διόπτρα για τη χρησιμοποίηση και των δύο ματιών· κυάλια. (δες:http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%B4%CE%B9%CF%8C%CF%80%CF%84%CF%81%CE%B1&dq=

Το προοίμιο= η εισαγωγή, ο πρόλογος, πχ σε ένα ποιητικό έργο όπως του .

«Το προοίμιο λοιπόν είναι η αρχή του ρητορικού λόγου, ό, τι είναι ο πρόλογος στη (δραματική) ποίηση και το προαύλιο στην αύληση: όλα αυτά είναι αρχές, κάτι σαν άνοιγμα δρόμου προς ό, τι θα ακολουθήσει. Το προαύλιο λοιπόν μοιάζει με το προοίμιο των επιδεικτικών λόγων· πραγματικά οι αυλητές, αφού πρώτα παίξουν ένα κομμάτι που ξέρουν να το παίζουν καλά, το συνάπτουν τονικά με την αρχή του κομματιού που πρόκειται να εκτελέσουν· με τον ίδιο τρόπο πρέπει να γράφει κανείς και τους επιδεικτικούς του λόγους: αφού πρώτα πει κάτι -οτιδήποτε- που του αρέσει, να περνάει αμέσως στο προοίμιο και να κάνει τη σύνδεση με το θέμα του.πηγή: Αριστοτέλης, «Ρητορική», βιβλίο τρίτο.

Οι πίνακες ζωγραφικής  με την φιγούρα την γυναικεία και το γυναικείο πρόσωπο είναι του σύγχρονου σουρεαλιστή ( Abstract /Surrealist) Αυστραλού ζωγράφου Loui Jover

Ο τελευταίος πίνακας είναι του Wassily Kandinsky( 1866-1944) και έχει τον τίτλο Reciprocal Accords  (αμοιβαίες συμφωνίες)

Ημέρα του Αγίου Πνεύματος η σημερινή.


1581184

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φως και η πρώτη
χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου
η αλκή μες στο ζώο που οδηγεί τον ήλιο
το φυτό που κελάηδησε και βγήκε η μέρα

1576483

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το διάσελο που ανοίγει
αιωνίου γαλάζιου οδό στα νέφη
μια φωνή που παράπεσε μες στην κοιλάδα
μια ηχώ που σαν βάλσαμο την ήπιε η μέρα

SalvadorDaliMetamorphosisOf

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιος αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιο το «νυν» και ποιο το «αιέν » του κόσμου:

ΝΥΝ το αγρίμι της μυρτιάς Νυν η κραυγή του Μάη
ΑΙΕΝ η άκρα συνείδηση Αιέν η πλησιφάη

Νυν Νυν η παραίσθηση και του ύπνου η μιμική
Αιέν αιέν ο λόγος και η Τρόπις η αστρική

Νυν των λεπιδοπτέρων το νέφος το κινούμενο
Αιέν των μυστηρίων το φως το περιιπτάμενο

Νυν το Περίβλημα της Γης και η Εξουσία
Αιέν η βρώση της Ψυχής και η πεμπτουσία

Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το ανίατο
Αιέν το χρυσοκύανο του Γαλαξία σελάγισμα

Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος Αριθμός
Αιέν της Δίκης το άγαλμα και ο μέγας Οφθαλμός

Νυν η ταπείνωση των Θεών Νυν η σποδός του Ανθρώπου
Νυν Νυν το μηδέν
dali1au6

και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!

blu

Τα παραπάνω είναι αποσπάσματα από το “Δοξαστικόν” του ποιήματος “ Αξιον εστίν” του Οδυσσέα Ελύτη. Οι  Πίνακες είναι του Νταλί (Dali) ,