Στο πνεύμα των Χριστουγέννων, Christmas time!


Σήμερα, μέρα που είναι η Παραμονή των Χριστουγέννων, έχω μια ιστορία, από τα παλιά, να σας πω και για μια ταινία- ένα βιβλίο αγαπημένο- να σας μιλήσω..

Will Moses Serigraph - Church Christmas Tree
Will Moses Serigraph – Church Christmas Tree

Κι αρχίζω από την μικρή,  την δικιά μου, χριστουγεννιάτικη ιστορία ..

Ήταν, σαν και σήμερα Παραμονή Χριστουγέννων και θα ‘μουνα τότε γύρω στα εννιά με δέκα μου χρόνια. Με την οικογένειά μου μέναμε, κείνο τον καιρό, σε μια μικρή πόλη. Το σπίτι μας ήταν αρκετά μεγάλο και πολύ ψηλό. Κατέβαινα, θυμάμαι, για να βγω έξω, κάνοντας τσουλήθρα καβάλα στην κουπαστή της σκάλας. Μετά την στροφή της στην κορυφή..Από κει και μετά, που δεν με έβλεπαν οι γονείς..

Εκείνες τις μέρες, πριν απ’ τα Χριστούγεννα, το ποτάμι που διέσχιζε τη πόλη στην μέση της, είχε πλημμυρίσει και τα σπίτια που βρίσκονταν πέρα στην κάτω γειτονιά είχαν γιομίσει με νερά..Άνθρωποι και ζωντανά έτρεξαν να φύγουν, να μην τους πάρει το ποτάμι και τους πνίξει.

Πολύς ο κόσμος που κατέφυγε στο σπίτι μας, τότε…. Ολόκληρες οικογένειες.  Τα δωμάτια του σπιτιού γιομάτα με ανθρώπους, αγνώστους μου, πολλά τα παιδιά..

Waiting for Christmas — Grandma Moses
Waiting for Christmas — by Grandma Moses

Τα αδέλφια μου είχαν ρθεί στο δικό μου το δωμάτιο. Για όσους δεν χώραγαν στα υπόλοιπα δωμάτια, κι ήσαν οι πιο πολλοί, σ’ όλο το καθιστικό, στο σαλόνι, στον μακρύ διάδρομο, είχαν απλωθεί παντού στρωσίδια με παπλώματα, με μαξιλάρια.. Θυμάμαι, δεν είχα τόπο στο σπίτι που να πατήσω.

Η δικιά μου έγνοια, ήταν να πάω να πω τα κάλαντα. Κι είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου, να τα πω όλα τους. Των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και κείνα των Φώτων..Το πρόβλημά μου ήταν πως να ξεφύγω από τους γονιούς μου, που δεν θα με άφηναν. Και η πλημμύρα του ποταμού και των ανθρώπων που γιόμισαν, εξ αιτίας του, το σπίτι μας, ήταν μια εξ ουρανού λύση για μένα. Θαύμα, μου φάνηκε.

Μες στον χαμό, λοιπόν, που γινόταν, στο σπίτι, ξέφυγα από την προσοχή των γονιών μου και χωρίς να το καταλάβουν, έφυγα μες στην νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων και γύρναγα στην πόλη και στις γειτονιές και τα΄λεγα. Είχα, θυμάμαι πάει και στις κάτω γειτονιές, στις απόμερες. Εκεί, είχαν ξεμείνει γερόντισσες μαυροντυμένες, που δεν μπορούσαν να φύγουν και έκαναν μεγάλη χαρά σαν τους χτύπαγα την πόρτα, λέγοντας τους τα κάλαντα. Μόνες τους, οι καημένες..Με κέρναγαν καρύδια με σταφίδες, χρήματα δεν είχαν..

Έκανε όμως, κρύο, απόβροχο ήταν, και η νύχτα είχε πολύ παγωνιά.. Έτσι, όταν πριν καλοξημερώσει, γύρισα στο σπίτι-να μην πάρουν και είδηση οτι έλειπα- ήμουν ήδη κρυωμένη. Στις επόμενες μέρες, μέχρι ναρθεί η παραμονή της Πρωτοχρονιάς, η μοναδική μου έγνοια έγινε, πως να κρύβομαι από τα μάτια των γονιών μου να μην δουν οτι είχα κρυολογήσει, γιατί πως αλλιώς θα μπορούσα να πω τα Κάλαντα της Πρωτοχρονιάς;.. 

Εύκολο μου ήταν, τελικά.. Ο πολύς ο κόσμος έφευγε σταδιακά από το σπίτι μας, με το που υποχώρησαν τα νερά. Μέχρι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, είχαν μείνει κάμποσοι ακόμη άνθρωποι- όσων τα σπίτια είχαν πάθει την μεγαλύτερη ζημιά- και η μαμά, όλο στην κουζίνα ήταν μαγειρεύοντας και κουβεντιάζοντας με τις άλλες γυναίκες, ενώ ο πατέρας όλο έλειπε με τους άλλους τους άντρες, να βοηθήσει να ξαναμπούν στα σπίτια τους.

Το κρύωμά μου δεν είχε υποχωρήσει. Το αντίθετο, μάλιστα. Αλλά, το στοίχημα, στοίχημα. Κι ας ήξερα πως δεν έπρεπε να πάω για τα κάλαντα, γιατί δεν ένοιωθα καθόλου καλά. Αυτήν την φορά, έφυγα να τα πω, μετά το ξημέρωμα. Το είχα ανακοινώσει στους γονείς μου αποβραδίς. Θυμάμαι, τους είχα γυρισμένη και την πλάτη σαν τους το είπα, να μην με δουν..Θα είχα και πυρετό..

Όταν επέστρεψα από τα κάλαντα, που ‘νιωθα και ζαλάδα,  ήμουν πια κανονικά άρρωστη.  Ανήμερα, την Πρωτοχρονιά, στο σπίτι σήμανε συναγερμός. Δεν μπορούσα να ανασάνω. Έτρεχε ο πατέρας μου να βρει γιατρό πρωτοχρονιάτικα, να τον φέρει στο σπίτι κι όλος ο κόσμος που το ‘μαθε- αυτό το πληροφορήθηκα μετά- γύρναγε στην πόλη και έξω από αυτήν προς την θάλασσα, να φέρει φύλλα ευκάλυπτου, από τα δέντρα που ήσαν στα πλαϊνά του δρόμου κατά κει, να με βοηθήσουν ν’ ανασάνω.

Δεν μπορούσα πια ούτε να μιλήσω, να τους πω τι μου συμβαίνει των γονιών μου, που μου ζήταγαν. Κράταγα κάθε δύναμη που είχα, μέσα μου. Τους έγραψα μοναχά σε χαρτί, να ανοίξουν τα παράθυρα να μπει αέρας..

Και πάνω που σκέφτηκα πως θα πέθαινα, τότε και άρχισαν να μου φέρνουν στο κρεββάτι κατσαρόλες μεγάλες ν’ αχνίζουν από τα φύλλα, τα βρασμένα του ευκάλυπτου. Με κουκούλωσαν με τα σεντόνια και από κάτω την κατσαρόλα, την μια μετά την άλλη, και όλοι τους μου φώναζαν να ανασάνω εκεί, στον αχνό. Κάμποσο αργότερα, ήρθε κι ο γιατρός αλλά εγώ ένοιωθα πια περδίκι. Ο,τι κι αν ήταν αυτό που δεν με άφηνε να ανασάνω, το είχαν διώξει οι ευκάλυπτοι.

Γεγονός είναι οτι οφείλω την ζωή μου στους ευκαλύπτους και σ’ εκείνους που φύγαν’ από τα σπίτια τους πρωτοχρονιάτικα και σκαρφάλωσαν στα πανύψηλα τα ευκάλυπτα να μαζώξουν τα φύλλα τους. Για μένα. 

Από τότε, αγάπησα τους ευκάλυπτους. Κι όλο τέτοια δέντρα, ακόμη λέω σε όσους με ρωτάν’, να φυτέψουν γύρω από τα σπίτια τους κι όπου μπορούν. Δεν έμαθα ποτέ ως τα σήμερα, ποιοί ήσαν εκείνοι οι άνθρωποι που τρέξαν’ τότε για μένα. Μπορεί κι οι γονείς μου να μην τους καλοήξεραν, κι άλλους μπορεί να μην ήξεραν και καθόλου, όπως και δεν ξέραν’οι ίδιοι  κι όσους φιλοξένησαν στο σπίτι μας στις δύσκολές τους ώρες..

Richard Savoie (47)
painting by Richard Savoie (Quebec, Canada)

Έτσι, κάπως γινόταν στα χρόνια τα παλιά. Στις μικρές τις κοινωνίες, όπου έζησα μεγαλώνοντας, στην πατρίδα μας. Μου ‘λαχε και πολύ αργότερα, πριν κάμποσα χρόνια, να δω και να ζήσω τέτοια σύμπνοια, αγάπη κι αλληλεγγύη μεταξύ των κατοίκων ενός μικρού χωριού, όπου είχα μείνει περαστικιά για δυο βραδυές, ενόσω ταξίδευα για αλλού. Αλλά αυτό, είναι μια άλλη ιστορία.

Τούτη την ιστορία, την θυμήθηκα και την είπα σήμερα, σε μια παρέα παιδιών που ήρθε στο σπίτι να μου πει τα κάλαντα.. Τους κέρασα και καρύδια με σταφίδες, αν θέλετε, πιστέψτε το.. Και εκείνα, ακούγαν’ για τα χρόνια που δεν ξέρουνε..Σα παραμύθι, τους φάνηκε. Και, ας μην είναι.

Τέτοιες, παρόμοιες ή διαφορετικές ιστορίες αγάπης και αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων, συμβαίνουν και στις μέρες μας. Ολούθε. Μόνο, που δεν διαφημίζονται.. Προωθούνται οι αιματηρές που έχουν και βία..Πουλάνε περισσότερο, εθίζουν κιόλας, όπως το επιδιώκουν κάποιοι..

Dancing-Mistletoe_b

Ένα από τα πιο όμορφα βιβλία που έχω διαβάσει, είναι αυτό του Καρόλου Ντίκενς (Charles Dickens 1812-1870) με τον τίτλο «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» (πρωτότυπος τίτλος: A Christmas Carol). Την νουβέλλα αυτή την πρωτοδημοσίευσε ο Ντίκενς, τον Δεκέμβριο του 1843 και από τότε την έχουν διαβάσει γενιές και γενιές ως και σήμερα. Ένα θαυμάσιο δώρο για μικρούς και μεγάλους..από μικρούς και μεγάλους

christmas-carol.jpg

Είμαι βέβαιη οτι το βιβλίο αυτό είναι σε όλους μας γνωστό..Μια υπέροχη ταινία με βάση το παραπάνω βιβλίο, είναι η ακόλουθη στο video, με πρωταγωνιστή της  τον εξαιρετικό ηθοποιό George C. Skott, στον αξεπέραστο ρόλο του ως γερο – Εμπενίζερ Σκρουτζ. Αν δεν την έχετε δει, σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα!! Μπορείτε, αν θέλετε,  να την δείτε και από δώ. Η ταινία είναι ολόκληρη και έχει ελληνικούς υπότιτλους:

γκι

Αυτά, για σήμερα! Καλά Χριστούγεννα!Καλή κι όμορφη να ‘ναι η αυριανή για όλους μας! Και μακάρι και οι μέρες που θα ακολουθήσουν, για μας και για όλον τον κόσμο.

Με την αγάπη μου!

Advertisements

Hsin Ch’i-chi : Τι δροσερή φθινοπωριάτικη ημέρα!


a4 Watercolor by  William Thon 1906-2000 16x24in (3)

       

    Ως νέος, δεν ήξερα τίποτε για την γεύση της θλίψης          As a lad I never knew the taste                                                                                                              of  sorrow,

 Αλλά μου άρεσε να σκαρφαλώνω σε πύργους,                        But loved to climb towers

Μου άρεσε να σκαρφαλώνω σε πύργους,                                 But loved to climb towers

              Και να σέρνω την θλίψη                                                            And drag sorrow 

σε κάθε νέο τραγούδι που είχα τραγουδήσει.                      into each new song I sung.

  Τώρα γνωρίζω καλά τη γεύση της θλίψης,                 Now I know well the taste of sorrow,

Είναι στην άκρη της γλώσσας μου,                                        It is on the tip of my tongue,

           Στην άκρη της γλώσσας μου,                                          It is on the tip of my tongue,

  Αλλά αντί γι΄αυτήν, εγώ λέω,                                             But instead,  I say,

‘Τι εξαίσια, δροσερή φθινοπωριάτικη ημέρα!’                «What a fine, cool autumn day!»

2015-06-27-xinqiji_zonayeh_et

Original poem:- ( στην Κινεζική γλώσσα)
辛棄疾:寄調:醜奴兒/采桑子 : 書博山道中壁
1 少年不識愁滋味
2 愛上層樓
3 愛上層樓
4 為赋新詞強說愁

5 而今識盡愁滋味
6 欲說還休
7 欲說還休
8 卻道天凉好個秋

poem by Hsin Ch’i-chi,辛弃疾 , Xin Qiji (1140 − 1207)

1. blu

1. To παραπάνω ποίημα που φέρει τον τίτλο “»Written on the Wall on My Way to Boshan” to the Melody  “Chou Nu Er» είναι του σπουδαίου Κινέζου ποιητή της Κλασσικής περιόδου της Κινεζικής ποίησης και στρατιωτικού ηγέτη επίσης, Hsin Ch’i-chi ή Xin Qiji ή 辛弃疾  με το λογοτεχνικό όνομα Jiaxuan. Είναι εδώ αποδοσμένο  στα αγγλικά και σε ελεύθερο στίχο  από τον φημισμένο  Κινέζο μεταφραστή Yang Xianyi 楊憲益 (1915-2009) και την Αγγλίδα σύζυγό του Gladys Margaret Tayler ( Gladys Yang 戴乃迭.) και εμπεριέχεται στο βιβλίο τους «Poetry and Prose of the Tang and Song»唐宋詩文选,  Πεκίνο (Beijing): Panda Books (Foreign Languages Press 外文出版社) 2005. H απόδοση του ποιήματος από την αγγλική στην ελληνική γλώσσα έγινε από μένα.

2. Στα σχόλια, κάτω από το κείμενό μου, θα ακολουθήσουν και άλλες μεταφράσεις του ίδιου ποιήματος..Είναι που η κινεζική γλώσσα λόγω της ιδιαιτερότητάς της -με μια  εικόνα αποδίδονται πολύ περισσότερες όμοιες, παρόμοιες ή διαφορετικές λέξεις και σημασίες- καθιστά δύσκολη την απόδοση του ορθού νοήματος και η κατανόηση, πχ στην συγκεκριμένη περίπτωση του εν λόγω ποιήματος του ποιητή, μπορεί να επιτευχθεί όχι από την αποσπασματική απόδοση των λέξεων στην γλώσσα του την αυθεντική και πολλώ μάλλον από την μετάφρασή του σε άλλη ξένη προς αυτήν γλώσσα, αλλά κυρίως από την μελέτη του έργου και της όλης προσωπικότητας του ποιητή..

3. Ο Xin Qiji ,辛弃疾  ή Hsin Ch’i-chi με το λογοτεχνικό όνομα Jiaxuan και τ’ όνομα ευγενείας (zi) You’an (1140-1207) γεννήθηκε στην πόλη Licheng [τώρα Jinan], της Επαρχίας Shandong της Κίνας όταν αυτή είχε ήδη κυριευθεί από την δυναστεία Jin και απεβίωσε στο Shangrao της Κινεζικής Επαρχίας Jiangxi. Θεωρείται από πολλούς μελετητές και κριτικούς, ως  ο καλύτερος ποιητής της Κινέζικης δυναστείας Southern Sung ή Song (1127–1279). Τα ποιήματά του, που υπερβαίνουν τον αριθμό των 623, τα έγραψε σε υπάρχοντα μουσικά μοτίβα ως ποιητής της κινεζικής ποιητικής φόρμας του ci  και χαρακτηρίζονται από  έντονο συναισθηματικό βάθος, την αρμονία και την που την μουσικότητα του λόγου του.辛弃疾 Xin Qiji (1140-1207)1

Ο Jiaxuan (Τζιαχουάν) ή Xin Qiji δεν υπήρξε μοναχά ποιητής μα ήταν και ένας εξαιρετικός στρατηγικός ηγέτης, ένας αντάρτης στρατηγός, από τους πιο αξιόλογους και επιτυχημένους στρατηγούς και πολιτικούς στην δυναστεία southern Sung , όπως λέγεται.  Από την ηλικία των  22 ετών ξεκινώντας την στρατιωτική του καρριέρα, ηγήθηκε σε πολλές μάχες πολεμώντας για την ενοποίηση της Κίνας με την επανάκτηση του βόρειου- ανατολικού τμήματός της που είχε κυριευθεί κατά το έτος 1125 από την νεοσύστατη δυναστεία του Great Jin  (1115 to 1234) η οποία είχε ως βάση της, την πρωτεύουσα της Νothern Dynasty, Yanjing (νυν Kaifeng ),  την οποίαν αφού λεηλάτησαν μερικά χρόνια μετά την έκαναν την νότια πρωτεύουσά τους.

Το ότι ο Jiaxuan ήταν και στρατηλάτης, δεν πρέπει να ξαφνιάζει. Οι ποιητές στην Κίνα υπήρχαν από πάντα. Κάθε άνδρας σχεδόν προσπαθούσε να εκφρασθεί ποιητικά. Για να το θέσω πιο ρομαντικά, η Κίνα ήταν για χιλιάδες χρόνια κυβερνημένη από τους ποιητές.  Στην αυτοκρατορική Κίνα, η σύντηξη της πνευματικής και πολιτικής ηγεσίας δεν ήταν μόνο παραδοσιακή, είχε και θεσμοθετηθεί μέσω του εξεταστικού συστήματος, μια πρακτική ήδη αρχαία στον 10ο αιώνα.

Η είσοδος στην κυβέρνηση ήταν μέσω εξετάσεων, με επίκεντρο τους Κομφουκιανούς κλασσικούς και με ιδιαίτερη έμφαση στη λογοτεχνική ικανότητα στην ποίηση. Στη Δυναστεία των Σουνγκ, οι εξετάσεις ήταν ανοιχτές σε οποιοδήποτε άνθρωπο που θα μπορούσε να αντέξει οικονομικά τις δεκαετίες προετοιμασίας. Ένας υποψήφιος θα μάθαινε με τη σειρά του χιλιάδες ποιήματα και θα μπορούσε να εκφρασθεί με ευκολία σ’ όλες τους τις μορφές. Ως αποτέλεσμα, υπήρχε μια τεράστια στρατιά διανοουμένων, της οποίας πρωταρχική έννοια και ανησυχία ήταν η πατερναλιστική διοίκηση μιας εξαιρετικά κεντρικής αυτοκρατορίας: όχι φιλοσόφων, όπως ο Πλάτωνας (αν και μερικοί ήταν και Πλατωνικοί), αλλά ποιητών. Εξ άλλου,  ο Κομφούκιος ήταν που είχε πει ότι ο πολιτισμός αρχίζει με ποίηση.

southern song dynasty

Ο Jiaxuan, επίσης, όπως εξ άλλου  και άλλοι μορφωμένοι ευγενείς Κινέζοι, ζωγράφιζε, έκανε καλλιγραφία, έπαιζε ένα μουσικό όργανο, σχεδίαζε έναν κήπο, έκανε συλλογές, έγραφε ποίηση κλπ. Γενικότερα ως προς την ζωγραφική στην Κίνα, ο όποιος ερασιτέχνης -αν όντως ο μελετητής ήταν ερασιτέχνης- είχε εντελώς εκτοπίσει τον ακαδημαϊκό. Υπήρχε μια απόλυτη μετατόπιση της αξίας από την ρεαλιστική αναπαράσταση της φύσης που υποστηριζόταν από την ακαδημία, σε μια λυρική έννοια βασισμένη στον αυθορμητισμό πέρα από τις εικόνες την οποία και ευνόησε ο μελετητής. Ειδικότερα στην κοινωνία της Southern Sung, η ζωγραφική χαρακτηριζόταν από την επιδίωξη ενός άκρως αισθητικοποιημένου τρόπου ζωής και οι πίνακες της εποχής συχνά επικεντρώνονται σε φανταστικές απολαύσεις και την παροδικότητα της ομορφιάς. Οι εικόνες της προκαλούν ποιητικές ιδέες που προσελκύουν τις αισθήσεις ή καταγράφουν τις φευγαλέες ιδιότητες μιας στιγμής.

painting by the Song dynasty artist Zhang Zeduan (1085–1145)

Λίγα ιστορικά στοιχεία από την ζωή και την δράση του Hsin Ch’i-chi  ως στρατηλάτη και ποιητή

Όπως ήδη προανέφερα, ο  Hsin Ch’i-chi ξεκίνησε την στρατιωτική του καριέρα από τα 22 του χρόνια. Τότε,  το 1161, οργάνωσε ένα στρατό από 2000 άτομα για να πολεμήσει την Μεγάλη δυναστεία  Jin ήJin_Song_Dynasty Jurchen dynasty» (1115-1234),- γράφεται μερικές φορές και ως Jurchen Jin or Jinn – η οποία, ας σημειωθεί, ήταν η τελευταία δυναστεία πριν από την εισβολή των Μογγόλων στην Κίνα. Μπρος στην δυσαναλογία των στρατιωτικών δυνάμεων,  ο Hsin Ch’i-chi  έπεισε τον Geng Jing, αρχηγό ενός αυτόνομου στρατού εξεγερμένων αγροτών που αριθμούσε δεκάδες χιλιάδες άντρες, να υποταχθεί στην δυναστεία Southern Song και να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να πολεμήσουν ενάντια στους Jurchen. Κύριος μεγάλος και απώτερος στόχος του Hsin Ch’i-chi  ήταν η ενοποίηση της Κίνας- γεγονός που τελικά επετεύχθη από την δυναστεία Song στα τέλη του δέκατου αιώνα. Για τον Hsin, η δήλωση υποταγής του Geng Jing στην δυναστεία Southern Song ήταν το ξεκίνημα της υλοποίησής του στόχου του.. Στον χρόνο όμως που ο Hsin είχε φύγει για να βρει τον αυτοκράτορα για να τον ενημερώσει και να κανονίσει τα της υποταγής του Geng Jing και του στρατού του σε αυτόν- γεγονός που έγινε και ποJurchenυ ο αυτοκράτορας ενέκρινε τις πράξεις του,  πληροφορήθηκε οτι  ο Geng Jing είχε στο μεταξύ δολοφονηθεί προδομένος από τον πρώην φίλο του  Zhang Anguo (张安国 / 張安國). Εξοργισμένος τότε, ο Hsin με μια ομάδα  μόνο πενήντα ανδρών, κατάφερε και εισήλθε στο στρατόπεδο των Jurchen “σπάζοντας” την άμυνά του,  όπου και συνέλαβε τον Zhang Anguo ζωντανό. Στην συνέχεια τον παρέδωσε στον Αυτοκράτορα και παράλληλα οδήγησε χιλιάδες στρατιώτες του δολοφονημένου να υποταχθούν στον αυτοκράτορα. Από εκείνη την στιγμή ο Hsin έγινε διάσημος σε όλη την χώρα. { Ως πηγή μου για τα παραπάνω είναι το βιβλίο των Yong Ma, Hongxia Su, Qian Jin, Wei Feng, Jianuo Liu και Wenying Huan “The General History Of Chinese Tourism Culture» 

Αυτή, η σπουδαία νίκη του Hsin είχε ως αποτέλεσμα να του προσφερθεί μια θέση στην αυτοκρατορική αυλή της Southern Song, την οποία και αποδέχτηκε. Εκ παραλλήλου όμως, όπως και στην συνέχεια, παρά την κατάταξή του σε χαμηλής αξίας κυβερνητικές θέσεις, ο Hsin εξακολούθησε να προτείνει στον αυτοκράτορα ένα “ανοιχτό πόλεμο” με τους Jurchen στοχεύοντας στην ενοποίηση της χώρας και να του εισηγείται με μια σειρά πολιτικών γραπτών του που προορίζονταν ως προσωπική συμβουλή στην Κυβέρνηση του Sοng για αυτά που εκείνος είχε δει ως την κατάλληλη στρατηγική πολιτική για την απώθηση του Jin και τη διασφάλιση της πίστης των υπηκόων Song.

Οι εισηγήσεις του αυτές που σώζονται έως σήμερα ως αυτοκρατορικό momentum, και περιλαμβάνoυν τις δέκα συζητήσεις και τις εννέα γνωμοδοτήσεις του., αγνοήθηκαν από τον Αυτοκράτορα και τις μετέπειτα αυτοκρατορικές γενιές. και αυτό, ίσως, και απ’ οτι φαίνεται, έγινε: “Κατά ένα μεγάλο μέρος,…λόγω της πολύπλοκης γλώσσας και των εσωτερικών ιστορικών αναφορών και συχνά σκοτεινής πρόθεσης” όρα “Political and Military Thought of Xin Qiji (1140-1207) with a Translation of his Ten Discussions (mei Qin Shi Lun) με συγγραφέα τον δόκτορα Bai Yan, 2005

Βόρειας Δυναστεία των Σονγκ Kaifeng Bianjing,

Το περιβάλλον της αυτοκρατορικής αυλής που επιθυμούσε “τον κατευνασμό των πραγμάτων μέσω της πολιτικής” δυσαρεστήθηκε από τις εισηγήσεις και την όλη στάση του Hsin Ch’i-chi και επέτυχε να τον απομακρύνει από τον αυτοκράτορα και την όποια κυβερνητική θέση θα μπορούσε να έχει  στην Δημόσια Διοίκηση και λειτουργία..

Απομονωμένος και απογοητευμένος ο Hsin αποφάσισε να δράσει από μόνος του Επέστρεψε στην περιοχή του και βελτίωσε τα συστήματα άρδευσής της, μετέφερε σε νέο καλύτερο και πιο εύφορο μέρος τους πληγμένους από την φτώχεια αγρότες και εκπαίδευσε τα στρατεύματά του. Οι φιλοδοξίες του για την ανάληψη κυβερνητικών αξιωμάτων σε συνδυασμό με τις κινήσεις του σύντομα δημιούργησε υποψίες εναντίον του. Το 1181 εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί απ’ ο,τιδήποτε. Μετά από είκοσι θυελλώδη χρόνια σε επίσημες κυβερνητικές θέσεις, ο Hsin κατέφυγε στην Επαρχία Jiangxi όπου έμεινε και τελειοποίησε τη διάσημη μορφή ci στον ποιητικό του λόγο στα επόμενα δέκα καταθλιπτικά του χρόνια. Ο ίδιος, όπως είπε απομονώνομαι για: «… να ονειρευτώ το χρόνο της νιότης μου που ξόδεψα στη σέλα και να βυθιστώ στην ποίηση και τα κλασικά των αρχαίων.»

Τα περισσότερα από τα 600 του σωζόμενα tz’u ποιήματά του τα δημιούργησε σε αυτά τα δέκα χρόνια μετά την απόσυρσή του από τα δημόσια πράγματα..Το 1192, ο Hsin επανακλήθηκε στην αυτοκρατορική αυλή της δυναστείας Song για να αναλάβει μια μικρή θέση, επειδή ο προηγούμενος εγκατεστημένος είχε πεθάνει. Μα και αυτή του η εργασία δεν διήρκεσε πολύ διότι ο Hsin, αφού ολοκλήρωσε τις απαιτήσεις της δουλειάς του, ξεκίνησε εκ νέου την εκπαίδευση ανδρών για στρατιωτικούς σκοπούς. Έτσι, σύντομα τον απέλυσαν, εκδιώκοντάς τον.

Στα 1203, όταν τα σύνορα της δυναστείας Southern Song άρχισαν να υποχωρούν από την πίεση των στρατιωτικών δυνάμεων της δυναστείας Jin, o Han Tuozhou, καγκελάριος του αυτοκράτορα Ningzong  απεφάσισε λόγω της ανάγκης της δυναστείας για ικανούς στρατηγούς επανεκάλεσε  τον Hsin για να αναλάβει την στρατιωτική διοίκηση, κάτι που ο ίδιος δέχτηκε με χαρά . Λίγο καιρό όμως, μετά ο ίδιος ήταν εκείνος που απεμάκρυνε τον Hsin μη αποδεχόμενος τις εισηγήσεις του επί των στρατηγικών κινήσεων ενάντια στους Jin και κατηγορώντας τον για πολλά άλλα. Τελικά, κατά το 1207, όταν ο αυτοκράτορας της δυναστείας Jin συμφώνησε για την σύναψη ειρηνευτικής συνθήκης με τους της Southern Song Song με τον όρο να του παραδοθεί το κεφάλι του Han Tuozhou, εκείνος ξαναζήτησε την βοήθεια του Hsin, ο οποίος και δέχτηκε να τον βοηθήσει πλην όμως δεν μπόρεσε γιατί τον πρόλαβε ο θάνατος.辛弃疾 Xin Qiji

1ανοιχτό βιβλίο - notes

Ο Hsin Ch’i-chi θεωρείται από τους πολλούς, ως ο μέγας ποιητής, ο μέγας διδάσκαλος της ποιητικής μορφής του ci XX και των λυρικών τραγουδιών, ο μεγάλος πατριώτης, ο άρχοντας του πολέμου, ο ήρωας της Κίνας . Η φήμη του αυτή, στις μέρες μας, έχει αποκορυφωθεί. Σύμφωνα όμως με άλλους μελετητές του,  μέσα από τα ποιήματά του διαφαίνεται η ναρκισσιστική αυτο-έκφραση μιας ανήσυχης, άγριας ​​και αλαζονικής ιστορικής προσωπικότητας: “Through an analytical definition of the idiosyncratic features of Xin’s works that would unmistakably distinguish him from others, I find that, instead of being an expression of the poet’s patriotic sentiment, the central issue of Xin’s song lyrics is the eccentrically fascinating personality of the poetic protagonist, especially those self expressive and self promoting traits that contrast with the Confusion value of yielding. In the two chapters that follow, by examining closely internal evidence in Xin’s works, I try to demonstrate how this fascinating personality expresses itself in a series of wild/arrogant self-images and through an untrammeled masculine voiceWhat is projected in Xin’s song lyrics is an unruly spirit in the Ruist tradition who dares to test the limits of the concept of self–a passionate and acutely self-conscious individual who aggressively desires to magnify his human potential, who exults in celebrating his individualistic traits, and who takes great delight in expressing what he truly feels, paying little attention to the time-honored ethical-aesthetic principle of being mild and gentle (wen rou dun hou XXXX” όρα “The wild and arrogant: Expression of self in Xin Qiji’s song lyrics.” 1995 του Lian, Xinda , καθηγητή των Κινεζικών και Ασιατικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Denison, Οχάϊο , Η.Π.Α.

             Δυο άλλα ποιήματα του ποιητή, γραμμένα στην περίοδο της απομόνωσής του:

If in Chang-an old friends ask for me

Say sorrow is congealed with wine in my intestines still

I see only to the horizon, where geese fall from autumn skies

And when I’m drunk, sometimes I vainly play the ch’in

Εάν στην Chang-an οι παλιοί μου φίλοι με ρωτήσουν

λέω ότι η θλίψη παγώνει με κρασί ακόμη στα έντερά μου

Βλέπω μοναχά στον ορίζοντα όπου οι χήνες πέφτουν από τον φθινοπωρινό ουρανό

και όταν είμαι μεθυσμένος κάποιες φορές, μάταια παίζω το ch’in

144ffd9d7b5c58118c07f34c3080e868.jpg

Old age comes, feeling and taste go

We drink at parting

And fear the flowing years,

Count the autumn festivals

When the full moon

Did not shine on our reunion!

The river doesn’t care—

Nor the West wind—

They only speed your boat away. . . .

Late autumn seaweed—lu fish along the river

Deep in the night, the lamps of children, fishing   

1. blu

 Αυτά, προς το παρόν! Με την καλημέρα μου και τις ευχές μου για ένα ωραίο Σαββατοκύριακο σε όλους! 

Συλλαβισμοί βημάτων


Υπήρχαν μέρες ολόκληρες…

Geoffrey-Johnson-wwwtuttartpitturasculturapoesiamusicacom-31_thumb.jpg

Υπήρχαν μέρες ολόκληρες που οι άνθρωποι περπατούσαν ασταμάτητα ανάμεσα στις λέξεις τους.

Για να μπορούν να συλλαβίζουνε τις πράξεις.

                                                                        Περπατώ δανείζοντας στα βήματά μου…Geoffrey Johnson  www,tuttartpitturasculturapoesiamusica,com (4)

butft3

Περπατώ δανείζοντας στα βήματά μου την ψευδαίσθηση ενός προορισμού. Προς ένα μέλλον μήλο κόκκινο στο τραπέζι μιας διαρκούς δυνατότητας.

Περπατώ αφαιρώντας δραστικά τη δυνατότητα από το μέλλον, περπατώ αφαιρώντας από τη δυνατότητα το μέλλον.

Πιρουέτες του εδώ οι στιγμές, τυφλές χτυπούν πάνω στο τώρα και συνθλίβονται. Πάνω στο τέλος.

butft3
1. blu

      Με την ματιά της ποιήτριας οι συλλογισμοί των βημάτων.. Όχι, και οτι συμφωνώ μαζί της, ας πω..  Το τώρα, για μένα,  δεν είναι ο τοίχος που συνθλίβει, δεν είναι το τέλος.. Αντίθετα, πιστεύω οτι είναι «το ανοιχτό», το πέρασμα σε μια άλλη ευρύτερη αντίληψη..

1. blu

Και τα δύο ποιήματα είναι από την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αρχιμανδρίτου «Πόλεις του ανέμου (2005). Η μουσική σύνθεση είναι του Πολωνού συνθέτη Zbigniew Antoni Preisner (Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ)  πάνω στο ποίημα του Αμερικανού ποιητή Ezra Pound (Έζρα Πάουντ) Aegupton» (που αργότερα επανατιτλοφορήθηκε ως «De Aegypto» ) Το τραγουδά η Elżbieta Towarnicka. Τους στίχους του ποιήματος μπορείτε να τους δείτε εδώ.

Οι ζωγραφικοί πίνακες είναι του σύγχρονού μας Αμερικανού ζωγράφου ​​​Geoffrey Johnson