Αντικατοπτρισμοί


62417_79509_0_ © Ionela-Petruta Hamz, 2nd Place, Romania National Award, 2017 Sony World Photography Awards

«Το να βλέπεις το προφανές είναι συχνά πιο δύσκολο από το να βλέπεις το κρυμμένο!»

“Seeing the obvious is often harder than seeing the hidden!”

Mehmet Murat ildan

μουσικοί τόνοι

Η φωτογραφία είναι της Ρουμάνας φωτογράφου Ionela- Petruta Hamz, που κέρδισε με αυτήν την δεύτερη θέση στον διαγωνισμό της Sony για τους καλύτερους φωτογράφους χωρών από 66 χώρες, κατά το έτος 2017. Ο τίτλος της φωτογραφίας είναι » Όραμα για το μέλλον»

Το τραγούδι είναι σε μουσική Μάνου Χατζηδάκι, σε στίχους Μάνου Χατζιδάκι και Dorian Rudnytsky και σε εκτέλεση από το ροκ συγκρότημα New York Rock & Roll Ensemble .Έχει τίτλο » Noble dame» Οι στίχοι είναι στα σχόλια παρακάτω.

Advertisements

Κομμάτια άλικου ουρανού


scarlet patches on the way

compose an evening sky

Βy Emily Dickinson,

Fragmenta

Sunset in Namibia, Walvisbay after the rain

Λίγα άλικα μπαλώματα στον δρόμο

συνθέτουν ένα βραδυνό ουρανό.

Της Έμιλυ Ντίκινσον

σε απόδοση Γ.Κ.Ανυφαντή

thumb_thumb.gif

12a39ea85f55b02fc78a1017755ac626.jpg

Απόβροχο….Γούβες στον δρόμο γιομάτες νερό, υδάτινες  μπαλωματιές του...

Αιχμάλωτη η ματιά πάνω τουςεκεί τ’ αντιφεγγίσματα, κομμάτια άλικου βραδινού ουρανού, πριν το δείλι χαθεί στην νύχτα..

Τι κρίμα η μαντεψιά σαν η ματιά μπορεί να δει τον ουρανό στ’ αμέτρητό του..

Τι να την κρατάει όμηρο του περιορισμένου;

Όταν ο δρόμος της είναι ανοιχτός κι η στιγμή φευγάτη;

Σκέφτομαι, όπως το είδα..

Ανήμερα Κυριακή…


 

    Κι όσο η μέρα γλυστράει..       

 

 Ό,τι δε γιάτρεψα

ΓΥΝΑΙΚΑ.2jpg

Τώρα που τα πράγματα
πάνε να γίνουν οι αλληγορίες των πραγμάτων
επιτέλους η γραφή των κυμάτων γίνεται ευανάγνωστη

Θα μου πεις
Και οι σκιές που κυνηγούνε τα παιδιά;
Οι υαλογραφίες στους σταθμούς;
Τα ανυπεράσπιστα προάστια της λήθης
από το ανεκπλήρωτο φωταγωγημένα;

Ό,τι δε γιάτρεψα αυτό με προσδιορίζει.
κι η ερημιά ευρύχωρη
κι η νύχτα να γυαλίζει από τα δάκρυα
κι ο έρωτας επικλινής, για να γλιστρούν οι σημασίες.

Να φανταστείς
σε είχα περάσει για εκδρομή κι εσύ ήσουν μόνο ανάμνηση
μάλλον πολύβουη σιωπή
χέρι δεξί που έσωζε και άκρη του γκρεμού
-μπορεί και ο ίδιος ο γκρεμός

Γι’ αυτό λοιπόν μη μου ξεχνιέσαι στα όνειρα
φανάρια οι δρόμοι τους δεν έχουν
μονάχα σμήνη μελισσών, ρήτορες αναλφάβητους,
άνεργους κηπουρούς

και στην γωνιά απόκοσμη την ίδια πάντοτε
γριά-παιδούλα να ρωτά:
«Αν δεν χρειάζεστε την Κυριακή σας, κύριε, μπορείτε
να μου τη δώσετε;»

blu

Είναι το ποίημα “ Ο,τι δεν γιάτρεψα” της ποιήτριάς μας Ευτυχίας-Αλεξάνδρα Λουκίδου από την ποιητική συλλογή της “Ν’ ανθίζουμε ως το τίποτα” (2004)

Η Εικόνα είναι από το Pixmaniaque’s photostream