Μεταξένιες κορδέλες κρατήσαμε


c5a153205890f3513b4c9362741763fb

Ούτε καν τα φύλλα

γίνεται να πέσουν με τόση απαλότητα

ή να τ’ αγγίξει κανείς τόσο ελαφρά όσο το άγγιγμά σου

στο οποίο, πολύ απλά, ξετυλίγομαι

όπως ξετυλίγεται ένα φύλλο στις αρχές της άνοιξης , ή

διπλωμένο, ξεδιπλώνεται μες στη μισάνοιχτη παλάμη σου

.

αν όμως δεν το θες, αντί γι’ αυτό θα τυλιχτώ

όπως τυλίγεται ένα φύλλο έτοιμο να πέσει

που διπλώνεται μόνο του ξανά και ξανά

.

κι εσύ θα περάσεις

κι ο χειμώνας θ’ αντηχήσει

.

εκκωφαντικά

“not even the leaves” by Matthew Hollis
απόδοση: Χρύσα Φραγκιαδάκη

blog-divider-resized for posts

ανοιχτό βιβλίο - Αντιγραφή1. Το θαυμάσιο ερωτικό αυτό ποίημα του σύγχρονού μας Βρεττανού ποιητή Matthew Hollis (Μάθιου Χόλλις) προέρχεται από την βραβευμένη ποιητική του συλλογή Ground Water ( 2004) ποιήματα της οποίας, όπως και άλλα ποιήματα του ποιητή, έχουν αποδοθεί στην Ελληνική από την Χρύσα Φραγκιαδάκη και μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα της D for Dashes—moonlighting in Amherstland, [2014]

2. Το ποίημα στην γλώσσα του ποιητή έχει ως εξής :

«not even the leaves»

not even the leaves
can lay down with such gentleness
or be touched so lightly as by your touch

in which I am, very simply, uncurling
as a leaf uncurls in first spring, or
folded, unfolds in your opening palm

which should you not want, I will curl
instead as a leaf curls towards fall
folding over and over itself

and you will go by
and the winter will echo
enormously

3. Η μουσική που συνοδεύει το ποίημα είναι του εκ Βρεττάνης Γάλλου  σύγχρονού μας μουσικοσυνθέτη Yann Tierssen και έχει τον τίτλο Porz Goret, που πήρε από τον ομώνυμο κολπίσκο της γενέτειράς του νήσου Ουεσάν, Ushant (ή Eusa στην γλώσσα Breton) και εμπεριέχεται στο άλμπουμ του με τον τίτλο «EUSA»

blog-divider-resized for posts

Advertisements

Πόσο διαρκεί μια παλίρροια;


Nelina Trubach-Moshnikova ______ ______-_________ Tutt'Art@ (20)

Η θάλασσα χτυπά την καμπάνα
Οι πιστοί συνωστίζονται
Για τον απογευματινό πνιγμό

Αφήνω την πόρτα ανοικτή
Στην εποχή
Της παλίρροιας

Μπορώ να μιλώ μαζί σου
Όσο διαρκεί
Ένας κόσμος

χΕίναι το ποίημα “Παλλίροια” της Χαράς Μπερτσιά.

O ζωγραφικός πίνακας της  Ουκρανής Nelina Trubach-Moshnikova

Καμμιά δεν αγάπησα όπως αυτήν..


Το τραγούδι του Μακρινού Έρωτα

Salvador Dali 1945.jpg

Αυτή δεν ήταν, ανάμεσα σ’ όλες, η πιο όμορφη

αλλά μου έδωσε τον πιο βαθύ και παράφορο έρωτα.

Άλλες με αγάπησαν περισσότερο· και, χωρίς αμφιβολία,

καμιά δεν αγάπησα όπως αυτήν.

 

Ίσως ήταν επειδή την αγάπησα από μακριά,

σαν ένα αστέρι απ’ το παράθυρό μου…

Και το αστέρι που λάμπει πιο μακριά

μας φαίνεται πως έχει περισσότερες λάμψεις.

 

Είχα τον έρωτα της σαν ένα πράγμα αλλουνού

σαν μια παραλία κάθε φορά πιο μόνη,

που κρατούσε απ’ το κύμα αποκλειστικά

ένα νότισμα του αλατιού πάνω στην άμμο.

 

Βρισκόταν στην αγκαλιά μου χωρίς να είναι δική μου,

σαν το νερό σε μια διψασμένη κανάτα,

σαν ένα άρωμα που ‘φευγε με τον άνεμο

και που επέστρεφε με τον άνεμο πάλι.

 

Με διατρυπούσε η ανικανοποίητη δίψα της

σαν ένα αλέτρι στο λιβάδι,

ανοίγοντας στη φευγαλέα σχισμή της

την ευτυχισμένη ελπίδα της συγκομιδής.

 

Αυτή ήταν το προσιτό στο απρόσιτο,

αλλά γέμιζε όλο το κενό,

όπως ο άνεμος στα πανιά του καραβιού,

όπως το φως στο σπασμένο καθρέφτη.

.

 Γι αυτό σκέφτομαι ακόμη εκείνη τη γυναίκα,

αυτή που μου έδωσε τον πιο βαθύ και παράφορο έρωτα…

Ποτέ δεν ήταν δική μου. Δεν ήταν η πιο όμορφη.

Άλλες με αγάπησαν περισσότερο… Και, χωρίς αμφιβολία,

καμιά δεν αγάπησα όπως εκείνη.

José Angel Buesa (1910-1992)

        ……

      Για κείνους που ερωτεύονται το «άπιαστο» Άραγε, νάναι πολλοί, νάναι λίγοι, να ‘μαστε αναμεσίς τους ή όχι;