Στο πνεύμα των Χριστουγέννων, Christmas time!


Σήμερα, μέρα που είναι η Παραμονή των Χριστουγέννων, έχω μια ιστορία, από τα παλιά, να σας πω και για μια ταινία- ένα βιβλίο αγαπημένο- να σας μιλήσω..

Will Moses Serigraph - Church Christmas Tree
Will Moses Serigraph – Church Christmas Tree

Κι αρχίζω από την μικρή,  την δικιά μου, χριστουγεννιάτικη ιστορία ..

Ήταν, σαν και σήμερα Παραμονή Χριστουγέννων και θα ‘μουνα τότε γύρω στα εννιά με δέκα μου χρόνια. Με την οικογένειά μου μέναμε, κείνο τον καιρό, σε μια μικρή πόλη. Το σπίτι μας ήταν αρκετά μεγάλο και πολύ ψηλό. Κατέβαινα, θυμάμαι, για να βγω έξω, κάνοντας τσουλήθρα καβάλα στην κουπαστή της σκάλας. Μετά την στροφή της στην κορυφή..Από κει και μετά, που δεν με έβλεπαν οι γονείς..

Εκείνες τις μέρες, πριν απ’ τα Χριστούγεννα, το ποτάμι που διέσχιζε τη πόλη στην μέση της, είχε πλημμυρίσει και τα σπίτια που βρίσκονταν πέρα στην κάτω γειτονιά είχαν γιομίσει με νερά..Άνθρωποι και ζωντανά έτρεξαν να φύγουν, να μην τους πάρει το ποτάμι και τους πνίξει.

Πολύς ο κόσμος που κατέφυγε στο σπίτι μας, τότε…. Ολόκληρες οικογένειες.  Τα δωμάτια του σπιτιού γιομάτα με ανθρώπους, αγνώστους μου, πολλά τα παιδιά..

Waiting for Christmas — Grandma Moses
Waiting for Christmas — by Grandma Moses

Τα αδέλφια μου είχαν ρθεί στο δικό μου το δωμάτιο. Για όσους δεν χώραγαν στα υπόλοιπα δωμάτια, κι ήσαν οι πιο πολλοί, σ’ όλο το καθιστικό, στο σαλόνι, στον μακρύ διάδρομο, είχαν απλωθεί παντού στρωσίδια με παπλώματα, με μαξιλάρια.. Θυμάμαι, δεν είχα τόπο στο σπίτι που να πατήσω.

Η δικιά μου έγνοια, ήταν να πάω να πω τα κάλαντα. Κι είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου, να τα πω όλα τους. Των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και κείνα των Φώτων..Το πρόβλημά μου ήταν πως να ξεφύγω από τους γονιούς μου, που δεν θα με άφηναν. Και η πλημμύρα του ποταμού και των ανθρώπων που γιόμισαν, εξ αιτίας του, το σπίτι μας, ήταν μια εξ ουρανού λύση για μένα. Θαύμα, μου φάνηκε.

Μες στον χαμό, λοιπόν, που γινόταν, στο σπίτι, ξέφυγα από την προσοχή των γονιών μου και χωρίς να το καταλάβουν, έφυγα μες στην νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων και γύρναγα στην πόλη και στις γειτονιές και τα΄λεγα. Είχα, θυμάμαι πάει και στις κάτω γειτονιές, στις απόμερες. Εκεί, είχαν ξεμείνει γερόντισσες μαυροντυμένες, που δεν μπορούσαν να φύγουν και έκαναν μεγάλη χαρά σαν τους χτύπαγα την πόρτα, λέγοντας τους τα κάλαντα. Μόνες τους, οι καημένες..Με κέρναγαν καρύδια με σταφίδες, χρήματα δεν είχαν..

Έκανε όμως, κρύο, απόβροχο ήταν, και η νύχτα είχε πολύ παγωνιά.. Έτσι, όταν πριν καλοξημερώσει, γύρισα στο σπίτι-να μην πάρουν και είδηση οτι έλειπα- ήμουν ήδη κρυωμένη. Στις επόμενες μέρες, μέχρι ναρθεί η παραμονή της Πρωτοχρονιάς, η μοναδική μου έγνοια έγινε, πως να κρύβομαι από τα μάτια των γονιών μου να μην δουν οτι είχα κρυολογήσει, γιατί πως αλλιώς θα μπορούσα να πω τα Κάλαντα της Πρωτοχρονιάς;.. 

Εύκολο μου ήταν, τελικά.. Ο πολύς ο κόσμος έφευγε σταδιακά από το σπίτι μας, με το που υποχώρησαν τα νερά. Μέχρι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, είχαν μείνει κάμποσοι ακόμη άνθρωποι- όσων τα σπίτια είχαν πάθει την μεγαλύτερη ζημιά- και η μαμά, όλο στην κουζίνα ήταν μαγειρεύοντας και κουβεντιάζοντας με τις άλλες γυναίκες, ενώ ο πατέρας όλο έλειπε με τους άλλους τους άντρες, να βοηθήσει να ξαναμπούν στα σπίτια τους.

Το κρύωμά μου δεν είχε υποχωρήσει. Το αντίθετο, μάλιστα. Αλλά, το στοίχημα, στοίχημα. Κι ας ήξερα πως δεν έπρεπε να πάω για τα κάλαντα, γιατί δεν ένοιωθα καθόλου καλά. Αυτήν την φορά, έφυγα να τα πω, μετά το ξημέρωμα. Το είχα ανακοινώσει στους γονείς μου αποβραδίς. Θυμάμαι, τους είχα γυρισμένη και την πλάτη σαν τους το είπα, να μην με δουν..Θα είχα και πυρετό..

Όταν επέστρεψα από τα κάλαντα, που ‘νιωθα και ζαλάδα,  ήμουν πια κανονικά άρρωστη.  Ανήμερα, την Πρωτοχρονιά, στο σπίτι σήμανε συναγερμός. Δεν μπορούσα να ανασάνω. Έτρεχε ο πατέρας μου να βρει γιατρό πρωτοχρονιάτικα, να τον φέρει στο σπίτι κι όλος ο κόσμος που το ‘μαθε- αυτό το πληροφορήθηκα μετά- γύρναγε στην πόλη και έξω από αυτήν προς την θάλασσα, να φέρει φύλλα ευκάλυπτου, από τα δέντρα που ήσαν στα πλαϊνά του δρόμου κατά κει, να με βοηθήσουν ν’ ανασάνω.

Δεν μπορούσα πια ούτε να μιλήσω, να τους πω τι μου συμβαίνει των γονιών μου, που μου ζήταγαν. Κράταγα κάθε δύναμη που είχα, μέσα μου. Τους έγραψα μοναχά σε χαρτί, να ανοίξουν τα παράθυρα να μπει αέρας..

Και πάνω που σκέφτηκα πως θα πέθαινα, τότε και άρχισαν να μου φέρνουν στο κρεββάτι κατσαρόλες μεγάλες ν’ αχνίζουν από τα φύλλα, τα βρασμένα του ευκάλυπτου. Με κουκούλωσαν με τα σεντόνια και από κάτω την κατσαρόλα, την μια μετά την άλλη, και όλοι τους μου φώναζαν να ανασάνω εκεί, στον αχνό. Κάμποσο αργότερα, ήρθε κι ο γιατρός αλλά εγώ ένοιωθα πια περδίκι. Ο,τι κι αν ήταν αυτό που δεν με άφηνε να ανασάνω, το είχαν διώξει οι ευκάλυπτοι.

Γεγονός είναι οτι οφείλω την ζωή μου στους ευκαλύπτους και σ’ εκείνους που φύγαν’ από τα σπίτια τους πρωτοχρονιάτικα και σκαρφάλωσαν στα πανύψηλα τα ευκάλυπτα να μαζώξουν τα φύλλα τους. Για μένα. 

Από τότε, αγάπησα τους ευκάλυπτους. Κι όλο τέτοια δέντρα, ακόμη λέω σε όσους με ρωτάν’, να φυτέψουν γύρω από τα σπίτια τους κι όπου μπορούν. Δεν έμαθα ποτέ ως τα σήμερα, ποιοί ήσαν εκείνοι οι άνθρωποι που τρέξαν’ τότε για μένα. Μπορεί κι οι γονείς μου να μην τους καλοήξεραν, κι άλλους μπορεί να μην ήξεραν και καθόλου, όπως και δεν ξέραν’οι ίδιοι  κι όσους φιλοξένησαν στο σπίτι μας στις δύσκολές τους ώρες..

Richard Savoie (47)
painting by Richard Savoie (Quebec, Canada)

Έτσι, κάπως γινόταν στα χρόνια τα παλιά. Στις μικρές τις κοινωνίες, όπου έζησα μεγαλώνοντας, στην πατρίδα μας. Μου ‘λαχε και πολύ αργότερα, πριν κάμποσα χρόνια, να δω και να ζήσω τέτοια σύμπνοια, αγάπη κι αλληλεγγύη μεταξύ των κατοίκων ενός μικρού χωριού, όπου είχα μείνει περαστικιά για δυο βραδυές, ενόσω ταξίδευα για αλλού. Αλλά αυτό, είναι μια άλλη ιστορία.

Τούτη την ιστορία, την θυμήθηκα και την είπα σήμερα, σε μια παρέα παιδιών που ήρθε στο σπίτι να μου πει τα κάλαντα.. Τους κέρασα και καρύδια με σταφίδες, αν θέλετε, πιστέψτε το.. Και εκείνα, ακούγαν’ για τα χρόνια που δεν ξέρουνε..Σα παραμύθι, τους φάνηκε. Και, ας μην είναι.

Τέτοιες, παρόμοιες ή διαφορετικές ιστορίες αγάπης και αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων, συμβαίνουν και στις μέρες μας. Ολούθε. Μόνο, που δεν διαφημίζονται.. Προωθούνται οι αιματηρές που έχουν και βία..Πουλάνε περισσότερο, εθίζουν κιόλας, όπως το επιδιώκουν κάποιοι..

Dancing-Mistletoe_b

Ένα από τα πιο όμορφα βιβλία που έχω διαβάσει, είναι αυτό του Καρόλου Ντίκενς (Charles Dickens 1812-1870) με τον τίτλο «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» (πρωτότυπος τίτλος: A Christmas Carol). Την νουβέλλα αυτή την πρωτοδημοσίευσε ο Ντίκενς, τον Δεκέμβριο του 1843 και από τότε την έχουν διαβάσει γενιές και γενιές ως και σήμερα. Ένα θαυμάσιο δώρο για μικρούς και μεγάλους..από μικρούς και μεγάλους

christmas-carol.jpg

Είμαι βέβαιη οτι το βιβλίο αυτό είναι σε όλους μας γνωστό..Μια υπέροχη ταινία με βάση το παραπάνω βιβλίο, είναι η ακόλουθη στο video, με πρωταγωνιστή της  τον εξαιρετικό ηθοποιό George C. Skott, στον αξεπέραστο ρόλο του ως γερο – Εμπενίζερ Σκρουτζ. Αν δεν την έχετε δει, σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα!! Μπορείτε, αν θέλετε,  να την δείτε και από δώ. Η ταινία είναι ολόκληρη και έχει ελληνικούς υπότιτλους:

γκι

Αυτά, για σήμερα! Καλά Χριστούγεννα!Καλή κι όμορφη να ‘ναι η αυριανή για όλους μας! Και μακάρι και οι μέρες που θα ακολουθήσουν, για μας και για όλον τον κόσμο.

Με την αγάπη μου!

Advertisements

José Ángel Buesa: Poema De La Despedida


… But speechless was our love, and with veils has it been veiled,
Yet now it cries aloud unto you, and would stand revealed before you.
And ever has it been that love knows not it’s depth until the hour of separation”

                                                       Khalil Gibran

Το ποίημα του αποχαιρετισμού

Tom-Thomson-The-Jack-Pine-1916–17_thumb.jpg
» The Jack Pine» πίνακας του Καναδού ζωγράφου Tom Thomson

Σου λέω αντίο αν και ίσως ακόμη σε αγαπώ

Ίσως δεν θα σε ξεχάσω … Αλλά σου  λέω αντίο

Δεν ξέρω αν με αγάπησες … Δεν ξέρω αν σ’ αγάπησα

Ή ίσως και οι δύο αγαπηθήκαμε πάρα πολύ.

butft3

Αυτή την θλιβερή και παθιασμένη και τρελή αγάπη,

Την έσπειρα στην ψυχή μου για να σε αγαπώ.

Δεν ξέρω αν σ’ αγάπησα πολύή αν σ’ αγάπησα λίγο,

Αλλά εκείνο που ξέρω είναι ότι ποτέ δεν θα αγαπήσω έτσι ξανά.

butft3

Απέμεινε το χαμόγελό σου να κοιμάται στη μνήμη μου-

Και η καρδιά μου μου λέει ότι δεν θα σε ξεχάσω ποτέ .

Αλλά μένοντας μόνοςΞέροντας ότι σε χάνω

Μπορεί ν‘ αρχίσω να σε αγαπώ, όπως ποτέ δεν σε αγάπησα.

butft3

Σου λέω αντίο και ίσως με αυτόν τον αποχαιρετισμό

Το πιο ωραίο όνειρό μου πεθαίνει μέσα μου.

Αλλά σου λέω αντίο για πάντα

Ακόμη κι αν σε  όλη μου την ζωή  θα συνεχίσω να σε σκέφτομαι.

pen1

‘Ένα ποίημα του José Ángel Buesa

σε δική μου μετάφραση 

Poema De La Despedida 

Te digo adiós, y acaso te quiero todavía.

Quizá no he de olvidarte, pero te digo adiós.

No sé si me quisiste… No sé si te quería…

O tal vez nos quisimos demasiado los dos.

.

Este cariño triste, y apasionado, y loco,

me lo sembré en el alma para quererte a ti.

No sé si te amé mucho… no sé si te amé poco;

pero sí sé que nunca volveré a amar así.

.

Me queda tu sonrisa dormida en mi recuerdo,

y el corazón me dice que no te olvidaré;

pero, al quedarme solo, sabiendo que te pierdo,

tal vez empiezo a amarte como jamás te amé.

.

Te digo adiós, y acaso, con esta despedida,

mi más hermoso sueño muere dentro de mí

Pero te digo adiós, para toda la vida,

aunque toda la vida siga pensando en ti.

1. blu

Λένε πως στις γιορτές, ή λίγο πριν από αυτές, να, σαν στις γιορτινές μέρες που είναι να ζήσουμε σε λίγο, πολλά είναι τα ζευγάρια που χωρίζουν.. Είναι τέτοια η ώρα που ο ένας από τους δυο, συνήθως, είναι που το αποφασίζει..Γιατί η τέτοια ώρα;

Δεν ξέρω να σας απαντήσω..Να υποθέσω ίσως, μπορώ..Ίσως, λέω, επειδή τα Χριστούγεννα είναι μέρες αγάπης, είναι η γιορτή της Αγάπης, το σύμβολο της πραγμάτωσης της προσδοκίας της για ό,τι αυτή σημαίνει για τον καθένα, κι απόκοντα η Πρωτοχρονιά, το σύμβολο μιας νέας αρχής..

Κι όταν, λέω τώρα,  από μέσα σου η ψυχή σου δεν γιορτάζει την αγάπη μες στην σχέση που έχεις, όταν η σχέση με τον (την) σύντροφό σου πάσχει, τότε την ώρα τούτη, αυτό το συναίσθημα της αποξένωσης από κείνον- εκείνη, μπορεί να γίνεται πιο οξύ, ανυπόφορο σχεδόν..Η στέρηση της προσδοκίας για την αγάπη, ανάγκη φυγής. Μπορεί, ίσως,  και ο ίδιος ο φόβος της αγάπης να φέρει την φυγή..Ίσως, κι η ανάγκη για μια νέα αρχή στην ζωή με την Πρωτοχρονιά, να επιτάσσει τον χωρισμό. ..

Θυμάμαι, τώρα, ένα ξημέρωμα Πρωτοχρονιάς, πριν κάποια χρόνια όταν η παιδική μου φίλη με ξύπνησε με το τηλεφώνημά της..Ήταν πνιγμένη στα δάκρυα. Ο φίλος της, της είχε ανακοινώσει οτι ήθελε να χωρίσουν πριν το ξημέρωμα της Πρωτοχρονιάς, ακριβώς  λίγο πριν τα μεσάνυχτα της αλλαγής του Χρόνου..Και εκείνη, ήταν ανυποψίαστη..

Πρώτη φορά, σκέπτομαι, στα χρόνια που γνωριζόμασταν από παιδιά, την άκουσα να κλαίει και ταράχτηκα πολύ .. Εκείνη, από τις δυό μας, ήταν πάντα η συγκρατημένη, η υπομονετική, η ήρεμη και νηφάλια, ενώ εγώ, αντίθετα με εκείνη, ήμουν η εκρηκτική στην δράση και την αντίδραση..Να κάνει κάποιος την φίλη μου να κλαίει; Αντέδρασα και έδρασα ανάλογα και τότε…. 

Ακόμη και σήμερα, δεν πιστεύω οτι η ανυποψία της είχε να κάνει με το αν η σχέση τους ήταν καλή ή με πρόβλημα αλλά με το ότι δεν είχε καν καταλάβει οτι ο σύντροφός της ήταν ικανός να φερθεί έτσι σκληρόκαρδα, γαϊδουρινά πως λένε..Όχι, οτι μου φταίει σε τίποτε το ζώο..Καλύτερο είναι από πολλούς ανθρώπους και με σαφέστερα μεγαλύτερη κατανόηση για τον άνθρωπο από κάτι ανθρώπους στις σχέσεις τους με τους άλλους..

Παρασύρθηκα… 

Εύχομαι σε όλους σας νάναι γιορτή Αγάπης, οι άγιες μέρες που μας έρχονται..Κι αν στην σχέση σας αμφιβάλλετε για τον εαυτόν σας ή για τον άλλον, δώστε του αγάπη κι ας μην σας περισσεύει…. Η Αγάπη δεν είναι μόνον γιορτή..

ούτε βέβαια πείραμα για να φανεί το βάθος της..

Ματιές φευγαλέες


σ’ ένα κόσμο τρυφεράδας

κι αγγίζοντάς τον ανάλαφρα..

Naturaleza_283600936_zzZIFTXofioc

είμαι εδώ..

O παπουτσωμένος   φορώντας παπούτσια πιο φαρδειά από τα πόδια μου..

κόκκινα τριανταφυλλάκια

Οι πίνακες  στο video, είναι του σύγχρονου μας Καναδού ζωγράφου Peter Wyse  Διάβασα που ο ίδιος λέει :

  I live within a landscape of dogs and frogs, flora and fauna, and even a rubber duck or two. My life is both peaceful and playful and this is what I paint.”

Ναι, αυτό είπε..Κάποιοι ζουν τόσο όμοια μα και τόσο διαφορετικά από τους άλλους.. Και φτάνει η ματιά τους που το δείχνει αυτό..

1395883027-Peter-Wyse-Always-And-Forever

     Απομεσήμερο και ο καιρός έχει ψυχράνει πολύ.. Η νύχτα θάναι κρύα απόψε..

Καλό βράδυ σε όλους μες σε ζεστή αγκαλιά!