Ποιός φοβάται τους ίσκιους;


  trees-alone-mist-woods-wallpaper

Έτσι μιλούσα με τους ίσκιους

κάπου μιά μέρα

στο δάσος πέρα:

Ίσκιοι απ’ τα σύννεφα ψηλά

κι’ ίσκιοι απ’ τα δέντρα κάτου

κι΄ίσκιοι άφαντοι και μυστικοί,

την άρρωστη ψυχή μου τι με σας δένει,

ίσκιοι άπιαστοι και πεθαμένοι;

.

Ίσκιοι που το φθινόπωρο σας έσπειρε δω κάτου

στο πέρασμά του,

μέσα μου σέρνεστε βαριά

ίσκιοι μες στα λαγκάδια,

κάποια θλιμμένα βράδια

μέσα μου απλώνεστε μακριά,

ίσκιοι απ’ τ ακυπαρίσσια

στα ερημοκλήσια.

.

Κ ’ίσκιοι από νέφη πούλιωσαν

κ΄ίσκιοι από κάποια ερείπια εδώ-

πύργοι ή παλάτια έναν καιρό,

ποιός τα στοιχειά σας μου ξυπνά, ποιός μέσα μου αναστένει

τη θλιβερή μπαλάδα σας,

ίσκιοι χαμένοι, ίσκιοι σβησμένοι;

1901, Κωνσταντίνου Χατζόπουλου

“Ετσι μιλούσα με τους ίσκιους”

από την συλλογή του

“Βραδυνοί θρύλλοι”

Advertisements