Adiós Amor Adiós – Demis Roussos


                                                                     

26/1/2015. Πέρασαν τρία χρόνια από τότε. Σαν σήμερα, ο Ντέμης Ρούσσος, ο Έλληνας, αυτός ο παγκοσμίου φήμης τραγουδιστής μας,  από την Αθήνα, όπου το φως του έσβησε, είπε το δικό του αντίο στα εκατομμύρια των ανθρώπων που τραγούδησαν και που χόρεψαν στα τραγούδια του. 

      Λίγα λόγια γιαυτόν τον άνθρωπο που δόξασε και την τίμησε την Ελλάδα σε όλα τα μέρη της γης που όπου πήγε από την Ιαπωνία , την Ρωσία, την Ευρώπη ως την Λατινική Αμερική και την Μέση Ανατολή, λατρεύτηκε από εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο που τραγουδούσαν τα τραγούδια του. ‘Ήταν γι’ αυτούς ο αγαπημένος ερωτικός τραγουδιστής που τα τραγούδια του, υπέροχα και μελωδικά όλα τους, μιλούσαν για αγάπη κι ελευθερία, και η μοναδική εκείνη φωνή του με την ιδιαίτερη βραχνάδα της ήταν και παραμένει ως σήμερα ανεπανάληπτη. Ποιός θα μπορούσε άλλος να τραγουδήσει τα δικά του τραγούδια; Δεν νομίζω ούτε να το επιχείρησε ποτέ κανείς:

Ολόκληρο το όνομά του: Αρτέμιος Βεντουρής – Ρούσσος, γεννημένος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου και έζησε τα πρώτα του χρόνια. Αργότερα, στην Αθήνα και στα δεκαεπτά του μόλις χρόνια μαζί με τον μετέπειτα θρύλο Βαγγέλη Παπαθανασίου και τον Λουκά Σιδερά φτειάχνουν το ροκ συγκρότημα «Τα παιδιά της Αφροδίτης» Και έχουν τις πρώτες επιτυχίες τους.

Στα 1968 ο Ντέμης Ρούσος έφυγε από την Ελλάδα μαζί με τον Παπαθανασίου και κατέληξαν στην Γαλλία  για να ξεκινήσουν την διεθνή τους καρριέρα, οπότε άλλοτε σε συνεργασία και άλλοτε, μόνος του, ιδιαίτερα από το 1971 και μετά οπότε ο Ντέμης Ρούσος  ξεκίνησε και την σόλο καριέρα του ως τραγουδιστής, γνώρισε τον θρίαμβο. Πάμπολλες οι επιτυχίες του, – τι να πρωτοθυμηθώ: το άλμπουμ του «Forever and Ever», » τα τραγούδια ‘End of the world’ and ‘Spring, summer, winter and fall’,«Goodbye My Love, Goodbye», «Ω mamy blue», «My Friend The Wind «, «Quand je t’aime», «A Whiter Shade of Pale», «My Reason» κ.λ.π

Το τραγούδι του, το 1981, σε μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου είναι από τ’αγαπημένα μου. Πάνω σε αυτή την μουσική έφτειαξε μετά ο Παπαθανασίου την υπέροχη μουσική του σύνθεση, την βραβευμένη με το Όσκαρ, ¨Οι δρόμοι της φωτιάς» «Chariots of Fire»:

                                                                                     

Στην Ελλάδα μας ματάρθε, to 2010, 37 ολόκληρα χρόνια αφ’ ότου έφυγε. Μόνιμη κατοικία του ήταν η Γαλλία. Κι όμως, ως ο Έλληνας έγινε πασίγνωστος. Και για την Ελλάδα παντού μιλούσε. Οι κελεμπίες που μόνιμα φορούσε, κυρίως λόγω της παχυσαρκίας που τον ταλάνιζε, έγινε το άλλο σήμα κατατεθέν του. Από τους μεγάλους Έλληνες!

» >Τον Σεπτέμβριο του 2013, παρασημοφορήθηκε από την Γαλλική Δημοκρατία με τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής, σε τελετή που παρατέθηκε στην πρεσβεία της Γαλλίας στην Αθήνα.

 >Ο Ρώσος αστρονόμος Τιμούρ Κριάτσκο έδωσε το όνομά του (279226 Demisroussos) στον αστεροειδή κύριας ζώνης που ανακάλυψε στις 24 Οκτωβρίου 2009 από το Ειδικό Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών που βρίσκεται κοντά στην πόλη Ζελεντσούσκαγια.» Πηγή: Βικιπαίδεια

                                                 

1.-blu_thumb.gif

Στην μνήμη του, ένα μικρό αφιέρωμα, από μένα που αγάπησα τα τραγούδια του, που τα τραγούδησα και που τον θυμάμαι να συντροφεύει με τις μελωδίες του τα  πιο νεανικά μου χρόνια.

Για μια πιο πλήρη βιογραφία του τραγουδιστή μπορείτε να δείτε και εδώ:

http://www.demislegrec.com/anglais/biographie.html

 

 

Advertisements

Το καλύβι του πόθου


Τι είναι κείνο άραγε που αναζητάμε μα το νοιώθουμε, ή και μπορεί να είναι, ξένο για μας; Υπάρχει κάτι; Τι να είναι εκείνο που μπορεί να μας λείπει και η ματιά μας σαν ακουμπάει σε κάτι, σε κάποιον, θαρρούμε πως εκείνο, εκείνος, ο άλλος είναι που το’ χει;  Κι ας μην είναι έτσι στ’ αλήθεια; Παρά  τότε, αυτό που βλέπουμε και ποθούμε να είναι  πλάσμα δικό μας μοναχά, της φαντασίας μας γέννημα,  της διψασμένης ψυχής μας η ανάγκη να γιομίσει με εκείνο που λαχταρά;;.Και που η έρμη το ‘χει ανάγκη τόση ώστε να το βλέπει και εκεί που μπορεί να μην υπάρχει;  Και που γιαυτό να νοιώθει τόσο δυστυχής,τόσο θλιμμένη όχι μόνο γιατί δεν το έχει, αλλά και που πιστεύει πως δεν μπορεί ούτε να το αποκτήσει επειδή είναι ή και μπορεί νάναι μοναχά των αλλουνών;

Ο καθείς μας γνωρίζει αν υπάρχει κάτι τέτοιο που του λείπει,τι είναι κείνο που μπορεί να ποθεί η ψυχή του.

Κι έτσι αν είναι,  τότε, πιστεύω,  η ματιά, η οπτική του καθενός μας, γίνεται αλλιώτικη, διαφορετική από την ματιά του κάποιου άλλου..Ανάλογα με το τι ποθούμε, αυτό και να “βλέπουμε”. Πλάσματα του ονείρου μας, την εικόνα του πόθου μας…

Κι αναρωτιέμαι, τι είναι τότε το χειρότερο; Η λύπη, ακόμη κι η θλίψη γιαυτό που μας λείπει, γιαυτό που ποθούμε και δεν το’ χουμε  ή ο πόνος της ψυχής μας γιατί πιστεύουμε πως δεν θα το αποκτήσουμε ποτέ, πως ανήκει και θα ανήκει πάντα σε άλλους;

Η μήπως είναι χειρότερο το άλλο; Δηλαδή, η διάψευση της ύπαρξής του σαν έρθουμε αντίκρυ στην πραγματικότητα;

Ή μήπως το ακόμη πιο χειρότερο, Δηλαδή, η χαρά που μπορεί να νοιώσουμε στην διάψευση επειδή σαν και εμάς, ούτε κι ο άλλος  το έχει στ’ αλήθεια, ούτε  και που θα το αποκτήσει;; Κι ας μένει πάντα ξένο;

Dmitry Kustanovich

Συμμαζεμένο, ντροπαλό,

Σαν καραβάκι σ’ το γιαλό,

Κατάλευκο καλύβι

pen

Μέσ’ σ’ ολοπράσινα κλαριά

Τη χιονισμένη του θωριά

Μια δείχνει και μια κρύβει.

pen

Μικρά τα καμαράκια του

Και τα παραθυράκια του,

Κι όλο μικροπλασμένο.

pen

Τόσο μικρό, όσο που μπορεί

Την Ευτυχία να χωρή.

― Τι κρίμα που είναι ξένο!

1. blu

                    Είναι το ποίημα με τίτλο   «Το καλύβι» του ποιητή μας Γεωργίου Δροσίνη, Αθήναι, 1902.

                     Επειδή, κάπως έτσι είδε η ματιά μου το ποίημα. Ζήτημα οπτικής γωνίας..Εσείς, μπορεί να το δείτε κι αλλιώς.

1. blu

Ο ζωγραφικός πίνακας είναι του σύγχρονού μας Ρώσου Ζωγράφου Dmitry Alexandrovich Kustanovich (Russian: Дмитрий Кустанович) και έχει τον τίτλο

 Η σιωπή

https://www.wikiwand.com/en/Dmitry_Kustanovich

Το δέντρο, ρώτησε


MyersOurPlaceL

Χρήζει ιδιαίτερης ματιάς
καινούργιας
δέντρο κατάγιομο με φύλλα στρογγυλά
εντελώς μοναχικό
στην ανηφόρα
στην κατηφόρα της πλαγιάς.
Σκοπός του η διάκριση
η του μοναδικού εγωιστικότητα
του χώρου η αποκλειστικότητα
επιλογή της μοναξιάς.

Κρύβει ή φανερώνει τη θέα στο ταξίδι,
τη συγκέντρωση των αποδημητικών πουλιών
στον προορισμό,
την ηχώ των προσδοκιών;

Χωρίς καρπούς
ανώφελο
η προσφορά του ανύπαρκτη.


Μα εγώ το νιώθω των πέντε αισθήσεων γαλήνιο γεύμα
την έλξη του επιζητώ
και το ρωτώ αν είναι αειθαλές
αν ακόμα τέσσερις εποχές υπάρχουν
κι αν από εκεί ψηλά το μέλλον είναι oρατό.
 

                                                                                   Alan Fletcher                                                                                                                        του Γιώργου Γάββαρη

από την ποιητική του συλλογή

Το δέντρο με τις λέξεις” 2016

     

Στις χάντρες της βροχής


Anastasiya Kachina

Regenduft im Haar –                                                       άρωμα βροχής στα μαλλιά

im Netz aus Seidenfäden                                            στο δίχτυ των μεταξένιων  κλωστών

Perlen zum Abschied.                                                         χάντρες για ένα αντίο 

Brigitte Dorfinger

Ήταν κάποτε ένας κύκνος..


και μια γυναίκα που έγινε η ίδια κύκνος, για χάρη του και για την Τέχνη.

maya-pli

Τ’ όνομά της, Μάγια Πλισέτσκαγια (Ма́йя Миха́йловна Плисе́цкая, Maya Plisetskaya) .

Γεννήθηκε σα σήμερα, στις 11 του Γενάρη το 1925 και έσβησε 89 χρόνια μετά, στις 2/5/2015.

Μάγια Πλισέτσκαγια

Αυτή, η ορφανή Μοσχοβίτισσα από την πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση του Στάλιν, που χόρευε από τα έντεκά της χρόνια και που έμελλε με τον ανεπανάληπτο χορό της, με το μοναδικό ταλέντο της να μαγέψει όλο τον κόσμο!  Και, να τον κατακτήσει.

Ήταν αυτή που είπε κάποτε:

“The only weapon I had was my dancing.
With that I fought like a general without an army.
If I could have saved all the energy I wasted on my struggle
it would have sufficed me to cover a dozen ballets.”

Ήταν αυτή, η Maya Plisetskaya, που τιμήθηκε με τόσα βραβεία, όσα, ίσως,  κανείς άλλος καλλιτέχνις του είδους της έχει τιμηθεί ως τα σήμερα. και που κέρδισε με σπαθί της την τέχνη της όλο τον κόσμο.Αυτή που κέρδισε την αθανασία.

Ήταν αυτή, που για να την τιμήσουν και όσο ζούσε, το 1994, το Ινστιτούτο Θεωρητικής Αστρονομίας έδωκε το όνομά της σ’ ένα μικρό πλανήτη κι από τότε  ο  No. 4626 ονομάζεται Maya Plisetskaya

maya_pli3

Ήταν αυτή, η Maya Plisetskaya στις  7 Απριλίου 1947, όταν για πρώτη  χόρεψε ως Οντέτ-Οντίλ στη «Λίμνη των Κύκνων» του Τσαϊκόφσκι και από τότε το μπαλέτο και ο χορός της σε αυτό  έγινε ένα από τα πιο σημαντικά στην καλλιτεχνική βιογραφία της.Και αυτή που χόρευε και συνέχιζε να χορεύει ως τα γεράματά της. Δείτε και :https://ria.ru/spravka/20051114/42082561.html

Ήταν αυτή, η  Maya Plisetskaya, που είπε:

I am convinced that it was not the word that came first but gesture. A gesture is understood by everyone.

A gesture can be like this or it can be one of despair, such a gesture, every gesture, it can be understood,

you need nothing else, no words.”

                               

Εδώ, σε αυτό το video, την βλέπετε να χορεύει “ τον κύκνο”  “Le Cygne” (“The Swan”) ευρύτερα γνωστό ως “The Dying Swan” το οποίο είναι ένα μέρος από το συνολικό μουσικό έργο ”Το Καρναβάλι των ζώων” “Le Carnaval des animaux” του Γάλλου συνθέτη μουσικής Charles-Camille Saint-Saëns( Καμίγ Σαιν-Σανς)1835- 1921), που το συνέθεσε το έτος 1886.

1. blu

Από την μεριά μου, λίγο πριν από το τέλος της μέρας, ένα στοιχειώδες αφιέρωμά μου για να τιμήσω με την σειρά μου αυτή την υπέροχη και μοναδική γυναίκα, την Maya Plisetskaya που γεννήθηκε σαν σήμερα..

1. blu

1. Για την Ρωσίδα χορεύτρια κλασσικού μπαλλέτου Μάγια Πλισέτσκαγια, μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ:

https://uznayvse.ru/znamenitosti/biografiya-mayya-pliseckaya.html

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=100026, http://www.lifo.gr/team/politismos/51162, http://www.telegraph.co.uk/culture/theatre/3649988/You-must-blaze-like-a-comet.html

2. Για το μουσικό έργο  του Καμίγ Σαιν- Σανς “Ο κύκνος”μερικά λόγια :

Ο “κύκνος”είναι το μοναδικό μέρος από το “Καρναβάλι των Ζώων” που ο συνθέτης Καμίγ Σαιν-Σανς επέτρεψε να παίζεται δημόσια κατά τη διάρκεια της ζωής του. Θεωρούσε ότι τα υπόλοιπα τμήματα του έργου του ήταν πολύ επιπόλαια και θα έβλαπταν τη φήμη του ως σοβαρού συνθέτη. Έγινε ευρύτερα γνωστό υπό το όνομα The Dying Swan από το ομώνυμο ποίημα του  Άγγλου ποιητή Αλφρεντ Τέννυσον το οποίο χορεύτηκε αρχικά από την Ρωσίδα πρίμα μπαλαρίνα ‘Αννα Πάβλοβα, Anna Pavlova, ως ένα σόλο που φτειάχτηκε ειδικά γι’ αυτήν και κατά παραγγελία της, το 1905  από τον διάσημο χορογράφο  Mikhail Fokine

“The Dying Swan”.

ΙΙΙ

“The wild swan’s death-hymn took the soul
Of that waste place with joy
Hidden in sorrow: at first to the ear
The warble was low, and full and clear;
And floating about the under-sky,
Prevailing in weakness, the coronach stole
Sometimes afar, and sometimes anear;
But anon her awful jubilant voice,
With a music strange and manifold,
Flow’d forth on a carol free and bold;”

Ολόκληρο το ποίημα του  Τέννυσον μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: https://www.litscape.com/author/Alfred_Lord_Tennyson/The_Dying_Swan.html 

και για το ποίημα και τον ποιητή εδώ:

http://www.english.cam.ac.uk/cambridgeauthors/tennyson-music-and-meaning-3/

3. Για τον συνθέτη  Καμίγ Σαιν-Σανς μπορείτε να διαβάσετε και εδώ: https://genius.com/Camille-saint-saens-the-swan-from-carnival-of-the-animals-lyrics και για το έργο του  “Το καρναβάλι των ζώων” : https://www.sansimera.gr/articles/493, https://www.musicologie.org/sites/c/carnaval_des_animaux.html, http://peri-texnon.blogspot.gr/2011/01/3.html,

 

Απ’ τα παραμύθια χωρίς όνομα..


digital-blasphemy-allimg-1.jpg«Φανέρωσέ το, μάγισσα, πῶς στ’ ὄνειρον ζυγώνω.

  Δός μοι φτερὰ κεῖ νὰ πετῶ καὶ ξόρκια μπρὸς νὰ ψάλλω,

τὸ καστροπόρτι νὰ διαβῶ, νὰ μπῶ στὴν γῆ τοῦ ὀνείρου.

garden-of-eden

Witch_of_Endor_(Nikolay_Ge) (2)

Eyvind Earle


– Μὲ τὰ φτερὰ κεῖ δὲν πετᾷς, μὲ μαγγανειὲς δὲν μπαίνεις.

Τὸ πευκοδάσος νὰ διαβῇς ὣς τοῦ γιαλοῦ τὰ μέρη,

κι’ ἀστερομμάτα λυγερὴ νὰ σοῦ κρατῇ τὸ χέρι,

  κι’ ὅντες πατήσῃς ἀμμουδιὰ στὸ καστροπόρτι κροῦσε»

1.-blu_thumb.gif

 

ocean-paradise-1995

 1. blu

Ετσι που τα’ πε η μάγισσα, να το κατάλαβε, λέτε, κι’ ος που την ρώταγε πως το μαγικό κλειδί ν’ ανοίξει την καστρόπορτα, να μπει ως πως ποθούσε στην χώρα τ’ ονείρου, ήταν ν’ αγαπήσει και ν’αγαπηθεί; Κι ότι ο πόθος του για τη γης τ’ ονείρου δεν ήταν άλλη απ’ την ίδια την αγάπη που θα’νοιωθε εντός του και που θα την μοιραζόταν; 

Μπορεί ναι, μπορεί και όχι.. Αφήνω το τέλος του παραμυθιού σε σας…

1. blu

Σημειώσεις και πηγές μου:

1. Το παραμυθένιο αυτό ποίημα, το εντός των εισαγωγικών, είναι του  ποιητή μας Ευστράτιου Σαρρή και φέρει τον τίτλο “Κρυοπηγή” από τα “Αγροτικά” του: https://paflagonagroikos.wordpress.com/

2. Η μάγισσα στ΄αριστερά είναι, με αυθαιρεσία μου, αποσπασμένη από τον πίνακα του Ρώσου συμβολιστή ζωγράφου Nikolai Nikolaevich Ge, έχει τον τίτλο “Witch_of_Endor” έργο του του 1857, και  προς τιμή του τον παρουσιάζω ολόκληρο:

Witch_of_Endor_(Nikolay_Ge)

3. Για το ποιά ήταν η μάγισσα του Endor, αν θέλετε, δείτε: https://www.wikiwand.com/en/Witch_of_Endor

4. Οι πίνακες με τα τοπία είναι του Αμερικανού ζωγράφου  Eyvind Earle (1916 –2000). Τα παραπάνω έργα του υπάγονται στην ποιμενική λογοτεχνία και ανάγονται στην περίοδο του μαγικού ρεαλισμού. Για τον θαυμάσιο αυτόν ζωγράφο και τα έργα του μπορείτε να δείτε:http://www.eyvindearle.com/Default.aspx,

5. Επίσης, το γυμνό (Νude) της κοπέλλας στα αριστερά, είναι μια ελαιογραφία του ίδιου ζωγράφου, του Eyvind Earle

6. Ο καβαλλάρης της πρώτης από πάνω εικόνας είναι ψηφιακό έργο του Ryan Bliss

7. Για του όρους:

. ποιμενική λογοτεχνία: “Λογοτεχνική δημιουργία, που εμπνέεται από τον κόσμο των ποιμένων (βουκόλων) που παρουσιάζεται εξιδανικευμένος όσον αφορά στο περιβάλλον, τη ζωή και τα αισθήματα του. Κατά καιρούς εκφράστηκε με διάφορους τρόπους: στην ποίηση (το ειδύλλιο, η βουκολική ποίηση, το εκλόγιο), στον πεζό λόγο (το βουκολικό μυθιστόρημα), στο θέατρο (ποιμενικό δράμα)…” http://www.enacademic.com/
7β. Μαγικός ρεαλισμός:   “Ο μαγικός ρεαλισμός είναι ένα λογοτεχνικό κίνημα που άνθισε στα μέσα του εικοστού αιώνα και προσδιορίζεται ως η υφολογική ανησυχία και το ενδιαφέρον για ανάδειξη του μη πραγματικού ή αλλόκοτου ως κάτι καθημερινό και κοινό. Δεν είναι μια λογοτεχνική έκφραση μαγική. ο σκοπός του είναι περισσότερο να εκφράσει τα συναισθήματα παρά να τα προκαλέσει και, πάνω απ’ όλα, είναι μία στάση απέναντι στην πραγματικότητα..”  .
8. Η μουσική σύνθεση στο video είναι του Τσέχου συνθέτη Antonín Dvořák (1841-1904) , έχει τίτλο “Song to the moon” όπου η σοπράνο Soprano Renee Fleming τραγουδάει την άρια απ’ την όπερά του «Rusalka».
Όπως αντιγράφω από τον δημιουργό του  video Spadecaller : “Dvorak’s composition relies upon expansive arpeggiated chords to capture the fairy tale ambiance of Rusalka. The amicable old Spirit of the Lake, Jezibab, is enjoying the singing of the Wood Nymphs, when his daughter, Rusalka, sadly approaches him. She admits that she has fallen in love with a handsome prince. Yearning to know the bliss of union with him, she wishes to become human. Deeply saddened, the Spirit of the Lake consents to her request, and leaves. All alone, Rusalka sings this magnificent aria and shares the secrets of her longing to the moon.»
Για την Rusalka, την νύμφη των νερών, που θυσίασε την αθανασία της να γίνει άνθρωπος απ’ τον ερωτά της για τον άντρα που συνάντησε στην λίμνη του δάσους, με την προσδοκία και την πίστη ότι εκείνος θ’ αποδεχθεί την αγάπη της, δείτε εδώ: http://www.metopera.org/discover/synopses/rusalka/
9. Οι στιχοι του τραγουδιού  “Song to the moon”, στην αγγλική:
                                                                            “Song to the moon” lyrics in english:

Silver moon upon the deep dark sky,

Through the vast night pierce your rays.

This sleeping world you wander by,

Smiling on man’s homes and ways.

Oh moon ere past you glide, tell me,

Tell me, oh where does my loved one bide?

Oh moon ere past you glide, tell me

Tell me, oh where does my loved one bide?

Tell him, oh tell him, my silver moon,

Mine are the arms that shall hold him,

That between waking and sleeping he may

Think of the love that enfolds him,

May between waking and sleeping

Think of the love that enfolds him.

Light his path far away, light his path,

Tell him, oh tell him who does for him stay!

Human soul, should it dream of me, Let my memory wakened be.

Moon, moon, oh do not wane, do not wane,

Moon, oh moon, do not wane….

1. blu

Αποχαιρετώντας σας, ελπίζω να μην το φόρτωσα πολύ και να μην σας κούρασα.

Ωσάν σπουργίτες, ωσάν αετοί


A bitter morning:

sparrows sitting together

without any necks

Bitter morning sparrows sitting without necks (2)

Searching on the wind,
 the hawk’s cry
 is the shape of its beak

red-tail-hawk

      Με το ξημέρωμα της νέας χρονιάς, καθώς εκτιμώ,  κι άλλες πικρές μέρες ανατέλλουν για τους πολλούς από τους ήδη ταλαιπωρημένους πολίτες αυτού του τόπου. Ετσι,  που απ’ αυτούς, άλλοι ωσάν τους σπουργίτες στην βαρυχειμωνιά, θα παραμένουν να λουφάζουν έκθετοι στον χιονιά μόνοι και με παρηγορία τους άλλους σαν τους ίδιους για να σταθούν και να επιβιώσουν, κι άλλοι,  λαχταρώντας σαν τον αετό που διψάει να πετάξει,  θα μένουν να κραυγάζουν για τον αέρα που τους στερούν στην μοναξιά που δαμάζει τον τόπο και τους ανθρώπους του και να ακούουν τον αντίλαλο της κραυγής τους νοιώθοντας έκθετοι και μόνοι. 

     Υπάρχουν, βέβαια, και οι άλλοι, οι ολίγοι, που είτε αντλούν από αυτούς που πικραίνουν, αδιαφορώντας ή και επιδιώκοντας, είτε που είναι μακρυά τους τόσο ώστε να  αγνοούν και την ύπαρξή τους ακόμη.

   Κι η η ψαλίδα ανάμεσα στους πολλούς και στους ολίγους όλο και μεγαλώνει και θα μεγαλώνει. Και, με τον καιρό, οι λίγοι θα γίνονται λιγότεροι, και οι πολλοί περισσότεροι.

  Και, οι λίγοι το ξέρουν ότι θα γίνονται λιγότεροι. Νόμος της ζούγκλας, βασικός: Ο ισχυρότερος θα μείνει κυρίαρχος..Τον ξέρουν καλά τον Νόμο, γιαυτό είναι και οι ολίγοι. Γιαυτό και θα επιδιώξουν να είναι αναμεσίς των ακόμη ολιγότερων..Γιαυτό και θα χτυπήσουν όλους τους άλλους , είτε τους λίγους, είτε τους πολλούς. Ετσι τα βλέπω..

Το τι είναι ο καθείς μας, το σε τι θέση είναι, το τι κάνει και το τι δεν κάνει, το ξέρει ο ίδιος.

Μα αναλογίζομαι, οι πολλοί,  θα συνεχίζουν να περιμένουν, νοιώθοντας έκθετοι;  Τι; Και πότε; Και πως; Και που; Να περιμένουν να περάσει ο χειμώνας; Μα θάναι, λένε και λέω  μαζί τους, πολύ μακρύς, άντε οι μεθεπόμενη γενιά να χαρεί την Άνοιξη, όχι η τωρινή, ούτε καν η επόμενη. Μα, ως τα τότε, πως θα παραχθούν οι νέες γενιές σε ένα τόπο που δεν αντέχει στην βαρυχειμωνιά να γεννήσει κι άλλα παιδιά;  Που όλο και λιγοστεύει αργοπεθαίνοντας; Και που; Σ’ ένα τόπο που αφανείς τον κυβερνάν΄, ξένοι που τον κερματίζουν; Όπου ξένοι οι πιο πολλοί θα τον κατοικούν και άλλοι τόσοι θα τον εκμεταλλεύονται; Ξένοι στον τόπο μας που θάναι ή και ξένοι σε άλλους τόπους;; Και πως να μην νοιώθουν έκθετοι αφού τα πράγματα συμβαίνουν με την ανοχή και την συνενοχή των ολίγων ευτραφών και τινων άλλων  «Εφιαλτών» και ου μόνον Αθηναίων, ως του παλιού εκείνου; Και, με την αδράνεια των πολλών;

Σφάλλω άραγε «βλέποντας» ένα ζοφερό μέλλον για τον τόπο μας και για τους πολίτες του, ενώ η πραγματικότητά του θάναι αλλιώτικη, θάναι  καλύτερη έστω κι από την τωρινή; Κι αυτά που ειπώθηκαν δια στόματος του πρωθυπουργού του τόπου μας  να έχουν, επιτέλους, στοιχεία αλήθειας; Μακάρι έτσι νάναι κι ας κάνω λάθος κι ας διαψευσθώ.

Μα κι αν δεν είναι έτσι όπως μακαρίζω ναναι τα πράγματα, έχω την γνώμη, σε τίποτε δεν ωφελεί,  ούτε το λούφαγμα, ούτε οι μοναχικές κραυγές, και κυρίως, ούτε η αναμονή και η αίσθησή της ως τέτοιας.. Δεν είναι ο καθείς μας έκθετος, έκθετος είναι επειδή περιμένει από τους άλλους, έκθετος νοιώθει ως μονάδα που νομίζει πως είναι…Κι αυτά είναι λάθος. Δεν περιμένουμε να περάσει η χειμωνιά,  δρούμε για να φέρουμε το συντομότερο την Άνοιξη, για να φυσήξει ο αέρας για να ανασάνουμε, για να πετάξουμε . Αν όχι για την γενιά μας, για την επόμενη.

      Κι αν την φύση,λέω,  δεν μπορούμε να την αλλάξουμε, ούτε την Άνοιξη να φέρουμε πιο σιμά , ούτε τον άνεμο να κάνουμε να φυσήξει- κυρίαρχη επάνω μας είναι, όχι εμείς σε αυτήν κι ας παν’ να μας πείσουν για το αντίθετο- τα πράγματα στον τόπο μας δεν είναι δικά της καμώματα. Από ανθρώπους γενήκαν και είναι. Από ανθρώπους που είναι άλλοι, μα κι από μας, από τον καθένα μας στο μερίδιο που του πέφτει. Γιαυτό,  μπορούμε κι επιβάλλεται να αλλάξουμε τα πράγματα, αλλάζοντας τους άλλους και ξεκινώντας από μας τους ίδιους..Και, το θέλουμε, πιστεύω. Ο καθείς μας. Ε! Ας το κάνουμε!. Ας μην μένουμε παθητικοί και μοιρολάτρες απέναντι στα πράγματα που οι ολίγοι τα κάνουν να συμβαίνουν σε βάρος των πολλών. Είναι πολλά αυτά που θάπρεπε να έχουν γίνει, μερικά γίνονται και τώρα, και άλλα είναι που πρέπει να γίνουν. Με την καινούργια την χρονιά, ας βάλουμε στόχο να κάνουμε περισσότερα.

      Είναι καθήκον όλων μας να κοντύνουμε το άνοιγμα της ψαλίδας, να φέρουμε την ισορροπία στις αναλογίες της. Ετσι, λέω, ας δρούμε συνειδητά στην καθημερινότητά μας ως πολίτες και κοινωνοί του τόπου μας, ως συμπολίτες και συγκοινωνοί και σ’ άλλους τόπους  που είμαστε. Κι ας μάθουμε, επιτέλους, ότι στην κάθε μέρα μας, κάθε μας πράξη, κάθε μας επιλογή κίνησης από το πιο απλό μας μικρό βήμα ως τον διασκελισμό μας είναι και από μια πολιτική πράξη μας, μια πολιτική μας επιλογή. Και ότι η κάθε επιλογή μας σε όποια κίνησή μας, παράγει συνέπειες. Γιατί η αλήθεια είναι ότι κινούμαστε όπως και νάχει, άλλοι όμως σε κύκλο κι άλλοι μπροστά ή πίσω ή και πίσω.  Και  ας θυμόμαστε ότι, η ισχύς εκκινώντας από την μονάδα, είναι εν τη ενώσει. Για την ενέργεια, την κίνηση και όχι μόνον την παρηγορία. Ετσι τα βλέπω.

Καλή μας νέα χρονιά!

bridge

Σημείωση: Τα δυο ποιήματα χαϊκού στο κείμενο είναι του Αμερικανού ποιητή James William Hackett (1929-2015) :

http://www.hsa-haiku.org/frogpond/2010-issue33-1/essay.html, 

http://www.hacketthaiku.com/