Το κελί


Μόνος. Εγώ; Δεν είμαι μόνος. Όχι.
Στο φτωχικό σκοταδερό κελί μου
ήρωες, άνθρωποι, θεοί,
σα φωτοσύγνεφα σαλεύουν αντικρύ μου…

 Η Ασάλευτη Ζωή («Εκατό φωνές»)

Slawa-Prischedko.jpg

Ήρθε η ώρα να φύγω; Στο έρμο τούτο κελί θα λατρέψει άλλη πίστη (πίστη ποια;) ποια φυλή;

Τριάντα χρόνια εδώ μέσα, τίμια φτώχεια, με ζεις, και ω καρδιά μου τραγούδι της ζωής μου πεζής!

Με τις έγνοιες ανθρώπων αργών ή άδειων ή ωμών ποιός θα ’ρθεί να μολέψει το κελί των ψαλμών,

το κελί που σκορπίζει βραδιανά και ορθρινά σε εικονίσματ’ αγίων μοσκολίβαν’ αγνά

και που δεν του λεκιάζουν τη λευκή μοναξά γύρω του όλα του κόσμου τα θολά, τα λοξά,

μήτε ακόμα και κάποιοι της ντροπής λογισμοί που είναι σαν αμαρτίες, κι είναι σαν πειρασμοί,

καλογριές μαύρες, πλάνες, που η πυρή τους ματιά σου σταλάζει τον άδη, σαν ουράνια γητειά;

Τριάντα χρόνια εδώ μέσα στο κελί το στενό έμπασα όλη την πλάση, πέλαο, γης, ουρανό.

Τριάντα χρόνια εδώ μέσα στο στενό το κελί…       

                Î±Î½ÎµÎ¼ÏŽÎ½ÎµÏ‚

Και κανείς δε γνωρίζει το σκοτάδι μου τί 

και γιομίζει και ορίζει: θησαυροί; σκελετοί;

                 .

       Τί δεν είμαι, τί είμαι, μήτε ξέρω να πω·

 είμ’ εγώ και δεν είμαι

  Του Κωστή Παλαμά (1859-1943)

2.BIBLIA_ Είναι αποσπάσματα από το ποίημα του ποιητή μας Κωστή Παλαμά που έχει τονkostis_palamas τίτλο «το κελί» από τα «Μονότροπα¨του 1917. Ο πάνω από τον πίνακα στίχος, εισαγωγικός από τον ίδιο τον ποιητή στο ποίημά του, προέρχεται από την «Τετάρτη νύχτα»- «Εκατό φωνές» της ποιητικής του συλλογής «Ασάλευτη ζωή».   Ολόκληρο το ποίημά του, το κελί¨μπορείτε να το διαβάσετε εδώ

Ο ζωγραφικός πίνακας είναι του εξ Ουκρανίας σύγχρονού μας ζωγράφου Slava Prischedko. Για την ζωή και τα έργα του ζωγράφου μπορείτε να δείτε και εδώ

Στο video, ακούγεται η υπέροχη μουσική σύνθεση του Κύπριου συνθέτη μας Σταύρου Λάντσια  που έχει τον τίτλο «As Far As Your Eyes Can See» .

Advertisements

Στ’ απόβροχο


Κι είπε, θεέ μου στείλε  μου βροχή να διώξει την σκόνη του ντουνιά,
.
κι αστροπελέκια ρίξε να κάψουνε της γης ετούτης τα θεριά,
.
να πάρει βάλσαμο η ψυχή, λεύτερα πια ν’ ανοίξει τα φτερά
12n.png
rainyday04d.jby-CarriAngelpg.jpg
Κείνα και που Του ζήτησε, κείνα και Εκείνος που  ‘στειλε..
 
Κι ύστερα, τ’ απόβροχο..

 

«Kι ήρθε κι εστάθη η μια ψυχή σ’ απόψηλη κορφή
και τις ζυγές φτερούγες δοκιμάζει,
ξεχνόντας που τις λάβωσε ― ψυχή, πικρή αδερφή!
τ’ αστροπελέκι το παλιό και το χαλάζι.»
1.-blu.gif
Το εντός εισαγωγικών’ είναι η τελευταία στροφή από το ποίημα του ποιητή μας Ιωάννη Γρυπάρη » Το απόβροχο». Η μουσική σύνθεση  στο video είναι του Γάλλου συνθέτη  René Aubry και έχει τον τίτλο «apres la pluie»(μετά την βροχή).

Αναλογίες στο λευκό


«Μου αναλογεί το λευκό
Πρέπει να το καταλάβουμε ότι ο ποιητής π ο ι ε ί.
Εάν θέλει να βγάζει από μαύρο, μαύρο – λογαριασμός δικός του.
Αναλαμβάνει το βάρος της ευθύνης που αναλογεί στην ψυχή του.
Εμένα, όπως σας είπα και στην αρχή, μου αναλογεί το λ ε υ κ ό.
Και σας εξομολογούμαι πως η κατεργασία του λευκού μέρους της ψυχής είναι πιο σκληρή κι από του μαρμάρου.» (Οδ. Ελύτης)

Entre Noir Et Blanc by Patrick Ems (Switzerland)

Κι εγώ, προς το λευκό όλο κινάω, μα δεν το φτάνω.

Είναι που το μαύρο δεν μ’ αρέσει και το λευκό μου παραείναι παγωμένο
Έτσι, πάνω στο όριο όλο και γυροφέρνω..

Να, εκεί προς το ανοιχτό το γκρίζο.. Και όχι, πως φαίνεται..

Πότε το ντύνω το γαλανό τ΄ ουρανού που λιάζεται,

πότε τ’ ανοιχτοπράσινο σαν παίρνω από τα δάση,

πότε το ρόδινο τ’ αλαφριού από τις τριανταφυλλιές,  και,

πότε- πότε έπαιρνα, τ΄ ομολογώ, κι από το κόκκινο της φωτιάς που καίει τα πάντα.

.

Το τελευταίο το έκανα στην πάντα από καιρό,

είναι που μ’ αρέσουν πιότερο οι αποχρώσεις, αποφάσισα

Από κείνες μου ‘ρχονται και πιο πολλά τ’ αρώματα, ξέρετε

Είναι, βέβαια, και φορές που παίρνω κι από το βαθυμπλέ της ανοιχτής θάλασσας..

Ανάγκες αυτές; Αϊντε να τις αποβάλλω

 Πάντως, όλο και κινάω προς το λευκό από το γκρι,

Αυτή μου η θέση, αυτή μου κι η κατεύθυνση

Αυτό, είναι το γεγονός

Σαν ταξιδεύω.

seagull-flight-

ανοιχτό βιβλίο - ΑντιγραφήΑυτές οι σκέψεις μου, σαν διάβασα τις κουβέντες του ποιητή μας.. Υπέροχος στις αλήθειες του!

Από την μεριά μου, ου ποιώ, ας πω..Ακόμη παίρνω..Δεν είμαι ποιήτρια, απλά είμαι.

Η φωτογραφία έχει τον τίτλο “Entre Noir Et Blanc” και είναι του Ελβετού Patrick Ems