Οι πόλεμοι των ανθρώπων


Πόλεμος είναι η κατάσταση σύγκρουσης μεταξύ σχετικά μεγάλων ομάδων ανθρώπων (όπως έθνη, πολιτείες, οργανισμοί, κοινωνικές ομάδες), που χαρακτηρίζεται από την χρήση ένοπλης βίας μεταξύ μαχόμενων ή κατά πολιτών. Μια κοινή αντίληψη του πόλεμου είναι μια σειρά από στρατιωτικές εκστρατείες μεταξύ δύο ή περισσότερων αντίπαλων πλευρών που περιλαμβάνουν μια διαμάχη σχετικά με ανεξαρτησία, εδάφη, πόρους, ιδεολογία ή κάποιο άλλο θέμα.

Η μάχη είναι μια στιγμή πάλης στον πόλεμο μεταξύ δύο ή περισσοτέρων μερών όπου κάθε ομάδα επιδιώκει να νικήσει τους άλλους. Μάχες συνήθως πραγματοποιούνται κατά την διάρκεια πολέμων ή στρατιωτικών εκστρατειών και συνήθως μπορούν να προσδιοριστούν πολύ καλά ως προς τον χώρο, τον χρόνο και την δράση. Πόλεμοι και εκστρατείες καθοδηγούνται από την στρατηγική ενώ οι μάχες είναι το στάδιο όπου αναπτύσσεται η τακτική.

Pablo Picasso (Pablo Ruiz Picasso) Malaga, Spain, 1881 - Mougins, France, 1973, guernica

Παγκόσμιοι πόλεμοι, επεκτατικοί ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι,  εμφύλιοι πόλεμοι, τακτικοί  και άτακτοι πόλεμοι, οικονομικοί πόλεμοι, εθνικοί πόλεμοι, θρησκευτικοί πόλεμοι, χημικοί πόλεμοι, ψυχροί πόλεμοι, επαναστατικοί πόλεμοι, τρομοκρατικοί πόλεμοι…

Πολλά τα είδη των πολέμων των ανθρώπων..Και, πίσω από κάθε πόλεμο, πίσω από κάθε μορφή πολέμου είναι ο άνθρωπος. Κι ο προσωπικός του πόλεμος ή μη πόλεμος με τον εαυτό του, για τον εαυτόν του και τους άλλους..  Κι από θηρίον, να γίνει άνθρωπος

 Safet Zec

                                                                                                                        Πάντων χρημάτων μέτρον έστιν άνθρωπος, των μεν όντων ως έστιν, των δε ουκ όντων ως ουκ εστίν.

είπε ο Πρωταγόρας

Άνθρωπε

Ν’ αγαπάς την ευθύνη
να λες εγώ, εγώ μονάχος μου
θα σώσω τον κόσμο.
Αν χαθεί, εγώ θα φταίω

είπε ο Νίκος Καζαντζάκης

1.-blu_thumb.gif

«Πως έγινε ένας κακός άνθρωπος”

Θα σας πω πώς έγινε
Έτσι είναι η σειρά
Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του έναν χτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
Τόσο πολύ λυπήθηκε
Που ύστερα φοβήθηκε
Πριν κοντά του να πλησιάσει για να σκύψει να τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω, να ψυχοπονέσει τον καημένο
Και καλύτερα να πούμε
Ούτε πως τον έχω δει
Και επειδή φοβήθηκε
Έτσι συλλογίστηκε
Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;

Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες
Άρχισε λοιπόν και κείνος
Από πάνω να χτυπά
Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας

είπε η  Ελένη Βακαλό

Advertisements

Λόγια στην σιωπή


                                                                                                              Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ…

έλεγε ο Καζαντζάκης

Karl  Blechen, grotto_in_the_gulf_of_naples-

«..Υπάρχει στη φύση του ανθρώπου μια μυστική τάση και ροπή προς την αγάπη για τους άλλους, η οποία, αν δεν αναλωθεί σε μερικά πρόσωπα ή σε ένα, σκορπίζεται αβίαστα σε πολλούς, και κάνει τους ανθρώπους ευσπλαχνικούς και ελεήμονες -όπως παρατηρούμε μερικές φορές στους μοναχούς. Η αγάπη μεταξύ των συζύγων γεννάει την ανθρωπότητα, η αγάπη μεταξύ φίλων την τελειοποιεί. Αλλά η αχαλίνωτη αγάπη τη διαφθείρει και την ευτελίζει.»

Απόσπασμα από το βιβλίο του Φράνσις Μπέικον, «Τα Δοκίμια”

Κι ο Μπέικον, για την αγάπη προς τους άλλους ανθρώπους έλεγε

1.-blu_thumb.gif

Τότε, να πω κι εγώ από την μεριά μου, κείνο που πιστεύω, ότι η αγάπη τ’ ανθρώπου δεν είναι μοναχά  από και για τους ανθρώπους μα για το κάθε τι ζωντανό που μας περιβάλλει

Η αγάπη, πιστεύω, είναι ανάσα, είναι ενέργεια, σαν τέτοια εκπέμπεται, διαχέεται, αντανακλάται, δονεί και δονείται, επιστρέφεται σα δοθεί αν όχι προς όπου κατευθύνθηκε, μα από κάπου αλλού, από  άλλο π’ ανασαίνει..

Να, σαν πως βλέπω την αγάπη, όπως την ανάσα..Δεν αγαπάς για την ανταπόδοση, για την επιστροφή, όπως ανασαίνεις και υπάρχεις, αγαπάς και υπάρχεις..αγαπάς για να υπάρχεις, ανασαίνεις για να ζεις, αγαπάς για να ζεις.

Η αγάπη είναι γύρω μας..άλλο αν δεν μπορεί ή δεν θέλει κάποιος να την δεχθεί, Μπορεί πάλι να μην έχει για να την δώσει…Τότε τι; Επιβιώνει απλά;.Δεν ζει; Έτσι, το βλέπω.

‘Έγνοια το’ χα από τα μικρά μου τα χρόνια..Τι φοβερό, έλεγα στον εαυτόν μου, μη και δεν μπορώ να αγαπώ..Δεν θυμάμαι γιατί τα συλλογιόμουν αυτά. Το ερώτημα, μόνο, θυμάμαι; Μπορώ; Μπορώ ν’αγαπώ;

Μου είπαν, πρόσφατα…Μα πως και αφήνεις τον εαυτόν σου να αγαπά; Αφού αυτό π’ αγαπάς, μπορεί να πεθάνει, μπορεί να χαθεί  και τότε θα βιώσεις τον πόνο..

Ο πόνος, ο πόνος του φόβου, ο φόβος του πόνου..Βαρύ φορτίο ο φόβος..Θέλει να έχεις κότσια, πίστη για να τον διαβείς, να περάσεις από μέσα του στην άλλη μεριά.. Και τότε είναι που ανασαίνεις.

Τον έζησα τον πόνο του θανάτου αγαπημένων και τον σπαραγμό της. Τέτοιο πόνο και για τον πόνο τους ..Ίσως, για αυτό ξέρω, μπορεί και πριν από αυτό…για να μπορώ να πω πως ο βαθύτερος πόνος δεν είναι η απώλεια τ’ αγαπημένου, μα η αίσθηση ή η γνώση πως μπορεί να του στέρησα, όσο ζούσε, από την αγάπη που είχα να του δώσω και δεν έδωσα, από το βάρος του που δεν σήκωσα να τον αλαφρώσω, από τον λόγο του που δεν άκουσα, από τον λόγο που δεν του είπα..Γι’ αυτά που κράτησα, όχι γι’ αυτά που έδωσα, αυτός ο βαθύτερος πόνος, αυτή η πληγή, έτσι το είδα, έτσι το βλέπω.

Οσο για τις άλλες απώλειες…του να χαθεί, του να φύγει από κοντά μας, εκείνος, εκείνη ή ο,τι αγαπάμε..εκεί- και που το’ ζησα  δεν έχω πολλά να πω, μοναχά πως ούτως ή άλλως δεν μου ανήκε- τίποτε δεν μου, μας ανήκει, πιστεύω- ελεύθερος πως είναι ο άλλος  να μείνει ή και να φύγει. Κι ο,τι έδωσα δοσμένο είναι. Δεν μπορώ και να θέλω να το πάρω πίσω..Και, δεν είναι ότι παύει να υπάρχει,  είναι που αλλάζει μορφή μετά ..Κάπως έτσι το βλέπω.

Και, δεν κατανοώ εκεί που έλεγε ο Μπέικον περί αχαλίνωτης αγάπης..Υπάρχει τέτοια; Και αν ναι, τι και που είναι ο χαλινός για να προσδιορίσω το αχαλίνωτο;

Κι εκείνη η αποκομμένη φράση του Καζαντζάκη που διάβασα .”αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι συ”..αναρωτιέμαι, αν είμαι μέρος του όλου, όπως πιστεύω ότι είμαι, μα και ότι συνάμα είμαι διακριτό κομμάτι του όσο υπάρχω, πως μπορώ να διαχωρίσω από το όλον, το μέρος εκείνο μόνο τ’ ανθρώπου για ν’ αγαπώ; Επειδή, ίσως, είναι ο άλλος άνθρωπος κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση; Μα και πάλι ως διακριτό μέρος του όλου,  άρα και στην σχέση μου με τον άλλον άνθρωπο, πάλι δεν εξακολουθώ να παραμένω διακριτή και να μην παύω να είμαι, επειδή τον αγαπώ;

Κι  έπειτα, αναρωτιέμαι, τον κάθε άνθρωπο; Τον κάθε άνθρωπο ν’ αγαπώ, γιατί είναι εγώ;  Μα ακόμη κι ο Χριστός όταν είπε το “αγαπάτε αλλήλους” έθεσε ως προϋπόθεση και βάση της αγάπης την αμοιβαιότητα στις σχέσεις των ανθρώπων, δεν μίλησε για το εσύ είμαι εγώ. Κείνος είπε, αγάπα τον πλησίoν σου ως σεαυτόν. Γιατί, επί παραδείγματι, πως να μπορώ ν’ αγαπώ τον άλλον,  όταν ο άλλος είναι από κείνους που φχαριστιώνται να σκοτώνουν, να βασανίζουν άλλους ή άλλα; ‘Η απλά είναι σιχαμένος για μένα;  Πως θα μπορούσα να αγαπάω τον εαυτόν μου εάν ήμουν κι εγώ από κείνους ή με σιχαινόμουν, ας πούμε;

Ίσως πάλι, αν ορισμός του να είσαι άνθρωπος, καλός άνθρωπος, είναι να αγαπάς τον άλλον άνθρωπο, όπως και αν είναι ή “γιατί είσαι εσύ” ε’ πως να το κάνουμε,  τότε δεν είμαι καλός άνθρωπος. Είναι και επειδή, όπως το βλέπω,  αγαπώ σημαίνει πράττω, ενεργώ..και που στο όνομα της αγάπης έχουν γίνει τα μεγάλα τα εγκλήματα,, κατά το «αγαπώ γιατί είσαι εγώ”, οπότε «πως τολμάς να είσαι άλλος;» ή αφού εγώ θέλω να σκοτωθώ γιατί δεν αντέχω να είμαι ο,τι είμαι και συ είσαι εγώ, ας σκοτώσω σένα, να πάψω να υπάρχω εγώ.

Τρέλλες;

Πρέπει να διαβάσω το βιβλίο του Καζαντζάκη εκείνο για τις ανθρώπινες σχέσεις για να τον κατανοήσω στην φράση του αυτή. Δεν μου αρκεί η φράση, μάλλον το νόημά της είναι αλλιώτικο..

Κι έπειτα,  είναι και που νοιώθω τόσο μικρή σαν μιλώ για αγάπη…

Φωναχτές οι σκέψεις μου απόψε…Ας σωπάσω εδώ.

1.-blu_thumb.gif

1. Ο ζωγραφικός πίνακας έχει τον τίτλο “Grotte mit zwei Mönchen am Golf von Neapel” (Σπήλαιο με δυο μοναχούς στον κόλπο της Νάπολης) έργο του 1830 του Γερμανού ζωγράφου Karl  Blechen (29-7-1798 έως 23-7-1840), και βρίσκεται στην Κολωνία στο μουσείο Wallraf-Richartz

2. Ο Sir Francis Bacon, Viscount St. Albans, (22 Ιανουαρίου 1561 – 9 Απριλίου 1626) ήταν Άγγλος φιλόσοφος, πολιτικός, επιστήμονας, συγγραφέας και δεξιοτέχνης στη χρήση της αγγλικής γλώσσας. Μνημονεύεται για την ικανότητά του ως αγορητή στο κοινοβούλιο και σε περιώνυμες δίκες, καθώς και ως καγκελάριος του βασιλιά της Αγγλίας Ιακώβου Α’. Επίσης θεωρήθηκε ως ο άνθρωπος που επιδίωξε την κατάκτηση όλης της σφαίρας της γνώσης και που ύστερα από μελέτη και επισκόπηση υποστήριξε νέους τρόπους για να μπορέσει ο άνθρωπος να επιβάλει έναν έλλογο έλεγχο πάνω στη φύση, προς δόξα του θεού και βελτίωση της θέσης του ανθρώπου πάνω στον κόσμο.

Λέγεται και υποστηρίζεται με σφοδρότητα ότι Σερ Φράνσις Μπέικον ήταν ο αληθινός συγγραφέας των Σαιξπηρικών έργων

Ο μασόνος ιστορικός Mανλι Χώλ έγραψε για τον Μπαίηκον: «… Ήταν ένας Ροδόσταυρος, πολλοί λένε ο σπουδαιότερος. Αν δεν ήταν πράγματι ο ένδοξος Πατήρ C.R.C. ο οποίος αναφέρεται στα μανιφέστα των Ροδοσταύρων σίγουρα ήταν υψηλόβαθμος μυημένος του Τάγματος. Οι ενθουσιώδεις τύποι που εδώ και χρόνια προσπαθούν να ταυτίσουν τον Σερ Φράνσις Μπαίηκον με τον αληθινό Βάρδο του Έϊβον, ίσως να είχαν αποδείξει προ πολλού την θεωρία τους αν έδιναν μεγαλύτερη έμφαση στο πιο σημαντικό σημείο, ότι δηλαδή ο Μπαίηκον ο μύστης των Ροδοσταύρων, είχε περάσει μέσα στα σαιξπηρικά έργα τις μυστικές διδασκαλίες της Αδελφότητας των Ροδόσταυρων και τις αληθινές τελετουργίες του Τεκτονικού Τάγματος του οποίου ίσως αποκαλυφθεί πως ήταν ο αληθινός ιδρυτής…» ( The secret Teachings of all Ages )

Τ’ αρπαχτικά


Η στιγμή!!

«..το πεινασμένο αρπαχτικό πουλί, που το λέμε Πνεύμα»*

Ν. Καζαντζάκης

blu

         Από μικρό παιδί πού ήμουνα, θυμάμαι, θαύμαζα τ’αρπαχτικά τα ζώα και τα πουλιά. Με εντυπωσίαζε η κάθετη εφόρμηση των γερακιών και η άλλη των αετών την κρίσιμη χρονική στιγμή. Κι η επιλογή της από μεριάς τους, ως τέτοιας! Μα και το πως το όλον τους γίνεται ένα, μια τέτοια στιγμή.

         Με τις ώρες απορροφιόμουν να παρατηρώ το πως τα αιλουροειδή κινούν την ενέργεια χυτά πάνω –κάτω στο σώμα τους, δίχως αυτή κόμπο κανένα νάχει. Μια συγκρατημένη δύναμη, μια εσωτερική ισχυρή ορμή ελοχεύουσα και πάντα σε ετοιμότητα..Κι έπειτα αποθαύμαζα το πως την κατάλληλη στιγμή την αποδέσμευαν άκρατα πάνω στο στόχο τους!

         Απ’ όλα τα αιλουροειδή, το ζώο που είχε κερδίσει από τα τότε τον αμέριστο θαυμασμό μου ήταν ο μαύρος ιαγουάρος. Δεν ξέρω το γιατί. Με γοήτευε, από την μια μεριά, η νωχέλεια των κινήσεων του ενόσω η ενέργεια έρεε δεσμευμένη μετά δυσκολίας μες στο σώμα του σε συνδυασμό με την διαρκή φυσική ετοιμότητά του, κι από την άλλη, η έκλυση αυτής της ενέργειας σαν κατευθυνότανε από το ζώο, στοχευμένη.Το πάθος της ορμής αυτής. Και το ζώο, ωραίο μεν, θανατηφόρο δε. Μια ζωντανή μηχανή θανάτου!!

jaguar_black.

          Στην ζωή μου αργότερα, είδα ανθρώπους, να ‘χουνε αυτήν την χωρίς κόμπους ενέργεια. Σπάνιο είδος..Συνήθως, οι άνθρωποι έχουνε κόμπους, εμποδισμένη την ροή της, μπερδεμένη σε δαύτους ..Καμμιά φορά, μάλιστα,  πνίγονται και από τους πολλούς τους κόμπους που’ χουνε. Μα όσες την είδα να ρέει λεύτερα, άλλες  φορές η ενέργεια αυτή κινιόταν σαν με καμπύλες,, άλλες ως στήλη χυνόταν  έξω γύρω όλο φως, μα κείνες τις φορές που την έβλεπα να ρέει πάνω – κάτω, ετοιμοπόλεμη, τότε, αναγνώριζα στον φορέα της, τον πολεμιστή. Και έτσι κι ήταν.

          Κρίμα μόνο, λέω, που ο στόχος του πολεμιστή μπορεί  και να’ ναι οι άλλοι άνθρωποι. Κι αυτό, όταν είναι μοναχά αρπαχτικό δίχως να’ χει και το πνεύμα της ανθρωπιάς αναπτυγμένο. Kι είναι και γιαυτό τον λόγο, θεωρώ, το πιο επικίνδυνο αρπαχτικό από όλα τ’ άλλα.blu

Σημειώσεις:

1. * Η φράση εντός των εισαγωγικών ειπώθηκε από τον Ν. Καζαντζάκη για τον Κρητικό πολιτισμό και τους Κρήτες για τον τρόπο και με το πνεύμα και την ψυχή που αντιμετώπισαν την Γερμανική επίθεση στο νησί κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο: http://grypas.heraklion.gr/heraklion-site/temp_files/1941.html

2.  Η θαυμάσια φωτογραφία είναι του Tinyfishy από το flicr! Εχει τα συγχαρητήριά μου!

3. Για τις έννοιες του πνεύματος, της ύλης και του πάθους κατά τον Ν. Καζαντζάκη- επί άλλων τινων: Go to source web page: ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ » Blog Archive » Ο Καζαντζάκης γράφει για τον Καβάφη