Σοφία, Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη


«νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·

μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.»

Απ. Παύλου ( Α’ Κορινθίους. 13:13)

blu

Μια αληθινή ιστορία πολλούς αιώνες πριν…

       Ηταν γύρω στα 137 μ.Χ. στην Ρώμη επί αυτοκράτορος Αδριανού. Τότε, στα χρόνια των μεγάλων διωγμών των χριστιανών και της Νέας Πίστης..

       -Sophia_the_Martyr.Πινακοθήκη Τρετιάκοφ, Μόσχα jpgΤότε, μια μάνα χριστιανή , η Σοφία, χήρα από χρόνια και μητέρα τριών κοριτσιών, της Πίστης που ήταν μόλις 12 χρονώ, της Ελπίδας που ήταν μόνον 10 χρονώ και  της μικρότερης της Αγάπης που ήταν-δεν ήταν – εννιά χρονών, υποχρεώθηκε να παρακολουθήσει τα βασανιστήρια τα απάνθρωπα τον κατακρεουργισμό και την εκτέλεση στο τέλος ενός προς ενός των παιδιών της. Και αυτό έγινε κατ’ εντολή του Αυτοκράτορα Αδριανού που έδωκε μόλις έμαθε για την Πίστη στο Χριστό της Σοφίας και των θυγατέρων της. Με αυτό τον τρόπο θέλησε να επιτύχει την κατάλυση και συντριβή της πίστης προς Τον Χριστό  και να αποθαρρύνει άλλους κρυφοχριστιανούς από το είναι εν Χριστώ θρησκευόμενοι.

      Κι ηταν που η μάνα με τα παιδιά της αρνήθησαν, όταν τους ζητήθηκε, να απεμπολίσουν, υπερασπιζόμενοι με την ζωή τους το τελικό δικαίωμά τους στην ελευθερία ψυχής, ύπαρξης και βούλησης .. Στο ανυπότακτο του Είναι

       Πρώτη βασανίστηκε η μεγαλύτερη κόρη, μετά η δεύτερη και τέλος η μικρούλα η Αγάπη.. Κάθε ένα από τα παιδιά μαζί με την μάνα υποχρεώθηκαν να παρακολουθούν τα βασανιστήρια και την θανάτωση του άλλου…Την μάνα την άφησαν να ζήσει…Τι μεγαλύτερη, τι πιο βασανιστική τιμωρία;; Τρεις μέρες μετά, η Σοφία, η μάνα, πέθανε δίπλα στα μνήματα των σκοτωμένων  παιδιών της..

           Συνέβη κάποτε στην Ρώμη.

        Και την μνήμη εκείνου που συνέβη τότε, αυτής της Πίστης και της Θυσίας, τιμούμε κάθε σήμερα στις 17 του Σεπτέμβρη..

α

       Μεγάλη ημέρα η σημερινή!

       Για κείνο που συνέβη κάποτε στην Ρώμη.

    Για τα μεγάλα αγαθά τ’ ανθρώπου..Την Σοφία, την Πίστη, την Ελπίδα και την Αγάπη..που μακάρι να συντρόφευαν τις ζωές ολουνούν μας και είθε κάποτε να γείρουν, ένα γινωμένες, εντός του καθενός μας!

      Και για μένα, και για κάτι άλλο, τόσο πολύτιμο, ως θησαυρός ανεκτίμητος! Γιατί, σα σήμερα γεννήθηκε πριν κάτι χρόνια, ένα πολύ γλυκό και υπέροχο πλάσμα, ο Δημήτρης ο ανιψιός μου!

     Την γέννησή του την συντρόφεψαν βαρειά πένθη και μεγάλος, μέγιστος πόνος! Κι ήταν αυτό το μωρό που μια τέτοια μέρα σα σήμερα που είχε γεννηθεί, να μου (ξανα)δώσει με την γέννησή του, με την ύπαρξή του την μικρούλα, την τοσοδούλα και την μέγιστη τα τρία μεγάλα αγαθά: Την Πίστη, την Ελπίδα και την Αγάπη και την ευλογία με σοφία και με ανοιχτή καρδιά να τα δεχτώ!

Τον ευχαριστώ που γεννήθηκε, τον ευχαριστώ για όσα μούδωσε και μου δίνει! Τον ευχαριστώ επειδή υπάρχει, Απλά, επειδή είναι!

Σ’ευχαριστώ Δημήτρη μου! Αγάπη μου, Χρόνια σου Πολλά!!!

Γερός και δυνατός στο Πνεύμα, με αγάπη και προκοπή στην ζωή του,

αδελφή μου,να είναι ο γιος σου!

 blu

       Για περισσότερα , αν θέλετε, να μάθετε, για το βίο και το μαρτύριο της Μάνας Σοφίας και των τριών παιδιών της :

http://www.matia.gr/7/72/7203/7203_3_13.html

http://www.saint.gr/3563/saint.aspx

Advertisements

Μπορεί η αγάπη ;


     Τέτοιαν αγάπη

b00796bae0e32d1d99559a72a78b8fa2.jpg

Απ’ τους νεκρούς μου απόμεινε το χώμα

που γενναιόδωρα έχουν σκορπίσει

να συντροφεύει τις ημέρες μου, τις νύχτες

οι ονειρεμένες μορφές τους συντροφεύουν.

.

 Έτσι κάποτε ζήτησα, ξυπνώντας,

να γίνω χώμα να με αγαπήσει

ο ήλιος της ζωής. Ανάστησέ με.

Τέτοιαν αγάπη θέλω από σένα.

του Σπύρου Κατσίμη

1.-blu.gif

Αχ! Τέτοια άκρατη ανάγκη για αγάπη!

Αχ! Που η απουσία της είναι η του νεκρού!

Αχ! Που η ανάγκη του νεκρού γι’ ανάσταση, γίνεται επιταγή!

Αχ! Και και που’ ναι ο ήλιος της ζωής!

Αχ! Και να μπορεί ένας άνθρωπος νάναι εκείνος ήλιος ζωής!

Αχ! Και να μπορέσει η αγάπη του να αναστήσει!

Το μπορεί άραγε;

1.-blu.gif

Ας θυμηθούμε

Τον ύμνο στην Αγάπη 

Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.

καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν,

ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι.

καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι,

ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.   

Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ,

οὐ ζητεῖ τὰ ἐαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ,

 συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

  Α´ ἐπιστολὴ Παύλου πρὸς Κορινθίους (ιβ´ 27 – ιγ´ 13)