Στερνό κατευόδιο


E-011 (2)

Δάγκωσα τη μέρα * και δεν έσταξε ούτε

            σταγόνα πράσινο αίμα

4515260.jpg

Φώναξα στις πύλες * κι η φωνή μου πήρε

            τη θλίψη των φονιάδων

Max Leiva http://www.tuttartpitturasculturapoesiamusica.com

Μες στης γης το κέντρο * φάνηκε ο πυρήνας

            που όλο σκοτεινιάζει

 

Κι η αχτίδα του ήλιου *

γίνηκεν, ιδέστε

            ο μίτος του Θανάτου!

topicneo

Ω πικρές γυναίκες *

με το μαύρο ρούχο

            παρθένες και μητέρες

Max Leiva http://www.tuttartpitturasculturapoesiamusica.com

Που σιμά στη βρύση *

δίνατε να πιούνε

            στ’ αηδόνια των αγγέλων

Γλυπτό Η Μάνα (14).jpg

Έλαχε να δώσει *

και σε σας ο Χάρος

            τη φούχτα του γεμάτη

 

1.-blu_thumb.gif

‘Ήταν ο τρόπος μου, μες από τον λόγο του ποιητή μας, του Οδυσσέα Ελύτη, για να κατευοδώσω εκείνους που χαθήκαν τόσο τραγικά, τόσο αναίτια, τόσο άκαιρα και αιφνίδια στην λαίλαπα της πυρκαγιάς.. Ανάγκη μου και χρέος μου, όπως το νοιώθω.. Καλοτάξιδοι νάναι στον τόπο ἐκεῖνο που δὲν ὑπάρχει πόνος, ἢ λύπη, ἢ στεναγμός, ἀλλά μόνο ζωὴ ατέλειωτη. Κι εκεί, ο Κύριος ας τους αναπαύσει..

Πολλές ζωές χαθήκαν εκείνο το απομεσήμερο, μες σε λίγες ώρες.. Άνθρωποι, ζωντανά και φύση γινήκαν όλα ένα πυρανάλωμα, αναίμακτη θυσία  στην εγκληματική αδιαφορία, στην αδηφάγο κερδοσκοπία, θυσία στην ανθρώπινη τρέλλα, στην παράνοια των καιρών μας….Μια φρίκη!!

 » Κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή γιατί είναι αμίλητη και προχωράει· στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο  μνησιπήμων πόνος.» όπως έλεγε ο άλλος μας ο ποιητής ο Γ. Σεφέρης (George Seferis).

Αλί σε εκείνους τους δικούς τους τους ανθρώπους που οι νεκροί αφήκαν’ πίσω..Κι είναι πολλοί οι νεκροζώντανοι.. Είθε ο Θεός να τους δώσει κουράγιο να τ’ αντέξουν, ανθρώπους να σταθούνε δίπλα τους να τους γλυκάνουν τον πόνο τον βαθύ. Κι άμποτες η Πολιτεία να τους δώσει ανάσα για να μπορέσουν κάποτε να σταθούν στα πόδια τους..

Εμείς οι άλλοι θα προχωρήσουμε,  προχωρούμε..Είναι η ανθρώπινη μοίρα, είναι η ζωή έτσι α φτειαγμένη. Δεν ξεχνάμε, πράττουμε για ν α μην ξαναγίνει τέτοια συμφορά. Αυτό, το χρέος μας!

1.-blu_thumb.gif

  1. Οι στίχοι που επέλεξα είναι ένα απόσπασμα από το κεφάλαιο » Τα Πάθη, Άσμα η» του ποιήματος «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» του ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη (Odysseus Elytis)
  2. Επεξηγήσεις σε λέξεις και φράσεις του παραπάνω αποσπάσματος από   Τα πάθη, Άσμα η΄του  ποιήματος

    στρ. 2. :σταγόνα πράσινο αίμα: η μεταφορά από τη βλάστηση. Ο ποιητής εννοεί ότι η ίδια η μέρα έχει νεκρωθεί

    στις πύλες: των πόλεων ή στις πύλες του Άδη

    ο πυρήνας: της γης. Ως εκεί φτάνει το πένθος.

    μίτος: το νήμα (που έδωσε η Αριάδνη στο Θησέα, για να ξαναβγεί από το λαβύρινθο).

    ο μίτος του θανάτου: το νήμα που οδηγεί στο θάνατο.

  3. Τα τρία από πάνω γλυπτά του Εσταυρωμένου και οι αναπαραστάσεις των ανθρώπων είναι του γλύπτη Max Leiva από την Γουατεμάλα.
  4. Το γλυπτό «Η Μάνα» είναι αποσπασμένο μέρος από το γλυπτό του Κύπριου γλύπτη Θεόδουλου Θεοδούλου (1947-2008). Ο Θεοδούλου σπούδασε στην Ανώτατη ΣχολήΓλυπτό-Η-Μάνα-Theodoulos Theodoulou (2) Καλών Τεχνών στην Αθήνα, με δάσκαλο τον γλύπτη Γιάννη Παππά. Έκανε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Ρώμης. Εργάστηκε για 15 χρόνια στη Μέση Εκπαίδευση και μετά αφοσιώθηκε στη γλυπτική. Ασχολήθηκε και με την αγιογραφία. Έργα του βρίσκονται σε πόλεις και χωριά της ελεύθερης Κύπρου (ανδριάντες, προτομές, μνημεία, έργα ζωγραφικής). Αγιογραφίες του υπάρχουν σε πολλές εκκλησίες και ιδιωτικές συλλογές.  Φιλοτέχνησε επίσης το νόμισμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, με το κεφάλι του φιλοσόφου Ζήνωνα του Κιτιέα. Ήταν υπεύθυνος των εξετάσεων της Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών και Θεσσαλονίκης, για τους υποψήφιους φοιτητές της Κύπρου. Επίσης, διετέλεσε για πολλά χρόνια, μέλος της Επιτροπής Μνημείων του Κυπριακού κράτους. Ήταν σύζυγος της γνωστής Κύπριας ποιήτριας Μόνας Σαββίδου Θεοδούλου Απεβίωσε, σε ηλικία 62 ετών, το 2008. Μετά τον θάνατό του, περίπου 100 έργα του, δωρίθηκαν από την οικογένειά του στην Πινακοθήκη του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ΄, στη Λευκωσία, όπου αναπαραστάθηκε το εργαστήρι του με τα εργαλεία του, τα καλούπια, τα υλικά της τέχνης του, τα προπλάσματα και πολλά έργα του σε γύψο, πέτρα και μπρούτζο.
  5. Tο τραγούδι στο video είναι το μελοποιημένο από τον μουσικοσυνθέτη μας Μίκη Θεοδωράκη, ποίημα του ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη  με τον τίτλο «Του μικρού Βοριά» από την ποιητική του συλλογή «Μικρές Κυκλάδες» 

1.-blu_thumb.gif

Advertisements

Στις μέρες του φθινόπωρου..


«..Ποῦ πῆγε ἡ μέρα ἡ δίκοπη ποὺ εἶχε τὰ πάντα ἀλλάξει; «

Ρόδο ἄλικο τοῦ ἀνέμου καὶ τῆς μοίρας,
μόνο στὴ μνήμη ἀπέμεινες,   ἕνας βαρὺς ρυθμὸς
ρόδο τῆς νύχτας πέρασες, τρικύμισμα πορφύρας
τρίκυμισμα τῆς θάλασσας…   Ὁ κόσμος εἶναι ἁπλός.

Είναι αποσπάσματα απ»  τον «Ερωτικό λόγο»

του Γεωργίου Σεφέρη

Ἀθήνα,  Ὀχτώβρης ῾29 – Δεκέμβρης ῾30

1.-blu_thumb.gif

α

Σημείωση: Στο video  τραγουδά η περίφημη  πιανίστα και τραγουδίστρια Dinah Washington, η αποκαλούμενη και ως η βασίλισσα των μπλουζ «The Queen of the Blues»

Εδώ τραγουδά το » SEPTEMBER IN THE RAIN»  σε στίχους του  Al Dubin, με συνθέτη τον Harry Warren. Οι πίνακες είναι του Leonid Afremov

Οι στίχοι του τραγουδιού, έχουν ως εξής:

The  lyrics  of the song «SEPTEMBER IN THE RAIN»

The leaves of brown came tumblin’ down, remember
In September in the rain
The sun went out just like a dying ember
That September in the rain
To every word of love I heard you whisper
The raindrops seemed to play a sweet refrain
Though spring is here, to me it’s still September
That September in the rain
To every word of love I heard you whisper
The raindrops seemed to play a sweet refrain
Though spring is here, to me it’s still September
That September in the rain
That September in the rain

Στο ξημέρωμα της Πρώτης Κυριακής


CountryDreaming

Πρώτη Κυριακή σήμερα του νέου χρόνου, του 2011. Κι ο μήνας έχει εννιά.  Κιόλας!

Πόσο γοργά νοιώθω τον χρόνο να κυλάει.. Είναι, μάλλον, που εγώ κινούμαι με άλλους πιο αργούς ρυθμούς..Ναι, αυτό είναι..Ο Χρόνος,  Ένας είναι ..Το πως τον νοιώθουμε έχει να κάνει με τον πως τον αντιλαμβανόμαστε ο καθένας μας..Για άλλους τρέχει  πιο γρήγορα, για άλλους πιο  αργά, και,  για άλλους , απλά σταματάει. Σταματάει..κόβεται στα δυο, οριοθετείται αργότερα στο πριν και στο μετά..

Και στο αναμεσίς; Που είναι ο χρόνος στο αναμεσίς; Υπάρχει, ναι  μεν, αλλά..Αναδύονται αβίαστα από την μνήμη μου εκείνοι οι υπέροχοι στίχοι του Σεφέρη..

“ Που ‘ναι η αγάπη που κόβει τον καιρό μονοκόμματα στα δύο και τον αποσβολώνει;”

Εκείνος την έψαχνε την αγάπη τότε, να κόψει  για κείνον τον χρόνο, να τον “αποσβολώσει” … Δεν αναρωτιέμαι  σαν κι εκείνον γι αυτό .. Το’ χω ζήσει. Όπως και τα άλλα,  καθώς που ο ποιητής συνέχιζε στο ποίημά του..

“Λόγια μονάχα και χειρονομίες. Μονότροπος μονόλογος μπροστά σ’ έναν καθρέφτη κάτω από μια ρυτίδα. Σα μια στάλα μελάνι σε μαντίλι η πλήξη απλώνει.

Η θάλασσα φουσκώνει αργά, τ’ άρμενα καμαρώνουν κι η μέρα πάει να γλυκάνει.”

          Ναι, κι αυτά τα έχω ζήσει, τα “βλέπω”και σήμερα.. Είναι, άλλως τε, τα μονάχα λόγια  κι οι    χειρονομίες ,τα πιο πολλά,  αυτά τα συνήθη ψεύδη, τα περίσσεια των καιρών ..Αυτά τα άδεια, τα κούφια..Και λέω..ας είναι κι αυτά..Νάναι αυτά τα ψέματα μοναχά κι ας είναι τέτοια. Κούφια

         Γιατί ο χρόνος κόβεται στα δυο κι αλλιώς κι ανεπίστρεπτα πάντα.. Όπως με ένα θάνατο, ας πούμε, ..μια αρρώστεια βαρειά..Ναι, κι εκεί τότε ο Χρόνος σταματάει, σαν να χάνεται…Και υπάρχει ύστερα, σαν παίρνεις  πάλι ανάσα, απλά το μετά και το πριν.. Γιατί κι η ανάσα μας ,τότε, σταματάει μαζί του..Άλλοι κόσμοι στον ίδιο κι απαράλλαχτο κόσμο.. Τον δικό μου, του καθενός μας..

        Και για τα τελευταία,  δεν αναρωτιέμαι, επίσης ..Τα έχω ζήσει  κι αυτά.. Ας είναι να μην ‘ρθούν άλλα, όσο τουλάχιστον να γιομίσουμε ανάσες για το τότε του, και ας είναι μακρυά απ’ όλους μας!              Και,  χάρη να’ χουν τα κούφια, γι αυτό λέω, κι ας είναι τέτοια..Κι όσο για την πλήξη.. Το κάθε τι έχει και την χάρη του, ν’ απαντήσω στον ποιητή..

       Κι ας μην τον αποσβολώνουμε τον Χρόνο, ας τον ζαλίζουμε τότε, μοναχά..’Η , κάλλιο λέω, είθε να ζούμε μέσα σ’ αυτόν κι η κάθε του στιγμή νάναι κι η δικιά μας.. Ενωμένοι στο Ένα μαζί του..

        Κι ας μένω, ώρα πως είναι τώρα, να τον παρατηρώ απ’ έξω. Κι ο μήνας έχει εννιά… Πρώτη Κυριακή του  Έτους σήμερα κι η μέρα πάει να γλυκάνει.. Γενάρης ο μήνας..

  Κι η θάλασσα απέναντί μου όλο και φουσκώνει τα βαθυμπλέ της και τ’ απλώνει πέρα από κει που φτάνει η ματιά μου..

  Ωραία μέρα μας ξημέρωσε!!Καλή Κυριακή σε όλους μας νάναι τούτη, η πρώτη μας!!!Τόσο καλή που νάναι γραφής υπόδειγμα για τις επόμενες Κυριακές μας!!!Με την αγάπη μου

Βεατρίκη Α