Σαν τον αγέρα τριαντάφυλλου


“Κ’ ένας ήχος γιομάτος ήλιο κι’ αγάπη

είναι ένα έπος.

Είναι μια σφαίρα σ’ αιώνια κίνηση.

Και το φύλλο ενός δέντρου

κ’ οι ιμάντες που στρέφονται γύρω από ένα

μόριο φωτός συγκρατώντας το στο άπειρο

είναι ένα έπος.

Όλα γίνονται φθόγγοι. Δε μου μένει παρά

να φυσήξω αλαφρά αλλά αιώνια, σαν ένας

αγέρας τριαντάφυλλου, σ’ όλο

                                                 τον κόσμο…”             Νικηφόρου Βρεττάκου

Advertisements

Για το σπουργιτάκι με την αηδονίσια λαλιά..


teo4

Ήταν στις 19 Δεκέμβρη του 1915, πολλά χρόνια πριν, όταν στο Παρίσι του πολέμου γεννήθηκε καταμεσής του δρόμου μια νυχτιά,  ένα μικροκαμωμένο κοριτσάκι.. Εντίθ Τζοβάννα Γκασιόν (Edith Giovanna Gassion) το ονόμασαν οι αλκοολικοί γονείς του, ένας σαλτιμπάγκος –κλόουν ο πατέρας (Luis Alphonse Gassion) και μια Ιταλίδα τραγουδίστρια του δρόμου, η μητέρα (Annetta Giovanna Maillard). Πολύ μακρύ όνομα για ένα τόσο μικροσκοπικό μωρό! Κι ήταν κι ασχημούλικο, ένα καστανότριχο με κάτι μεγάλα θλιμμένα μάτια! Ίδιο και απαράλλαχτο με ένα σπουργιτάκι!

         Μα, το μικρό το ταλαίπωρο το σπουργιτάκι είχε μια τόσο υπέροχη λαλιά που Εντιθ Πιάφ μάγευε τους πάντες σαν τραγουδούσε..Τότε, σαν τραγούδαγε, έλαμπε ο τόπος γύρω του και η λαλιά του γιόμιζε με πολλά χρώματα κι αποχρώσεις τις ψυχές που τ’ ακουαν. Ούτε,  αηδόνι να ήταν!

        Έτσι, της μίκρυναν της Εντίθ το όνομα να της ταιριάζει και την ονόμασαν Εντίθ Πιάφ( Édith Piaf )!

      Μα όλοι συνέχιζαν να την σκέφτονται σαν το σπουργιτάκι, το μικρό και τ’ ασχημούλικο καφετί μικροκαμωμένο πουλάκι με τα καφετιά τα φτερά.. Με την τόση μελαγχολία στην ψυχή..

         Μοναδικό και αξεπέραστο το κελάηδημα του “σπουργιτιού” στα χρόνια που ακολούθησαν την γέννηση της Εντίθ Πιάφ! Τέτοια μαγεία, με τόση αισθαντικότητα, piaf33παλμό και ένταση ψυχής η φωνή της, που δεν ξανακούστηκε άλλη σαν και εκείνης παρά τα τόσα πολλά χρόνια μετά που πέθανε.

          Γιαυτό και “ το σπουργιτάκι” δοξάστηκε πιο πολύ κι από τον καθένα..

        Όμως, της ίδιας η ζωή ήταν η δυσφόρητη μέσα μοναξιά, σύντροφός της η δυστυχία και ο πόνος ..Κι η αγάπη που όλο και ζήταγε, δεν μπόρεσε να να την βρει και να σταθεί σιμά της…Γιομάτη από “τυχηρά”, πολλές ερωτικές περιπέτειες, απώλειες και κυρίως, πένθη βαρειά! Ακόμη και κείνο το μικρό που γέννησε “το σπουργιτάκι”, έφυγε τόσο νωρίς  από την ζωή! Κατάθλιψη, ναρκωτικά, ποτά και καταχρήσεις, αρρώστιες και έρωτες πολλοί ακολούθησαν στην ζωή της …Κι η θλιμμένη μοναξιά της μετά, γίνηκε ο μόνιμος  σύντροφός της, παρά τις έξαλλες τις απεγνωσμένες τις  διαφυγές της.. Μια ζωή, ένα μεγάλο πικρό παραμύθι.

Οι Ελληνες την έλκυαν ιδιαίτερα, και οι μικρότεροί της ηλικιακά ακόμη περισσότερο.. Ο Ελληνικής καταγωγής διάσημος τραγουδιστής και συνθέτης Ζωρζ Μουστακί ήταν ένας έρωτάς της και ο Έλληνας Θεοφάνης Λαμπουκάς, ο επονομαζόμενος από την ίδια Σαγαπό ο άλλος, ο τελευταίος. H Πιάφ, απεικονίζεται στην πάνω φωτογραφία στο στερνό της γάμο της τον Έλληνα Θεοφάνη Λαμπουκά. Ήταν 46 χρονώ τότε και εκείνος 26. Τον έλεγε Τεό Σαγαπό. Λένε, οτι ο Τεό την αγάπησε παρά την διαφορά ηλικίας τους και το γεγονός είναι ότι της συμπαραστάθηκε έως το τέλος της που ήρθε σ’ ένα περίπου χρόνο μετά τον γάμο τους.

       Ένα από τα τραγούδια που εκτόξευσαν την φήμη της ως τραγουδίστρια σε όλο σχεδόν τον κόσμο ήταν εκείνο το υπέροχο και ανεπανάληπτο  του 1960, το  «Non, je ne regrette rien» :

Όχι, τίποτα, για τίποτα
δε λυπάμαι για τίποτα,
ούτε για το κακό που μου κάνανε,
ούτε για το καλό,
όλα τούτα το ίδιο μου κάνουν.

Όχι, τίποτα, με τίποτα,
όχι, δε μετανιώνω για τίποτα.

Έχω πληρώσει, έχω σβήσει,
έχω ξεχάσει το παρελθόν
και σκασίλα μου μεγάλη!
Aναθυμούμενη, άναψα φωτιά
με τις χαρές και τις λύπες μου.
Διαλυμένοι οι έρωτές μου κι οι τρεμούλες τους.
Σαρωμένοι για πάντα!»

         Ήταν στις 10 Οκτώβρη του 1963 στο Παρίσι, όταν το σπουργιτάκι της Γαλλίας, η μοναδική Εντίθ Πιάφ, άφησε την τελευταία της πνοή.. Ήταν, μόλις, σαράντα οχτώ χρονώ.. Το σύμβολο της Γαλλίας είχε χαθεί..Κι όλος ο κόσμος σαν  να βουβάθηκε τότε. Ο αρχιεπίσκοπος του Παρισιού αρνήθηκε να τελεσθεί για την Εντίθ Πιάφ η Ρωμαϊκή Καθολική ιεροτελεστία της ταφής, λόγω της «αμετανόητης και αμαρτωλής ζωής της». Τελικά έθαψαν τη σορό της στο νεκροταφείο Pere Lachaise στο Παρίσι, δίπλα στον τάφο της κόρης της και στην κηδεία της παρευρέθηκαν πάνω από 100.000 άνθρωποι. Ο Sagapo, o σύζυγός της, πέθανε μια δεκαετία αργότερα σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. 

        Αν και πέρασαν τόσοι καιροί από τα τότε- σαράντα επτά ολάκερα χρόνια – και πολλά, από τότε, πράγματα έχουν συμβεί στον κόσμο, πολλοί οι τραγουδιστές γεννήθηκαν, την φωνή και την λαλιά την μαγευτική του σπουργιτιού της Γαλλίας, δεν την είχε, ούτε την έχει κανείς!

Και ήρθε η ώρα που και την ζωή της, την τραγική, την γυρίσανε ταινία.. Την ονόμασαν ”La Vie en Rose” ‘ όλο τον κόσμο πλην Γαλλίας (ο αυθεντικός γαλλικός τίτλος της ταινίας είναι La Môme) από  το ομότιτλο τραγούδι της που η ίδια έγραψε και τραγουδούσε από το 1940 τίτλος της για τον λοιπό κόσμο πλην Γαλλίας. 

           Ακούστε την, όσοι δεν την έχετε ξανακούσει και χαρείτε  την και πάλι όσοι την αγαπήσατε την αηδονίσια την λαλιά της….

blu

 

Και μια είδηση:

Στις 31 Ιανουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών θα παρουσιαστεί η μουσικοθεατρική παραγωγή «Εντίθ Πιαφ: Μια ζωή σε ροζ και μαύρο», προσπαθώντας να δώσει μια γεύση στο κοινό αυτής της ζωής από το «Σπουργιτάκι» που τραγουδούσε σαν αηδόνι.

 Σημειώσεις

 Ένα θαυμάσιο βιογραφικό- παρουσίαση της ζωής του σπουργιτιού με την αηδονίσια τη λαλιά, της Εντίθ Πιαφ, μπορείτε να βρείτε εδώ:

Go to source web page: ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ: : ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ: Β’. Σπουργιτάκι Μ’ Αηδονιού Φωνή

Go to source web page: kathimerini.gr | Εντιθ Πιαφ: Το «σπουργίτι» της Γαλλίας