Αποφάσεις για το χτες και το αύριο


“Κάθε φορά που έρχεται το χθες, του λέω: «∆εν είναι ώρα τώρα. Φύγε και πέρνα αύριο”.

Geoffrey Johnson a

“Αύριο θ’ αγαπήσουµε τη ζωή.

Όταν έρθει το αύριο, η ζωή θα είναι κάτι που μπορεί να το λατρέψουµε όπως ακριβώς είναι:

απλή ή περίπλοκη, μουντή ή πολύχρωμη… χωρίς θείες κρίσεις και κριτήρια…

Κι αν η χαρά είναι απολύτως αναγκαία, ας φωτίσει την καρδιά και τα λαγόνια.

Όποιος καεί µε τη χαρά φυσάει και τη ζωή.”

pen

Από τον ποιητή της Παλαιστίνης Mahmoud Darwish (Μαχμούντ Νταρουίς 1941-2008)

1. blu

Περισσότερα για τον ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς: Για κείνον που είπε “Δεν υπάρχει αύριο”

http://logoskaitexni.blogspot.gr/2013/11/mahmoud-darwish.html

https://www.wikiwand.com/en/Mahmoud_Darwish

http://www.darwishfoundation.org/etemplate.php?id=23

Πριν την προσέγγιση


Loui Jover - Tutt'Art@ (34)

1. blu

Τρομάζω από κάτι που πλησιάζει σέρνοντας τα πόδια του κόντρα στο χιονόνερο.

‘Ένα κομμάτι του τι θα ακολουθήσει.

Ένας αποσπασμένος τοίχος.Κάτι χωρίς μάτια.Σκληρό.

Ένα πρόσωπο από δόντια!

Ένας μοναχικός τοίχος. ‘Η μήπως είναι το σπίτι εκεί

και δεν το βλέπω;

Το μέλλον: ένας στρατός από άδεια σπίτια

που προσπαθεί να πορευτεί στο χιονόνερο.

ΙΙ

        Δυο αλήθειες πλησιάζουν η μια την άλλη. Η μια έρχεται από μέσα, η άλλη απ’ έξω

και κει που συναντιούνται μπορεί να δει κανείς τον εαυτόν του.

Όποιος αντιλαμβάνεται τι πρόκειται να συμβεί φωνάζει απεγνωσμένα:

“Σταμάτα!

Οτιδήποτε άλλο εκτός απ΄ το να πρέπει να γνωρίσω τον εαυτόν μου.”

Υπάρχει κι ένα πλοίο που θέλει να δέσει- προσπαθεί στο μέρος αυτό-

και θα προσπαθεί χιλιάδες φορές.   

cropped-loui-jover-tuttart-15_thumb.jpg

Απ’ το σκοτάδι του δάσους βγαίνει ένας μακρύς γάντζος, μπαίνει

μέσα  από το ανοιχτό παράθυρο

και καταλήγει ανάμεσα στους καλεσμένους στην γιορτή που έχει ανάψει.                                           

III

Το διαμέρισμα όπου έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου θ’

αδειάσει. Είναι ήδη εντελώς άδειο. Η άγκυρα έχει σηκωθεί- κι ενώ ακόμη επικρατεί πένθος, είναι το ελαφρότερο διαμέρισμα της πόλης.

Η αλήθεια δεν χρειάζεται έπιπλα. Έχω κάνει τον γύρο της ζωής μου κι έχω επιστρέψει στο σημείο εκκίνησης: ένα άδειο δωμάτιο.Πράγματα που έχω ζήσει εδώ εμφανίζονται στους τοίχους σαν αιγυπτιακές ζωγραφιές,

σκηνές στο εσωτερικό  ενός τάφου. Σβήνουν όμως σιγά σιγά. Επειδή το φως παραείναι δυνατό. Τα παράθυρα έχουν μεγαλώσει. Το κενό διαμέρισμα είναι μια μεγάλη διόπτρα που βλέπει τον ουρανό.

Έχει ησυχία όπως σε λειτουργία κουακέρων.

Το μόνο που ακούγεται είναι τα περιστέρια στην πίσω αυλή, το γουργουρητό τους.

1.-blu_thumb.gif

Το παρόν ποιητικό κείμενο του Νομπελίστα ποιητή, ψυχολόγου Tomas Gösta Tranströmer, (15 /4/1931 – 26/3/2015), το ονομάζει “προοίμια” από την ενότητα των ποιημάτων του με τίτλο “Βλέποντας στο σκοτάδι” σε μετάφραση Βασίλη Παπαγεωργίου 

Reciprocal-Accords-1942.jpg

2.BIBLIA__thumb.gifΠηγές, σχόλια.

Διόπτρα η [δióptra] Ο25 : (οπτ.) όργανο που αποτελείται από ένα σύστημα φακών και που χρησιμοποιείται για την παρατήρηση αντικειμένων τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση: H ~ του Γαλιλαίου. Πρισματική ~. Aστρονομική ~, διοπτρικό τηλεσκόπιο. || (πληθ., λόγ.) διπλή διόπτρα για τη χρησιμοποίηση και των δύο ματιών· κυάλια. (δες:http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%B4%CE%B9%CF%8C%CF%80%CF%84%CF%81%CE%B1&dq=

Το προοίμιο= η εισαγωγή, ο πρόλογος, πχ σε ένα ποιητικό έργο όπως του .

«Το προοίμιο λοιπόν είναι η αρχή του ρητορικού λόγου, ό, τι είναι ο πρόλογος στη (δραματική) ποίηση και το προαύλιο στην αύληση: όλα αυτά είναι αρχές, κάτι σαν άνοιγμα δρόμου προς ό, τι θα ακολουθήσει. Το προαύλιο λοιπόν μοιάζει με το προοίμιο των επιδεικτικών λόγων· πραγματικά οι αυλητές, αφού πρώτα παίξουν ένα κομμάτι που ξέρουν να το παίζουν καλά, το συνάπτουν τονικά με την αρχή του κομματιού που πρόκειται να εκτελέσουν· με τον ίδιο τρόπο πρέπει να γράφει κανείς και τους επιδεικτικούς του λόγους: αφού πρώτα πει κάτι -οτιδήποτε- που του αρέσει, να περνάει αμέσως στο προοίμιο και να κάνει τη σύνδεση με το θέμα του.πηγή: Αριστοτέλης, «Ρητορική», βιβλίο τρίτο.

Οι πίνακες ζωγραφικής  με την φιγούρα την γυναικεία και το γυναικείο πρόσωπο είναι του σύγχρονου σουρεαλιστή ( Abstract /Surrealist) Αυστραλού ζωγράφου Loui Jover

Ο τελευταίος πίνακας είναι του Wassily Kandinsky( 1866-1944) και έχει τον τίτλο Reciprocal Accords  (αμοιβαίες συμφωνίες)

Ημέρα του Αγίου Πνεύματος η σημερινή.


1581184

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φως και η πρώτη
χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου
η αλκή μες στο ζώο που οδηγεί τον ήλιο
το φυτό που κελάηδησε και βγήκε η μέρα

1576483

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το διάσελο που ανοίγει
αιωνίου γαλάζιου οδό στα νέφη
μια φωνή που παράπεσε μες στην κοιλάδα
μια ηχώ που σαν βάλσαμο την ήπιε η μέρα

SalvadorDaliMetamorphosisOf

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιος αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιο το «νυν» και ποιο το «αιέν » του κόσμου:

ΝΥΝ το αγρίμι της μυρτιάς Νυν η κραυγή του Μάη
ΑΙΕΝ η άκρα συνείδηση Αιέν η πλησιφάη

Νυν Νυν η παραίσθηση και του ύπνου η μιμική
Αιέν αιέν ο λόγος και η Τρόπις η αστρική

Νυν των λεπιδοπτέρων το νέφος το κινούμενο
Αιέν των μυστηρίων το φως το περιιπτάμενο

Νυν το Περίβλημα της Γης και η Εξουσία
Αιέν η βρώση της Ψυχής και η πεμπτουσία

Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το ανίατο
Αιέν το χρυσοκύανο του Γαλαξία σελάγισμα

Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος Αριθμός
Αιέν της Δίκης το άγαλμα και ο μέγας Οφθαλμός

Νυν η ταπείνωση των Θεών Νυν η σποδός του Ανθρώπου
Νυν Νυν το μηδέν
dali1au6

και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!

blu

Τα παραπάνω είναι αποσπάσματα από το “Δοξαστικόν” του ποιήματος “ Αξιον εστίν” του Οδυσσέα Ελύτη. Οι  Πίνακες είναι του Νταλί (Dali) , 

Η δυστυχία του να έχεις..


rembrandt_philosopher_in_meditation

“Δυστυχισμένος όποιος δεν έχει τίποτε να δώσει.

Αλλά χίλιες φορές δυστυχισμένος όποιος δεν έχει κανέναν

για να μοιραστεί μαζί του αυτό που έχει.”

butft3butft3[3]

01_Paul_Valéry

gl_5Είναι ένας στοχασμός του  Γάλλου φιλόσοφου και ποιητή Πωλ Βαλερί (Ambroise-Paul-Toussaint-Jules Valéry,) (30/10/1871-20/7/1945)

Είναι αυτός για τον οποίον μίλησαν και μιλάνε πολλοί, ένας δε εξ αυτών, ο Αλέξανδρος Εμπειρίκος Κουμουνδούρος είπε στην μελέτη του για τον φιλόσοφο..

Διανόηση η οποία αποσπάσθηκε από κάθε επιφανειακή επένδυση, και η οποία κατόρθωσε να καθαρθεί από κάθε τι που δεν είναι αυτή η ίδια (πράγματα ορατά του εξωτερικού κόσμου, καθώς επίσης και εσωτερικές λεπτομέρειες της προσωπικότητάς μας, ξένες προς την αφηρημένη έννοια του πνεύματος), μόνη με τον εαυτό της, αντιμέτωπη προς το κενό….”

gl_5 Ο Πίνακας είναι του κορυφαίου Ολλανδού ζωγράφου  Ρέμπραντ (Rembrandt Harmenszoon van Rijn) , (15 Ιουλίου 1606 – 4 Οκτωβρίου 1669) , του αιρετικού ζωγράφου  της τέχνης, εκείνου που τον απέκαλεσαν οι ύστεροί του ως τον “ανατόμο της ανθρώπινης ψυχής” Το συγκεκριμένο έργο φέρει τον τίτλο “Philosopher in Meditation”

Είναι ένα έργο του που χρονολογείται στα 1631-1632 από μια σειρά τέτοιων παρόμοιων στο θέμα  έργων του  και ο οποίος πίνακας σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.

 butft3[5]

Κι είναι που είπα, σαν το διάβασα  αυτό του Βαλερί: Να, μια αλήθεια

Κι όμως, αναρωτιέμαι, πως γίνεται νάσαι μες στον κόσμο,  

μέρος του  και σύ όπως και όλοι,

και να μην είναι κανείς να μοιραστείς;

Γίνεται;

Χμ…Πάντα, θαρρώ  υπάρχει κάτι , κάποιος, κάπου που μπορείς να μοιραστείς..Αν όχι τα όλα ή  τα πολλά, το κάτι έστω..

 

Η κραυγή.


Georgia_O'Keeffe-Georgia_O'Keeffe,_1915 Οι ζωές δεν αρχίζουν με τη γέννηση των ανθρώπων, αν ήταν έτσι, κάθε μέρα θα ‘ταν μια μέρα κερδισμένη, οι ζωές ξεκινούν αργότερα, μερικές φορές μάλιστα πολύ αργότερα, για να μηνούμε και για εκείνες που μόλις αρχίσουν έχουν κιόλας τελειώσει, γι’ αυτό και κάποιος φώναξε

«Αχ, ποιος θα γράψει για την ιστορία αυτού που θα μπορούσε να ‘χε γίνει.”

Αυτά έγραψε κάπου ανάμεσα σ’ άλλα, ο Νομπελίστας λογοτέχνης Ζοζέ Σαραμάγκου(José de Sousa Saramago 1922-2010) και ξέμεινα απόψε να συλλογιέμαι πάνω στις φράσεις του, όπως τις ανέγνωσα στο αφιέρωμα του Χ. Γιαννακόπουλου για τον συγγραφέα, στο Ημερολόγιο ανάγνωσης

blu

Είναι πια αργά το βράδυ κι η νύχτα είναι σκοτεινή. Οι στιγμές κυλάνε αργά, ο απόηχος από την βουή της πόλης ίσα που φτάνει στ’ αυτιά μου ανάκατος με τον άρρυθμο ήχο των πρώτων σταγόνων βροχής και μες στην ησυχία του νου μου, φτάνει γοερή σε μένα εκείνη η κραυγή απελπισίας μιας γυναίκας που δεν γνώρισα και που δεν ζει πια, μια κραυγή για την ζωή της, της άλλης της αλήθειας της, εκείνης  που δεν έζησε…

“Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω,

Είναι το γαμώ το που δεν έζησα…”

..Ποιος να την άκουσε σαν φώναζε; Να υπήρχε κανείς; Κι αν ναι, να μπορούσε άραγε εκείνη, η Κατερίνα η Γώγου, τότε που κραύγαζε να ακούσει την δικιά του φωνή; Ή ήταν κιόλας αργά;

“Πάει. Αυτό ήταν

Χάθηκε η ζωή μου φίλε

μέσα σε κίτρινους ανθρώπους

βρώμικα τζάμια

κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.

‘Αρχισα να γέρνω

σαν εκείνη την ιτιούλα

που σούχα δείξει στην στροφή του δρόμου.

Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.

Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.

Κι ούτε που θα σε ξαναδώ. “

blu

Κάπου, κάποτε  διάβασα κάτι που μούμεινε  στο νού .. Κάπως έτσι το’ πε κάποιος που δεν θυμάμαι τώρα..

Υπάρχουν, είπε,  δυο κατηγορίες ανθρώπων σ’ όλο τον κόσμο

Εκείνοι που αγαπήθηκαν και εκείνοι που δεν αγαπήθηκαν..

Δεν ξέρω αν και πόση αλήθεια είναι σ’ αυτό.. Υπάρχουν και οι άλλοι, εκείνοι που αγάπησαν… Μα είναι, επίσης μια αλήθεια πως δεν συναντιούνται συχνά οι μεν με τους δε..

Κι η γυναίκα που κραύγασε για την ζωή που δεν έζησε, σε μια από αυτές τις κατηγορίες που είπε κείνος που δεν θυμάμαι, ήταν..

Ναι είναι τόσοι πολλοί εκείνοι που δεν συναντήθηκαν ν’ αγαπηθούν..

Αλλιώς, πόσο διαφορετικός θα ήταν τούτος ο κόσμος, αυτή η ζωή!

“Αχ, ποιος θα γράψει για την ιστορία αυτού που

θα μπορούσε να ‘χε γίνει.” 

φώναξε κάποιος εκεί στον Σαραμάγκου. Κι εγώ μαζί με τον κάποιον αυτόν..

1.-blu_thumb.gif

Η βροχή πέφτει πια σταθερά..Φτάνει πιο δυνατή στ’ αυτιά μου…Οι σκέψεις μου άδειασαν απ’ τα άλλα….Δεν είναι μπόρα προσωρινή, θα κρατήσει ίσαμε το ξημέρωμα ..

“Συνεχίζεται”


Δος μου το Καλοκαίρι, Του ζήτησα..

Mike Barr Tutt'Art@

Και το Καλοκαίρι ήρθε! Είναι εδώ!

Μπορώ να συνοψίσω όλα όσα έμαθα για τη ζωή

σε μία μόνο λέξη : “Συνεχίζεται”

               Είπε , κάποτε ο ποιητής Robert Frost 

Image18

Συνεχίζεται, λοιπόν!!

Και είμαστε εδώ!!

Image18

Καλό Καλοκαίρι σε όλους μας!!Image18 

                             Να το χαρούμε!!!

Ε! Κι αν δεν είπαμε, το λέμε..Σημασία έχει να το χαρούμε..

Κι όπως το μπορεί ο καθένας μας, έτσι;ad_13

blu 

  Το υπέροχο τραγούδι που ακούγεται στο video είναι του Moby, έχει τίτλο  «if Things Were Perfect» και προέρχεται από το άλμπουμ του “ Play”

Σας συνιστώ να το ακούσετε με τα ηχεία στην διαπασών!

Στις επιτρεπόμενες ώρες..ε;

Οι στίχοι (lyrics) του τραγουδιού του Moby «if Things Were Perfect» έχουν ως εξής στα αγγλικά, σύμφωνα με τα δοσμένα στην επίσημη ιστοσελίδα του τραγουδοποιού.

blu

«broken darkness my cold end
i look for places i’ve never seen
nothing moves but the quiet on the street
now I open my eyes to this
isolated walking long hard hours
winter cold just brings me winter showers
it’s so brutal with the cold sky wrapped in cold late at night

come clean, there’s no sun yet
the only lights here are made
i can’t speak, i can’t hear, but i know i’m real
there’s no warm here anyway
the darkest lights before the dawn
you remember the sun but it sank
in the water that eats the light
wrapped in cold late at night

i open my eyes, it’s cold
the only souls go by lift the bridge out of the water
the stone black light living is easy when it’s night
the cold has covered the rain
i can see forever, to the deep
wrapped in cold, late at night»

  blu 

Της Κυριακής ..


DSCN3434

         Βρέχει από την νύχτα, άκοπα… Έτσι, ξημέρωσε η Κυριακή, σήμερα.Κάτω από την μουσική της ατελεύτητης βροχής.Λεπτός, ανάριος και αδιάλειπτος ο ήχος των νερών της, μοτίβο άριστο μουσικής υπόκρουσης οι σταγόνες της πως ρέουν και ακουμπάν’ πάνω στα πράγματα γεννώντας μουσική, ήρθε να συντροφέψει την σιωπή μου.. Χάρισμά μου η ομορφάδα τους! Και χάρις!

         Κι ο αέρας της  αλαφρύς, γιομάτος από την ανάσα της βροχής, ήλθε και γιόμισε τα πνευμόνια μου! Δώρο για την ανάσα μου! Και ευλογία!

         Το κίτρινο το καναρίνι προστευμένο κάτω από το σκέπαστρο της βεράντας, εργάζεται σιωπηλά και μεθοδικά απ’ όταν ξημέρωσε η μέρα ως τα τώρα..Ξέμεινα να το παρατηρώ, ώρα πολλή, σήμερα το πρωί, πίσω από το τζάμι της μπαλκονόπορτας, εκείνης που το πεζούλι της έχουν κάνει από καιρό πολύ , στέκι τους τα περιστέρια..

          Με ακάματη υπομονή και επιμονή, το ‘βλεπα το μικρό το κίτρινο το καναρίνι να παίρνει με το ράμφος του ένα προς ενα τον σπόρο από την ταίστρα του, να τον πιθώνει πάνω της εκεί στην άκρη από τα κάγγελα του κλουβιού του, σε σειρά τακτή τον έναν μετά τον άλλον, να τους βάζει..

         Κι ύστερα το ‘βλεπα, σαν απογιόμιζε την σειρά, να  σπρώχνει τον σπόρο έναν έναν έξω από το κλουβί του, κι αυτόν  ίσαμε κάτω, μετά να πέφτει. Εκεί, όπου τον περίμεναν τα πεινασμένα τα αγριοπερίστερα. Και τότε το γουργουρητό τους σταμάταγε ν’ ανακατεύεται στους ήχους της βροχής και ήταν που γιόμιζε τ’ άκουσμα, ο ήχος των φτερών τους πως πλαταγίζαν στον αέρα..

         Δεν ήταν η πρώτη φορά, η σημερινή, που τόβλεπα το καναρίνι να το κάνει αυτό.. Μα κάθε φορά, σαν έρχεται ο χειμώνας και το ξαναβλέπω να το κάνει, γιομίζω από θαυμασμό και τρυφεράδα..

    Ω! Είναι η Αγάπη που έχει τόσους τρόπους να φανεί! Κι είναι που  όλα τα πλάσματα, τα μικρά και τα μεγάλα σε τούτο τον κόσμο την έχουν..Την φέρνουν στα φτερά τους τ’ανοιχτά..

         ’Έτσι και έρχεται Αυτή και απλώνεται και γιομίζει μετά, τα πάντα!

 

      Κι είναι που τότε μπορούν, καθώς λεν’ κι οι γραφές, και τα αόρατα να ιδωθούν….

blu

..Όταν θέλεις, μπορείς,

Υιέ του ανθρώπου, κοίτα!

Στοχάσου το φως της παρουσίας που φωλιάζει σε κάθε ύπαρξη!

Στοχάσου την χαρούμενη δύναμη της ζωής των πάνω κόσμων!…

Νιώσε τις δονήσεις της Πηγής της ζωής που βρίσκεται στα τρίσβαθα του εαυτού σου και από πάνω σου και ολογυρά σου,

Την αγάπη που καίει μέσα σου καν’τη να υψωθεί προς την παντοδύναμη ρίζα της,

Απλωσέ τη σ’ όλη την ψυχή των κόσμων.

Κοίταξε το φως…

Κοίταξε το εσωτερικό του φωτός..

Ανέβα και ανέβα

Γιατί κατέχεις μια τεράστια δύναμη.

Εχεις φτερά ανέμου, μεγαλοπρεπή φτερά αετού…

Μην τ’απαρνιέσαι από φόβο μήπως σ’ απαρνηθούν.

Ψάξ’ τα κι αυτά αμέσως θα σε βρούν…”

ΒΑΑΛ ΧΟΡΟΤ- Ο αυθέντης των Φώτων

Καμπάλα

blu

              Hajra Mansoor

Ο πίνακας με την γυναίκα στο πάνω μέρος, είναι της διάσημης Πακιστανής ζωγράφου Hajra Mansoor που απεικονίζεται στην φωτογραφία δίπλα.

 Η μετάφραση του χωρίου από το βιβλίο “Ο αυθέντης των Φώτων” του Βαάλ Χορότ, είναι από τα γαλλικά και έγινε από την Ρένα Λέκκα – Δάντου

  

Το μουσικό κομμάτι που ακούγεται του Βέλγου  σύγχρονού   μας συνθέτη Wim Mertens , που απεικονίζεται στην φωτογραφία δίπλα.mertens-wim_1

blu

  Καλό σας βράδυ!

blovekiss