Στις ώρες του θρήνου


“Οψές αργά ν-εξώμεινα κάτω στον Κάτω κόσμο,

στου Χάροντα τη γειτονιά ήμουνα ξωμενάρης,

κι αργά ’ ρχετον ο Χάροντας, χλωμιός και μαραμένος,

κι εμίλιε τση Χαρόντισσας κι εροζονάρηζέν τση:

-Ανθρώπου μυρωδιά δρικώ, γη πούρι φαίνεται μου;

-Απού το μακελειό ’ρχεσαι και θα ‘σαι κουρασμένος,

και πέσε να ξεκουραστείς, μ’ άνθρωπος ‘πά δεν είναι”

από κυπριακό μοιρολόι

4515200

Κι έμεινα η φτωχειά που δεν ξέρω τα πολλά, να αναρωτιέμαι τι να ειπώ τέτοιες ώρες σ’ εκείνους τους ζωντανούς που χάσαν’ τους ανθρώπους τους κι όπου δεν ξέρουν που είνε κι αν είναι κείνοι ζωντανοί γι’ αν είναι αποθαμένοι.. Τους ψάχνουνε στις θάλασσες, τους ψάχνουν στ’ αποκαΐδια, αντε και στα ψυγεία μα κι άμποτες στο χτύπημα της εξώθυρας  κι ‘ ο που γροικούν, απ’ έξω νάναι….

Δυσβάσταχτες, παράξενες τούτες οι  ώρες….Να ξέρεις και να μην ξέρεις, ν΄ ακροβατείς ανάμεσα στην απώλεια και στην αχνή ελπίδα..Και γνώση να μην  έχεις.. Να τρέχεις για να μάθεις κι αν δεν το μπορέσεις,να μένεις να περιμένεις …Τόχω ζήσει, δεν ήταν για πολύ, μα ξέρω, είναι αλλιώτικα για τον καθένα..

Δεν είναι ώρες πένθους γι’ αυτούς τους ανθρώπους..Όχι. Το πένθος προϋποθέτει γνώση, αποδοχή του θανάτου, το πένθος έχει ησυχία..Το να μην ξέρεις, το να μην μάθεις, είναι το πιο τραγικό..Εκεί κι ο θρήνος μου, για τους ζωντανούς που  αναζητούν να μάθουν για τους αγαπημένους τους, να βεβαιωθούν αν πέθαναν κι από κει  ν’ αντέξουν και το πως..Για να ζήσουνε μετά το πένθος…

Μεγάλος ο αριθμός των αγνοουμένων κι άγνωστος, διάβασα..’Αλλοι χαμένοι στους σωρούς με τις άσπρες τις στάχτες π’ άφησε πίσω της η πυρκαγιά κι άλλοι χαμένοι στο βυθό της θάλασσας..Μπορεί και να μείνει για πάντα άγνωστος ο αριθμός τους, φοβάμαι.. Και ίσως, νάναι πολλοί οι ζωντανοί που να ξεμείνουν να περιμένουν εκεί, στην γειτονιά του Κάτω Κόσμου, να μάθουνε απ’ τον χάροντα για τον δικό τους.

Πολύς ο κόσμος, ο εκτεθειμένος στην συμφορά και στο θανατικό..Και αγνοούμενοι είναι εκείνοι που υπάρχουν άλλοι ζωντανοί που τους ψάχνουν..Θα υπάρχουν ίσως, και εκείνοι  οι χαμένοι που δεν τους αναζητάει κανείς..Αυτοί, οι μονάχοι στην ζωή, ούτε που θα περιληφθούν στους αγνοούμενους, μονάχοι κι ασυνόδευτοι θε νάναι και στον θάνατο..

Τι να σας ειπώ!..Κλαίω για τους μονάχους, κουράγιο, εύχομαι, στους ζωντανούς. Μακάρι και να γίνει το θάμα, να βρείτε τους δικούς σας ζωντανούς, να έχετε όμως και εμπιστοσύνη  στους επιστήμονες που ερευνάν’, στους δύτες που ψάχνουν, στους ανθρώπους που θα συντρέξουν στον πόνο σας, στην ανάγκη να μάθετε…Υπάρχει ολόκληρος κόσμος που κάνει και θα συνεχίσει να κάνει και ίσως και πάνω απ’ τα  ανθρώπινα του μέσου όρου, για σας, για τους ανθρώπους σας, ζωντανούς ή πεθαμένους, όπως πολλοί αφανείς ήρωες ήδη έπραξαν στις ώρες της κρίσης ή και πριν αυτή ρθεί για να μην ρθεί..Να θυμάστε, υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για τους συνανθρώπους τους, εξόν από κείνο που κάνουν ως καθήκον τους..

Και, να το ξέρετε, αυτός ο κόσμος της ευθύνης και του καθήκοντος δεν είναι σαν τους άλλους, τους κούφιους ανθρώπους π’ όρισαν, από κει που τους βάλανε άλλοι ανίκανοι, την μοίρα των δικών μας, των δικών σας ανθρώπων..Κάντε αυτήν την διάκριση και έχετε πίστη!

 image3

 

Advertisements

28/10 Σαν σήμερα και έως σήμερα


Σαν σήμερα από τις 28/10/1940 

για  κείνους,  για κείνες

που τιμήσανε την Ελλάδα

 

Kαι έως σήμερα τον 10/2008,  

για κείνους που πέσανε επί τιμή,  υπέρ της Πατρίδας ..

…μα δεν γυρίσανε ακόμα.. ούτε ως νεκροί :

 

Για την μνήμη την ιστορική, στην μνήμη του καθενός μας

Ας αποδώσουμε τιμή και δόξα σ’ όλους τους!