Πόσο διαρκεί μια παλίρροια;


Nelina Trubach-Moshnikova ______ ______-_________ Tutt'Art@ (20)

Η θάλασσα χτυπά την καμπάνα
Οι πιστοί συνωστίζονται
Για τον απογευματινό πνιγμό

Αφήνω την πόρτα ανοικτή
Στην εποχή
Της παλίρροιας

Μπορώ να μιλώ μαζί σου
Όσο διαρκεί
Ένας κόσμος

χΕίναι το ποίημα “Παλλίροια” της Χαράς Μπερτσιά.

O ζωγραφικός πίνακας της  Ουκρανής Nelina Trubach-Moshnikova

Advertisements

Οι πόλεμοι των ανθρώπων


Πόλεμος είναι η κατάσταση σύγκρουσης μεταξύ σχετικά μεγάλων ομάδων ανθρώπων (όπως έθνη, πολιτείες, οργανισμοί, κοινωνικές ομάδες), που χαρακτηρίζεται από την χρήση ένοπλης βίας μεταξύ μαχόμενων ή κατά πολιτών. Μια κοινή αντίληψη του πόλεμου είναι μια σειρά από στρατιωτικές εκστρατείες μεταξύ δύο ή περισσότερων αντίπαλων πλευρών που περιλαμβάνουν μια διαμάχη σχετικά με ανεξαρτησία, εδάφη, πόρους, ιδεολογία ή κάποιο άλλο θέμα.

Η μάχη είναι μια στιγμή πάλης στον πόλεμο μεταξύ δύο ή περισσοτέρων μερών όπου κάθε ομάδα επιδιώκει να νικήσει τους άλλους. Μάχες συνήθως πραγματοποιούνται κατά την διάρκεια πολέμων ή στρατιωτικών εκστρατειών και συνήθως μπορούν να προσδιοριστούν πολύ καλά ως προς τον χώρο, τον χρόνο και την δράση. Πόλεμοι και εκστρατείες καθοδηγούνται από την στρατηγική ενώ οι μάχες είναι το στάδιο όπου αναπτύσσεται η τακτική.

Pablo Picasso (Pablo Ruiz Picasso) Malaga, Spain, 1881 - Mougins, France, 1973, guernica

Παγκόσμιοι πόλεμοι, επεκτατικοί ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι,  εμφύλιοι πόλεμοι, τακτικοί  και άτακτοι πόλεμοι, οικονομικοί πόλεμοι, εθνικοί πόλεμοι, θρησκευτικοί πόλεμοι, χημικοί πόλεμοι, ψυχροί πόλεμοι, επαναστατικοί πόλεμοι, τρομοκρατικοί πόλεμοι…

Πολλά τα είδη των πολέμων των ανθρώπων..Και, πίσω από κάθε πόλεμο, πίσω από κάθε μορφή πολέμου είναι ο άνθρωπος. Κι ο προσωπικός του πόλεμος ή μη πόλεμος με τον εαυτό του, για τον εαυτόν του και τους άλλους..  Κι από θηρίον, να γίνει άνθρωπος

 Safet Zec

                                                                                                                        Πάντων χρημάτων μέτρον έστιν άνθρωπος, των μεν όντων ως έστιν, των δε ουκ όντων ως ουκ εστίν.

είπε ο Πρωταγόρας

Άνθρωπε

Ν’ αγαπάς την ευθύνη
να λες εγώ, εγώ μονάχος μου
θα σώσω τον κόσμο.
Αν χαθεί, εγώ θα φταίω

είπε ο Νίκος Καζαντζάκης

1.-blu_thumb.gif

«Πως έγινε ένας κακός άνθρωπος”

Θα σας πω πώς έγινε
Έτσι είναι η σειρά
Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του έναν χτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
Τόσο πολύ λυπήθηκε
Που ύστερα φοβήθηκε
Πριν κοντά του να πλησιάσει για να σκύψει να τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω, να ψυχοπονέσει τον καημένο
Και καλύτερα να πούμε
Ούτε πως τον έχω δει
Και επειδή φοβήθηκε
Έτσι συλλογίστηκε
Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;

Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες
Άρχισε λοιπόν και κείνος
Από πάνω να χτυπά
Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας

είπε η  Ελένη Βακαλό

Φευγαλέα Ανοιξη


 

Θὰ πρέπει νὰ ἦταν ἄνοιξη
γιατὶ ἡ μνήμη αὐτὴ
ὑπερπηδώντας παπαροῦνες ἔρχεται.

o


Ἐκτὸς ἐὰν ἡ νοσταλγία
ἀπὸ πολὺ βιασύνη,
παραγνώρισ᾿ ἐνθυμούμενο.

Μοιάζουνε τόσο μεταξύ τους ὅλα
ὅταν τὰ πάρει ὁ χαμός.

Ἀλλὰ μπορεῖ νά ῾ναι ξένο αὐτὸ τὸ φόντο,
νά ῾ναι παπαροῦνες δανεισμένες
ἀπὸ μιὰν ἄλλην ἱστορία,
δική μου ἢ ξένη.

Τὰ κάνει κάτι τέτοια ἡ ἀναπόληση.
Ἀπὸ φιλοκαλία κι ἔπαρση.

Ὅμως θὰ πρέπει νά ῾ταν ἄνοιξη
γιατὶ καὶ μέλισσες βλέπω
νὰ πετοῦν γύρω ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ μνήμη,
μὲ περιπάθεια καὶ πίστη
νὰ συνωστίζονται στὸν κάλυκά της.

Ἐκτὸς ἂν εἶναι ὁ ὀργασμὸς
νόμος τοῦ παρελθόντος,
μηχανισμὸς τοῦ ἀνεπανάληπτου.


Ἂν μένει πάντα κάποια γῦρις
στὰ τελειωμένα πράγματα
γιὰ τὴν ἐπικονίαση
τῆς ἐμπειρίας, τῆς λύπης
καὶ τῆς ποίησης

              butft3

    Είναι το ποίημα της Κικής Δημουλά

“ Αυτοσυντήρηση”

Πίσω από τις εικόνες των ματιών


 Λατρεύτηκε κανείς εδώ;

o0nr42

υπήρχε κάποιος;

           ή πέρασε απλώς ο χρόνος και άφησε την ομορφιά του;

 1.-blu_thumb.gif

                                                                                    Από την ποιητική συλλογή της Μαρίας Λαϊνά “»Μικτή τεχνική»

‘Οπως την είδε..


Gustave_Dore-enigma

Μια μέρα της έδειξαν σ’ ένα μουσείο έναν πίνακα:

Ζοφερό τοπίο, απέπνεε ωστόσο μια θρησκευτική γαλήνη.

Είχε κάτι από φωτιές.

Κρανίου τόπος σπαρμένος με κρανία.

Ο ουρανός αβέβαιος. Ούτε μέρα, ούτε νύχτα.

Τι είναι αυτό κοριτσάκι μας;” τη ρώτησαν.

( Μια φορά κι έναν καιρό ήταν

ένα κοριτσάκι μικρό, ξανθό, έμοιαζε με καρτούν-

ένα με κόκκινο φουστανάκι

και μια παιδική, κοριτσίστικη τσαντούλα. Ο ήλιος μαύρος)

Αυτό”,

είπε και χαμογέλασε γλυκά με χείλη που έσταζαν αίμα,

είναι η αγάπη”.

1. blu

 Ποίημα της Ελένης Τοπάλη από την ποιητική της συλλογή Σερβίτσιο τσαγιού” 1990.

Ο ζωγραφικός πίνακας είναι  του ζωγράφου Gustave Doré με τον τίτλο «Αίνιγμα» έργο του του 1871

Οι τρυφερές


Έρωτας

‘Έχουν σ’ένα καρότσι βρεφικό τον πεθαμένο τους

τριγυρισμένον από μαλακά παιγνίδια.

 Όταν του λένε ¨Θα” κλείνουν τα μάτια

κι επιστρέφουν σε εξομολογήσεις και σε δάκρυα.

Χαρούμενες που δεν μπορεί να τις πληγώσει γνωρίζουν πότε ακριβώς θα τον ταίσουν γάλα και θα τον αλλάξουν

πότε θα κάνουν τα βαφτίσια του και θα τον ξαναβγάλουν  ‘Έρωτα.

 Όλες θέλουν να φύγουν μακρυά

πλην όμως δεν αντέχουν να τραυματίσουν την νεκρή ψυχή του λησμονώντας.

Κόβουνε τότε τα μαλλιά.  Βάφουν με σκούρο κόκκινο τα νύχια τους με παγωνίσιο μπλέ τα βλέφαρα

Φορούν ψηλά τακούνια και αρώματα. Σωπαίνοντας ακούν και ένα σαξόφωνο.

Φεγγάρι, αγάπα τες, αγάπα τες πολύ.

bendbyinsousciance

Το φιλί

Ράβουνε μαύρο φόρεμα φοδραρισμένο με σκηνές παλιών ερώτων

ή συναντήσεων για έναν καφέ και δυό κουβέντες,

Ανηφορίζοντας τις χαιρετούν άλλοτε φράσεις

από πράσινες σκούρες φωνές σαν κυπαρίσσια.

Μπροστά του βγάζουνε το φόρεμα και το διπλώνουνε ανάποδα,

είναι πολύχρωμο σαν ανθοδέσμη από περιβόλι.

 Μετρά τα χρόνια η αγάπη στο γυμνό ρολόϊ του σώματός τους

και χτυπά την ώρα για το τρομερό φιλί.

Τρείς και μισή το μεσημέρι.

Έλεος

για τις ρυτίδες, την μετέπειτα ζωή, τα δάκρυα

 και το μισό αυτής της επαφής.

2903656274_319062cb67_b.jpg

Η μαργαρίτα

Η πρώτη σκόνταψε με το μουλάρι και τσακίστηκε,

η δεύτερη τελείωσε στις φλόγες.

 Δες, είπε το ελάφι, της παλιότερης το τέμενος

και της φτωχής μου το σοκάκι.

Δες μαργαρίτες, κίτρινες, ρέλι στο πράσινο σπαρμένο,

Η τρίτη, εσύ, θα κόψεις και θα τις ρωτήσεις.

 Στο “Ναι” του Παραδείσου τα ενύπνια στάχυα

σκιρτούν σαν το κορμάκι σε φιλί και χάδι.

Αγάπη καμωμένη από την δαντέλα τόσων χαίρε,

μην κλαις για το “ ‘Όχι” που έλαχε στην

τρυφερή.

1231258957KDW1A3p

 

 

 

 

 

 

       Οι τρυφερές είναι ο γενικός τίτλος  μιας ποιητικής συλλογής της ποιήτριας  Ρέας Γαλανάκη. 

        Αφορμή για την καταχώρηση, ένα κείμενο που διάβασα σήμερα στης φίλης της Αντζυ το χώρο: Έχει τίτλο “ Στην σκιά της Αφροδίτης” και μπορείτε να το αναζητήσετε : http://angileon.spaces.live.com/blog/cns!1F835D7C681D9DFB!4968.entry

        Μια αλλιώτικη προσέγγιση..Αγγελική μου…για τις τρυφερές στην σκιά της Αφροδίτης..γι αυτές που στις νυχτιές του φεγγαριού..

        Για την ποιήτρια και συγγραφέα μας Ρέα Γαλανάκη  μπορε165_galanakiίτε, αν θέλετε, να ενημερωθείτε περισσότερο:

 

 

http://www.lexima.gr/lxm/read-139.html

c87e6120f4e4026f88b4856661c978ce_we

Σταγόνες….


ΤΟ ΔΙΑΖΕΥΚΤΙΚΟΝ ή

Μ’ έκλεισε μέσα η βροχή

και μένω τώρα να εξαρτιέμαι από σταγόνες.

Όμως πού ξέρω αν αυτό είναι βροχή

ή δάκρυα από τον μέσα ουρανό μιας μνήμης;

Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω

τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,

αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.

 

Στεγνή στέκομαι ανάμεσα

στα δύο ενδεχόμενα: βροχή ή δάκρυα,

κι ανάμεσα σε τόσα διφορούμενα:

βροχή ή δάκρυα,

έρωτας ή τρόπος να μεγαλώνουμε,

εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς

του τελευταίου φύλλου.

 

Το κάθε τελευταίο,

τελευταίο τ’ ονομάζω χωρίς επιφύλαξη.

Και μεγάλωσα πολύ

για να είναι αυτό αφορμή δακρύων.

Δάκρυα ή βροχή, πού να ξέρω;

Και μένω να εξαρτιέμαι από σταγόνες.

 

Και μεγάλωσα πολύ

για να περιμένω άλλο μέτρο όταν βρέχει

κι όταν δε βρέχει άλλο.

 

Σταγόνες για όλα.

Σταγόνες βροχής ή δάκρυα.

Από τα μάτια κάποιας μνήμης ή τα δικά μου.

Εγώ ή η μνήμη, πού να ξέρω;

 

Μεγάλωσα πολύ για να χωρίζω τους χρόνους.

Βροχή ή δάκρυα

.4139662805_4770bbfb16_b

Εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς

του τελευταίου φύλλου.

Της Κικής Δημουλά