Ο φόβος του φωτός


landscapes-art-couple-walking-on-the-beach.jpgby Willem Haenraets (2)

Φοβισμένο το φως

ακολουθούσε τα βήματά μας.

Τότε μου έπιασες το χέρι

και μου ψιθύρισες

“Μη φοβάσαι”

Αυτό το φως

είναι η Αγάπη.

                                                                  της Φαίδρας Ζαμπαθά – Παγουλάτου

“Το φως”

Advertisements

Πόσο διαρκεί μια παλίρροια;


Nelina Trubach-Moshnikova ______ ______-_________ Tutt'Art@ (20)

Η θάλασσα χτυπά την καμπάνα
Οι πιστοί συνωστίζονται
Για τον απογευματινό πνιγμό

Αφήνω την πόρτα ανοικτή
Στην εποχή
Της παλίρροιας

Μπορώ να μιλώ μαζί σου
Όσο διαρκεί
Ένας κόσμος

χΕίναι το ποίημα “Παλλίροια” της Χαράς Μπερτσιά.

O ζωγραφικός πίνακας της  Ουκρανής Nelina Trubach-Moshnikova

Οι πόλεμοι των ανθρώπων


Πόλεμος είναι η κατάσταση σύγκρουσης μεταξύ σχετικά μεγάλων ομάδων ανθρώπων (όπως έθνη, πολιτείες, οργανισμοί, κοινωνικές ομάδες), που χαρακτηρίζεται από την χρήση ένοπλης βίας μεταξύ μαχόμενων ή κατά πολιτών. Μια κοινή αντίληψη του πόλεμου είναι μια σειρά από στρατιωτικές εκστρατείες μεταξύ δύο ή περισσότερων αντίπαλων πλευρών που περιλαμβάνουν μια διαμάχη σχετικά με ανεξαρτησία, εδάφη, πόρους, ιδεολογία ή κάποιο άλλο θέμα.

Η μάχη είναι μια στιγμή πάλης στον πόλεμο μεταξύ δύο ή περισσοτέρων μερών όπου κάθε ομάδα επιδιώκει να νικήσει τους άλλους. Μάχες συνήθως πραγματοποιούνται κατά την διάρκεια πολέμων ή στρατιωτικών εκστρατειών και συνήθως μπορούν να προσδιοριστούν πολύ καλά ως προς τον χώρο, τον χρόνο και την δράση. Πόλεμοι και εκστρατείες καθοδηγούνται από την στρατηγική ενώ οι μάχες είναι το στάδιο όπου αναπτύσσεται η τακτική.

Pablo Picasso (Pablo Ruiz Picasso) Malaga, Spain, 1881 - Mougins, France, 1973, guernica

Παγκόσμιοι πόλεμοι, επεκτατικοί ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι,  εμφύλιοι πόλεμοι, τακτικοί  και άτακτοι πόλεμοι, οικονομικοί πόλεμοι, εθνικοί πόλεμοι, θρησκευτικοί πόλεμοι, χημικοί πόλεμοι, ψυχροί πόλεμοι, επαναστατικοί πόλεμοι, τρομοκρατικοί πόλεμοι…

Πολλά τα είδη των πολέμων των ανθρώπων..Και, πίσω από κάθε πόλεμο, πίσω από κάθε μορφή πολέμου είναι ο άνθρωπος. Κι ο προσωπικός του πόλεμος ή μη πόλεμος με τον εαυτό του, για τον εαυτόν του και τους άλλους..  Κι από θηρίον, να γίνει άνθρωπος

 Safet Zec

                                                                                                                        Πάντων χρημάτων μέτρον έστιν άνθρωπος, των μεν όντων ως έστιν, των δε ουκ όντων ως ουκ εστίν.

είπε ο Πρωταγόρας

Άνθρωπε

Ν’ αγαπάς την ευθύνη
να λες εγώ, εγώ μονάχος μου
θα σώσω τον κόσμο.
Αν χαθεί, εγώ θα φταίω

είπε ο Νίκος Καζαντζάκης

1.-blu_thumb.gif

«Πως έγινε ένας κακός άνθρωπος”

Θα σας πω πώς έγινε
Έτσι είναι η σειρά
Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του έναν χτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
Τόσο πολύ λυπήθηκε
Που ύστερα φοβήθηκε
Πριν κοντά του να πλησιάσει για να σκύψει να τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω, να ψυχοπονέσει τον καημένο
Και καλύτερα να πούμε
Ούτε πως τον έχω δει
Και επειδή φοβήθηκε
Έτσι συλλογίστηκε
Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;

Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες
Άρχισε λοιπόν και κείνος
Από πάνω να χτυπά
Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας

είπε η  Ελένη Βακαλό

Φευγαλέα Ανοιξη


 

Θὰ πρέπει νὰ ἦταν ἄνοιξη
γιατὶ ἡ μνήμη αὐτὴ
ὑπερπηδώντας παπαροῦνες ἔρχεται.

o


Ἐκτὸς ἐὰν ἡ νοσταλγία
ἀπὸ πολὺ βιασύνη,
παραγνώρισ᾿ ἐνθυμούμενο.

Μοιάζουνε τόσο μεταξύ τους ὅλα
ὅταν τὰ πάρει ὁ χαμός.

Ἀλλὰ μπορεῖ νά ῾ναι ξένο αὐτὸ τὸ φόντο,
νά ῾ναι παπαροῦνες δανεισμένες
ἀπὸ μιὰν ἄλλην ἱστορία,
δική μου ἢ ξένη.

Τὰ κάνει κάτι τέτοια ἡ ἀναπόληση.
Ἀπὸ φιλοκαλία κι ἔπαρση.

Ὅμως θὰ πρέπει νά ῾ταν ἄνοιξη
γιατὶ καὶ μέλισσες βλέπω
νὰ πετοῦν γύρω ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ μνήμη,
μὲ περιπάθεια καὶ πίστη
νὰ συνωστίζονται στὸν κάλυκά της.

Ἐκτὸς ἂν εἶναι ὁ ὀργασμὸς
νόμος τοῦ παρελθόντος,
μηχανισμὸς τοῦ ἀνεπανάληπτου.

Ἂν μένει πάντα κάποια γῦρις
στὰ τελειωμένα πράγματα
γιὰ τὴν ἐπικονίαση
τῆς ἐμπειρίας, τῆς λύπης
καὶ τῆς ποίησης

              butft3

    Είναι το ποίημα της Κικής Δημουλά

“ Αυτοσυντήρηση”

Πίσω από τις εικόνες των ματιών


 Λατρεύτηκε κανείς εδώ;

o0nr42

υπήρχε κάποιος;

           ή πέρασε απλώς ο χρόνος και άφησε την ομορφιά του;

 1.-blu_thumb.gif

                                                                                    Από την ποιητική συλλογή της Μαρίας Λαϊνά “»Μικτή τεχνική»

Ανήμερα Κυριακή…


 

    Κι όσο η μέρα γλυστράει..       

 

 Ό,τι δε γιάτρεψα

ΓΥΝΑΙΚΑ.2jpg

Τώρα που τα πράγματα
πάνε να γίνουν οι αλληγορίες των πραγμάτων
επιτέλους η γραφή των κυμάτων γίνεται ευανάγνωστη

Θα μου πεις
Και οι σκιές που κυνηγούνε τα παιδιά;
Οι υαλογραφίες στους σταθμούς;
Τα ανυπεράσπιστα προάστια της λήθης
από το ανεκπλήρωτο φωταγωγημένα;

Ό,τι δε γιάτρεψα αυτό με προσδιορίζει.
κι η ερημιά ευρύχωρη
κι η νύχτα να γυαλίζει από τα δάκρυα
κι ο έρωτας επικλινής, για να γλιστρούν οι σημασίες.

Να φανταστείς
σε είχα περάσει για εκδρομή κι εσύ ήσουν μόνο ανάμνηση
μάλλον πολύβουη σιωπή
χέρι δεξί που έσωζε και άκρη του γκρεμού
-μπορεί και ο ίδιος ο γκρεμός

Γι’ αυτό λοιπόν μη μου ξεχνιέσαι στα όνειρα
φανάρια οι δρόμοι τους δεν έχουν
μονάχα σμήνη μελισσών, ρήτορες αναλφάβητους,
άνεργους κηπουρούς

και στην γωνιά απόκοσμη την ίδια πάντοτε
γριά-παιδούλα να ρωτά:
«Αν δεν χρειάζεστε την Κυριακή σας, κύριε, μπορείτε
να μου τη δώσετε;»

blu

Είναι το ποίημα “ Ο,τι δεν γιάτρεψα” της ποιήτριάς μας Ευτυχίας-Αλεξάνδρα Λουκίδου από την ποιητική συλλογή της “Ν’ ανθίζουμε ως το τίποτα” (2004)

Η Εικόνα είναι από το Pixmaniaque’s photostream

‘Οπως την είδε..


Gustave_Dore-enigma

Μια μέρα της έδειξαν σ’ ένα μουσείο έναν πίνακα:

Ζοφερό τοπίο, απέπνεε ωστόσο μια θρησκευτική γαλήνη.

Είχε κάτι από φωτιές.

Κρανίου τόπος σπαρμένος με κρανία.

Ο ουρανός αβέβαιος. Ούτε μέρα, ούτε νύχτα.

Τι είναι αυτό κοριτσάκι μας;” τη ρώτησαν.

( Μια φορά κι έναν καιρό ήταν

ένα κοριτσάκι μικρό, ξανθό, έμοιαζε με καρτούν-

ένα με κόκκινο φουστανάκι

και μια παιδική, κοριτσίστικη τσαντούλα. Ο ήλιος μαύρος)

Αυτό”,

είπε και χαμογέλασε γλυκά με χείλη που έσταζαν αίμα,

είναι η αγάπη”.

1. blu

 Ποίημα της Ελένης Τοπάλη από την ποιητική της συλλογή Σερβίτσιο τσαγιού” 1990.

Ο ζωγραφικός πίνακας είναι  του ζωγράφου Gustave Doré με τον τίτλο «Αίνιγμα» έργο του του 1871