José Ángel Buesa: Poema De La Despedida


… But speechless was our love, and with veils has it been veiled,
Yet now it cries aloud unto you, and would stand revealed before you.
And ever has it been that love knows not it’s depth until the hour of separation”

                                                       Khalil Gibran

Το ποίημα του αποχαιρετισμού

Tom-Thomson-The-Jack-Pine-1916–17_thumb.jpg
» The Jack Pine» πίνακας του Καναδού ζωγράφου Tom Thomson

Σου λέω αντίο αν και ίσως ακόμη σε αγαπώ

Ίσως δεν θα σε ξεχάσω … Αλλά σου  λέω αντίο

Δεν ξέρω αν με αγάπησες … Δεν ξέρω αν σ’ αγάπησα

Ή ίσως και οι δύο αγαπηθήκαμε πάρα πολύ.

butft3

Αυτή την θλιβερή και παθιασμένη και τρελή αγάπη,

Την έσπειρα στην ψυχή μου για να σε αγαπώ.

Δεν ξέρω αν σ’ αγάπησα πολύή αν σ’ αγάπησα λίγο,

Αλλά εκείνο που ξέρω είναι ότι ποτέ δεν θα αγαπήσω έτσι ξανά.

butft3

Απέμεινε το χαμόγελό σου να κοιμάται στη μνήμη μου-

Και η καρδιά μου μου λέει ότι δεν θα σε ξεχάσω ποτέ .

Αλλά μένοντας μόνοςΞέροντας ότι σε χάνω

Μπορεί ν‘ αρχίσω να σε αγαπώ, όπως ποτέ δεν σε αγάπησα.

butft3

Σου λέω αντίο και ίσως με αυτόν τον αποχαιρετισμό

Το πιο ωραίο όνειρό μου πεθαίνει μέσα μου.

Αλλά σου λέω αντίο για πάντα

Ακόμη κι αν σε  όλη μου την ζωή  θα συνεχίσω να σε σκέφτομαι.

pen1

‘Ένα ποίημα του José Ángel Buesa

σε δική μου μετάφραση 

Poema De La Despedida 

Te digo adiós, y acaso te quiero todavía.

Quizá no he de olvidarte, pero te digo adiós.

No sé si me quisiste… No sé si te quería…

O tal vez nos quisimos demasiado los dos.

.

Este cariño triste, y apasionado, y loco,

me lo sembré en el alma para quererte a ti.

No sé si te amé mucho… no sé si te amé poco;

pero sí sé que nunca volveré a amar así.

.

Me queda tu sonrisa dormida en mi recuerdo,

y el corazón me dice que no te olvidaré;

pero, al quedarme solo, sabiendo que te pierdo,

tal vez empiezo a amarte como jamás te amé.

.

Te digo adiós, y acaso, con esta despedida,

mi más hermoso sueño muere dentro de mí

Pero te digo adiós, para toda la vida,

aunque toda la vida siga pensando en ti.

1. blu

Λένε πως στις γιορτές, ή λίγο πριν από αυτές, να, σαν στις γιορτινές μέρες που είναι να ζήσουμε σε λίγο, πολλά είναι τα ζευγάρια που χωρίζουν.. Είναι τέτοια η ώρα που ο ένας από τους δυο, συνήθως, είναι που το αποφασίζει..Γιατί η τέτοια ώρα;

Δεν ξέρω να σας απαντήσω..Να υποθέσω ίσως, μπορώ..Ίσως, λέω, επειδή τα Χριστούγεννα είναι μέρες αγάπης, είναι η γιορτή της Αγάπης, το σύμβολο της πραγμάτωσης της προσδοκίας της για ό,τι αυτή σημαίνει για τον καθένα, κι απόκοντα η Πρωτοχρονιά, το σύμβολο μιας νέας αρχής..

Κι όταν, λέω τώρα,  από μέσα σου η ψυχή σου δεν γιορτάζει την αγάπη μες στην σχέση που έχεις, όταν η σχέση με τον (την) σύντροφό σου πάσχει, τότε την ώρα τούτη, αυτό το συναίσθημα της αποξένωσης από κείνον- εκείνη, μπορεί να γίνεται πιο οξύ, ανυπόφορο σχεδόν..Η στέρηση της προσδοκίας για την αγάπη, ανάγκη φυγής. Μπορεί, ίσως,  και ο ίδιος ο φόβος της αγάπης να φέρει την φυγή..Ίσως, κι η ανάγκη για μια νέα αρχή στην ζωή με την Πρωτοχρονιά, να επιτάσσει τον χωρισμό. ..

Θυμάμαι, τώρα, ένα ξημέρωμα Πρωτοχρονιάς, πριν κάποια χρόνια όταν η παιδική μου φίλη με ξύπνησε με το τηλεφώνημά της..Ήταν πνιγμένη στα δάκρυα. Ο φίλος της, της είχε ανακοινώσει οτι ήθελε να χωρίσουν πριν το ξημέρωμα της Πρωτοχρονιάς, ακριβώς  λίγο πριν τα μεσάνυχτα της αλλαγής του Χρόνου..Και εκείνη, ήταν ανυποψίαστη..

Πρώτη φορά, σκέπτομαι, στα χρόνια που γνωριζόμασταν από παιδιά, την άκουσα να κλαίει και ταράχτηκα πολύ .. Εκείνη, από τις δυό μας, ήταν πάντα η συγκρατημένη, η υπομονετική, η ήρεμη και νηφάλια, ενώ εγώ, αντίθετα με εκείνη, ήμουν η εκρηκτική στην δράση και την αντίδραση..Να κάνει κάποιος την φίλη μου να κλαίει; Αντέδρασα και έδρασα ανάλογα και τότε…. 

Ακόμη και σήμερα, δεν πιστεύω οτι η ανυποψία της είχε να κάνει με το αν η σχέση τους ήταν καλή ή με πρόβλημα αλλά με το ότι δεν είχε καν καταλάβει οτι ο σύντροφός της ήταν ικανός να φερθεί έτσι σκληρόκαρδα, γαϊδουρινά πως λένε..Όχι, οτι μου φταίει σε τίποτε το ζώο..Καλύτερο είναι από πολλούς ανθρώπους και με σαφέστερα μεγαλύτερη κατανόηση για τον άνθρωπο από κάτι ανθρώπους στις σχέσεις τους με τους άλλους..

Παρασύρθηκα… 

Εύχομαι σε όλους σας νάναι γιορτή Αγάπης, οι άγιες μέρες που μας έρχονται..Κι αν στην σχέση σας αμφιβάλλετε για τον εαυτόν σας ή για τον άλλον, δώστε του αγάπη κι ας μην σας περισσεύει…. Η Αγάπη δεν είναι μόνον γιορτή..

ούτε βέβαια πείραμα για να φανεί το βάθος της..

Advertisements

Τότε, η συνάντησή μας


 Δεύτερη ανάμνηση

Ηχοι φιλιών και φτερουγισμάτων

G.A.B

butft3 

 

Πιό πριν ,

πολύ πιο πριν από την επανάσταση των ίσκιων,

πριν πέσουνε πάνω στον κόσμο τ’ αναμμένα φτερά,

κι ένα πουλί μπορέσει να πεθάνει για ένα κρίνο.

Ακόμα, πριν μου γυρέψεις

τον αριθμό και την τοποθεσία του κορμιού μου.

Πολύ πριν από το κορμί.

Στον καιρό της ψυχής.

Οταν όρθωσες στο δίχως στέμμα μέτωπο τ’ ουρανού

την πρώτη δυναστεία του ονείρου.

‘Οταν εσύ, κοιτάζοντάς με μέσα στο μηδέν

επινόησες την πρώτη λέξη.

Τότε η συνάντησή μας.

butft3 

Από το ποίημα του μεγάλου Ισπανού ποιητή Ραφαέλ Αλμπέρτι Rafael Alberti

{Rafael Alberti Merello (1902- 1999)}

Τρείς αναμνήσεις από τον Ουρανό”

Η μετάφραση από τον Τάκη Σινόπουλο  

Στέρξε, ουρανέ μου αψηλέ


“..Στέρξε, ουρανέ αψηλέ, φανέρωσέ μου

γιατί σε μένα ξέσπασε ο θυμός σου,

και ποιο το κρίμα που ’χω καμωμένο

σε σένα που γεννήθηκα στον κόσμο ;

Που ήρθα στον κόσμο, σ’ έχω αδικημένο·

ναι, σου ’δωκα αφορμή να με παιδεύεις !

Λεβιτάν, πάνω από ενα απέραντο τοπίο

Μ’ ας είχα μιαν απόκριση από σένα,

το σκοτάδι μου μήπως το φωτίσει,

πως η δική μου η γέννηση, ουρανέ μου,

στην κρίση σου αδικότερη σου εφάνη ;

Δεν έχει γεννηθεί το κάθε πλάσμα ;

Κι αν έχει γεννηθεί, γιατί τη χάρη

τη δική του δε χάρηκα ποτέ μου ;

 

Γεννιέται το πουλί, γιορτοφοράει,

και πουπουλένιο λούλουδο φαντάζει

ή σαν κλωνί ανθισμένο με φτερούγες,

κ’ ευθύς στα πέρατα χιμά του αιθέρα

γοργόφτερο κι αρνιέται τη φωλιά του·

κ εγώ, που πιότερη ψυχή ’χω εντός μου,

πιο λίγη λευτεριά, ουρανέ, λαβαίνω !

 

Γεννιέται και το αγρίμι, με δερμάτι παρδαλό,

πλουμισμένο από τις βούλες

που το Θείο του χάρισε κοντύλι,

και να ! σκληρό κι αγριεμένο χιμίζει,

κι απ’ την ανάγκη σοφά οδηγημένο,

την πείνα του να βρει πώς να μερώσει·

κ’ εγώ, που ’ναι γλυκό το φυσικό μου,

πιο λίγη λευτεριά, ουρανέ, λαβαίνω !

 

Γεννιέται και το ψάρι από τ’ αυγό του

στη λάσπη του γιαλού και στη φυκιάδα,

και σα λεπιδωτή βαρκούλα μέσα

στο κύμα καθρεφτίζει τη θωριά του·

κ’ εγώ, που λεύτερη βουλή με ορίζει,

πιο λίγη λευτεριά, ουρανέ, λαβαίνω !

Γεννιέται και το ρυάκι το ασημένιο,

κι ασπέδιστο φιδοκυλάει στον κάμπο,

την ομορφιά του κόσμου τραγουδώντας·

κ’ εγώ, που πιο ζωή στο στήθος κλείνω,

πιο λίγη λευτεριά, ουρανέ, λαβαίνω !

Αχ, τέτοιο πάθος, με ανάβει σαν καμίνι

και με κάνει να θέλω ν’ ανασπάσω

και να κάμω λουρίδια την καρδιά μου.

Θε μου ! Ποιος νόμος, ποιο δίκιο τ’ ορίζει

του ανθρώπου να στερούν το χάρισμά σου

που χαίρουνται τα πλάσματά σου τ’ άλλα,

πουλιά κι αγρίμια, ψάρια και ποτάμια ;”

1.-blu.gif

                  -Το παραπάνω απόσπασμα προέρχεται από ένα μονόλογο του Σιγισμούντου  από το θεατρικό έργο του  Ισπανού θεατρικού συγγραφέα Pedro Calderón de la Barca (Πέντρο Κανλντερόν ντε Μπάρκα) (1622 – 1673) Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΝΕΙΡΟ” ,σε μετάφραση του Παντελή Πρεβελάκη