Σαν ψιθυρίζουν οι φυλλωσιές..


il_570xN.159382874_thumb.jpg

“..‘Ίσως πριν από τα χείλη γεννήθηκε ο ψίθυρος,

πριν από τα δέντρα στροβιλίζονταν τα φύλλα.

Κι εκείνοι που πασχίζουμε να πλάσουμε τα πρόσωπά τους

πριν από τις προσπάθειές μας απόχτησαν μορφή” 

---

untitled-by-hossein-zare

Τη μορφή σου βασανιστική και άπιαστη

Δεν μπορούσα να ψηλαφίσω στην ομίχλη. 

 «Θεέ μου» είπα από λάθος,    Χωρίς να θέλω να το πω. 

Θεός* όνομα σαν πουλί

Πέταξε μέσ’ απ’ τα στήθια μου.

Μπροστά πυκνή ομίχλη στροβιλίζεται

Και πίσω άδειο στέκει το κλουβί.

2f6aef52acdf851e1b248651540de67c.jpg

2.BIBLIA_Σημειώσεις και πηγές μου

1.Και τα δυο πιο πάνω ποιήματα είναι του Ρώσου ποιητή  Οσίπ  Εμιλιέβιτς Μαντελστάμ ( О́сип Мандельшта́м, Osip Mandelstam) ο οποίος γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1891 στη Βαρσοβία της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας και ο θάνατος του επήλθε με εκτέλεσή του από το Σοβιετικό Καθεστώς σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στο (Gulag) γκούλαγκ Vtoraya Rechka κοντά στο Βλαδιβοστόκ στις 27 Δεκεμβρίου του 1938. Ειδικότερα:

α) Το πρώτο επάνω ποίημα είναι μόνο η δεύτερη στροφή από το ποίημά του που περιέχεται στην συλλογή του «Οκτάδες και άλλα ποιήματα», έργο του της περιόδου Νοεμβρίου 1933-Ιανουαρίου 1934 και η μετάφρασή του από τα ρωσσικά στα ελληνικά έχει γίνει από τον Μήτσο Αλεξανδρόπουλο. Με τους στίχους του σ’ αυτό το ποίημα ο ποιητής σύμφωνα με την σύζυγό του Nadezhda Yakovlevna Mandelstam που πέθανε τον Δεκέμβρη του 1980,  είναι «για τη συνειδητότητα της συνείδησης. Τα χείλη του ποιητή είναι το όργανο της δουλειάς του. Αλλά αυτό που θα πει έχει ήδη υπάρξει στη συνείδηση ​​του πλήθους, το οποίο πιστεύει. Η εμπειρία είναι αφιερωμένη στους ανθρώπους, αλλά την κατέκτησαν ήδη πριν από την ενσωμάτωση της εμπειρίας. Εξ ου και τα «αναρίθμητα μάτια» στο ποίημα. Η ανθρωπότητα ως σύνολο είναι ένα σύνολο από μάτια, όργανα της γνώσης » (HM-III, σελ. 191).

Το ποίημα, όπως αποδίδεται ολόκληρο στην αγγλική και στην μητρική ρωσική γλώσσα του ποιητή έχει ως εξής:

Both Schubert on the waters and Mozart in birds’ chirping,
And Goethe whistling on a winding path,
And even Hamlet, whose thoughts were fearfully stepping,
All trusted in the crowd and felt its pulse.

Perhaps the whisper was born before lips,
And the leaves in treelessness circled and flew,
And those, to whom we impart our experience as bliss,
Acquire their forms before we do.

(November 1933-January 1934)

Osip Mandelstam

English translation copyright (c) Ian Probstein, 2011.

И Шуберт на воде, и Моцарт в птичьем гаме,
И Гете, свищущий на вьющейся тропе,
И Гамлет, мысливший пугливыми шагами,
Считали пульс толпы и верили толпе.
Быть может, прежде губ уже родился шопот
И в бездревесности кружилися листы,
И те, кому мы посвящаем опыт,
До опыта приобрели черты.

О. Мандельштам.

Ноябрь 1933 — январь 1934

β) Το δεύτερο ποίημά του, έργο του Osip Mandelstam κατά το έτος 1912 που αποδίδεται στα Ελληνικά από τον Γιώργο Μολέσκη είναι το 15ο ποίημα της ποιητικής του συλλογής Stone (1913). Το ποίημα στα ρωσσικά και αποδιδόμενο στην αγγλική γλώσσα σε μετάφραση του David McDuff έχει ως εξής:

Your image, tormenting and elusive,
I could not touch in the mist.
“God!” I said by mistake,
never thinking to say that myself.

God’s name like a gigantic bird
flew out from my breast.
Before me thick mist swarms,
behind me stands an empty cage.

Osip Mandelstam,1912 (trαnslated by David McDuff)

Образ твой, мучительный и зыбкий,
Я не мог в тумане осязать.
«Господи!» — сказал я по ошибке,
Сам того не думая сказать.

Божье имя, как большая птица,
Вылетело из моей груди!
Впереди густой туман клубится,
И пустая клетка позади…

О́сип Мандельшта́м ,1912

2. «..Θεός* όνομα σαν πουλί» Για την φράση και για το νόημα του ποιήματος μπορείτε να δείτε: http://www.ashokkarra.com/2012/03/osip-mandelstam-your-image-tormenting-and-elusive/

3.Η μουσική σύνθεση στο video είναι του Schubert: «Τραγουδώντας στο νερό» Γιαυτό το μουσικό κομμάτι κάνει λόγο ο ποιητής λέγοντας στο δικό του και αρχικό μου ποίημα «Schubert on the waters» Στα σχόλια που ακολουθούν πιο κάτω από το κείμενό μου, θα εντάξω  video με το ποίημα του Friedrich Leopold zu Stolberg-Stolberg που κανονικά συνοδεύει την μουσική σύνθεση (με τους στίχους στα αγγλικά)..Δείτε και ακούστε αν θέλετε..Είναι υπέροχη!

4. Πληροφορίες  και βιογραφικά στοιχεία για τον ποιητή Osip MandelstamOsip Mandelstam.jpg

Κατά την ρωσσική βικιπαίδεια: 

 https://www.wikiwand.com/ru/%D0%9C%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D0%B5%D0%BB%D1%8C%D1%88%D1%82%D0%B0%D0%BC,_%D0%9E%D1%81%D0%B8%D0%BF_%D0%AD%D0%BC%D0%B8%D0%BB%D1%8C%D0%B5%D0%B2%D0%B8%D1%87   

Κατά την αγγλική Βικιπαίδεια: https://www.wikiwand.com/en/Osip_Mandelstam

Κατά το Πανεπιστήμιο Stanford:  

https://web.stanford.edu/class/slavic272/materials/materials.htm

 https://web.stanford.edu/class/slavic272/materials/mandelstam_bio.htm

Κατά την εβραϊκή εφημερίδα Haaretz: https://www.haaretz.com/jewish/1938-a-poet-who-mocked-stalin-dies-in-the-gulag-1.5478618

Και στα Ελληνικά για τον ποιητή, την ζωή του και τα ποιήματά του, μπορείτε να δείτε:

https://www.indiktos.gr/195_%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BB%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BC-%CE%BF%CF%83%CE%B9%CF%80-%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%B5%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%83

https://www.lifo.gr/mag/columns/4759

http://www.toperiodiko.gr/%CF%8C%CF%83%CE%B9%CF%80-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BB%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BC-%CF%83%CE%BA%CE%AD%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CF%83%CE%B1/

http://www.tanea.gr/2012/04/12/world/diastaseis-pathiasmenos-me-ton-mantelstam/

Και λίγα από μένα, βιογραφικά στοιχεία για τον ποιητή: Ο Οσίπ Μαντελστάμ (1891-1938) Πολωνοεβραίος στην καταγωγή, θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Ρώσους ποιητές του εικοστού αιώνα..ποιητής, πεζογράφος και λογοτεχνικός δοκιμιογράφος. Τα περισσότερα από τα έργα του έμειναν αδημοσίευτα στη Σοβιετική Ένωση και άλλα απαγορεύτηκαν κατά τη διάρκεια της εποχής του Στάλιν (1929-1953) και έτσι ο ποιητής παρέμενε σχεδόν άγνωστος σε γενιές Ρώσων αναγνωστών μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960.  Τα ποιήματά του παρέμειναν απαγορευμένα στη χώρα του ως το 1987 και η πρώτη μη λογοκριμένη έκδοση ποιημάτων του κυκλοφόρησε μόλις το 1990. 

Το 1900, ο Mandelstam μπήκε στην διάσημη Σχολή Tenishev. Τα πρώτα του ποιήματα τυπώθηκαν το 1907 στο ημερολόγιο του σχολείου. Τον Απρίλιο του 1908 Mandelstam αποφάσισε να εισέλθει στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι για να

http://www.all-art.org/world_literature/mandelstam1.htm
Osip Mandelstam+ Anna Akhmatova.

σπουδάσει φιλολογία και φιλοσοφία, αλλά έφυγε μετά από ένα έτος σπουδών για να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης στη Γερμανία. Το 1911, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης , από την οποία αποκλείονταν οι Εβραίοι οπότε ο ίδιος έγινε Μεδοθιστής στο θρήσκευμα και έτσι  μπήκε στο πανεπιστήμιο το ίδιο έτος. Δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το πτυχίο του.Το 1911, ο ίδιος και πολλοί άλλοι νέοι Ρωσοι ποιητές αποτέλεσαν το «Τάγμα Ποιητών», σύμφωνα με την επίσημη ηγεσία του Νικολάι Gumilyov και Σεργκέι GorodetskyΟ πυρήνας αυτής της ομάδας έγινε γνωστός ως Acmeists . Τον Σεπτέμβρη του 1911, εισήχθηκε στο Ρωμανογερμανικό Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης όπου και έως

Ναντιέζντα, η σύζυγος του Όσιπ Μαντελστάμ,
Nadezhda Khazin

το 1917 σπούδασε Ιστορία και Φιλολογία ενώ την ίδια χρονιά γνωρίζεται και συνάπτει σχέση με την Άννα Αχμάτοβα, με την οποία και μετά τον χωρισμό τους έμειναν καλοί φίλοι. Τα περί σχέσης του ερωτικής με την Αχμάτοβα τα έλεγαν τρίτοι. Η ίδια η Αχμάτοβα σε όλη της την ζωή υποστήριζε οτι ήσαν μοναχά φίλοι και ουδέποτε είχαν ερωτική σχέση αυτή και ο ποιητής.΄Το 1913 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, η πέτρα, την οποία επανέκδοσε το 1916 και το 1923 υπό τον ίδιο πάντα τίτλο αλλά συμπεριλαμβάνοντας  κάθε φορά επιπλέον ποιήματα. Το έτος 1922 νυμφεύεται την Nadezhda Khazin, Ρωσίδα συγγραφέα και εκπαιδευτικό. Η σύζυγός του ήταν εκείνη που τον ακολούθησε σε όλα τα ταξίδια του και στις εξορίες του κατά την διάρκεια των ετών 1934-1938 όπου ήταν έγκλειστος στις φυλακές ως αντικαθεστωτικός, ήταν  εκείνη επίσης που διαφύλαξε  κρύβοντας το ποιητικό του έργο απ΄το να καταστραφεί στα χρόνια των διώξεων του και της απαγόρευσης έκδοσης και κυκλοφορίας των ποιημάτων του όπως και εκείνη που μετά τον θάνατό του και την πτώση του Στάλιν φρόντισε, πλέον άλλων, για την επανέκδοση των ποιημάτων του. 

Το 1928 ο Μαντελστάμ έγραφε΅:Η Οκτωβριανή επανάσταση δεν μπορούσε να μην επηρεάσει τη δουλειά μου, αφού μου αφαίρεσε την «βιογραφία» μου, την αίσθηση της προσωπικής αξίας. Την ευγνωμονώ γιατί μια για πάντα έθεσε τέλος στην πνευματική μου ασφάλεια και ύπαρξη έναντι πολιτισμικού ενοικίου… Όπως και πολλοί άλλοι νιώθω οφειλέτης της επανάστασης, μας της φέρνω δώρα, τα οποία προς το παρόν δεν χρειάζεται.

Το ερώτημα σχετικά με το πώς πρέπει να είναι ο συγγραφέας μου είναι απολύτως ακατανόητο: η απάντηση σε αυτό είναι το ίδιο πράγμα με το να επινοήσεις το συγγραφέα, και αυτό είναι το ίδιο με το να γράψεις αντί γι’ αυτόν τα έργα του.

Εκτός από αυτό, είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι παρόλη την εξάρτηση και την αίρεση του συγγραφέα από την αντιστοιχία των κοινωνικών δυνάμεων, η σύγχρονη επιστήμη δεν έχει κανένα μέσο, ώστε να προκαλέσει την εμφάνιση αυτών ή των άλλων επιθυμητών συγγραφέων. Παρά την εμβρυακή κατάσταση της ευγονικής, διάφορες πολιτιστικές εξωραΐσεις και εμβολιασμοί μπορούν να έχουν τα πλέον αναπάντεχα αποτελέσματα. Είναι πολύ πιθανή η κατασκευή συγγραφέων∙ για το σκοπό αυτό υπάρχει το πιο άμεσο μέσο: το σχολείο.» 

Η μετάφραση  του πιο πάνω γραπτού του ποιητή από τα Ρωσικά από τον Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη ©, πηγή 

«Ο Mandelstam συνελήφθη πρώτη φορά το 1934 και εξορίστηκε στο Βορονέζ, 400 χιλιόμετρα νότια της Μόσχας. Το 1937 επέστρεψε, με απαγορευμένη όμως την επάνοδό του στη Μόσχα. Το 1938 συνελήφθη ξανά και καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια καταναγκαστικά έργα στην Κολιμά της Σιβηρίας. Κατά τη μεταφορά του όμως εκεί, ενώ βρισκόταν σε σταθμό μεταγωγών κρατουμένων κοντά στο Βλαδιβοστόκ, πέθανε μάλλον τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.  Η τραγική οδοιπορία του Μαντελστάμ αποτυπώθηκε με εξαιρετική ενάργεια από τη σύζυγό του Ναντιέζντα, στο χρονικό της «Ελπίδα στα χρόνια της απελπισίας», το οποίο κυκλοφόρησε στη Δύση το 1970 και προκάλεσε έντονους κλυδωνισμούς στον χώρο των αριστερών διανοουμένων» πηγή

Ο ίδιος ο διωκόμενος ποιητής από το 1931 είχε γράψει στην Αννα Αχμάτοβα σχετικά :

Φύλαγε παντοτινά το λόγο μου
για την καπνίλα του και την
κακή του τύχη,
για το ρετσίνι της συντροφικής
υπομονής, την ταπεινοφροσύνη
στην πίσσα του κάτεργου…

Μετφ/ση  Μήτσου Αλεξανδρόπουλου, πηγή

Και ρωτούσε:

«Only in Russia is poetry respected, it gets people killed. Is there anywhere else where poetry is so common a motive for murder?»

Τον Νοέμβριο του 1933, ο Osip Mandelstam έγραψε το εξής αντισταλινικό επίγραμμα το περίφημο  «Επίγραμμα ενάντια στο Στάλιν»:

Ζούμε χωρίς στη χώρα μας να ζούμε
ανάκουστο κι από κοντά ό,τι πούμε,
κι αν πούμε, τα μισά τα λόγια κλίνουν
εις δόξαν του αγροίκου του Κρεμλίνου·
που ’χει χοντρά τα δάχτυλα σκουλήκια,
λόγια για καταδίκες μόνον δίκια,
κατσαριδίσια μάτια που γελούνε,
μπότες που λάμπουν σαν ποδοπατούνε.

Και γύρω του ετοιμόρροποι αρχηγίσκοι
ανθρωποϋποζύγια να τη βρίσκει,
να νιαουρίζει άλλος να σφυράει
κι Ατός του να διατάζει ως να μιλάει.
Σαν πέταλα τις εντολές του να ’χει
σε μάτι αν σε πετύχει ή σε στομάχι·
κάθε εκτέλεση γι’ αυτόν γιορτή,
του Οσέτου λεβεντόβλαχου η ορμή.

Μετάφραση: Ευγενία Κριτσέφτσκαγια – Γιάννης Πατίλης

Mandelstam_Stalin_Epigram

Κατά την (πρώτη) σύλληψη τού Μαντελστάμ, την νύχτα τής 13ης Μαΐου 1934, η ασφάλεια δεν είχε καταφέρει να πάρει στα χέρια της την τελική μορφή τού ποιήματος. Ο ανακριτής ζήτησε από τον ποιητή να τού γράψει ο ίδιος το ποίημα στην αυθεντική του εκδοχή και ο Μαντελστάμ χωρίς αντίρρηση ικανοποίησε την επιθυμία του.(αυτό που βλέπετε πιο πάνω είναι το χειρόγραφο του ποιητή) Ο Μαντελστάμ έγραψε το ποίημα με την ίδια πένα με την οποία ο ανακριτής θα υπόγραφε την καταδίκη του» πηγή +πηγή2

Μόλις το έμαθε ο Πάστερνακ είπε οτι αυτή του η πράξη του Μαντελστάμ ήταν πράξη αυτοκτονίας.

Nadezhda Mandelstam (το γένος – Khazin): «Επιλέγοντας το είδος τού θανάτου του, ο Όσιπ Μαντελστάμ εκμεταλλεύτηκε ένα αξιοπρόσεκτο προσόν των ηγετών μας. Έτρεφαν υπέρμετρο, σχεδόν δεισιδαίμονα  σεβασμό στην ποίηση. «Όσα παράπονα  και αν έχουμε» έλεγε «μόνο στη χώρα μας  σέβονται την ποίηση – για χάρη της σκοτώνουν. Πουθενά αλλού πια δεν σκοτώνουν για χάρη τής ποίησης…».»

Γράφει η Nadezhda Mandelstam : «Την ώρα που έφυγε το γράμμα, ο Μαντελστάμ ήταν ήδη νεκρός, αλλά εκείνη δεν μπορούσε να το ξέρει. Το έμαθε μόλις στις 5 Φεβρουαρίου 1939, όταν ένα πακέτο που έστειλε στο στρατόπεδο της επιστράφηκε με την ένδειξη: «Ο παραλήπτης έχει αποβιώσει». Κατά σύμπτωση, την ίδια ημέρα η «Literatournaia gazeta» δημοσιεύει έναν κατάλογο 166 συγγραφέων που παρασημοφορήθηκαν από το καθεστώς. Ανάμεσά τους, ο Στάβσκι, που είχε καταδώσει τον ποιητή για το παραπάνω επίγραμμά του που γνώριζε πως είχε φτειάξει, ζητώντας να «ρυθμιστεί το πρόβλημά του» Το σύστημα δεν μοίραζε μετάλλια χωρίς λόγο».  http://www.tanea.gr/2012/04/12/world/diastaseis-pathiasmenos-me-ton-mantelstam/

Μέχρι σήμερα, κανείς δεν γνωρίζει που τάφηκε ο ποιητής, ούτε κανείς γνωρίζει τις ακριβείς συνθήκες του θανάτου του, το πότε και το πως ακριβώς Και ούτε θα μάθουμε.. Το Vtoraya Rechka κοντά στο Βλαδιβοστόκ ήταν και παραμένει ένα μυστικό μέρος.., ο προσδιορισμός του ως σταθμού μεταγωγών κρατουμένων χμ..γκούλαγκ ήταν και από τα χειρότερα. Και οι θάνατοι καθημερινοί και ένας ο τάφος, μεγάλος για πολλούς..

Advertisements

0 Ερρίκος Ιωάννης Ντυνάν (Jean-Henri Dunant) και η μάχη του Σολφερίνο


ΕΡΡΙΚΟΣ ΝΤΥΝΑΝ.jpg 

    Η εικόνα του ήταν που μου έκανε εντύπωση και στάθηκα να τον θαρρώ..Το ψηλό ευρύ μέτωπο να οριοθετείται από το φεσάτο καπέλλο, τα μάτια του, την ματιά του, την μύτη την δυνατή, την ασημένια ελεύθερη γενειάδα, το κουμπί το μισοβαλμένο στο παλτό..

Δεν τον αναγνώρισα, ομολογώ!

Θα έπρεπε, όμως!

Είναι ο  Ερρίκος Ιωάννης Ντυνάν

(γαλλιστί: Jean-Henri Dunant)      (8/5/1828- 30/10/1910)

blu

Είναι ο  Άνθρωπος που άλλαξε τον Κόσμο του Πολέμου, μα και τον Κόσμο της Ειρήνης.

Είναι ο Άνθρωπος που άλλαξε τον Κόσμο στην διάβα του! Είναι άπειροι αυτοί που του οφείλουν την ζωή τους και άλλοι τόσοι εκείνοι που του χρωστάνε την ύπαρξή τους..

Είναι ο Μεγάλος Ερρίκος Ντυνάν! Ο ‘Άνθρωπος πίσω από τον Ερυθρό Σταυρό!

Μια εκπληκτική, μοναδική προσωπικότητα!

bluΕίναι ο Άνθρωπος που αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και και όλη την περιουσία του υπερασπιζόμενος την Ιδέα για την ζωή και την φροντίδα και την επιβίωση των ανθρώπων που πολεμούν σε καιρούς πολέμου, μαχόμενος υπέρ της Ειρήνης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δρώντας και ανθίζοντας μέσα από το θανατικό του Πολέμου!

Είναι ο Άνθρωπος που στα τριάντα του χρόνια (1859), έμπορος ως τότε, του συνέβη να δει και να ζήσει κάτι ισχυρό! Βρέθηκε, κατά πως τα φέρνει το τυχηρό καθώς λένε, να δει και να βιώσει τον όλεθρο της μάχης του Solferino και San Martino. Αυτό το θανατικό και την βία που είδε εκεί και ο πόνος που βίωσε τότε, ήταν που τον συντάραξε και ήταν ο λόγος που ο ίδιος άλλαξε  την ζωή του, την μέχρι τότε ! Μα, και τον σκοπό υπάρξεώς του! Και μετά, άλλαξε και την ζωή όλου του κόσμου, την μέχρι τότε!

Είναι ο Άνθρωπος που τότε στα 1859, μετά από αυτό που είδε και βίωσε, παθιάστηκε με μια Ιδέα. Και που την Ιδέα αυτή, αυτός ο ρομαντικός ιδεαλιστής την έκανε έργο ζωής του, ξεκινώντας τη με ένα βιβλίο του ανθρώπινου πάθους, πόνου και θανάτου μα και της ιδέας που εμπνεύστηκε από αυτόν, πρωτοδημοσιεύοντας στα 1862 το «Αναμνήσεις από το Σολφερίνο» (A Memory of Solferino) και συγκλονίζοντας τον  Κόσμο, φτιάχνοντας μετά στις 17/2/1863, μόλις στα 35ου χρόνια, την πρώτη ιδιωτική ανθρωπιστική Οργάνωση  με το όνομα “Διεθνής Επιτροπή για την ανακούφιση των τραυματιών” που αργότερα μετονομάστηκε σε “Διεθνή Επιτροπή Ερυθρού Σταυρού”(ICRC)  Και η οποία επιτροπή του κατέληξε με την ίδρυση Του Ερυθρού Σταυρού, στα 1864, οπότε και υπογράφτηκε η πρώτη Διεθνής σύμβαση της Γενεύης! Ήταν τότε ο Ερρίκος Ντυνάν, μόνο 36 ετών!

Είναι ο Άνθρωπος που έγινε μετά, διάσημος σε όλο τον Κόσμο, εκείνος που τιμήθηκε στα σαλόνια των αυτοκρατόρων και των μεγάλων Ηγετών του Κόσμου μα και από τους συνανθρώπους του για τις ανθρώπινες ζωές που είχε διασώσει και διασώθηκαν χάρις στην Ιδέα του, την Προσφορά του και το όλο του έργο!

Είναι ο ‘Άνθρωπος ο μέγας, ο φιλάνθρωπος, που αφού έδωσε ο,τι είχε και δεν είχε στο έργο του Ερυθρού Σταυρού, πτώχευσε στα 40 του χρόνια και αποδιωγμένος από την Κοινωνία του, κατέληξε να ζει άστεγος και πάμπτωχος στο Παρίσι, όπου από εκεί τον κάλεσε στα σαλόνια της η Αυτοκράτειρα Ευγενία του Μοντίχο, σύζυγος του Ναπολέοντος του ΙΙΙ του Βοναπάρτη, οπότε και ανέλαβε πάλι την ανθρωπιστική του δραστηριότητα εργαζόμενος πάνω σε ιδέες που απετέλεσαν μέχρι και την Βάση για την μετέπειτα UNESCO, έως και την πρωτοπορία του στα 1875 στην “ διεθνή διάσκεψη για την “ολοκληρωτική και τελική κατάργηση της διακίνησης των Μαύρων και του εμπορίου σκλάβων” μα και σε πλείστα άλλα ακόμη  ανθρωπιστικά έργα.

Είναι ο Άνθρωπος εκείνος που στα μετέπειτα του 1875, δώδεκα και πλέον έτη, έζησε περιπλανώμενος πεζοπορώντας ανά τις χώρες, άπορος και άστεγος, ζώντας απ’ τις ελεημοσύνες των άλλων έως ότου κατέληξε στα 59ου χρόνια,  άρρωστος κι ανώνυμος σε Οίκο Ευγηρίας σε ένα μικρό χωριό το (Heiden)Χεύδεν της Ελβετίας, δίπλα στην λίμνη Κωνσταντέν. Τότε, στα  1895 και ενόσω ο Ντυνάν παρέμενε ξεχασμένος ν’ αργοπεθαίνει στο γηροκομείο, ένας δημοσιογράφος, ο Georg Baumberger, έγραψε ένα άρθρο γιαυτόν, τον ιδρυτή του Ερυθρού Σταυρού.  Χάριν της δημοσιότητας του άρθρου, ο Ντυνάν έλαβε ένα χρηματικό βραβείο με την απονομή σε αυτόν του βραβείου Swiss Binet-Fendt, μια ακόμη χρηματική βοήθεια από την Τσαρίνα Maria Feodorovna και μαζί με άλλες δωρεές μα και από τα χρήματα του επάθλου από το Βραβείο Νόμπελ  που έλαβε το 1901, και έτσι  κατάφερε να ζήσει παραμένοντας στον οίκο ευγηρίας του Heiden μέχρι το τέλος της ζωής του στα 82 του χρόνια (30/10/1910)

Ναι. Ο Ερρίκος Ντυνάν είναι ο Άνθρωπος που τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης στα 73 του χρόνια,  είναι αυτός για τον οποίον η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού, είπε κατά την απονομή, μεταξύ άλλων,  τα εξής:

Henry Dunant. Litograph.

«There is no man who more deserves this honour, for it was you, forty years ago, who set on foot the international organization for the relief of the wounded on the battlefield. Without you, the Red Cross, the supreme humanitarian achievement of the nineteenth century would probably have never been undertaken

Είναι αυτού του Ανθρώπου που η ημέρα γενεθλίων του–στις 8 του Μάη- γιορτάζεται κάθε χρόνο ως η Παγκόσμια Ημέρα του Ερυθρού Σταυρού και της Ερυθράς Ημισελήνου και που, ένα κρεββάτι –σύμφωνα με την διαθήκη του- θα είναι πάντα διαθέσιμο για τον όποιο ανώνυμο άπορο καταφύγει στο οίκο Ευγηρίας του Χάϊντεν..

Grab Henry Dunant

Εδώ, στην εικόνα, το μνήμα του Ερρίκου Ντυνάν,  στο Κοιμητήριο του Sihlfeld στην Ζυρίχη, όπου ενταφιάστηκε χωρίς καμμιά τελετή,

κατά την επιθυμία του

blu

        Εκείνο που μου προξένησε εντύπωση μεγάλη, διαβάζοντας την βιογραφία αυτού του Μεγάλου ανδρός, είναι το γεγονός του 1859, που απετέλεσε και την αφορμή για την όλη μεταστροφή της ζωής του, τότε στα τριάντα του χρόνια, η οποία και επέφερε όλα τα υπόλοιπα ..        Λένε, ένα τυχαίο γεγονός ήταν..

     Μα, αναρωτιέμαι,  ήταν συμπτωματικό; Η υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι μοιραία να συμβούν; Για να επιφέρουν την μεγάλη Αλλαγή στον ρου της Ιστορίας των Ανθρώπων; 

     Για να δούμε τι συνέβη τότε και πως βρέθηκε ο τριαντάχρονος έμπορος Ντυνάν σε εκείνη την εννιάωρη αιματοβαμμένη μάχη στο Σολφερίνο..

blu

Η μάχη του Σολφερίνο –

Εκεί, όπου έγινε η μεγάλη σφαγή, για κεί και που εξ αιτίας της, η ποιήτρια
Elizabeth Barrett Browning
έγραψε το ίδιο έτος 1859 το ποίημα: The Forced RecruitBattle of Solferino.jpgΕδώ, οι τρεις πρώτες στροφές του:In the ranks of the Austrian you found him, He died with his face to you all ;

Yet bury him here where around him
You honour your bravest that fall.

II.

Yenetian, fair-featured and slender,
He lies shot to death in his youth,

With a smile on his lips over-tender
For any mere soldier’s dead mouth.
III.

No stranger, and yet not a traitor,
Though alien the cloth on his breast.

Underneath it how seldom a greater
Young heart, has a shot sent to to rest!

Ο Ντυνάν τυχαία στο Σολφερίνο σε αναζήτηση του  Ναπολέοντα ΙΙΙ

        Εκεί, προς τα βόρεια της Ιταλίας, όπου η κουκκίδα στον διπλανό χ250px-Italy_location_map.svgάρτη της Ιταλίας,  στο Σολφερίνο, μια μικρή πόλη της επαρχίας της Μάντουα, στη Λομβαρδία της Ιταλίας, βρέθηκε  στις 24/6/1859 ο Ερρίκος Ντυνάν, Ελβετός επιχειρηματίας τότε που ήθελε να καλλιεργήσει καλαμπόκια στα κατεχόμενα από την Γαλλία εδάφη της Αλγερίας, αναζητώντας τον Ναπολέοντα ΙΙΙ, τον αυτοκράτορα της Β’ Γαλλικής Δημοκρατίας, προκειμένου να του χορηγήσει την γραπτή άδεια για αποκτήσει δικαιώματα εκμετάλλευσης πάνω σε Αλγερική γη όπως και ενεργήσει προς υδροδότησή της.

Ήταν, λοιπόν, τότε ο Ντυνάν επί τα ίχνη του αυτοκράτορος και, μάλιστα, για να πετύχει τον σκοπόν του, είχε γράψει και ένα κολακευτικό βιβλίο για τον Ναπολέοντα τον ΙΙΙ, ώστε να τον δελεάσει!.Αυτός, ο Ναπολέων, είχε τότε ως βάση

440px-Henry_Dunant_1855
Ο Ερρίκος Ντυνάν, 1855

του το Σολφερίνο και ο τριαντάχρονος Ντυνάν κατέφθασε στο ξενοδοχείο νωρίς το βράδυ της 24/6/1859 για να τον συναντήσει. Από τα ξημερώματα όμως της ίδιας εκείνης ημέρας, ήδη από της 4,30 πρωϊνής της 24/6/1859,  είχε αρχίσει να μαίνεται έξω από το Σολφερίνο μια βίαια και αιματηρή μάχη που είχε ξεκινήσει απρόσμενα και απρογραμμάτιστα.

Κι έτσι ο Ντυνάν εγκλωβίστηκε και έμεινε και είδε μπρος στα μάτια του την φρίκη από την μάχη, τον θάνατο, τους τραυματίες αφημένους στο πεδίο της να αργοπεθαίνουν, τους άλλους που τους σκότωναν μετά που είχαν τραυματισθεί, το αίμα και τον πόνο….Ήταν τυχαίο, ήταν σύμπτωση, ήταν το γραμμένο να συμβεί;

Η μάχη αυτή έμεινε στην Ιστορία ως η μάχη του Σολφερίνο  και ήταν η τελευταία μάχη ως τα σήμερα στον Κόσμο στην οποίαν αναμειγνύονταν στρατοί υπό την προσωπική διοίκηση των μοναρχών τους!

Συνέβη στο πλαίσιο του  Αυστρο-Σαρδηνιακού πολέμου (Austro-Sardinian War), του δεύτερου Ιταλικού πολέμου για την ανεξαρτησία, μεταξύ του αυστριακού στρατού υπό τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο – Ιωσήφ Α’ ( Franz Joseph I) από την μια πλευρά και των συνασπισμένων δυνάμεων Γαλλίας και Πεδεμοντίου (νυν περιφέρειας της Ιταλίας με πρωτεύουσα το Τορίνο), από την άλλη,  υπό τους βασιλείς των δύο χωρών Ναπολέοντα Γ’ και Βίκτορα Εμμανουήλ Β'(γνωστό και ως Franco-Sardinian Alliance). Έλαβε δε, χώρα στο πεδίο δίπλα στην μικρή αυτή κωμόπολη του Σολφερίνο και περιέλαβε τα πέριξ του χωριά San Martino και Medole,

Ο Charles Louis Napoléon Bonaparte, γνωστός ως Napoleon III of France ήταν εκείνος που ηγήθηκε των συνασπισμένων δυνάμεων Γαλλίας και  Πεδεμοντίου και εκείνος που κατηύθυνε την μάχη ως στρατηγός.

Yvon_Bataille_de_Solferino_Compiegne
Bataille_de_Solferino_Compiegne, Yvon

Η έκβαση της αιματηρής αυτής μάχης κατέληξε νικηφόρα για τον Charles Louis Napoléon Bonaparte και τον σύμμαχό του Βίκτορα Εμμανουήλ ΙΙ. Έχασε ο Αυστριακός στρατός υπό τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ Α! και στα τρία μέρη που η μάχη αυτή εκτάθηκε. Στην μάχη έλαβαν μέρος περί τους 300.000 στρατιώτες! Κι ο τόπος όλος βάφτηκε με αίμα.

la-bataille-de-magenta
The Battle of Magenta by Gerolamo Induno. Musée de l’Armée, Paris

Η μάχη στο Σολφερίνο που είχε ξεκινήσει στις 4.30 το πρωί κράτησε ως στις έξι το βράδυ,  η μάχη στο Medole που είχε ξεκινήσει στις 4.00 το πρωί έληξε μετά από 15 ώρες και είχε τουλάχιστον 15000 νεκρούς, ενώ η μάχη στο  Σαν Μαρτίνο που είχε ξεκινήσει στις 7.00 το πρωί έληξε αργά το βράδυ της ίδιας μέρας.  

_La_bataille_de_Magenta by Gerolamo_Induno
La_bataille_de_Magenta by Gerolamo_Induno

Στις συμμαχικές δυνάμεις υπό τον Ναπολέοντα ΙΙΙ δηλώθηκαν οτι είχαν καταμετρήσει 2.492 νεκρούς στην μάχη, 12.512 τραυματίες και διαπιστώθηκαν και  2.922 απόντες. Στα αυστριακά στρατεύματα διαπιστώθηκε κατά την καταμέτρηση: 10.807 τραυματίες και 8.638 νεκροί ή αιχμάλωτοι που «χάθηκαν»  (πηγή: Βικιπαίδεια) Στους απόντες λογίζονται εκτός των αιχμαλώτων που δεν επέστρεψαν ποτε και οι λιποτάκτες.. Στις καταμετρήσεις των αντιμαχομένων πλευρών δεν καταμετρήθηκαν όσοι τραυματίες πέθαναν μετά..Μια φρίκη!

Battle of San Martino
Battle of San Martino

 Για τις ειδικότερες συνθήκες της μάχης (στρατηγική- μέτωπα) μπορείτε να ανατρέξετε:  https://battlefieldanomalies.com/the-battle-of-solferino/

        Ήταν από τις πιο αιματηρές μάχες..Τριάντα οχτώ χιλιάδες τουλάχιστον υπολογίζονται οτι ήσαν τελικά οι νεκροί κι όσοι αργοπέθαναν αβοήθητοι και τραυματισμένοι στα πεδία των μαχών μαζί μ’ εκείνους που τους σκότωσαν  στο πεδίο της μάχης τραυματισμένους όντες  ή οι άλλοι που πέθαναν λίγο μετά.. Μέσα σε μια μόνο ημέρα, σε μερικές ώρες..

Bossoli,_Carlo_-_Battle_of_Solferino
Battle_of_Solferino, το τέλος της μάχης , περίπου στις 2 μ.μ., όταν τα στρατεύματα του τμήματος Forey και de Ladmirault κατέκτησαν το κάστρο του Solferino, painting by_Bossoli,_Carlo

blu

       Σοκαρισμένος από όλο αυτό το Κακό, ο Ντυνάν ανέλαβε, αμέσως τότε,  την πρωτοβουλία κι οργάνωσε τον άμαχο πληθυσμό, ιδιαίτερα εκείνον των γυναικών και των κοριτσιών, για να παράσχουν βοήθεια στους τραυματίες στρατιώτες. Ο ίδιος, επίσης, οργάνωσε την αγορά και προμήθεια στα αναγκαία υλικά και βοήθησε να στηθούν πρόχειρα νοσοκομεία κοντά στην εκκλησία Chiesa Maggiore του γειτονικού χωριού Καστιλιόνε (Castiglione delle Stiviere)..

        Ήταν εκείνος που έπεισε τον πληθυσμό να βοηθήσουν όλους τους τραυματίες , ανεξάρτητα από ποια πλευρά του πολέμου εμάχοντο, αν ήσαν εχθροί ή σύμμαχοι, προτάσσοντας το σύνθημα «Tutti Fratelli» (Όλοι είμαστε αδέλφια) που επινοήθηκε από τις γυναίκες του διπλανού χωριού .

        Ήταν o Ερρίκος Ντυνάν επίσης, εκείνος που επέτυχε(!!!) την απελευθέρωση των Αυστριακών ιατρών που είχαν συλληφθεί από τους Γάλλους, προκειμένου να συνδράμουν τους τραυματίες όλων των αντιμαχομένων πλευρών, όπως και έγινε..

blu

        Αυτή ήταν η μάχη του Σολφερίνο που είχε ως συνέπειές το μεν οτι έβαλε τέλος στον πόλεμο με την ανακωχή της Villafranca στις 11 Ιουλίου 1859, το δε οτι οδήγησε στην ενοποίηση της Ιταλίας, με την ανακήρυξή της ως Βασίλειο το 1861.

Αυτή ήταν επίσης, η ίδια μάχη που απετέλεσε την αρχή του μεγάλου «πολέμου» για τον Ερρίκο Ντυνάν που είχε ως συνέπεια την Ίδρυση του γνωστού σήμερα Ερυθρού Σταυρού.! 

 Μετά την μάχη και με την επιστροφή του στην Γενεύη, ο συγκλονισμένος Ερρίκος Ντυνάν έγραψε και στην συνέχεια δημοσίευσε το βιβλίο του με τον τίτλο «A Memory of Solferino» όπου περιέγραφε την φρίκη της μάχης, την σφαγή των στρατιωτών που αφήνονταν τραυματισμένοι να A Memory of Solferino.jpgαργοπεθαίνουν στο πεδίο των μαχών, το τι επακολούθησε για να γίνουν τα πρόχειρα έστω νοσοκομεία κλπ. μα και τις προτάσεις του για την δημιουργία Εθνικών Εταιριών ή Εθνικών Συλλόγων για την ενίσχυση των Υγειονομικών Υπηρεσιών του Στρατού, εν καιρώ πολέμου και την σύναψη υπό των Κρατών μιας «απαραβίαστου συμβάσεως», η οποία θα αποτελούσε τον «θεμέλιον λίθον» κάθε Εθνικής Εταιρίας ή Εθνικού Συλλόγου.

Το βιβλίο έγινε ανάρπαστο και η πίεση της κοινής γνώμης  στην Ευρώπη προς τις Κυβερνήσεις των Κρατών τους έγινε σταδιακά αφόρητη και είχαν συνέπειες. (Για τις συνέπειες αναλυτικά στις σημειώσεις μου πιο κάτω)

         Είναι χαρακτηριστικό οτι πέρυσι, το 2009,  στην επέτειο της συμπληρώσεως των 150 χρόνων από την μάχη εκείνη, η Προεδρία των Ηνωμένων Εθνών έκανε διακήρυξη για την περίπτωση η οποία άρχιζε με τις εξής φράσεις:

«This battle was also the grounds on which the international community of States has developed and adopted instruments of International Humanitarian Law, the international law rules relevant in times of armed conflict, in particular the four Geneva Conventions of 1949, the 60th anniversary of which will be celebrated this year.»red-cross “Αυτή η μάχη ήταν επίσης το έδαφος πάνω στο οποίο η Διεθνής Κοινότητα ανέπτυξε και ενέκρινε μέσα από το Διεθνές ανθρωπιστικό Δίκαιο, τους Διεθνείς Κανόνες Δικαίου που αφορούν σε περιόδους ενόπλων συγκρούσεων,ιδίως τις τέσσερις Συνθήκες της Γενεύης του 1949, η 60η επέτειος της οποίας θα εορτασθεί φέτος..”

blu

BIBLIA_thumb[2] Μετά την δημοσιοποίηση του βιβλίου του Ερρίκου Ντυνάν » Αναμνήσεις από το Σολφερίνο»  :

{..Η πρώτη ενέργεια κατέληξεν εις την ίδρυση του θεσμού του Ερυθρού Σταυρού, ενώ η δευτέρα εις την σύναψη της Διεθνούς Συμβάσεως της Γενεύης του 1864, η οποία έκτοτε απετέλεσε και θα αποτελεί το θεμέλιον του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου (International Humanitarian Law).

Συγκεκριμένως, την 17.2.1863, συνεστήθη μία 5μελής Επιτροπή, με πρόεδρο τον Στρατηγόν Ντυφούρ και μέλη τους Ερρίκο Ντυνάν, Γουσταύο Μουανιέ, Θεόδωρο Μανουάρ, ιατρόν, και Λουδοβίκο Άππια, ιατρόν.

Η Επιτροπή αυτή λειτούργησε μέχρι το 1880, ως «Comite international et permanent aux blesses militaires» και ωνομάσθη, εν συνεχεία, «Comite International de la Croix Rouge» “International Committee of Red Cross”, δηλαδή: ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ TOY ΕΡΥΘΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.

gl_5_thumb.gif{..Η πρώτη ενέργεια κατέληξεν εις την ίδρυση του θεσμού του Ερυθρού Σταυρού, ενώ η ανωτέρω Επιτροπή συνεκάλεσε μίαν Διεθνή Διάσκεψη (26 – 29 Οκτωβρίου 1863) εις την Γενεύη, η οποία ενέκρινε Ψήφισμα, το οποίο προέβλεπε την ίδρυση εις εκάστην χώραν ενός Ερυθρού Σταυρού, ως βοηθητικής υπηρεσίας της Υγειονομικής Υπηρεσίας Στρατού.

>>Το επόμενο έτος (1864), η ιδία Επιτροπή συνεκάλεσε μίαν Διπλωματική Διάσκεψη, η οποία κατέληξεν εις την σύνταξη της Συμβάσεως της Γενεύης, 22 Αυγούστου του 1864, και καθιέρωσε την αρχή του σεβασμού των τραυματιών και των ασθενών, μετέπειτα δε και των αιχμαλώτων πολέμου.

>>Η Σύμβαση αυτή αποτέλεσε το πρώτο διεθνές κείμενο, προς «εξανθρωπισμό» και «εκπολιτισμό» του πολέμου, αναθεωρηθείσα δε, συμφώνως προς τις απαιτήσεις τον μεταβαλλόμενων συνθηκών, κατέληξεν εις την σύναψη των 4 Διεθνών Συμβάσεων της Γενεύης της 12ης Αυγούστου 1949 οι οποίες αφορούν, εν συντομογραφία, τις Ένοπλες Δυνάμεις του κατά Ξηράν πολέμου, του κατά θάλασσαν πολέμου, τους αιχμαλώτους πολέμου και, τέλος, τον άμαχον πληθυσμόν.

>>Άξιον ιδιαιτέρας μνείας τυγχάνει το γεγονός ότι οι δραστηριότητες του Ερυθρού Σταυρού επεκτείνονται και πέραν του πολέμου, δια της προσφοράς βοηθείας εις όλες τις περιπτώσεις των ανθρωπίνων συμφορών, όπως π.χ. είναι η περίθαλψη του πληθυσμού, ο οποίας επλήγη υπό θεομηνιών, η νοσηλεία των ασθενών, η βελτίωση της δημόσιας υγείας, κ.λ.π..}

Το παραπάνω κείμενο είναι ένα απόσπασμα από το άρθρο του Δρ Κωνσταντίνου Σκαλτσά, Καθηγητή Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου (Σ.Σ.Ε. ε.τ.) “ Η προσφορά του Ερρίκου Ντυνάν (2/8/2007)”

gl_5_thumb.gif Ανάμεσα στα έργα του Ντυνάν, ήταν ότι ο ίδιος ενέκρινε τις προσπάθειες για την επέκταση του πεδίου εφαρμογής του Ερυθρού Σταυρού και σε καιρούς Ειρήνης για την ανακούφιση των δεινών που προκαλούνται από φυσικές καταστροφές. Στα 1866 έγραψε μια μπροσσούρα  τιτλοφορούμενη “Τhe Universal and International Society for the Revival of the Orient”θέτοντας ένα σχέδιο για την δημιουργία μιας ουδέτερης αποικίας στην Παλαιστίνη ενώ το επόμενο έτος 1867 παρήγαγε ένα σχέδιο τιτλοφορούμενο «International and Universal Library» για την δημιουργία μιας Επιχείρησης δημοσιοποίησης των σπουδαιοτέρων αριστουργημάτων όλων των εποχών! Κατά δε το 1872 συνεκάλεσε διάσκεψη προκειμένου να εξετασθεί η ανάγκη μιας διεθνούς συνθήκης για τον χειρισμό των αιχμαλώτων Πολέμου και για την επίλυση των διεθνών διαφορών από τα Διοικητικά Δικαστήρια..

Πηγή: http://nobelprize.org/nobel_prizes/peace/laureates/1901/dunant-bio.html

blu

Καλό σου ταξίδι Lhasa de Sela ..


lhasa-micro2

        Το ‘μαθα μόλις! Λίγο πριν το ξημέρωμα της 13ης μέρας του πρώτου μήνα του 2010.

        Οτι εκείνη, η αγαπημένη μου τραγουδοποιός και τραγουδίστρια, η Lhasa de Sela δεν ζει πια. Έμαθα ότι πέθανε ακριβώς πριν τα μεσάνυχτα της πρώτης μέρας του νέου χρόνου που μας ήλθε.. Ανήμερα την Πρωτοχρονιά του 2010. Έμαθα, επίσης, πως επί είκοσι δυο μήνες πάλευε με γενναιότητα και αποφασιστικότητα τον καρκίνο που είχε προσβάλει το στήθος της. Κι ότι δεν έχασε το κουράγιο της ως την τελευταία της στιγμή..Κι ήταν μόλις 38 χρονώ. Πόσο λυπήθηκα!

   Lhasa de Sela, τ’ όνομά της!

]                    

            Δεν γνωρίζω αν σας είναι γνωστή. Εμένα με μάγεψε η φωνή της μα και τα τραγούδια της..Την έβρισκα τόσο ξεχωριστή, τόσο ιδιαίτερη! Μοναδική η παρουσία της για μένα, σε ένα τεράστιο και τόσο πολυάνθρωπο χώρο, σαν της μουσικής.. Η φωνή της αξεπέραστη, αισθησιακή, γιομάτη σιωπές και παλμούς..Μια φωνή για πέρα από τα σύνορα , πέρα από τον χρόνο.. Ένας φίλος της, είπε γι αυτήν:

“We have always heard something ancestral coming through her.  She has always spoken from the threshold between the worlds, outside of time.  She has always sung of human tragedy and triumph, estrangement and seeking with a Witness’s wisdom.  She has placed her life at the feet of the Unseen.»

      Η ζωή της ήταν κι αυτή ασυνήθιστη,  ιδιαίτερη να πω.. Γεννήθηκε στις 27 Σεπτέμβρη του 1972 σ’ ένα μικρό ορεινό χωριό στα περίχωρα της Νέας Υόρκης. Big Indian τ’ όνομά του. Δεν έμεινε για πολύ εκεί. Οι γονείς της, ο πατέρας Μεξικανός συγγραφέας και δάσκαλος, η μάνα της Αμερικανίδα φωτογράφος, δεν άντεχαν την ρουτίνα της καθημερινότητας και την σταθερότητά της.. Έτσι πήραν την μικρή  Lhasa και τ’ άλλα τα παιδιά τους και τα μεγάλωσαν μέσα σε ένα λεωφορείο με το οποίο περιπλανούνταν επί επτά χρόνια σ’ όλο το Μεξικό και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής..Την μεγάλωσαν ως νομάδα μες στους δρόμους..Μες στο λεωφορείο την σπούδασαν με τις γραφές και με τα ακούσματα τα καλλιτεχνικά τους..

     Στα μέσα του ‘80, στα 13 της, μόλις χρόνια πάνω στην σκηνή ενός ελληνικού καφέ (Greek cafe) του Σαν Φραντζίσκο, η Lhasa ανακάλυψε τις εκπληκτικές δυνατότητες της φωνής της τραγουδώντας “a cappella” μπαλάντες του Μπίλλυ Χαλλιντέϋ (Billie Holliday) και μεξικάνικα τραγούδια . Από τότε  σε κείνο το καφέ έκανε την αρχή της πορείας της ως τραγουδίστριας.

      Έγινε γνωστή ευρύτερα στον κόσμο με την θαυμάσια απόδοση του τραγουδιού ¨La Llorona” στο ομώνυμο άλμπουμ της  του 1997 για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο Φελίξ (Félix Award). Την επόμενη χρονιά, στα 1998 τιμήθηκε στον Καναδά με το βραβείο Τζούνο ( Juno Award) ως η καλύτερη διεθνής καλλιτέχνης του 1998. Αφού περιπλανήθηκε στην Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική για κάμποσα χρόνια μετακόμισε στην Γαλλία. Αργότερα, με την επιστροφή της στο Μοντρεάλ του Καναδά, στα 2003, ακολούθησε το πρώτο της άλμπουμ το “The Living Road”. Το 2005 τιμήθηκε με το παγκόσμιο μουσικό βραβείο του BBC ως η καλύτερη καλλιτέχνιδα για κείνη την χρονιά. Είχε έντονη και πολυποίκιλλη καλλιτεχνική δραστηριότητα, μέχρις και σε φίλμς πρόλαβε να συμμετάσχει! Τον Απρίλη του 2009 πολύ άρρωστη πια, εξέδωσε το άλμπουμ με τ’ όνομά της “Lhasa”. Ήταν και το τελευταίο της.

           Σύντομος ο δρόμος της σε αυτήν την ζωή, μα τόσο ζωντανός. Και η ζωή της όλη, η ζωή του ταξιδευτή του δρόμου. Με την τέχνη μιας νομάδας!

lhasaΜα, μας έδωσε και μας άφησε τόσα όμορφα ακούσματα!

           Κάποτε ρωτήθηκε από που εμπνεύστηκε για τα τραγούδια της στο άλμπουμ της “The Living Road” και κείνη απάντησε:

“The mysterious force that doesn’t let us box ourselves in, that compels us to keep changing.

The road is alive, we can’t freeze or stop it.

And we know can’t.»

 

Καλοτάξιδη στον νέο σου δρόμο, Lhasa…

blu

Περισσότερα για την lhasa de Sela, αν θέλετε, μπορείτε να απευθυνθείτε εδώ:

Go to source web page: LHASA DE SELA Unofficial Homepage / Portrait

Go to source web page: Lhasa de sela Cantante – Lhasa biography