Το Ρώσικο σπίτι του Kirillov και τα ξυλοπάπουτσα της κ. Λύδιας


Ετερόκλητα τα υλικά: Ένα σπίτι στην Ρωσία, και τα ξυλοπάπουτσα.. Τι σχέση μπορεί να έχουν; Ελάτε που, για μένα, συνδέθηκαν μεταξύ τους με αφορμή ένα εκπληκτικό λαϊκό σπίτι που πρωτοείδα στα Ουράλια Όρη της Ρωσίας! Για δείτε το πως:

Στην αρχή είδα αυτό το σπίτι. Είναι το γνωστό- σε άλλους-όχι σε μένα έως τώρα- σπίτι του Kirillov (Дом кузнеца Кириллова) και βρίσκεται στην Ρωσία, στο χωριό Kunara   στην περιοχή Sverdlovsk Oblast* της ανατολικής πλευράς των Ουραλίων που είναι ομοσπονδιακή περιφέρεια της Ρωσίας με πρωτεύουσα πόλη την Yekaterinburg**,(Εκατερίνιμπουργκ) γνωστή σήμερα ως Sverdlovsk.

Χτίστηκε από τον Σεργκέι Ιβάνοβιτς Kirillov στο χωριό της περιοχής Κουνάρ Sverdlovsk - στα μέσα του περασμένου αιώνα.

Το σπίτι στο μικρό το καλοκαίρι και κάτω το ίδιο σπίτι στην βαρυχειμωνιά που βασιλεύει στον τόπο. Δεν είναι ένα σπίτι ιδιαίτερα όμορφο και προπάντων γραφικό;; Μια μοναδικά ξεχωριστή ζωγραφιά πλουμιστή, γιομάτη χρώματα, με πολλά πολλά λουλούδια, ξωτικά, σήματα, σύμβολα της Σοβιετικής Ένωσης, αγάλματα παιδιών, περιστέρια, φράσεις, ρουκέτες και τόσα άλλα;

serge11

Το σπίτι διακοσμήθηκε έτσι από τον Sergeya Kirillova, τον κάποτε ιδιοκτήτη του, τον και σιδερά του χωριού, χειροποίητα στο όλο του, με υλικά το ξύλο κυρίως και το μέταλλο. Ο  Sergeya Kirillov, που πέθανε το 2001, το είχε κληρονομήσει ως  ένα παλιό χωριάτικο σπίτι από τον παππού του. Μετά τον γάμο του με την  Lydia Haritonovna  το 1951, το ζευγάρι πήγε και έμεινε στο σπίτι αυτό,  οπότε και ο Sergeya ξεκίνησε να το επισκευάζει ενώ από το 1954 ξεκίνησε να το φτειάχνει όπως το είχε ονειρευτεί και κατέληξε να το τελειώσει δέκα χρόνια αργότερα, το βράδυ της παραμονής της επετείου της Οκτωβριανής Επανάστασης το έτος 1964, όπως γράφει πάνω σε σχετική επιγραφή του σπιτιού..

Ο Sergey Kirillov δούλευε ως σιδεράς στο χωριό την ημέρα και τα βράδυα μετά την δουλειά του, εργαζόταν ακατάπαυστα στα της διακόσμησης του σπιτιού του. Λένε, ακόμη και τα μεσάνυχτα εργαζόταν ή πως σηκωνόταν από τις 4 τα ξημερώματα για να συνεχίσει τις εργασίες του,  της διακόσμησής του εσωτερικά και εξωτερικά του σπιτιού. Σχεδίαζε, ζωγράφιζε, δούλευε με τα χέρια του τα ξύλα και τα μέταλλα, τοποθετούσε.. Ο άνθρωπος, ο καλλιτέχνης αυτός δημιουργούσε.. Ήταν το έργο αυτό, το πάθος της ζωής του! Και ο Sergey Kirillov, ο  λαικός αυτοδίδακτος καλλιτέχνης,  έφτειαξε μια μοναδική ζωντανή ζωγραφιά!.

Το έτος 1999, για την δημιουργία του στο σπίτι του αυτό, ο Sergey Kirillov κέρδισε στον διαγωνισμό ερασιτεχνική αρχιτεκτονική με ξύλο για όλους τους Ρώσους. Ένα σπουδαίο βραβείο στην Ρωσία. Και, βέβαια, μια μεγάλη τιμή γι’ αυτή την αυθεντική  Ρώσικη δημιουργική ψυχή.

Δείτε λεπτομέρειες της διακόσμησης του Sergeya στο σπίτι:

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το έργο του αυτό σαν το είδα! Και, τόσο ευχάριστη! Μου ‘φερε στον νου την παιδική αφέλεια, τις παιδικές τις ζωγραφιές με τα έντονα τα χρώματα ζωής. Κήπος, σκέφθηκα, θα ήταν η ψυχή του  Sergey Kirillov, γιομάτη γενναιοδωρία και η καρδιά του με αγάπη πολλή για τον τόπο του, την Ρωσία και για τους συνανθρώπους του. Θάταν άνθρωπος ήρεμος με μεγάλη υπομονή και επιμονή, με όραμα και με πίστη και, βέβαια με πολύ μεράκι..Έτσι τον είδα τον  Sergey Kirillova μες από το έργο του, το σπίτι του.

Και να πω και τούτο: Πως το έργο του Ρώσου, το τόσο ιδιαίτερο, με τα πλουμιστά του έντονα χρώματα και τα όλα του, μου ‘φερε, επίσης, στον νου τις ζωγραφιές του δικού μας, του Θεόφιλου, για τις οποίες και τον ίδιον- το πρέπον είναι- να κάνω ειδικό αφιέρωμα.Kirillov graf

Δεν ξέρω να πω μοναχά, αν τον Sergeya Kirillova τον λοιδορούσαν οι γύρω του σαν το ‘φτειαχνε το έργο του, σαν πως καναν’ εδώ οι δικοί μας οι τότε στον Θεόφιλο..Πάντως οι Ρώσοι τον τίμησαν όσο ζούσε και το σπίτι του είναι , λένε, το μοναδικό τέτοιου είδους έργο Ρωσικής λαϊκής τέχνης και τεχνοτροπίας σ΄ όλη την χώρα και αποτελεί από χρόνια αξιοθέατο όχι μόνο για το χωριό αλλά και για όλα τα Ουράλια όρη, πόλος έλξεως για τους τουρίστες. Μέχρι και τον τάφο του που τον έφτειαξε κατά πως ήθελε ενόσω ζούσε, μνημείο τέχνης, σα το σπίτι του, τον θεωρούν και σαν τέτοιο τον επισκέπτονται.Δείτε τον δίπλα

Ας σημειώσω εδώ, ότι στις ταμπέλες που κρατούν τα παιδιά στην στέγη του σπιτιού γράφονται μηνύματα, όπως « Πετάξτεkunara-7-560x420  περιστέρια, πετάξτε. Για σας, δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο πουθενά”,

«Ας μην υπάρχει η μητέρα, ας υπάρχει πάντα ειρήνη.»,

“Μπορεί να υπάρχει πάντα λιακάδα, μπορεί πάντα να υπάρχει ο ουρανός”

Σήμερα, στο σπίτι εξακολουθούν να ζούνε η ογδοντάχρονη σήμερα, χήρα του Sergeya,  η  Lydia Haritonovna με την κόρη τους Λουντμίλα.                                                                   Δείτε την κυρία  Lydia με τις ντάλιες της και φόντο το σπίτι  και στην διπλανή φωτογραφία να στέκεται στην εξώπορτα του σπιτιού, φορώντας τα ξυλοπάπουτσά της

Μόλις, το λοιπόν, είδα την δεύτερη εικόνα, η ματιά μου στάθηκε και στα ξυλοπάπουτσα της κυρίας Λύδιας.. Ξυλοπάπουτσα;;

Να φορούσε και ο άντρας της τέτοια..Ναι, είναι βέβαιο. Κι αυτός όπως και όλοι σ’ εκείνο το βαρυχιονισμένο χωριό..

Μόνο που ο Sergeya Kirillov, αν και φορούσε ξυλοπάπουτσα, αν και ήταν χωρικός, αυτός οραματίστηκε, ζωγράφισε, δημιούργησε και δεν περιορίστηκε σε εκείνα που ‘γραφε ο Ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκογκ (Vincent Willem van Gogh) ερμηνεύοντας το ρητό του τόπου του: “..«Ελπίζω να ‘χω πάντα στο νου μου , αυτό το «το ζήτημα είναι να μπορεί να βαδίζει κανείς με ξυλοπάπουτσα»· θέλω να πω με αυτό πως πρέπει κανείς να είναι ευχαριστημένος όταν έχει να πιει, να φάει και να κοιμηθεί και να ντυθεί, να ‘ναι με δύο λόγια ευχαριστημένος με ό,τι έχουν οι χωρικοί»

Ξυλοπάπουτσα***!! Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσα χρόνια πίσω είχα να δω- και σε εικόνες μόνο- τέτοιου είδους παπούτσια. Δεν ήξερα πως τα φοράν’ ακόμη και μάλιστα στην περιοχή εκείνη της Ρωσίας. Κι είπα να μάθω κατι τις γιαυτά με αφορμή την εικόνα των ξυλοπάπουτσων της κ. Λυδίας.  Και έμαθα..

Αν και σεις το θέλετε, δείτε στις σημειώσεις μου πιο κάτω μερικά και τινα για τα ξύλινα παπούτσια και μην ξαφνιαστείτε- εμείς, οι Έλληνες, μάλλον, τα εφηύραμε τα ξυλοπάπουτσα ! Και μετά από μας, διαδόθηκαν και στον κόσμο, μάλλον!!)

Σημειώσεις ενημερωτικές:600px-Sverdlovsk_in_Russia.svg

α) Sverdlovsk Oblast: Η περιοχή Sverdlovsk, όπου το χωριό Kunara, είναι τμήμα της Διοικητικής Ομοσπονδιακής Περιφέρειας των Ουραλίων Ορέων της Ρωσίας. Η περιοχή είναι πλούσια σε μεταλλεύματα σιδήρου, χαλκού, χρυσού και πλατίνας. Πριν φτάσουν σ’ αυτήν οι πρώτοι Ρώσοι έποικοι, ό πληθυσμός της περιοχής αποτελείτο από Τουρικές και Ουγγρικές φυλές.Μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνα τα μέσα Ουράλια ήταν υπό την κυριαρχία των Ταταρικών χανάτων. Η Κατάκτηση αοπό του Ρώσους το 1550 του χανάτου του Kazan άνοιξε τον δρόμο και για την κατάκτηση των άλλων περιοχών.

β)Yekaterinburg,(Εκατερίνιμπουργκ, Αικατερινούπολη) ή Sverdlov: Στην πόλη αυτή, την τέταρτη σήμερα σε πληθυσμό πόλη της Ρωσίας, η οποία απέχει 80 χιλιόμετρα από το χωριό Kunara και είναι η έδρα της περιοχής Sverdlovsk, μετά την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917, οι μπολσεβίκικες δυνάμεις εκτέλεσαν  στις 17/7/1918 τον τελευταίο Τσάρο της Ρωσίας Νικόλαο ΙΙ με όλη την οικογένειά του (δηλαδή την γυναίκα του Αλεξάνδρα, τις τέσσερις κόρες τους, την Όλγα (γεν.το 1895, την Τατιάνα (γεν. το 1897, τη Μαρία (γεν το 1899) και την Αναστασία (γεν.το 1901) και τον γιό τους Αλεξέϊ (γεν.1904) { σημ.:Μέχρι σήμερα, παρά τις έρευνες, αγνοούνται ακόμη δυο σκελετοί από την οικογένεια, μιας κόρης (της Αναστασίας ή της Μαρίας) και του γιού- λέγεται όμως πως τα σώματα αυτά των παιδιών τα είχαν λιανίσει πριν κάψουν τα υπολείμματά τους με οξύ- όπως και των λοιπών μελών- οι Μπολσεβίκοι} Η πόλη αυτή ήταν από τις πρώτες πόλεις στις οποίες οι Μπολσεβίκοι εδραίωσαν την εξουσία τους μετά τα Οκτωβριανά και σε αυτήν είχαν μεταφέρει υπό κράτηση στις αρχές του 1918 τον Τσάρο της Ρωσίας με την οικογένειά του

γ) Ο Θεόφιλος, όπως έγινε γνωστός ο  Θεόφιλος Χατζημιχαήλ ή Θεόφιλος Κεφαλάς ή Κεφάλας, ήταν Έλληνας λαϊκός ζωγράφος και όλο του το έργο έχει χαρακτηρισθεί ως ελληνική πολιτιστική κληρονομιά.

1. blu

Και τώρα, για τα Ξυλοπάπουτσα, ο λόγος!

δ) Τα ξυλοπάπουτσα είναι γνωστά από τους αρχαίους χρόνους. Φτιάχνονται συνήθως από ξύλο ιτιάς ή λεύκας, σημύδας ή και οξιάς και προστατεύουν τα πόδια από την υγρασία, το κρύο και τα χτυπήματα. Φοριούνταν συνήθως από τις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις, τους αγρότες, τους χωρικούς, τους εργαζόμενους στα ορυχεία και τους πτωχούς.

      Στην Ελλάδα στα χρόνια της μεγάλης φτώχειας και λιμού στις αρχές του β’ παγκοσμίου πολέμου τα ξυλοπάπουτσα ήταν τα μοναδικά παπούτσια ειδικά για τους άπορους νησιώτες μας  : Από το βιβλίο του Ικαριώτη Στέφανου Καρίμαλη, «Η Νικαριά στην Αντίσταση»: ”..Εδώ στο νησί μας, όπως μας βρήκε η συμφορά απροετοίμαστους κα όπως η ντόπια παραγωγή ήταν πάντα φτωχή, (τα περισσότερα εφόδια έρχονταν απ΄ έξω) ήταν φυσικό να νοιώσουμε την πείνα από τα πρώτες μέρες της υποδούλωσης. Ο καθένας προσπαθούσε να κρύβει όπως μπορούσε εκείνο που είχε, για να μην το αρπάξει ο επιδρομέας.Πολλοί έχωναν πιθάρια μέσα στη γη σε μέρη απίθανα για να τα ασφαλίσουν. Άλλοι τα έχωναν κατευθείαν στο χώμα, που πολλές φορές καταστρεφόταν. Αλλά τι να φυλάξει κανείς που εκείνο που κρύβαμε δεν έφτανε ούτε για ένα μήνα.

Έπειτα είχε χωριά, όπως η περιφέρεια Αγίου Κηρύκου, το Καραβόσταμο, κ.α. που δεν είχαν καθόλου ντόπια παραγωγή και για να μην πεθάνουν από την πείνα, ζητούσαν βοήθεια από άλλα χωριά (Ράχες, Προεσπέρα) . Από ανθρωπισμό όποια πόρτα χτυπούσαν, κάτι τους έδιναν από το υστέρημά τους και αυτό φυσικά σε βάρος εκείνων που έδιναν, γιατί δεν υπήρχε ελπίδα αντικατάστασης.

Όσο για ρουχισμό, δεν γίνεται λόγος. Οι άνθρωποι μπάλωναν και ξαναμπάλωναν κείνα που είχαν. Για παπούτσια (μόνο για το χειμώνα φυσικά, το καλοκαίρι δε χρειάζονταν), οι περισσότεροι έφτιαχναν ξυλοπάπουτσα (τσόκαρα) που για να λυγάνε στο βάδισμα, βάζανε μεντεσέδες στη μέση. Προνομιούχοι ήταν εκείνοι που οικονομούσαν κανένα κομμάτι λάστιχο αυτοκινήτου, για να σολιάσουν ένα παλιό παπούτσι, ή να φτιάξουν τσαρούχια ιδιόρρυθμα, το πιο εύκολο…”

      Σήμερα δεν συναντάμε  τα ξυλοπάπουτσα με την αρχική τους κατασκευή και χρήση συχνά, ούτε σημαίνουν φτώχεια. Στις μέρες μας -τα παπούτσια τα ξύλινα ή με βάση από ξύλο έχουν αποτελέσει αντικείμενο μόδας, λέγονται και σαμπώ και τσόκαρα και clogs,  πολλές φορές είναι πανάκριβα ως είδος υπόδησης πολυτελείας!!.

Στην Ισπανία λένε τα ξυλοπάπουτσα albarcas και φοριούνται συνήθως από τους αγρότες της Κανταβρίας (Cantabria), στη βόρεια Ισπανία. Στην Ιαπωνία τα λένε Geta, ένα μείγμα ξυλοπάπουτσου με σαγιονάρα, και είναι χαρακτηριστικό πατούμενο για τις γκέισες. Στην Ινδία έχουν ως ξυλοπάπουτσο από αρχαιοτάτων χρόνων το είδος paduka ενώ στην Γαλλική Βρεττάνη τα  ξυλοπάπουτσα τα λένε Sabots (σαμπώ)

Όταν οι Ρωμαίοι πήγαν να κατακτήσουν την Γαλατία και είδαν τα ξυλοπάπουτσα των Γαλατών, μη ξέροντας πως αλλιώς να τα πουν , τα  είπαν “ γαλατικά”, και από εκεί βγήκε η λέξη γαλότσα “galoche”

Η προέλευση των ξύλινων υποδημάτων στην Ευρώπη δεν είναι γνωστή με ακρίβεια. Ο Tet de Boer-Olij  στο βιβλίο του “EUROPEAN WOODEN SHOES : THEIR HISTORY AND DIVERSITY”   αναφέρεται  ως προς την αρχική προέλευσης (οrigin) στα χοντρόσολες μπότες των αρχαίων Ελλήνων ηθοποιών στις τραγωδίες, δηλαδή στους κοθόρνους (kothornos) απ’ ότι κατάλαβα, όπως και στα σανδάλια των Ρωμαίων στρατιωτών. http://www.klompenmuseum.nl/pdf/woodenshoes.pdfhttp://www.worldebooklibrary.net/articles/eng/Clogs

Υποσημειώνω εδώ οτι: Ο κόθορνος(kothornos) ήταν ένα είδος μπότας με χοντρή σόλα που δενόταν μπροστά με κορδόνια και ταίριαζε και στα δυο πόδια και οτι οι ηθοποιοί στην αρχαία τραγωδία φορούσαν κοθόρνους για να φαίνονται ψηλότεροι και επιβλητικότεροι

{Στο θέατρο, οι κόθορνοι αποτελούνταν από το συνήθως μονοκόμματο κάττυμα, με ύψος γύρω στα 8 εκατοστά ( ή κάτυμμα από επάλληλες ξύλινες στρώσεις). Χάρη στα υποδήματα αυτά, ο ηθοποιός  μπορούσε να φτάσει σε ύψος γύρω στο 1.80 και 1.90 και για αυτό το λόγο έπρεπε να εξασκηθεί αρκετά για να μην πέσει. Το ρωμαϊκό θέατρο, υιοθέτησε από το ελληνικό τους κοθόρνους, όχι όμως τόσο πιστά, αφού σε αρκετές τοιχογραφίες στην Πομπηία, που απεικονίζουν θεατρικές παραστάσεις, οι ηθοποιοί δεν φορούν κοθόρνους.
Στην καθημερινή ζωή των αρχαίων Ελλήνων, οι κόθορνοι, ήταν ένα πολύ πιο άνετο υπόδημα. ΄Ηταν φαρδύ και το φορούσαν και οι άνδρες και οι γυναίκες. Σύμφωνα βέβαια, με κάποιες πηγές, ο κόθορνος ήταν αποκλειστικά γυναικείο υπόδημα, ενώ για άλλες, όπως για παράδειγμα, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, μόνο ανδρικό. Έχει υπερισχύσει η άποψη όμως, ότι το υπόδημα προοριζόταν και για τα δύο φύλα. Ήταν μάλιστα, τόσο φαρδύ, ώστε να ταιριάζει και στο αριστερό και στο δεξί πόδι, όπως μας πληροφορεί ο Αριστοφάνης: «ες τω κοθόρνω τω πόδ’ενθείς ίαιμαι»} http://www.protothema.gr/culture/article/412328/ta-akrodahtula-ton-karuatidon-neo-pedio-diamahis-metaxu-ton-arhaiologon/

Ωστόσο, πάντα σύμφωνα με τον κ. Tet de Boer-Olij,  υπάρχει η πιθανότητα πως η προέλευση των ξύλινων παπουτσιών μπορεί  να προέρχεται από τους Κέλτες και τους Γερμανούς της Βόρειας και Νότιας Ευρώπης που φαίνεται να ήταν εξοικειωμένοι με κάποιο είδος ξύλινου υποδήματος. Οτι δεν υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα. Τα ξύλινα υποδήματα κατέληγαν, όπως και σήμερα, συχνά ως καυσόξυλα και, αν όχι, τότε λόγω της φύσης του, το ξύλο σαπίζει μακροπρόθεσμα. Τα παλαιότερα ξύλινα υποδήματα που επιβιώνουν στην Ευρώπη βρίσκονται στο Άμστερνταμ και στο Ρότερνταμ των Κάτω Χωρών και χρονολογούνται από το 1230 και το 1280. Αυτά τα ευρήματα μοιάζουν πολύ με τα ξύλινα παπούτσια που φοριούνται ακόμα στην Ολλανδία. =https://www.wikiwand.com/en/Clog

Να επισημάνω αρχικά εδώ οτι το βιβλίο του “EUROPEAN WOODEN SHOES : THEIR HISTORY AND DIVERSITY” με τις εν λόγω αναφορές, ο Tet de Boer-Olij το εξέδωσε το 2002.. https://books.google.gr/books/about/European_wooden_shoes.html?id=ls8fOAAACAAJ&redir_esc=y

Οπότε, ας αναφέρω στο σημείο αυτό μια αρχαιοελληνική ανακάλυψη του 2011 που δημοσιεύτηκε στο “Βήμα” στις 3/10/2011 . υπό τον τίτλο “Ξύλινο ειδώλιο και σόλες παπουτσιών ηλικίας 2500 ετών”

Σπάνιο ειδώλιο γυναίκας κατασκευασμένο από ξύλο που έχει ηλικία 2.500 ετών ήρθε στο φως στο ιερό της Αρτέμιδος στη Βραυρώνα κατά τις εργασίες κατασκευής αποστραγγιστικού φρέατος στον αρχαιολογικό χώρο.

Ξύλινο κάττυμα (σόλα) υποδήματος, τμηματικά σωζόμενο με περίτεχνη διακόσμηση εγχάρακτων μοτίβων (5οςπ.Χ. αιώνας)

Πρόκειται για μία πεπλοφόρο γυναικεία μορφή του Α’ μισού του 5ου αιώνα π.Χ.με σάκο στο κεφάλι και περίτεχνη βοστρυχωτή κόμμωση, που διατηρεί ακόμη και τα χαρακτηριστικά της αλλά και ίχνη ερυθρού χρώματος πάνω στο ξύλο. Μαζί αποκαλύφθηκαν και δύο ξύλινα καττύματα (σόλες) από υποδήματα στα οποία διασώζεται η περίτεχνη (!) διακόσμηση τους από εγχάρακτα μοτίβα….Βρέθηκαν όμως και ξύλινα τμήματα αγγείων – κυρίως σώματα και σώματα από κυλινδρικές πυξίδες (κουτιά)-  καθώς και σανιδόμορφα τεμάχια ξύλου. Πρόκειται για ένα σύνολο εντυπωσιακό, δεδομένου ότι το ξύλο λόγω της σύστασής του σπανιότατα διατηρείται στον χρόνο.” Δείτε :http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=423089

Θέλετε να ακούσετε κι άλλο κατι τις για τα ξυλοπάπουτσα (δηλ.  τις κλάπες= clogs) επί των βυζαντινών χρόνων που βρήκα εδώ;

Η λέξις κλάπα παρά Βυζαντινοίς1 εδήλου 1) το ξύλινον υπόδημα (τσόκαρο) το χρησιμοποιούμενον και αλλαχού εν τη οικιακή οικονομία, συχνότατα όμως εις το λουτρόν: «Κλάπας ὑποδεδεμένας· ἐν τῷ βαλανείῳ γὰρ ὢν ἐτύγχανε».2 2) την ποδοκάκην, το εν ειρκτή ξύλον το έχον μίαν η δύο οπάς εις τας οποίας ενεβάλλοντο οι πόδες του καταδίκου ή και τέσσαρας διά τας χείρας άμα και τους πόδας. Εκ του βυζαντινού άσματος περί του Ανδρονίκου παρατηρούνται οι στίχοι:
Βάρτουν κ’ εις τες μασχάλες του τριακάνταρον μολύβι
και βάρτουν κ’ εις τα πόδια του δυο σιδερένιες κλάπες.

Παρά Βυζαντινοίς απαντά και ρήμα κλαπώνω (εμβάλλω εις κλάπας τους πόδας). Εις βυζαντινόν άσμα φέρονται οι στίχοι:
εδάρτ’ εσύραν το σχοινίν, εδήσασι τα χέρια,
τα πόδια μου κλαπώσασιν, τα πάντα μου πετάσαν,
εις φυλακήν μ’ εβάλασιν κ’ είμαι φυλακισμένος.3

Σήμερον επίσης η λέξις κλάπα δηλοί: Εμβάδα υπό τους τύπους χλάπα (η), χλαπί (το), χλαπιά, χλαπάκια (Θήρα).4 Είδος υποδημάτων «τσαρούχια του χιονιού σαν μικρά τεψιά χωρίς κόθρους» κατεσκευασμένα εκ ξύλου και συγκροτούμενα διά λωρίδων εκ βοΐου δέρματος (Θεσσαλία).5 Τεμάχιον δέρματος (σόλα), το οποίον είτε καρφώνεται (αν είναι κατειργασμένον) εις το τσαρούχι, είτε προσδένεται εις αυτό δι’ ιμάντων (αν είναι ακατέργαστον) (Εύβοια, Στρόπωνες).6 Το εμπρόσθιον μέρος του πέλματος του τσαρουχιού (Στερεά Ελλάς, Αρτοτίνα).7 Εν Κρήτη (Ρέθυμνον), υπό τον τύπον κλαπούτσα (η), λέγεται η παντόφλα η οποία κατασκευάζεται όταν αποκοπή το άνω μέρος του στιβανίου· ενταύθα και η παροιμία: Το καλό παπούτσι κάνει και καλό κλαπούτσι (επί της εννοίας ότι τα καλά πράγματα ακόμη και αν παλαιωθούν είναι καλά).8

1. Λεξ. Du Cange εν λ. Παρά Σουΐδα: «κωλόβαθρον· τῆς λεγομένης κλάπας παρὰ πολλοῖς». Φέρεται επίσης και ο τύπος κλάπος παρά Ι. Τζέτζη … Πρβλ. Κοραήν, Άτακτα 1, 68, και Γ. Χατζιδάκιν, ΕΕΒΣ 1 (1924), σ. 198.
2. Δίων ο Κάσσιος, 77.4.
3. Στέφανος Σαχλίκης, Γραφαί και στίχοι (έκδ. G. wagner), σ. 85, στίχ. 212-214.
4. Ιστορικόν Λεξικόν [= ΙΛ] 115α, 48. 547β, 99. Και Κοραής, Άτακτα 1, 68: κλάπος είναι το ξύλινον υπόδημα.
5. Αρχείον Ιστορικού Λεξικού. Εν Ευβοία (Μετόχι) και εν Ζαγορά Βόλου, ξύλινοι κύκλοι τους οποίους θέτουν υπό τους πόδας διά να βαδίζουν επί της χιόνος λέγονται κύκλα (τα). ΙΛ 602, 58 και 428, 228.
6. ΙΛ 499, 11.
7. Αρχείον Ιστορικού Λεξικού.
8. Αρχείον Ιστορικού Λεξικού.

                                                                           Δικαίος Βαγιακάκος. «Τοπωνύμια εις –άδο». Αθηνά 56 (1952), σ. 15-17.

1. blu

Ακούστε εν τέλει και δυο άλλα περίεργα για τα ξυλοπάπουτσα:

Τα ξύλινα παπούτσια χρησιμοποιήθηκαν από τους αναρχικούς ως σύμβολο του πολιτικού αγώνα των φτωχών εναντίον των πλουσίων στο ΧΙΧ και στις αρχές του ΧΧ αιώνα.

 Η λέξη « σαμποτάζ » προέρχεται μάλλον από τη γαλλική ονομασία των ξύλινων παπουτσιών: Sabot= clogs= τσόκαρα. Έτσι ονομάστηκε η τακτική των Ολλανδών συνδικαλιστών που έριξαν τα  ξύλινα παπούτσια τους στους μηχανισμούς των μηχανημάτων του εργοστασίου, προκαλώντας έτσι τη στάση εργασίας. Σήμερα, στην Ολλανδία, τα ξυλοπάπουτσα  είναι ένα από τα σύμβολα της χώρας και δημοφιλές ως αναμνηστικό .

http://www.worldebooklibrary.net/articles/eng/Clogs

1.-blu.gif

Advertisements

Η μελαγχολία της ευφυΐας


Gao Xingjian, La danse de l'esprit 2016

Της Παναγιώτας Ψυχογιού

Πριν από 2.500 χρόνια ο Αριστοτέλης υποστήριξε πως «δεν υπάρχει καμία μεγάλη ιδιοφυΐα χωρίς κάποια δόση παράνοιας». Σήμερα ο ισχυρισμός του αποδεικνύεται επιστημονικά καθώς πολυάριθμες μελέτες αποδεικνύουν πως η ευφυΐα σχετίζεται με την μελαγχολία.

Η μελαγχολία θεωρείται από την αρχαιότητα, στοιχείο διάκρισης. O πρώτος ορισμός της  δόθηκε από τον Iπποκράτη τον 5ο π.X. αιώνα που τη συσχέτιζε με τη «μέλαινα χολή», ένα από τα τέσσερα υγρά συστατικά του ανθρώπινου σώματος. Ο Aριστοτέλης  πρώτος παρατήρησε ότι εξέχουσες μορφές της φιλοσοφίας, της πολιτικής και των τεχνών συνέβαινε να είναι μελαγχολικοί. Υποστηρίζει ότι οι «περιττοί», όσοι δηλαδή διέπρεψαν στη φιλοσοφία, στην πολιτική, στην ποίηση και τις τέχνες ήταν μελαγχολικοί. Στον δειγματολογικό κατάλογο πρώτος μνημονεύεται ο Ηρακλής, και ακολουθούν ο Λύσανδρος ο Λακεδαιμόνιος, ο Αίας ο Τελλαμώνιος, ο Βελλεροφόντης, ο Εμπεδοκλής, ο Πλάτων και ο Σωκράτης. Ο Ηρακλής έζησε τα δυο παροξυσμικά περιστατικά του κράματος της μαύρης χολής.  Ένα παθολογικό του χαρακτηριστικό αφορά στο φόνο των παιδιών του τα οποία διαπέρασε με βέλος σε μια κρίση μανίας (εξ ου και η τραγωδία του Ευριπίδη «Ηρακλής μαινόμενος» στην οποία ο Ηρακλής σκοτώνει και τη γυναίκα του). Ο Ιπποκράτης μιλάει επίσης για την «Ηράκλεια Νόσο». Ο Κικέρων στο Tusculanae disputations αποδίδει στον Αριστοτέλη την άποψη ότι όλοι οι ιδιοφυείς είναι μελαγχολικοί, αλλά και ο Σενέκας στο De tranquillitate animae αναφέρει πως κατά τον Αριστοτέλη η ιδιοφυία είναι ανάμικτη με την παραφροσύνη. Κατά τους σύγχρονους ερευνητές ο Αριστοτέλης άντλησε στοιχεία από το έργο του Θεοφράστου «Περί μελαγχολίας» το οποίο όμως έχει χαθεί. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις και για τη μελαγχολία του ίδιου του Αριστοτέλη. Εν κατακλείδι, κατά τον Αριστοτέλη, όλοι οι άνθρωποι που έχουν διακριθεί σε κάποιο τομέα ήταν μελαγχολικοί. Η μαύρη χολή είναι ηθοποιός (ηθοποίηση). Διαμορφώνει συμπεριφορές και χαρακτήρες.

Ο Δημόκριτος και ο Πλάτων υποστήριζαν ότι κανείς δε μπορεί να είναι καλός ποιητής χωρίς μια θεία πνοή που να μπορεί να παραβληθεί με την τρέλα. Οι μελαγχολικοί είναι κατ’ ουσίαν ποιητές χάρη στην ένταση των διαθέσεων τους. Κατά τον Πλάτωνα οι ιδιοφυείς άνθρωποι είναι παρορμητικοί και έξαλλοι. Το ίδιο υποστηρίζει και ο Δημόκριτος αλλά και ο γιατρός Ρούφος από την Έφεσο (ειδικός στην μελαγχολία). Ο τελευταίος υποστηρίζει ότι αυτοί που έχουν οξύ πνεύμα και μεγάλη ευφυΐα πέφτουν εύκολα στην μελαγχολία επειδή έχουν γρήγορες μεταβολές και μεγάλη ικανότητα πρόβλεψης και φαντασίας (Κοπιδάκης Μιχάλης, Καθηγητής Κλασσικής Λογοτεχνίας Πανεπιστημίου Αθηνών,«Βελλεροφόντης, Ευριπίδης, Αριστοτέλης: περιττοί και μελαγχολικοί» στο «Ορώμενα, τιμή στον Αριστοτέλη», Συλλογικό έργο εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2002).

Η μελαγχολία στάθηκε λοιπόν μια από τις «αριστοκρατικές» εκείνες ασθένειες που γονιμοποίησαν την τέχνη, τη λογοτεχνία και τον φιλοσοφικό στοχασμό. Ο I. Kant κατέταξε τη μελαγχολία στη σφαίρα του Υψηλού ενώ ο W. Benjamin ανακάλυψε την αριστερή μελαγχολία. O Eμπεδοκλής, ο Σωκράτης και ο Πλάτων συγκαταλέγονται ανάμεσα στους επιφανείς μελαγχολικούς. Για τους καλλιτέχνες, της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού η εκκεντρικότητα ιδιοφυών δημιουργών, όπως του Μιχαήλ  Άγγελου, του Γκόγια και του Μπετόβεν συνδέεται με μια βαθιά και διάχυτη μελαγχολία. Οι Σ. P. Kόλεριτζ και Tζον Kητς και ο Mπωντλέρ- που για να εκφράσει τη μελαγχολία επιλέγει την αγγλική λέξη «spleen-και ο  Φρίντριχ  Σέλινγκ στο βιβλίο του «Περί της ουσίας της ανθρώπινης ελευθερίας»  θεωρούν τη μελαγχολία θεμέλιο της γνώσης. Το 1621 ο Pόμπερτ Mπέρτον δημοσιεύει την «Aνατομία της Mελαγχολίας», την πρώτη εμπεριστατωμένη σπουδή πάνω στο  θέμα της μελαγχολίας.

Η μελέτη της Αλεξάνδρας Ρασιδάκη με τίτλο «Περί μελαγχολίας» (εκδ. Κίχλη, 2012) αντιμετωπίζει τη μελαγχολία ως πηγή δημιουργίας. Η  σημαντική αυτή μελέτη κινείται μεταξύ της ιστορίας των ιδεών, της πολιτισμικής ιστορίας και της συγκριτικής γραμματολογίας και επιχειρεί να παρουσιάσει την πλούσια περί μελαγχολίας γραμματειακή και εικαστική παράδοση. Αντλώντας παραδείγματα από την ευρωπαϊκή ζωγραφική της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, καθώς και από τη λογοτεχνία του 19ου και του 20ού αιώνα, αναδεικνύει την πολιτισμική διάσταση αλλά και τη διαχρονική αίγλη της μελαγχολίας.

Η Μελαγχολία νοείται ως κεντρικό θέμα της  διανόησης των φιλοσόφων του Μεσαίωνα και της Ρομαντικής εποχής, ως στάση ζωής και ως  δημιουργική ευφυḯα, συχνά δε ιδιοφυḯα. Η τρέλα του Αίαντα στο ομώνυμο έργο του Σοφοκλή, αλλά και η μανία του Ηρακλή στον Ευριπίδη, μεγάλα αποσπάσματα από τους πλατωνικούς διαλόγους, το έργο του Εμπεδοκλή, τα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη διαβάζονται με κέντρο τη Μελαγχολία. Η μελαγχολία συσχετίζεται με τον μονόλογο του Άμλετ,  τα νέγρικα spirituals, το tango argentino, την παράδοση της flamenco, τα blues, τον Adorno και τον Freud, τη Julia Kristeva,  ή και με το έργο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ή τον Γεώργιο Βιζυηνό, τον Παπαδιαμάντη, τον Καρυωτάκη, τον Λαπαθιώτη και άλλους μεγάλους Έλληνες συγγραφείς. Συνδέεται επίσης με τους Χένρι Τζέιμς, Ουίλιαμ Φώκνερ, Σκοτ Φιτζέραλντ, Χέρμαν Έσσε, Γκράχαμ Γκριν, Άγκαθα Κρίστι, Στίβεν Κινγκ, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Τ.Σ. Έλλιοτ, Νικολάι Γκόγκολ, Μάξιμ Γκόρκι, Κερτ Βόνεγκατ, Τενεσί Γουίλιαμς, Εμίλ Ζολά, Ιβάν Τουργκένιεφ, Αύγουστο Στρίνμπεργκ, Τ. Ουίλιαμς,  Ε. Α. Πόε, Λέοντα Τολστόι, Μαίρη Σέλλεϋ, Τσαρλς Ντίκενς, Χέρμαν Μελβίλ, Μαρκ Τουέιν, Ονορέ ντε Μπαλζάκ, την Έμιλυ Ντίκινσον, την Σύλβια Πλαθ, τη Βιρτζίνια Γουλφ, τη Μαργκερίτ Ντυράς, τον John Keats, τον Λόρδο Byron αλλά και με  ζωγράφους, όπως ο Vincent Van Gogh, ο  Edvard Munch και πάρα πολλούς άλλους.

Ως δείγματα της ιδιαιτερότητας, ο ζωγράφος Σαλβαντόρ Νταλί μεγαλουργούσε μόνον σε ένα ακατάστατο περιβάλλον. Η θεϊκή έμπνευση εκφραζότανε μέσα από το απόλυτο χάος: αναποδογυρισμένα έπιπλα και διάσπαρτα ρούχα.  Κι αν κάποιος είχε το θράσος να… συμμαζέψει την Αίθουσα Ζωγραφικής του, ο Νταλί κατεχόταν από απίστευτες εκρήξεις θυμού, εκσφενδονίζοντας βρισιές κι αντικείμενα, ώσπου η Θεά  Έμπνευση να τον επισκεφτεί ξανά.

Η Σύλβια Πλαθ έγραφε: «…Ο ήχος του τίποτα – που ήσουν εσύ τρέλα; …Έχω υποφέρει τη φρικαλεότητα του ηλιοβασιλέματος… Καμένη μέχρι ρίζα… Τρομοκρατούμαι απ’ αυτό το μαύρο πράγμα – που κοιμάται μέσα μου…». Τελικά αυτό το μαύρο πράγμα την καταπίνει όπως και τη Βιρτζίνια Γουλφ που έβαλε πέτρες στην τσέπη του παλτό της, μπήκε και περπάτησε στη θάλασσα ώσπου πνίγηκε…

Γιατί  πρέπει να θεωρήσουμε την Ντίκινσον «τρελή», όπως και η ίδια περιπαιχτικά αυτοαποκαλείται και όχι σοφή, αφού επέλεξε μια ζωή που της επέτρεπε να δημιουργεί; Γιατί να υποθέσουμε ότι έχασε απέχοντας, αντί να σκεφτούμε ότι επέλεξε να απέχει; Ο ψυχολόγος Daniel Nettle γράφει, «Είναι δύσκολο τελικά να αρνούμαστε ότι τα ισχυρότερα θεμέλια της δυτικής κουλτούρας έχουν χτιστεί από ανθρώπους με κάποια προδιάθεση τρέλας». Η διάνοια συχνά πορεύεται τόσο μπροστά από την εποχή της, ώστε συχνά ο φωτισμένος άνθρωπος παρεξηγείται ή παρερμηνεύεται από τους συγχρόνους του, ενώ αποθεώνεται από τις επόμενες γενιές. Χρειάζονται αιώνες γνώσης και πνευματικής εξέλιξης, για να κατανοηθεί το επίπεδο της διάνοιας.

Κλείνοντας παραπέμπω στον μεγάλο  Έλληνα ποιητή Μ. Παπανικολάου:

Ήταν αλήθεια πως εζούσα  κάποια ζωή ξεχωριστή,

ζούσα όπως ήθελεν η Μούσα  κι όπως δεν ήθελε η ζωή.

Λοξά με κοίταζαν οι άλλοι  σα να με παίρναν για τρελό,

κι ήταν για με χαρά μεγάλη  μαζί τους πάντα να γελώ.”

1. blu

 Bρήκα αυτό το πόνημα της κ. Παναγιώτας Ψυχογιού ενδιαφέρον, γιαυτό και το αναδημοσιεύω φιλοξενώντας το.  Η επιλογή του πίνακα δικιά μου και είναι » Ο χορός των πνευμάτων» » La danse de l’esprit» του Gao Xingjian, (Γκάο Σιντζιάν) , 2016

Neem : Το δέντρο της ζωής και της υγείας, το δέντρο του 21ου αιώνα


Δεν είχα ακούσει γιαυτό το θαυματουργό δέντρο. Μέχρι που είδα αυτή την εικόνα:

Neem is considered to be of divine origin according to Indian mythology

Και σαν την είδα την φωτογραφία, αναρωτήθηκα.. Καλά τι είδους δέντρο είναι αυτό που η Ινδή το’ χει μες στο σπίτι της και το προσκυνά προσευχόμενη;; Τι σημαίνει αυτό το δέντρο; Πως λέγεται; Ποιο είναι;

Έτσι, από περιέργεια, έψαξα και έμαθα και θαύμασα! Και, ο, τι διάβασα για τις θεραπευτικές ικανότητες του δέντρου Neem και των παραγώγων του, ας πω, ότι οι περισσότερες απ’ αυτές έχουν αποδειχθεί όχι μόνον στην πράξη αφού χρησιμοποιείται ενάντια σε πολλές αρρώστειες από αιώνες, μα και έχουν επιβεβαιωθεί και από ιατρικές έρευνες.

shutterstock_340907777-e1461009284211Νeem, το όνομα του δέντρου. ‘Ίσως πολλοί από σας γνωρίζετε γιαυτό το δέντρο, ίσως πάλι άλλοι όχι. Είναι το δέντρο που θεραπεύει, που γιατρεύει τις αρρώστειες, που διώχνει τους ιούς, που ενισχύει το ανοσοποιητικό, που μειώνει τους καρκινικούς όγκους, που δρα αποτελεσματικά εναντίον του Aids, που θεραπεύει τις δερματικές ασθένειες, τις λοιμώξεις, που καθαρίζει τον αέρα από τους ρύπους , που βελτιώνει το κλίμα, που, που…! Και τι δεν παρέχει προς όφελος των ανθρώπων και του φυσικού περιβάλλοντος αυτό το δέντρο!!

Η επιστημονική του ονομασία είναι Azadirachta indica της οκογένειας των Meliaceae. Είναι ένα από τα δύο είδη του γένους Azadirachta, και είναι ιθαγενές στην ινδική υποήπειρο, δηλαδή την Ινδία, το Νεπάλ, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές και τη Σρι Λάνκα,. Τα δέντρα Neem τώρα αναπτύσσονται σε νησιά που βρίσκονται στο νότιο τμήμα του Ιράν. Είναι δέντρο αειθαλές, φύεται και αναπτύσσεται γρήγορα σε τροπικές και ημιτροπικές περιοχές. Έχει λευκά και αρωματικά άνθη, το ύψος του κυμαίνεται μεταξύ των 20-35 μέτρων  και ζει 200 με 300 έτη. Οι ταξιανθίες, οι οποίες ανήκουν στον τρίτο βαθμό και φέρουν από 150 έως 250 λουλούδια.  Είναι δέντρο διχογαμικό, (ερμαφρόδιτο), δηλαδή στο ίδιο δέντρο υπάρχουν Protandrous, bisexual flowers, αμφιφυλόφιλα  και αρσενικά λουλούδια. Τα φρούτα του είναι σαν αυτά της κάτω εικόνας.

di-tim-cach-tri-mun-trung-ca-hieu-qua-nhat-chi-sau-3-ngay-1Natural, Eco-Friendly Organic NeemneemNeem-leaves_berries-Amazing Benefits of the Neem Tree

      Το Neem είναι το ιερό δέντρο, το δέντρο της ζωής, το δέντρο της υγείας, το δέντρο των θεών, λένε από αιώνες στην Ανατολή και το λατρεύουν ως δώρο των θεών στον άνθρωπο. Το έχουν στο σπίτι τους να τους προστατεύει από τα Κακά Πνεύματα και τις αρρώστιες. Το έχουν ονομάσει από αιώνες “Shajar-e-Mubarak‘, δηλαδή “το ευλογημένο δέντρο” για τις ευεργετικές του ιδιότητες! Τα φύλλα του αποκαλούνται «πράσινος χρυσός» και θεραπεύουν, κυρίως, δερματικές ασθένειες, όπως π.χ την ψωρίαση, το έκζεμα

      Από τα πανάρχαια χρόνια γεννήθηκε η πεποίθηση ότι ότι το δέντρο neem που αναπτύσσεται μέσα στο σπίτι μπορεί να κρατήσει τον περιβάλλοντα αέρα καθαρό από ακαθαρσίες και επομένως τον έλεγχο της ρύπανσης του περιβάλλοντος. Επίσης, ότι σαν κρέμονται νεαρά κλαδιά στην πόρτα ενός σπιτιού λέγεται ότι προσφέρουν προστασία από τη ρύπανση, τις ασθένειες μα και τα Κακά πνεύματα.

      Τ’ όνομά του Neem(नीम) είναι όνομα των Hindi και προέρχεται από  την Σανσκριτική Sanskrit Nimba and Ineem (निंब).લીમડો στο Gujarati. Το Neem στέκεται πιστό στην σανσκριτική ονομασία του Aristha. Η Aristha, σημαίνει «ανακουφίζει από ασθένειες». Σε Βέδες  το Neem αναφέρεται ως «Sarva Roga Nivarini», που σημαίνει «αυτός που θεραπεύει όλες τις ασθένειες και τα κακά». Στην Αφρική είναι γνωστό ως «Mahorbany», επειδή μπορεί να θεραπεύσει σαράντα μεγάλες και μικρές ασθένειες.  

     Τα προϊόντα που παράγονται από  τα δέντρα neem έχουν χρησιμοποιηθεί στην Ινδία για πάνω από δύο χιλιετίες για τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες και πιστεύεται από τους ασκούμενους στις Ιατρικές των Siddha (Σίντχα) (δηλ. των «μεγάλων στοχαστών / σοφών» του Τάμιλ,  σανσκριτικά, «perfected one», όρος που χρησιμοποιείται ευρέως στις ινδικές θρησκείες και τον πολιτισμό και σημαίνει “ο ολοκληρωμένος” και αναφέρεται στους τέλειους δασκάλους που έχουν επιτύχει υψηλό βαθμό φυσικής και πνευματικής τελειότητας ή φώτισης.”. της Ayurvedic (Αγιουβερδικής) ιατρικής (δηλ. ενός από τα από τα αρχαιότερα συστήματα παραδοσιακής ιατρικής στην ινδική υποήπειρο, η οποία ασκείται ως εναλλακτική μέθοδος θεραπείας σε άλλα σημεία του κόσμου).ως και της Yunani ή Unani Ιατρικής  (Περσοαραβικό σύστημα Ιατρικής που βασίζεται στις διδασκαλίες του Ιπποκράτη και του Γαληνού γιαυτό και λέγεται Γιουνάν=Έλληνας, ελληνικός-ή), ότι είναι ανθελμινθικά (για την θεραπεία των εντερικών σκωλήκων), αντιμυκητιακά, αντιδιαβητικά, αντιβακτηριακά, αντιικά, αντισυλληπτικά και ηρεμιστικά.

      Σύμφωνα, μάλιστα,με την ινδική μυθολογία, το δέντρο Neem θεωρείται ότι είναι θεϊκής προέλευσης και οι θεραπευτικές του ιδιότητες οφείλονται στις σταγόνες από το νέκταρ της Αθανασίας, την amrita (δηλ. αμβροσία ή το ελιξίριο της αθανασίας) που είχε παρασκευασθεί στον ουρανό και λίγες σταγόνες της έπεσαν πάνω στο δέντρο Neem. Έτσι, το Neem είναι επίσης γνωστό ως «Kalpavruksha»,   δηλαδή το δέντρο που έχει την δύναμη να εκπληρώσει οποιαδήποτε επιθυμία και ευχή.Neem-trees-1024x609

Εμείς, στην δύση, για το δέντρο αυτό με τις σημαντικές αντι-βακτηριακές, αντι-ιικές, κυτταροτοξικές, μυκητοκτόνες, εντομοκτόνες ή παρασιτοκτόνες ιδιότητες , μα και για τις άλλες ιδιότητές του, μαθαίνουμε τώρα!

Τα Ηνωμένα Έθνη ανακήρυξαν ήδη το Neem ως το «Δέντρο του 21ου αιώνα»! Το Εθνικό Συμβούλιο ερευνών των ΗΠΑ αναφέρουν το Neem ως το δέντρο για την επίλυση των παγκόσμιων προβλημάτων!. Δείτε: https://books.google.gr/books?id=u1mfmCAqDDoC&pg=PA94&lpg=PA94&dq=The+United+Nations+has+already+proclaimed+Neem+as+the+%22Tree+of+the+21st+Century%22!&source=bl&ots=W-Ass8CN26&sig=tfUrLwWqz1cE70QMXx5sTwv7lCQ&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwi878eAz5TWAhWFChoKHeILB7QQ6AEIUDAF#v=onepage&q=The%20United%20Nations%20has%20already%20proclaimed%20Neem%20as%20the%20%22Tree%20of%20the%2021st%20Century%22!&f=false

https://books.google.gr/books?id=j5PdVtMgVLYC&pg=PA86&lpg=PA86&dq=The+United+Nations+has+already+proclaimed+Neem+as+the+%22Tree+of+the+21st+Century%22!&source=bl&ots=n90Ix2H5w0&sig=FXEWOz36TcQG4wEAA3-vKVO4ZxY&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwi878eAz5TWAhWFChoKHeILB7QQ6AEIXDAH#v=onepage&q=The%20United%20Nations%20has%20already%20proclaimed%20Neem%20as%20the%20%22Tree%20of%20the%2021st%20Century%22!&f=false

Οι επιστημονικές Κοινότητες και μελέτες και έρευνες επιβεβαιώνουν την θεραπευτική του δράση του : Δείτε τι γράφεται για τις ιαματικές ιδιότητες του Neem: https://www.wikiwand.com/en/Azadirachta_indica

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3695574/

https://www.wikiwand.com/en/Salimuzzaman_Siddiqui

Έχουν ιδρυθεί ανά τον Κόσμο μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί που μιλάνε γιαυτό το δέντρο για να το μάθουν οι άνθρωποι να σωθούν, να ανακουφισθούν οι πάσχοντες άνθρωποι!:

http://www.medplants.net/neem

http://www.neemfoundation.org/about-neem/neem-environment/

Και τώρα για διαβάστε, για ποιές αρρώστιες μιλάμε ότι έχει διαπιστωθεί πως θεραπεύει το δέντρο αυτό και τα παραγωγά του:

«External medicinal uses of Neem is for the treatment of dermatological disorders like psoriasis, herpes, eczema, purities, and acne vulgaris, inflammatory condition, infected wounds, abscesses and ulcer, ophthalmic care, ear infection and sinusitis, alopecia and hair care, snake bite and scorpion sting, rheumatic pain, gout, etc. Internally Neem is used for dental hygiene, for treating malaria and filaria, typhoid, digestive disorders, liver disorders, intestinal worms, hepatitis, spleenomeglay, respiratory disorders, tuberculosis, urinary disorders, gynecological problems, diabetes, hypertension, cancer, leprosy, leucoderma, allergies, etc., infectious diseases such as smallpox, chicken pox, and measles, vaginal disorders, sexually transmitted infection, and AIDS.»

Εξωτερικές φαρμακευτικές χρήσεις του Neem είναι: για τη θεραπεία των δερματολογικών διαταραχών όπως η ψωρίαση, έρπης, έκζεμα, καθαρότητα, και κοινή ακμή, φλεγμονώδεις παθήσεις, μολυσμένες πληγές, αποστήματα και έλκη, οφθαλμική φροντίδα, λοίμωξη του αυτιού και ιγμορίτιδα, αλωπεκία και την περιποίηση των μαλλιών, δάγκωμα φιδιού και τσίμπημα σκορπιού, ρευματικού πόνου, ουρική αρθρίτιδα, κλπ

Εσωτερικά το Neem χρησιμοποιείται για την οδοντική υγιεινή, για την αγωγή κατά της ελονοσίας και της φιλάριας, κατά του τύφου και του τυφοειδούς πυρετού, για τις πεπτικές διαταραχές, τις ηπατικές διαταραχές, τα εντερικά σκουλήκια, την ηπατίτιδα, spleenomeglay, τις αναπνευστικές διαταραχές, την φυματίωση, των ουροφόρων οδών, για τα γυναικολογικά προβλήματα , τον διαβήτη, την υπέρταση, τον καρκίνο, την λέπρα, την λευκοδερμία leucoderma, για τις αλλεργίες, κλπ, για τις μολυσματικές ασθένειες όπως η ευλογιά, ανεμοβλογιά, και ιλαρά, τις κολπικές διαταραχές, τις σεξουαλικά μεταδιδόμενες μολύνσεις, και του AIDS.

Δείτε ειδικότερα για την δράση του κατά των άνω ασθενειών: http://www.neemfoundation.org/about-neem/neem-and-health/

http://www.neemfoundation.org/about-neem/neem-and-health/neem-cures/,

Όπως αντιγράφω επι λέξει από τον ιστότοπο: http://www.hypermixvet.com/el/what-hypermixvet/neem-hypericum.html, το δέντρο Neem και τα παραγωγά του έχουν τις εξής δράσεις:

ANTIΣΗΠΤΙΚΟ -ΑΝΤΙΜΙΚΡΟΒΙΑΚΟ- ΑΝΤΙΒΑΚΤΗΡΙΑΚΟ- ΑΝΤΙΙΚΟ-ΑΝΤΙΒΙΟΤΙΚΟ
  • Αποτρέπει την ανάπτυξη των ιών και την είσοδό τους στα κύτταρα
  • Τα παράγωγα του Neem χρησιμοποιούνται σε κρέμες για την αντιμετώπιση λοιμώξεων
  • Η Salmonella enterica και ο Staphylococcus aureus είναι ανάμεσα στα στελέχη που αντιμετωπίζει το Neem oil
  • To Neem tree oil έχει δείξει αποτελεσματικότητα στο έρπητοϊό, και στον έρπη ζωστήρα
  • Αποτοξινώνει το αίμα κι έχει αντιοξειδωτικές ιδιότητες
  • Είναι ένα εξαιρετικό προστατευτικό του ήπατος
ΑΝΤΙΦΛΕΓΜΟΝΩΔΕΣ
  • Χάρη στα λιμονοειδή και στις κατεχίνες που περιέχει και τα οποία είναι ισχυροί αναστολείς των χημικών μεσολαβητών στην οξεία φλεγμονή, χρησιμεύει στην θεραπεία του πόνου εξαιτίας μυικών θλάσεων, αρθρίτιδας και ρευματισμών.
ΑΝΤΙΠΥΡΕΤΙΚΟ
  • Έχει αντιπυρετικές ιδιότητες
ΑΝΤΙΣΜΗΓΜΑΤΟΡΡΟΪΚΟ
  • Ελέγχει την πιτυρίδα και τον κνησμό
  • Όταν αναμιγνύεται με ίσα μέρη νερού και φυτικών ελαίων, βοηθά στην υγεία και την λάμψη των μαλλιών
ΑΝΤΙΜΥΚΗΤΙΑΣΙΚΟ

Παρουσιάζει θετικά αποτελέσματα ενάντια σε 14 μύκητες ειδικά στους

  • the Trichosporon – ( γαστρεντερικό )
  • the Geotrichum – ( αναπνευστικό )
  • the Trichophyton – ( τριχωτό κεφαλής, δέρμα, νύχια και πόδι αθλητή )
  • the Epidermophyton ( λειχήνες )
  • αντιμετωπίζει επιτυχώς χωρίς παρενέργειες τον Candida albicans
ΔΕΡΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ
  • Με τα προϊόντα που βασίζονται στο Neem tree Oil αντιμετωπίζονται δερματολογικές παθήσεις όπως ακμή, έκζεμα, έρπης, κνίδωση, κνησμός και λειχήνες
  • Σύμφωνα με τον John Conrick συγγραφέα του βιβλίου «NEEM the ultimate herb», το neem tree oil είναι αντίστοιχα αποτελεσματικό με την κορτιζόνη για την ψωρίαση
ΑΝΤΙΠΑΡΑΣΙΤΙΚΟ-AΜΟΙΒΑΔΕΣ, ΠΡΟΝΥΜΦΕΣ, ΝΗΜΑΤΟΕΙΔΗ
  • Βοηθάει στην εξάλειψη εσωτερικών και εξωτερικών παράσιτων, μυκήτων, σκωλήκων.
  • Στην κτηνιατρική, παρουσιάζει εξαιρετικά αποτελέσματα στην καταπολέμηση εντόμων, φθειρών και παράσιτων. Στην γεωργία λειτουργεί ως ένα απολύτως οικολογικό παρασιτοκτόνο και φυτοφάρμακο.
ΕΠΟΥΛΩΣΗ και ΑΝΑΠΛΑΣΗ
  • Προστατεύει και ενυδατώνει το δέρμα, είναι αντιφλογιστικό και αντιμετωπίζει κάθε δερματικό ερεθισμό. Γιαυτό χρησιμοποιείται σε εκτεταμένα εγκαύματα και για την επιθηλιοανάπλαση
ΑΝΟΣΟΔΙΕΓΕΡΤΙΚΟ
  • Το neem tree oil περιέχει πολυσακχαρίτες με ανοσορυθμιστικές ιδιότητες. Οι πολυσακχαρίτες φαίνεται ότι ευθύνονται για την αύξηση παραγωγής αντισωμάτων. Άλλες ουσίες που περιέχονται στο neem tree oil, φαίνεται ότι διεγείρουν το ανοσοποιητικό για την προστασία από συχνές λοιμώξεις που συχνά συνοδεύουν το ΑIDS.
ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΓΛΥΚΟΖΗΣ στις καρδιαγγειακές διαταραχές
  • Το NEEM συμβάλει στην αποτελεσματική αντιμετώπιση του διαβήτη, στις ανισορροπίες του σακχάρου στο αίμα και στην παχυσαρκία, χάρη στις τονωτικές του και αναζωογονητικές του ιδιότητες.
ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΦΟΡΕΩΝ ΕΛΟΝΟΣΙΑΣ!
  • Πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι η Gedunin, ένα λιμονοειδές από το Neem, είναι το ίδιο αποτελεσματικό με την κινίνη στην θεραπεία της ελονοσίας.
  • Τα παράγωγα από τα φύλλα του Neem tree, είτε σε αλκοολική είτε σε υδατική βάση, παρουσιάζουν αποτελεσματικότητα στην καταπολέμηση της ελονοσίας.
  • Η δράση του Neem εντοπίζεται στην αναστολή ανάπτυξης των γαμετών στα μολυσμένα άτομα.
  • Μερικοί επιστήμονες τοποθετούν την αποτελεσματικότητα του NEEM για την καταπολέμηση της ελονοσίας.στην διέγερση του ανοσοποιητικού συστήματος.
ΑΝΤΙΟΞΕΙΔΩΤΙΚΟ-ΑΝΤΙΓΗΡΑΝΤΙΚΟ
  • Περιέχει στη σύστασή του Essential Fatty Oils (EFAs) και vitamin E οπότε είναι κατάλληλο για κρέμες προσώπου και σώματος με αντιοξειδωτικές και αντιγηραντικές ιδιότητες.
ΕΝΤΟΜΟΑΠΩΘΗΤΙΚΟ
  • Το NEEM oil είναι ένα φυσικό θεραπευτικό των τσιμπημάτων εντόμων, ειδικά των κουνουπιών
  • Στην Ινδία, υπάρχουν δίχτυα για κουνούπια με λάδι NEEM.
  • Η τακτική λήψη των δισκίων NEEM συμβάλει στην αποφυγή τσιμπημάτων κουνουπιών
  • Phage-repellent effect and IGR (Insect Growth Regulating).
  • Επιτρέπει τον έλεγχο σε πάνω από 400 είδη βλαβερών εντόμων
  • Ελάχιστα επιβλαβές για τα ωφέλιμα έντομα και τους θερμόαιμους οργανισμούς.
  • Τα προϊόντα που περιέχουν Neem oil δεν είναι επιβλαβή για τις μέλισσες
  • Δεν είναι βλαβερό για μυρμήγκια, αράχνες, πεταλούδες, πασχαλίτσες (National Research Council, 1992).
ΣΤΟΜΑΤΙΚΕΣ-ΟΔΟΝΤΙΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ
  • .Οι αναστολείς της προσταγλανδίνης στο neem oil λύνουν πολλά περιοδοντικά προβλήματα. Για πολλούς αιώνες σε Ινδία και Αφρική, χρησιμοποιούνταν μικρά κλαδάκια του neem tree ως οδοντόβουρτσες. Επίσης χρησιμοποιούνταν πούδρα απο το ίδιο φυτό για το πλύσιμο των δοντιών και μασάζ των ούλων.
  • Τα αντισηπτικά συστατικά του neem, μειώνουν την τερηδόνα των δοντιών και προάγουν την θεραπεία παθήσεων των ούλων Στην Γερμανία, πολλοί ερευνητές απέδειξαν ότι εκχυλίσματα του Neem, προλαμβάνουν την ανάπτυξη τερηδόνας καθώς και περιοδοντικές ασθένειες. Μολύνσεις, τερηδόνα, αιμορραγία των ούλων θεραπεύονται επιτυχώς με καθημερινή χρήση στοματικού διαλύματος (neem σε νερό).
ΚΑΡΚΙΝΙΚΟΙ ΟΓΚΟΙ (ΚΑΡΚΙΝΟΣ)
  • Σε όλη την ΝΑ Ασία, το neem έχει χρησιμοποιηθεί επιτυχώς για αιώνες από βοτανολόγους για την μείωση των καρκινικών όγκων. Σήμερα, ερευνητές υποστηρίζουν αυτή την χρήση. Στην Ευρώπη και την Ιαπωνία, επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ότι οι πολυσακχαρίτες και τα λιμονοειδή που περιέχονται στο neem oil (που εξάγεται από τον φλοιό, τα φύλλα και τους σπόρους του neem tree), παρουσιάζουν αποτελέσματα στην μείωση των κακοηθών όγκων.
  • Σχετικά με τους καρκίνους του δέρματος, υπάρχουν αναφορές ασθενών σχετικά με μείωση ή εξαφάνιση του καρκίνου μετά από καθημερινή χρήση κρέμας με neem oil για μερικούς μήνες.”

bibliografia-neem.png

      Και, πριν κλείσω το θέμα μου με το θαυματουργό αυτό δέντρο, ας πω ελάχιστα σε σχέση με την επιρροή του δέντρου αυτού στο περιβάλλον: Έχει αποδειχθεί ικανός υδατοφράκτης σε περιοχές με χαμηλό δείκτη υδροπτώσεων,  συγκρατεί την επέκταση της ερήμου, επίσης καθαρίζει την ατμόσφαιρα και τον αέρα από τους ρύπους, προσφέρει σκιά και δροσιά αλλά και καταφυγή των πουλιών και άλλων ευεργετικών οργανισμών στα φυλλώματά του..

Αλήθεια, δεν θάταν χρήσιμο να φυτεύαμε τέτοια δέντρα και εδώ στην χώρα μας; 

Αυτά τα ολίγα και ελπίζω χρήσιμα ,με την καλημέρα μου!!

Η ξεκλείδωτη πόρτα


guayasamin_88015_4

Περάσανε χρόνια πολλά,
κι επιτέλους ακούστηκε χτύπος.
Να “ταν η πόρτα μου μήπως
που την είχα χωρίς κλειδωνιά;

Έσβησα αμέσως το φως
στ” ακροδάχτυλα πατώντας
και για τη πόρτα κινώντας
σε προσευχή τα χέρια μου σήκωσα μπρος.

Αλλά ο χτύπος ακούστηκε πάλι
Το παράθυρό μου ήταν φαρδύ:
δρασκέλισα λοιπόν το περβάζι
κι έξω βγήκα πηδώντας στη γη

Κρυμμένος πίσω απ” το περβάζι
-«Περάστε», ψέλλισα δειλά,
σ” όποιον το χτύπημα της πόρτας
όφειλα, κει στα σκοτεινά

Έτσι μ” αυτό το χτύπημα,
στον κόσμο πήγα να κρυφτώ.
Άδειασα το κλουβί μου
σύγκαιρα, να ‘βρω τον άλλο μ’ εαυτό…

Robert Frost (1874–1963)

                                 The Lockless Door

     The Mask Painting by Sergio Pezzutti

It went many years,
But at last came a knock,
And I thought of the door
With no lock to lock.

I blew out the light,
I tip-toed the floor,
And raised both hands
In prayer to the door.

But the knock came again
My window was wide;
I climbed on the sill
And descended outside.
Back over the sill
I bade a «Come in»
To whoever the knock

At the door may have been.
So at a knock
I emptied my cage
To hide in the world
And alter with age.

Η Υπόσχεση


   “Ο δε Ιησούς είπε προς αυτούς·

Διότι αληθώς σας λέγω,

Εάν έχητε πίστιν ως κόκκον σινάπεως, θέλετε ειπεί προς το όρος τούτο,

Μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και θέλει μεταβή·

και δεν θέλει είσθαι ουδέν αδύνατον εις εσάς. «

                                                 (Ματθ. ιζ’ 20)

5a39aefa7610a925ffbcdad72b946591

      Φέτος, στις μέρες τις πριν τον δεκαπενταύγουστο, κίνησα κατά τα μέρη τα γονικά της μάνας μου. Παραθαλάσσιος ο τόπος.  Είχα να πάω να προσφέρω το δώρο αυτής και του πατέρα μου, μια εικόνα της Παναγιάς, σε ένα ερημοκλήσι της στην ενδοχώρα της περιοχής..Την εικόνα της Παναγιάς, την είχαν πάρει οι γονείς μου ενόσω ζούσαν, για να την κάνουν δώρο σε εκείνο το ξωκλήσι Της που λειτουργούσε μόνο μια φορά τον χρόνο, την ημέρα της Κοιμήσεώς Της. . Μου το είχαν πει, σαν μου είχαν δείξει την Εικόνα Της. . Είναι για κείνο το εκκλησάκι της Παναγίτσας, εκείνο που είναι στην ερημιά, έξω από το χωριό, πέρα στα χωράφια, μες στα λιόδεντρα που είναι, εκεί θέλουμε να την κάνουμε δώρο, μου είχαν πει.. Ήταν να την πάνε τον δεκαπενταύγουστο που θα’ ρχόταν.. “Υπερ Υγείας” δηλαδή; τους είχα ρωτήσει τότε, θυμάμαι.. Κι είχαν κοιταχτεί μεταξύ τους ξαφνιασμένοι..Δεν είχαν σκεφθεί λόγο για το δώρο τους, μοναχά να της το προσφέρουν, αυτό θέλαν’ και μόνο.

      Μα, ήρθαν έτσι τα πράγματα που οι γονείς μου δεν μπόρεσαν να κάνουν το δώρο τους όσο ζούσαν και πως τόθελαν! Πρώτα η αρρώστια, του πατέρα, έπειτα ο θάνατός του, μετά η αρρώστια της μάνας … Έγνοια, την είχαν την Εικόνα Της να της την πάνε στο ξωκλήσι. Μου το’ χαν ζητήσει από τα τότε, που έγιναν αδύναμοι, να την πάω εγώ εκεί, αντίς για κείνους. Πήγαινέ την και θα δεις, παιδί μου, και πόσο όμορφο είναι το εκκλησάκι  Της εκείνο, μου είχαν πει. Και εγώ είχα πει το ναι και αυτοί ησυχάσανε.. Το είχα υποσχεθεί.

      Μα ούτε που ήξερα κατά που έπεφτε το ξωκλήσι,  ούτε κι εκείνοι μπορούσαν να μου πουν, ούτε όμως κι οι άλλοι που είχα ρωτήσει τότε, ξέραν’ κάτι για το ξωκλήσι αυτό και τον τόπο.. Φέτος ήταν που έχασα και την μάνα. Κι έμεινε η εικόνα της Παναγιάς τυλιγμένη να με περιμένει να την πάω στον προορισμό της..Είχε ρθεί για μένα η ώρα, κι ας μην το ‘χα σκεφθεί πως θα γινόταν έτσι, μετά που θα φεύγαν οι γονείς μου, δηλαδή..Και ξαναματαρώτησα για τον τόπο.. Και να, που οι άλλοι που είχα ρωτήσει και ματαρωτήσει, ρωτήσαν τους παρ’ άλλους και μάθαν’ και μήνυσαν και σε μένα για την εκκλησία και τον τόπο.

      Έτσι, έμελλε νάταν τούτος ο δεκαπενταύγουστος, αυτός που η Εικόνα των γονιών μου, η Εικόνα της Παναγιάς της Ιεροσολυμίτισσας χωρίς τ’ αστραφτερά της που της φορέσανε μετά, βρήκε την θέση της πλάι στο παραθύρι στο μικρό ερημοκλήσι της Παναγίας του Πείρου ποταμού, κατά πως της το είχαν τάξει…Και με το που το είδα το ξωκκλήσι, κατάλαβα γιατί άρεσε τόσο πολύ στους γονιούς μου..

     Είναι, όντως ένα πανέμορφο εκκλησάκι, κτισμένο απ’ τα παλιά τα χρόνια, από άλλα παιδιά στην μνήμη των γονιών τους, αναμεσίς αιώνιων ελαιόδεντρων παραδίπλα στο παλιό γιοφύρι του ποταμού Πύρρου. Αντίκρυ του κι απέκει από τον χωματόδρομο δεσπόζουν οι μεγάλοι πλάτανοι που απλώνονται σε δάσος και στις δυο όχθες του ποταμού. Για να φτάσεις εκεί αφήνεις πίσω σου τα χωριά και τους ανθρώπους, περνάς από ανομάτιστους ερημικούς χωματόδρομους χαραγμένους φιδωτά αναμεσίς των χωραφιών.. Κι εκεί, στο πουθενά, κι ενώ γίνεσαι μέρος της ησυχίας της φύσης που σε περιβάλλει, βλέπεις μια ασπροβαμμένη σιδερένια πύλη με σταυρό. Με ξάφνιασε που την είδα..Συνήθως τα ξωκκλήσια δεν έχουν πύλη για να περάσεις.. Πίσω της και στην κεφαλή του ξωκκλησιού δυο μνήματα, ενός ιερέως και μιας πρεσβυτέρας..

   Πέρασα από την Πύλη, προχώρησα πλάϊ στα μνήματα..Ανέβηκα ένα σκαλί..Περπατούσα ήδη σ’ ένα όμορφα πλουμιστό πλακόστρωτο, κάτω από μια κεραμοσκέπαστη απλωτή βεράντα, προέκταση της στέγης του ξωκκλησιού και που το περιβάλλει. Δίπλα μου,  στα δυο βήματα, ο επιτάφιος της Παναγίας, κοντά τα καντηλέρια..Είχε ησυχία ο τόπος κι ας υπήρχαν άνθρωποι εκεί.. Η φωνή μου σαν τους χαιρέτησα με το που τους είδα, ακούστηκε τόση παράταιρη μες στην ησυχία που την χαμήλωσα ευθύς..Ένοιωσα, πως να το πω, σα να βεβήλωνα κάτι, μα δεν ήξερα τι..Μετά ήταν που κατάλαβα, μετά….Στο μεταξύ άναψα τα κεριά μου και στράφηκα στις γυναίκες πίσω τους να προσφέρω την εικόνα. Και μίλησα με φωνή πια σα σε ψίθυρο εξηγώντας από ποιούς είναι το δώρο..Εκείνες με αντιχαιρέτησαν ήσυχα, μιλώντας μου χαμηλόφωνα με λόγια λιγοστά , δέχτηκαν με χαρά το δώρο των γονιών μου και πήγαν την εικόνα Της μες στην εκκλησιά. .

      Στο εκκλησάκι μπαίνεις από μια χαμηλή πόρτα στο πλάϊ  αφού κατέβεις δυο πέτρινα σκαλοπάτια. Από κει μπήκα κι εγώ κι είδα ένα ασπροντυμένο δωμάτιο όλο κι όλο,  μ’ ένα παραθύρι στην απέναντι μεριά της πόρτας και  στο βάθος το ξυλόγλυπτο τέμπλο. Λιγοστές οι καρέκλες πάνω στις παλιές πλάκες στο κέντρο του, όπου κάθονταν ήδη οι γέροντες. Με κοίταξαν παραξενεμένοι… Ήμουν η ξένη για κείνους, η ξένη στον χώρο..Έτσι ένοιωσα και ως παρείσακτη έσπευσα να βγω.. Κατέβηκα από την σκεπαστή βεράντα και βγήκα στο άλλο πλακόστρωτο, σ’ εκείνο π’ απλώνεται έξω από την σκεπαστή βεράντα και είχε σα άλλο του σύνορο τα λιόδεντρα και σκεπή του τον ουρανό.Κάθισα σ’ ένα από τα παγκάκια που βρίσκονται στα ριζά των λιόδεντρων. Κι έμεινα να κοιτάζω γύρω..

      Είχαν ρθεί στο μεταξύ κι άλλοι άνθρωποι, κι όλο έρχονταν. Άκουγα τ’ αυτοκίνητά τους καθώς σβήναν’ τις μηχανές τους λίγο πιο πίσω..Μα , παρά το ότι οι άνθρωποι πλήθαιναν, ο τόπος συνέχισε να ’χει ησυχία..Για δες! αναρωτήθηκα παραξενεμένη. Όλοι εδώ θα μιλάν’ μεταξύ τους ψιθυριστά..Πως αλλιώς; Μα και πάλι δεν θ’ ακουγόταν τότε αυτό το χαμηλό βουητό που είναι από τα ψιθυρίσματα;; Άρα, δεν μιλάν’ μεταξύ τους κατέληξα ..απλά δεν μιλάνε. Μένουν σιωπηλοί, γιαυτό η τόση ησυχία του τόπου.. Μου έκανε εντύπωση. Η λειτουργία, στο μεταξύ, είχε αρχίσει ..Κι εγώ ξέμεινα κάτω από τα λιόδεντρα να ακούω τα θροΐσματα από τα φύλλα των δέντρων ανάκατα με τα τιτιβίσματα των πουλιών πως σιγοντάριζε ο ήχος τους την μελωδικότητα της φωνής του ιερέα που λειτουργούσε..

   Ένοιωθα όμορφα..¨Όλα γύρω μου είχαν Ομορφιά!!! Όλα, απλά, ευωδιαστά και γαλήνια..Και με πόση αγάπη έχουν φροντισμένο τούτο τον χώρο οι άνθρωποι εδώ, κοίταγα και σκεφτόμουν! Μέχρι και οι κορμοί των λιόδεντρων γύρω μου ήταν ασβεστωμένοι, όλος ο τόπος ήταν που έλαμπε από καθαριότητα. Μα δεν ήταν μοναχά αυτά που έβλεπα κι άκουγα.! Ήταν  και ο,τι εξέπεμπε αυτός το τόπος!! Αυτή την αίσθηση της απλωσιάς μες στην γαλήνη, αυτό το νοιάξιμο από την αγάπη, αυτή την ηρεμία από την ελευθερία.. Α! Γιαυτό άρεσε στους γονιούς μου εδώ! Γιαυτό, είπα στον εαυτόν μου!! Να δεις που σε ένα τέτοιο παγκάκι θα καθόντουσαν κι αυτοί σαν νοιώθαν’ όπως και εγώ..Το ξανασκέφθηκα..Ναι, από μια τέτοια θέση μακρυά από τους άλλους, τότε τα βλέπεις πιο εύκολα αυτά! Γιαυτό, ίσως και το δώρο τους! Ως το ευχαριστώ τους, για τα δώρα που είχαν δοθεί στους ίδιους από αυτόν εδώ τον τόπο σαν ήσαν εδώ! ..

    Η λειτουργία τελείωνε..Με το μοίρασμα των άρτων, οι ήχοι από τις φωνές των ανθρώπων που συνομιλούσαν ακούγονταν πιά καθάριοι και ευκρινείς. Γέλια και χαιρετισμοί κι αγκαλιές γύρω μου..Η σιωπή είχε παραχωρήσει την θέση της… Είδα τις κυρίες που είχα δώσει την εικόνα νάρχονται προς το μέρος μου..Μου μιλούσαν πια με κανονική φωνή. Ευχαρίστησαν και πάλι για την εικόνα και με κάλεσαν να δω που την είχαν τοποθετήσει στον ναό, με ρώτησαν και αν ήμουν ευχαριστημένη για την επιλογή της θέσης.. ‘Ακου τώρα! Τι μου λένε, αναλογίστηκα! Αυτά δεν με είχαν απασχολήσει ποσώς! Χάρηκα όμως με την χαρά τους που τους άρεσε η εικόνα Της και που τιμούσαν το δώρο των γονιών μου….Πόσο θα το φχαριστιούνταν, αν ήσαν εκείνοι εδώ! Τι χαρά που θα ‘παιρναν την ώρα τούτη, οι αγαπημένοι μου!

      Κίνησα να γυρίσω στο παραθαλάσσιο ξενοδοχείο που έμενα εκείνες τις μέρες.. Στο γονικό σπίτι της μάνας μου στο χωριό δεν είχα θελήσει να μείνω..Βαριές οι σκιές του..

     Κι εκεί, στην ησυχία του δωμάτιου, ενόσω αγνάντευα την θάλασσα μπροστά μου καθώς έπαιρνε από τα χρώματα της δύσης του ήλιου, με τον νου άδειο να οσφραίνομαι την αρμύρα του αέρα, τότε που κατάλαβα γιατί η σιωπή, γιατί οι λιγοστές οι λέξεις των ψίθυρων τότε, γιατί εκείνη η αίσθηση του βέβηλου από μεριάς μου..Πως και δεν το είχα δει από τα τότε;

     Πως και δεν είχα από κείνη την ώρα καταλάβει ότι όλος ο τόπος π’ απλωνόταν γύρω μου από την στιγμή που πέρασα την πύλη, με το ξωκκλήσι, την σκεπαστή την βεράντα του, με τα δέντρα του, τον ουρανό του,  τ’ αεράκι του το ευωδιασμένο, τα τιτιβίσματα των πουλιών του, ότι όλος αυτός ο τόπος με τα όλα του και τους ανθρώπους του, ήταν ο χώρος και ο τόπος του ναού; Ότι ένας ήταν ο τόπος και ο χώρος; Η εκκλησία στ’ όνομα εκείνης; Της Παναγιάς;..

Και, ότι χάρις στην σιωπή των προσκυνητών υπήρχε η αρμονία από το έξω, της φύσης, με το μέσα, των ανθρώπων; ..Και ότι πιο πίσω από την σιωπή και μέσα από αυτήν, ήταν ο σεβασμός, το δέος των πιστών στον τόπο και στον χώρο Εκείνης;..

Κι εγώ, τόσο ξένη προς αυτό;;

Αμ..δεν διαθέτω ούτε κόκκο σκόνης, πόσον της συνάπεως!

Οι απέναντι


       Όταν ο χρόνος συναντιέται στις διαστάσεις του και το χθες γίνεται ένα με το σήμερα.

   Τότε, στην ώρα που ο χρόνος γίνεται ένας, οι επιθεωρητές του συνδικάτου των Ολλανδών υφασματέμπορων του 1662 σηκώνουν τα μάτια από τα κιτάπια τους και μένουν να περιεργάζονται εκείνους τους άλλους από το 2017, καθώς επιθεωρούν τους ίδιους. Θεατές και θεώμενοι (2)

Κι εκείνη την μαγική στιγμή στον τόπο και στον χρόνο, επιθεωρητές και επιθεωρούμενοι σα να απομένουν έκθαμβοι να αναρωτιούνται, ο καθείς από την μεριά του για τους άλλους : Για δες τι παράξενοι, πόσο περίεργοι είναι οι απέναντι!.

Ναι, αυτήν την μοναδική στιγμή “έπιασε” ο φωτογράφος από την Σιγκαπούρη Julius y και την αποθανάτισε με τον φωτογραφικό του φακό! Είναι εκείνος που έχει δηλώσει άλλωστε πως ο,τι φωτογραφίζει είναι από την περιέργειά του για τους “διαφορετικούς τόπους”. Ένα τέτοιο διαφορετικό τόπο στον χρόνο, πιστεύω,  “είδε” εκείνη την στιγμή! Εκπληκτική στιγμή, μοναδική σύλληψη!

Συνέβη στο τρέχον έτος 2017 στο μουσείο Rijksmuseum του Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Εκεί, όπου εκτίθεται ο περίφημος πίνακας του Ρέμπραντ Χάρμενσοον φαν Ράιν (Rembrandt Harmenszoon van Rijn) με τον τίτλο “Syndics or inspectors of the Clothmakers’ Guild” που ζωγράφισε στα 1662.

The Syndics Rembrandt Rijksmuseum Amsterdam Rembrandt House Museum

Ποιός είναι εκείνος που είπε πως η Τέχνη είναι η αποκάλυψη μιας βαθύτερης πνευματικής πραγματικότητας;

Τι είναι τέχνη; ρώτησαν τον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, και εκείνος απάντησε:

Τέχνη είναι η απάντηση της δημιουργικής Ψυχής του ανθρώπου, στο κάλεσμα του Αληθινού. –

Ο ναυαγός κι η θάλασσα


Siena photography award

      Ένας ναυαγός, που ξεβράστηκε στην παραλία, κοιμόταν καθώς ήταν κατάκοπος από την πάλη του με τα κύματα.  Σα συνήλθε, μετά από πολλή ώρα, με το που αντίκρισε την θάλασσα,  άρχισε να την κατηγορεί πως δελεάζει τους ανθρώπους με την πραότητα της όψης της, αλλά τους νικά εάν αυτοί την εμπιστευθούν, και αφού αγριέψει, τους καταστρέφει. Τότε η θάλασσα πήρε την μορφή γυναίκας και του είπε:220909936_6-2.jpg

  «Είναι άδικο! Κατηγορείς εμένα, μα οι άνεμοι είναι που φταίνε!. Διότι εγώ είμαι από φυσικού μου,

όπως με βλέπεις τώρα, 

ενώ εκείνοι είναι που σαν έρχονται κατά πάνω μου

με κυματίζουν και με αγριεύουν.»

Ένας μύθος του Αισώπου

1.-blu_thumb.gif

Κάθε μύθος και ένα δίδαγμα, λένε, τουλάχιστον:

Έτσι, κι εδώ ,  λοιπόν, με αυτόν τον μύθο, κι εμείς με την σειρά μας κι ας μην είμαστε ναυαγοί, για τα αδικήματα [σφάλματα] που γίνονται σε βάρος μας ή σε βάρος των άλλων, δεν πρέπει να ρίχνουμε την ευθύνη στους δράστες όταν αυτοί είναι υποταγμένοι σε άλλους, παρά σ’ αυτούς που τους επιστατούν και τους ελέγχουν”.

Έτσι, λέει , είναι η ερμηνεία του Αισώπειου μύθου

Κι είναι χρήσιμος και με διαχρονική αξία ο μύθος αυτός, να πω. Ιδιαίτερα στους καιρούς μας, όπου άλλοι είναι αυτοί που φαίνονται να έχουν την εξουσία να μας παιδεύουν, να μας φτωχαίνουν, να μας τυραννούν, είτε ακόμη και να μας σκοτώνουν, ενώ αυτοί είναι απλά υποχείρια άλλων αθέατων, εκείνων που εντέλλονται αυτούς και επιστατούν. Οι αθέατοι και οι αφανείς του κόσμου μας είναι και οι έχοντες  τέτοια εξουσία στις μέρες μας…Γιαυτό, λέω, ας μην βλέπουμε αυτόν που φαίνεται μοναχά. ‘Έχει κι αυτός την ευθύνη του αδύναμου, του υποταγμένου από ανάγκη, μα τους άλλους, τους από πίσω και από πάνω του είναι εκείνοι που καλούμαστε να αναζητήσουμε, να δούμε και να αναγνωρίσουμε για να τους ρίξουμε την ευθύνη για τα αδικήματα που γίνονται σε βάρος του καθενός μας, των άλλων  μα και των λαών. Και από κει ξεκινώντας, είναι πολλά όσα είναι να κάνουμε..

1.-blu_thumb.gif

Σημειώσεις: α)Η φωτογραφία τ’ ανθρώπου που παλεύει με τα κύματα είναι εκείνη που κέρδισε το βραβείο Siena photography award για το 2016

β) Η φιγούρα της γυναίκας καθώς αναδύεται από την θάλασσα είναι η μυθική  Θεά Yemanjá, μια από τις πιο δημοφιλείς «orixás», τις θεότητες ή τις πνευματικές οντότητες της Αφρο-Βραζιλιανής θρησκείας Candomblé, μια συγκριτική θρησκευτική «ένωση» που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στους μαύρους σκλάβους που έφεραν στη Βραζιλία από τη Δυτική Αφρική κατά την αποικιακή εποχή. Η προσωπικότητα του Yemanjá / Yemaya προέρχεται αρχικά από την αρχαία μυθολογία της Γιορούμπα και είναι η θεά του ωκεανού. Σύμφωνα με τις πνευματικές έννοιες της Candomblé, η Yemanjá αντιπροσωπεύει την ουσία της μητρότητας. Παρά το γεγονός ότι εμφανίζεται συχνά ως μια όμορφη γοργόνα με μακριά και χαλαρά μαλλιά σε άνεμο, θεωρείται προστάτης των ψαράδων και των ναυτικών.