‘Ωρα του Ιούλη


Ιούλης ο μήνας.. Πόσα πολλά γίνονται και είναι να γενούν!    Ούριοι ο άνεμοι, ταξιδεύουν τους πάντες και τα πάντα  παντού από τους αλλοτινούς καιρούς στις μέρες μας..                                                                                                   

Να, σαν να λέμε,  είναι η ώρα..

στις άκριες του κόσμου μας,  να λειώσουν τα χιόνια στ’ ακρονήσια του,

uummannaq-greenland-g5Fxvvu (1)

κι αλλού, στα μεσιανά του, οι θαλάσσιες οι χελώνες να φλερτάρουν με τις πεταλούδες στην στεριά,

a-yellow-spotted-river-turtle-in-yasuni-national-park-ecuador-7L8ARAQ

οι αετοί, πάνω στα δέντρα τα αψηλά, να ταΐσουν τα μωρά τουςταίσμα νεογνών από αετούς

τα πουλιά, στα πελάγη τα μακρυνά, να τσιμπολογήσουν με τους ανθρώπους 6ee20c382667c0f8fb61eb3b424ca774

Κι η όρκα, η ύπουλη, να κάνει, ως συνήθως, τα δικά της,Sarah-Lee7

σαν και μερικούς άλλους από μας, κάτω από τα νερά..naamloos-31

και σε άλλους,  εκεί που τα κύματα σβήνουν δίπλα τους …326973-svetik

         Είναι η ώρα του Ιούλη για όλους και για όλα..Sergey Lutsenko

Άλλοι τον ζούνε κάπως έτσι..Κι άλλοι τον ονειρεύονται αλλιώςΓυναίκα που διαβάζει

‘Όπως και νάχει!..Σας εύχομαι Καλός μήνας νάναι, με χαρά για όλους

και μακάρι και όπως τον επιθυμεί η καρδιά σας!.

Advertisements

Αγκαλιάζοντας τις ρωγμές


The birds, they sang                                                                                   Τα πουλιά τραγούδαγαν

At the break of day                                                                                                             το χάραμα

Start again, I heard them say                                                     Ξεκίνα ξανά, τα άκουσα να λένε

Don’t dwell on what has passed away                             Μην κολλάς σε αυτό που έχει πεθάνει

Or what is yet to be…                                                                               ή δεν έχει έρθει ακόμα….

Ring the bells that still can ring

Χτύπα όσες από τις καμπάνες χτυπάν’ ακόμη

Forget your perfect offering

Ξέχνα την τέλεια προσφορά σου

by Billie Bond.1

There is a crack, a crack in everything                           Υπάρχει μια ρωγμή παντού

That’s how the light gets                                                           Έτσι μπαίνει το φως 

by Billie Bond1 (2)

You can add up the parts                                           Μπορείς να προσθέσεις τα επί μέρους

You won’t have the sum                                                    αλλά δεν θα έχεις το σύνολο

You can strike up the march                                          Μπορείς να παίξεις το εμβατήριο

There is no drum                                                                         Δεν υπάρχει τύμπανο

Every heart, every heart                                                       Κάθε καρδιά, κάθε καρδιά

To love, will come                                                                         θα ‘ρθεί στην αγάπη

But like a refugee.                                                                      Αλλά σαν πρόσφυγας

Ring the bells that still can ring..

Χτύπα όσες από τις καμπάνες χτυπάν’ ακόμη

by Billie Bond3

Forget your perfect offering                                                   Ξέχνα την τέλεια προσφορά σου

There is a crack, a crack in everything      Υπάρχει μια ρωγμή, μια ρωγμή στο κάθε τι

      That’s how the light gets                                                         Έτσι μπαίνει το φως

                                                                                 

kintsugi

{“ Οι  Ιάπωνες όταν επιδιορθώνουν σπασμένα αντικείμενα, «αξιοποιούν» τις ρωγμές ή τα σπασμένα κομμάτια, γεμίζοντάς τα με χρυσό. Πιστεύουν ότι, όταν ένα αντικείμενο – που πίσω του υπήρχε μια ιστορία – υποστεί ένα «τραυματισμό», γίνεται πιο όμορφο. Η τεχνική αυτή ονομάζεται Kintsugi.

Χρυσό αντί κόλλας.Πολύτιμο μέταλλο αντί μιας διάφανης κολλητικής ουσίας.

Και εδώ βρίσκεται όλη η διαφορά : απόκρυψη της χαμένης ακεραιότητας ή ενίσχυση της ιστορίας της επιδιόρθωσης;

Όποιος ζει στη Δύση δυσκολεύεται να συμφιλιωθεί με τις «ρωγμές».
Η θραύση, το τραύμα, η πληγή, θεωρούνται μηχανιστική συνέπεια μιας ευθύνης
– ότι είναι σφάλμα κάποιου-, αντίθετα, η αναλογική σκέψη (αρχαϊκή, μυθική, συμβολική) απορρίπτει τις διχοτομήσεις και μας επαναφέρει στη συνύπαρξη των αντιθέτων, που παύουν να είναι, μέσα στη συνεχή ροή της ζωής.

Ας δώσουμε ομορφιά και αξία στους ανθρώπους που έχουν υποφέρει………αυτή η τεχνική ονομάζεται Αγάπη.

Ο πόνος είναι μέρος της ζωής.
Υπάρχουν φορές, που αφορά ένα μεγάλο κομμάτι της και άλλες φορές όχι, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι ένα μέρος του μεγάλου παζλ.

Ο πόνος κάνει δύο πράγματα. Σε διδάσκει και σου ΄»λέει» ότι είσαι ζωντανός.
Στη συνέχεια φεύγει και σε αφήνει αλλαγμένο.
Μερικές φορές, θα σε αφήσει πιο σοφό.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, σε αφήνει πιο δυνατό.
Και στις δύο περιπτώσεις, ο πόνος αφήνει το σημάδι του και ό,τι σημαντικό μπορεί να συμβεί στη ζωή σου, θα το μετατρέψει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Οι Ιάπωνες που εφηύραν το Kintsugi το είχαν καταλάβει εδώ και έξη αιώνες πριν και μας το θυμίζουν «υπογραμμίζοντάς το σε χρυσό»}

Άρθρο της Μαρίας Λιακάκου, κλινικής Ψυχολόγου στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης «La Sapienza»

ahd;oni

1. Οι  παραπάνω στίχοι (lyrics)  είναι από το τραγούδι του  συνθέτη, τραγουδιστή και συγγραφέως Leonard Cohen, Λέοναρντ Κοέν (1934-2016) “Anthem, Ύμνος” (1992)στην Αγγλική και Ελληνική γλώσσα.  Ολόκληρο το τραγούδι Anthem με τους στίχους του στην Αγγλική γλώσσα και  την ιστορία του μπορείτε να το βρείτε εδώ και στην ελληνική εδώ.  

2. Οι γλυπτές κεφαλές είναι της σύγχρονής μας Βρεττανής γλύπτριας Billie Bond από την συλλογή Billie Bond. The Pie Factory, Margateτης    “ Perfect Imperfection – The Art of Healing” “Τέλεια ατέλεια – Η τέχνη της θεραπείας”, που έχει εμπνευσθεί από την αρχαία ιαπωνική τέχνη του Kintsugi (η  συγκόλληση των σπασμένων κεραμικών με χρυσό) Για την δουλειά της αυτή η διάσημη γλύπτρια είπε:

“I try to open the window to the soul, force its pain outside,
expose its rawness in an attempt to heal the damage and to make it better.
For me, the process or performance of making is the art’

Για την γλύπτρια Billie Bond περισσότερα:       http://www.thepalettepages.com/2017/04/01/billie-bond-solo-exhibition/,                  http://www.essexsculpture.co.uk/who-we-are/, https://www.saatchiart.com/art/Sculpture-Kintsugi-Head-2/153518/3296211/view

2. Kintsugi (ή kintsukuroi) : Ιαπωνική παραδοσιακή τέχνη, αναγόμενη στον 15ο αιώνα,  της συγκόλλησης σπασμένων κεραμικών με πολύτιμα μέταλλα.Μια μορφή τέχνης που γεννιέται από το mottainai – η αίσθηση της λύπης όταν σπαταλάται κάτι – οι ρωγμές είναι ραμμένες με ρητίνη λάκας και κονιορτοποιημένο χρυσό, ασήμι ή πλατίνα και συχνά αναφέρονται σε φυσικές μορφές όπως καταρράκτες, ποτάμια ή τοπία. Αυτή η μέθοδος μετατρέπει το τεχνούργημα σε κάτι νέο, καθιστώντας το πιο σπάνιο, όμορφο και ιστορικό από το πρωτότυπο. Η τέχνη του Kindsugi είναι η ομορφιά της τέλειας ατέλειας.

The philosophy of Kintsugi is far reaching and is much more revealing once probed beyond the simply ceramic repairing technique. It is believed to have many similarities to the Japanese philosophy of Wabi-Sabi: embracing for the imperfect and flawed. This philosophy suggests that an object once kept in the possession for extended periods of time deserves to be taken care of, in ways very similar to the way one takes care of living things around them

Περισσότερα για την σημασία της  τέχνης Kintsugi δείτε: http://www.thebookoflife.org/kintsugi/, https://www.youtube.com/watch?v=t1yIWXUjVxo, https://frapress.gr/2016/12/kintsugi-techni-na-apodechese-katastrofi/,

Στη σιγή του ακορντεόν.


Η είδηση που διάβασα μόλις, με γιόμισε με θλίψη : “ Νεκρός, χθες, την Κυριακή το βράδυ, και σε κατάσταση σήψης βρέθηκε στο σπίτι του  από τους αστυνομικούς που κάλεσαν οι γείτονες, ο πενηνταπεντάχρονος Πολωνός πλανόδιος μουσικός. Δίπλα του θρηνούσε γοερά ο σκύλος του”

. polonos_skylaki_0

Τον ήξερα αυτόν τον άνθρωπο. Ήταν ο ευγενής άντρας από την Πολωνία, που σχεδόν καθημερινά τα τελευταία χρόνια απαντιόμουν μαζί του στο κέντρο της πόλης. Ενας άντρας χαμογελαστός, λιγομίλητος, ντροπαλός θα ‘λεγα και..ένας άνθρωπος μοναχός. Πάντα μόνος, αυτός με την σκυλίτσα του στο πλάϊ του. Πάντα! Το σκυλάκι λιτό τον ακολουθούσε παντού, τον περίμενε υπομονετικά με τις ώρες έξω από τα μαγαζιά σαν εκείνος γύρναγε και κουβέντιαζε κι έπινε..Βρέξει , χιονίσει, ημέρα και νύχτα, το σκυλάκι ήταν πάντα εκεί από κοντά του και τον περίμενε. Κι ας ήταν στο λιοπύρι, ή κάτω από την βροχή, ή μες στο κρύο..Πάντα αφοσιωμένο και πιστό. Και μόνο με τον κύρη του ήταν καλόγνωμο κι υπάκουο, δεν δεχόταν να το πλησιάσει άνθρωπος άλλος, ούτε ζώο άλλο, θυμάμαι. Τον Νίττο, το δικό μου σκυλάκι, τον απόδιωχνε, κι εγώ, από την μεριά μου ούτε που είχα την τόλμη να το προσεγγίσω..Αγρίευε..Μοναδική του αναφορά αυτός ο άντρας, που δεν υπάρχει πιά. Κρίμα που’ φυγε. Έτσι και νωρίς..

Τους συναντούσα πάμπολλες φορές στον πεζόδρομο της Ρήγα Φερραίου. Τον άντρα με την σκυλίτσα του. Συνήθως καθισμένους σ’ ένα παγκάκι, εκείνον πάντα χαμογελαστό να παίζει όμορφες μελωδίες στο ακορντεόν του και τη σκυλίτσα δίπλα του  να σιγοντάρει στον ρυθμό της μουσικής. Και με τι ακρίβεια μάλιστα, σε τι τόνο και σε πόση συμφωνία με τους ήχους της μουσικής! Το σκυλImageHandlerί τραγούδαγε, είτε το πιστεύετε είτε όχι! Ένα χάρμα  ήταν οι δυό τους που χάριζε ομορφιά στους γύρω..και γιαυτό τους αγαπούσαν οι συμπολίτες μου..Σήμα κατατεθέν στην πόλη μας ο μουσικός αυτός με το σκυλάκι του. Αγαπημένες φιγούρες και οι δυό τους σαν τους έβλεπα να γυροφέρνουν στην πόλη..

Είχα καιρό να τους δω, κανα τρίμηνο πίσω τουλάχιστον..Την τελευταία φορά που τον είχα δει ήταν και η μοναδική φορά  στα τόσα χρόνια που δεν τον συνόδευε η σκυλίτσα του. Είχα χαρεί τότε και του το είπα με τον που τον είδα, μιας και τότε είχε να φανεί κάμποσες μέρες, και ρωτώντας τους γύρω για κείνον, είχα μάθει πως νοσηλευόταν στο νοσοκομείο. Με το σκυλάκι του απέξω να τον περιμένει, έτσι μου ‘χαν πει σαν ρώτησα για κείνο…. Τον είχα ρωτήσει για την υγεία του Αν ένοιωθε καλύτερα, ναναι περαστικά… Μου χαμογέλασε, μα είχε σκοτεινιά στα μάτια….Έπειτα, με τα λιγοστά σπαστά ελληνικά του, είχε δεχθεί τις ευχές μου για περαστικά, μου μίλησε στα πολωνικά ανάκατα με λίγα ελληνικά για την αρρώστεια του και, να πω την αλήθεια μου,  ούτε που κατάλαβα λέξη. Με ευχαρίστησε και πάλι κι ύστερα ροβόλησε στον δρόμο..Ήξερα κι ας μην κατάλαβα την γλώσσα του ότι ή αρρώστεια ήταν σοβαρή, όχι περαστική κι αυτός λυπημένος..Να που τώρα..

Διάβασα στις εφημερίδες πως το σκυλάκι ήταν κοντά του και στην στερνή του ώρα, μοναχός απ’ ανθρώπους άλλους καθώς ήταν και πως δεν μπορούσαν να το πάρουν από κεί….Το πιστεύω αυτό . Μα, αλλού, διάβασα, πως το βρήκαν το σκυλάκι να κλαίει γοερά δίπλα του, θρηνώντας τον.. Αυτό δεν το πιστεύω.. Δεν ξέρω γιατί, μα μάλλον σιωπηλό το σκέφτομαι δίπλα του, όπως σιωπηλό και υπάκουο στεκόταν πάντα παρέκει του περιμένοντάς τον ναρθεί για να φύγουν..Έτσι, θα τον περίμενε και τότε, σιωπηλό.. ..Διάβασα επίσης, ότι όσοι μάθαν’ για τον θάνατο του μουσικού, ρώτησαν να μάθουν για την τύχη της σκυλίτσας του..Και πως πήραν απάντηση  πως γνοιάστηκαν κι άλλοι για κείνο και πως τώρα βρίσκεται σε καλά χέρια που το φροντίζουν..Μακάρι, έτσι και νάναι, μα δεν το βλέπω να μπορεί το συγκεκριμένο σκυλάκι να προσαρμοστεί, χωρίς εκείνον, στο μετά..

Βλέπετε, είχε μάθει κάθε μέρα επί τόσα χρόνια να γυροβολάει στους δρόμους και στα καλντερίμια μαζί του ολημερίς και να στέκεται να τον συντροφεύει τραγουδώντας, σαν εκείνος έπαιζε στο ακορντεόν του όμορφες μελωδίες.. Τώρα, άραγε, πως θα μπορέσει να συνεχίσει με την απουσία τ’αγαπημένου του μες σε ξένο σπίτι και στην σιγή του ακορντεόν του ; Να ξέρει άραγες πως εκείνος δεν πρόκειται να γυρίσει, να τον πάρει να φύγουν;Ή ;

Κύριε, εσύ π’ αγαπάς τα πλάσματά σου, αγάπα το κι αυτό το μικρό τ’ ορφανό που θα ξαγρυπνάει κι απόψε περιμένοντας εκείνον που τον αγάπαγε, μάταια να φανεί..Κύριε, κάνε κάτι για αυτό. .

Στον Οκτώβρη της σποράς, οδηγίες πλεύσεως


Ήταν λίγο πριν το ξημέρωμα, πριν το πρώτο φως της μέρας σβήσει τα αστέρια του ουρανού, τότε που τ’ αστέρια παραπονέθηκαν:

00471_nightlight

“-Ούτε απόψε μας μέτρησε κανείς.
Εσένα;
-Κανείς.
-Ούτε είδε κανείς το στερνό φωταξίδι μας.*

* Μας έσβησαν φαίνεται με τα φώτα της πόλης.
Τα υπερεκτίμησαν αυτά τα φώτα”

Alan Fletcher

Κι εμείς, όχι που τα ‘δαμε, ούτε π’ ακούσαμε το παράπονο των αστεριών, μες στην κοινωνία της πληροφορίας που ζούμε..  Τι κάνουμε;

2015-06-21T034151Z_1385551238_GF10000134665_RTRMADP_3_CYBERSECURITY-USA-DEEP-PANDA-kAHD-U11001197812865IBC-1024x576@LaStampa.it

“Τρέχουμε παραδαρμένοι μέσα στη θύελλα των καιρών

για το αποθησαύρισμα πληροφοριών
κωδικοποιημένων με αριθμούς.

Υδρορροές πληροφοριών, που γίνονται ποταμοί
και φουσκώνουν,
και γίνονται χείμαρροι
ορμητικοί,
και γίνονται θάλασσες,
και γίνονται ωκεανοί,
και πλημμυρίζουν το ανθρώπινο μυαλό,
που βουλιάζει στην ατέρμονη,
απύθμενη αριθμολογία.

Ποια πληροφορία μπορεί να καταγράψει
χελιδονοφωλιές που ξαναζωντάνεψαν,
μυγδαλιές μυριάνθιστες, κατάλευκες, πανώριες,
τη γαλήνη του μικρού παιδιού που κοιμάται
στην αγκαλιά του Κυρίου,
και του πουλιού το πρώτο αδέξιο ανέμισμα,
το θρόισμα του πρώτου φύλλου που ’πεσε κίτρινο,
το χάδι της θάλασσας στην ακτή των κογχυλιών,
τ’ αποψινού αστεριού το στερνό φωταξίδι;

Ποια πληροφορία μήνυσε
στους λιγοστούς αποδέκτες της
τη φωνή της Ζωής στις χορδές της ψυχής μας;

Τη φωνή της Ζωής, …της Ζωής, …της Ζωής…”

p119_d20160111104200_thumb_b

‘Ωρα τ’ Οκτώβρη ξημέρωσε,

μέρα Κυριακής,

ώρα σποράς

a10_20606619

Οδηγίες πλεύσεως δοθήκαν

στου ποιητή την γραφή

να σπείρουμ’ τούτον τον Οκτώβρη

τ’ άνθη της γης, ν’ ακούσουμε το θρόϊσμα των φύλλων

να μυρίσουμε τ’ άρωμα τ’ ανέμου, στη νοτισμένη γης

και στο τραγούδι των νερών

να μηνύσουμε στ’ αστέρια πως τ’ ακούσαμε ,

πως πίσω από το σύγνεφο τ’ ουρανού,

διψάμε να τα δούμε

κι ας μην παραπονιούνται

 Παίξε ντελάλη μουσική ,

ν’ ακούσει η γης πως την ποθούμε

κι ας είμαστε στην Κοινωνία της πληροφορίας.

Alan Fletcher

Είναι  ώρα τ’ Οκτώβρη

ώρα σποράς

για μας..

Καλό μας μήνα!

Σημειώσεις:

1. Τα εντός εισαγωγικών δυο ποιήματα είναι του σύγχρονού μας Κύπριου ποιητή Ανδρέα Χατζηχαμπή. Το πρώτο επάνω ποίημά του έχει τον τίτλο  “Συνομιλία αστεριών” και το δεύτερο “Κοινωνία της πληροφορίας”

2. Η υπέροχη μουσική σύνθεση που ακούγεται στο video είναι instrumental csárdás (ουγγρικός φολκορικός χορόςτου Ιταλού Βιττόριο Μόντι Vittorio Monti (6 Ιανουαρίου 1868 – 20 Ιουνίου 1922), έργο του του 1904, που γράφτηκε για βιολί, μαντολίνο ή πιάνο . Αυτό το βιρτουόζικο κομμάτι έχει επτά παραλλαγές tempo. https://www.wikiwand.com/en/Cs%C3%A1rd%C3%A1s_(Monti)

Αλληλουχίες


Ansel Adams

“ταὐτό τ’ ἔνι ζῶν καὶ τεθνηκὸς καὶ [τὸ] ἐγρηγορὸς καὶ καθεῦδον καὶ νέον καὶ γηραιόν·

τάδε γὰρ μεταπεσόντα ἐκεῖνά ἐστι κἀκεῖνα πάλιν μεταπεσόντα ταῦτα”

1. blu

Το ίδιο πράγμα υπάρχει σε μας, το ζωντανό και το πεθαμένο, το ξύπνιο και το κοιμισμένο,

το νέο και το γερασμένο·

γιατί αυτά μεταβάλλονται σ’ εκείνα και, αντίθετα, εκείνα μεταβάλλονται σ’ αυτά.

Ηράκλειτου

(Ἡ Ἁρμονία τῶν Ἀντιθέτων)

 

‘Ο Απρίλης θα έρθει, αλλά εκείνος πού γυρεύει τον Απρίλη

χωρίς τη βοήθεια τού Χειμώνα,

ποτέ δε θα τον βρει.’

Χαλίλ Γκιμπράν

(Σκέψεις και διαλογισμοί)

butft3

2.BIBLIA_1.αλληλουχία η [aliluxía]: διαδοχή φαινομένων σύμφωνα με ορισμένη σειρά: H χρονική ~ των γεγονότων. Γεγονότα που έχουν μια ~, σχέση αιτίας και αποτελέσματος. Ο ψυχικός βίος του ανθρώπου παρουσιάζει μια αδιάσπαστη ~. Σκέψεις / λόγια χωρίς (λογική) ~, χωρίς λογικό ειρμό. [λόγ. < ελνστ. ἀλληλουχία]

1. blu

           2.Η φωτογραφία είναι του Ansel Adams

Βροχή και σταλαματιές..


by wolfmanmoike

 Καλημέρα σας! ‘Έβρεχε ολονυχτίς απόψε, αργόρρυθμα και σταθερά..ώσπου κατά το πρωί οι στάλες της κρατηθήκαν μες στα σύγνεφα, υπόσχεση για αργότερα ναρθούν. Και γιόμισε ο ουρανός από την μουντάδα των μαζεμένων σταλαγματιών εκεί ψηλά..Κι οι φυλλωσιές από τα ψηλόδεντρα έξω στην βεράντα μου τις κυλάνε ακόμη από πάνω τους.. Κι η θάλασσα απέναντι ντυμένη στα μολυβιά της και το βουνό στον βάθος του ορίζοντα στο πέρα της να αχνοπροβάλλει..

    ’Όμορφο πρωινό, προάγγελος του βαρυχειμωνιάς που μας έρχεται..

Κι εγώ μένω να αποκοιτάζω τις σταγόνες της βροχής να αργοσέρνονται στα φύλλα και ν’ αναρωτιέμαι ακούγοντας την μουσική «βροχή» του Χατζιδάκι πως νάταν άραγε εκείνη η γυναίκα, η άγνωστη μες στο πλήθος, που καθώς περνούσε, αιχμαλώτισε την ματιά του με «την απελπισμένη αδιαφορία της» και τον ενέπνευσε ως άλλη Τζοκόντα να γράψει το αριστούργημά του το ομώνυμο..

Πως νάταν άραγε για την ματιά εκείνου η εικόνα της απελπισμένης αδιαφορίας της;..Ίσως, κάπως έτσι, κάπως ή κι αλλιώς..Βροχή και σταλαματιές..

Aνάταση


Πάνω από λίμνες, θάλασσες , πάνω από λαγκαδιές,

πάνω απ’ τα  δάση, τα βουνά, τα νέφη , τους αγέρες,

πάνω από τον ήλιο το χρυσό, πάνω από τους αιθέρες

και πάνω από τις έναστρες των κόσμων τις γραμμές,

pen

Ω  Σκέψη μου, ανυψώνεσαι, πλανιέσαι φτερωτή

και, σαν καλός κολυμβητής μες στο νερό ως λιγώνεις,

με μια αναγάλλια τ’ ουρανού τα τρίσβαθα αυλακώνεις

και με πρωτόφαντη κι αντρίκεια ηδονή.

1692024

Πέτα από τα μιάσματα της νέκρας μακρυά

πήγαινε να καθαριστείς στον πιο ψηλό αέρα

και πιές σαν καθαρό πιοτό και θεϊκό εκεί πέρα

την φλόγα που λαμπρόφωτη τ’ άπειρο πλημμυρά!

pen

Πέρα απ’ την πλήξη την στυγνή, την θλίψη την τρανή,

που βάρος φέρνουνε φρικτό στην σκοτεινή μας ζήση,

καλότυχος όποιος μπορεί να φτερουγίσει

και στην γαλήνια έκταση να πάει, την φωτεινή

pen

όποιος με σκέψεις που’ χουνε φτερά κορυδαλλών,

προς τα ουράνια λεύτερα πετάει,

που πάνω απ’ τη ζωή τραβάει κι ακόπιαστα γρικάει

την γλώσσα των βουβών, πραγμάτων, των  ανθών!

blu

Είναι το ποίημα “Ανάταση”  του Σαρλ Μπωντλαίρ Baudelaire Carls Pierre (Baudelaire Carls Pierre)

 

 

από  την ποιητική του συλλογή

 “Τα άνθη του Κακού”