Η απρόσμενη


1210134420q53x35u

Όμως
ποια να ‘σαι Εσύ που αιφνιδιάζεις
– με τόση λάμψη τόση μουσική –
το σκυθρωπό βασίλειο της σιωπής μου;

Που χείμαρρος φωτός εισβάλλεις ξάφνου
σ’ αυτά τα ειρηνικά σκιόφωτα όπου
χρόνια και χρόνια τώρα συντηρώ
τις λιγοστές αναιμικές μου μνήμες;
Μ’ αυτή την εκτυφλωτική ομορφιά;

Μ’ αυτή την εκκωφαντική σου παρουσία;

Τι ανακαλεί το βλέμμα σου στη μνήμη;
Κι αυτό το αστραφτερό χαμόγελό σου
-σαν άξαφνη αστραπή σε μαύρο φόντο-
ποιο ανέφικτο υπαινίσσεται και ποιες
ακτές πέραν του χρόνου προφητεύει;

Στο φρύδι του γκρεμού με καρτερείς
και με χαμόγελο ήρεμο μου γνέφεις
ανύπαρκτα φτερά να εμπιστευθώ
παγιδευμένες πτήσεις να τολμήσω

“ Η απρόσμενη”

του Ορέστη Αλεξάκη

Winter garden,
the moon thinned to a thread,
insects singing.

Matsuo Bashō(1644-1694)

Translated by Robert Hass

blu

Να πεθάνουν όλα, είπε…

Είναι χειμώνας στον κήπο μου

blu

Advertisements