Η κραυγή.


Georgia_O'Keeffe-Georgia_O'Keeffe,_1915 Οι ζωές δεν αρχίζουν με τη γέννηση των ανθρώπων, αν ήταν έτσι, κάθε μέρα θα ‘ταν μια μέρα κερδισμένη, οι ζωές ξεκινούν αργότερα, μερικές φορές μάλιστα πολύ αργότερα, για να μηνούμε και για εκείνες που μόλις αρχίσουν έχουν κιόλας τελειώσει, γι’ αυτό και κάποιος φώναξε

«Αχ, ποιος θα γράψει για την ιστορία αυτού που θα μπορούσε να ‘χε γίνει.”

Αυτά έγραψε κάπου ανάμεσα σ’ άλλα, ο Νομπελίστας λογοτέχνης Ζοζέ Σαραμάγκου(José de Sousa Saramago 1922-2010) και ξέμεινα απόψε να συλλογιέμαι πάνω στις φράσεις του, όπως τις ανέγνωσα στο αφιέρωμα του Χ. Γιαννακόπουλου για τον συγγραφέα, στο Ημερολόγιο ανάγνωσης

blu

Είναι πια αργά το βράδυ κι η νύχτα είναι σκοτεινή. Οι στιγμές κυλάνε αργά, ο απόηχος από την βουή της πόλης ίσα που φτάνει στ’ αυτιά μου ανάκατος με τον άρρυθμο ήχο των πρώτων σταγόνων βροχής και μες στην ησυχία του νου μου, φτάνει γοερή σε μένα εκείνη η κραυγή απελπισίας μιας γυναίκας που δεν γνώρισα και που δεν ζει πια, μια κραυγή για την ζωή της, της άλλης της αλήθειας της, εκείνης  που δεν έζησε…

“Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω,

Είναι το γαμώ το που δεν έζησα…”

..Ποιος να την άκουσε σαν φώναζε; Να υπήρχε κανείς; Κι αν ναι, να μπορούσε άραγε εκείνη, η Κατερίνα η Γώγου , τότε που κραύγαζε να ακούσει την δικιά του φωνή; Ή ήταν κιόλας αργά;

“Πάει. Αυτό ήταν

Χάθηκε η ζωή μου φίλε

μέσα σε κίτρινους ανθρώπους

βρώμικα τζάμια

κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.

‘Αρχισα να γέρνω

σαν εκείνη την ιτιούλα

που σούχα δείξει στην στροφή του δρόμου.

Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.

Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.

Κι ούτε που θα σε ξαναδώ. “

blu

Κάπου, κάποτε  διάβασα κάτι που μούμεινε  στο νού .. Κάπως έτσι το’ πε κάποιος που δεν θυμάμαι τώρα..

Υπάρχουν, είπε,  δυο κατηγορίες ανθρώπων σ’ όλο τον κόσμο

Εκείνοι που αγαπήθηκαν και εκείνοι που δεν αγαπήθηκαν..

Δεν ξέρω αν και πόση αλήθεια είναι σ’ αυτό.. Υπάρχουν και οι άλλοι, εκείνοι που αγάπησαν… Μα είναι, επίσης μια αλήθεια πως δεν συναντιούνται συχνά οι μεν με τους δε..

Κι η γυναίκα που κραύγασε για την ζωή που δεν έζησε, σε μια από αυτές τις κατηγορίες που είπε κείνος που δεν θυμάμαι, ήταν..

Ναι είναι τόσοι πολλοί εκείνοι που δεν συναντήθηκαν ν’ αγαπηθούν..

Αλλιώς, πόσο διαφορετικός θα ήταν τούτος ο κόσμος, αυτή η ζωή!

“Αχ, ποιος θα γράψει για την ιστορία αυτού που

θα μπορούσε να ‘χε γίνει.” 

φώναξε κάποιος εκεί στον Σαραμάγκου. Κι εγώ μαζί με τον κάποιον αυτόν..

1.-blu_thumb.gif

Η βροχή πέφτει πια σταθερά..Φτάνει πιο δυνατή στ’ αυτιά μου…Οι σκέψεις μου άδειασαν απ’ τα άλλα….Δεν είναι μπόρα προσωρινή, θα κρατήσει ίσαμε το ξημέρωμα ..

Advertisements