Άνθρωποι μες στους καιρούς


Δεν ξέρουν ούτε ν’ ακούν, ούτε να λένε.”

Gino Severini The Pan Pan at the Monico, 1959

“Όταν ακούν δεν καταλαβαίνουν και γι’ αυτό μοιάζουν με κουφούς. Σ’ αυτούς ταιριάζει η παροιμία: Παρόντες απουσιάζουν.”

Sunday Dalí, The Endless Enigma, 1938.

“Γιατί δε σκέφτονται οι πιο πολλοί απ’ τους ανθρώπους, πάνω σ’ αυτό που συναντούν, ούτε κι όταν το μάθουν, το γνωρίζουν, αλλά το φαντάζονται.”

1.-blu_thumb.gif

“Θυμήσου πως αν μεταχειριζόμαστε τα λόγια των άλλων, δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τις σκέψεις των άλλων.” είχε πει ο ποιητής μας, ο Γεώργιος Σεφέρης.

Κι έφερα την κουβέντα του ποιητή στον νου μου σήμερα, καθώς στο κείμενό μου αναφέρομαι στις ρήσεις του Ηρακλείτου, του “και “σκοτεινού“ λεγόμενου  αρχαίου μας φιλοσόφου..Μα πως να κάνω αλλιώς αφού οι σκέψεις εκείνου βρίσκω να ταιριάζουν με τις σκέψεις μου καθώς τις  βλέπω ν’ αντανακλούν στ’ ανθρώπινα και στον καιρό μου και στις μέρες μας; Είναι που μου είναι και παρήγορες  οι σκέψεις του ..Εκείνος έζησε αιώνες πριν από τον δικό μας  και μίλησε για πολλά μα και για αυτά που βλέπω η πτωχή,  με λόγο πέρα από τις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου του. Τέτοια η ματιά του, πόση βαθειά και ευρεία η σκέψη του;

Κι όμως, σκέφτομαι, η ανθρωπότητα συνεχίζει να υπάρχει. Με το παράλογό της Όπως και η λογική, αν όχι ο Λόγος.. ‘Η μπας και διανύουμε για τα καλά, οι πιο πολλοί από μας την ώρα του παράλογου έχοντας απεμπολήσει την σκέψη μας; ‘Η δεν διαθέτουμε πια χρόνο γι’ αυτήν;’Η μας έχουν εμπεδώσει το παράλογό της ως λογική μας οι λίγοι; ; Αναρωτιέμαι..

      Βαρυχειμωνιάζει στα μέρη μου, ήδη.. Τα βουνά πέρα μου είναι καταφορτωμένα με χιόνι και η θάλασσα αντίκρυ μου στο βαρύ το γκριζόμαυρό της..Και έρχονται ώρες που θαρρώ πως η σκέψη εμποδίζει την ζήση..Να, σαν και τώρα..Φτάνει η σκέψη, λοιπόν..filles-qui-boit-the

Ας την αφήσω στους λίγους και ας χαρώ την κρύα μέρα μου και τις καλημέρες μου με ζεστό καφέ και τα σχετικά ..ξέρετε τώρα

Την καλημέρα μου και σε σας!

             1. blu

1.Οι ρήσεις που αποδίδονται στον αρχαίο φιλόσοφο, τον και επονομαζόμενο “σκοτεινό” Ηρόδοτο στην αρχαία ελληνική από το Κεφάλαιο “Ὁ Λόγος καὶ τὸ Ἕν”, κατά την σειρά αναφοράς μου στο κείμενο:

Ἡ φήσιν· ἀκοῦσαι οὐκ ἐπιστάμενοι οὐδ᾽ εἰπεῖν

ἀξύνετοι ἀκούσαντες κωφοῖσιν ἐοίκασι· φάτις αὐτοῖσιν μαρτυρεῖ παρεόντας ἀπεῖναι.

οὐ γὰρ φρονέουσι τοιαῦτα πολλοί, ὁκόσοι ἐγκυρεῦσιν, οὐδὲ μαθόντες γινώσκουσιν, ἑωυτοῖσι δὲ δοκέουσι.

2. Για τον πρώτο πίνακα του Gino Severini “The Pan Pan at the Monico” έργο του 1911που λόγω της καταστροφής του αποδίδεται από τον ζωγράφο σε  version του 1959 και το οποίο εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Πάρίσι, όπως και  για τον ίδιο τον ζωγράφο : http://www.estorickcollection.com/the-collection/gino-severini, https://www.britannica.com/biography/Gino-Severini,http://arth207-spring.tumblr.com/post/48775922072/gino-severini-the-dance-of-the-pan-pan-at-the, https://www.wikiwand.com/en/Gino_Severini

3.Για τον πίνακα του Σαλβαντόρ Νταλί “Το ατέλειωτο αίνιγμα”The Endless Enigma, έργο του, του1938 που εκτίθεται στο Εθνικό μουσείο τέχνης Βασίλισσας Σοφίας, στην Μαδρίτη της Ισπανίας,(Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Madrid), ολίγα τινα: https://pdfs.semanticscholar.org/defe/1e6ced5e22f442f06ee9a6977516742812af.pdf

https://www.scribd.com/doc/66868865/%CE%97-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%8A%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BC%CE%AD%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82

Advertisements

Στις αστροφέγγαρες νύχτες, in starry nights


                                                       γλάροιZhao Chun - Tutt'Art@ (29)

 

    Υποχωρῶντας σέ μιά ἀγάπη

δίχως ὅρια

κοντά του θά βρεθῶ τό βράδυ,

ἀφοῦ ὁ κόσμος

δέν τούς κατακρίνει

αὐτούς πού ἀκροβατοῦν

στά μονοπάτια τῶν ὀνείρων

 

Zhao Chun - Tutt'Art@ (1)

 

 

Ἀκούω πώς ὑπάρχει 

ὁ ἀνθός τῆς λησμονιᾶς∙

ἴσως νά βροῦμε σπόρους του 

σ᾽ αὐτή τήν ἄσπρη διασπορά

τῶν ἄστρων

γλάροι

γλάροι

 

 

Σημειώσεις

1) Τα δύο πιο πάνω ερωτικά λυρικά ποιήματα είναι της Γιαπωνέζας ποιήτριας Ὄνο νο Κομάτσι,  (Ono no Komachi, { 小野 小町, γεννήθηκε μάλλον το 825 μΧ και έζησε έως το 900 μ Χ, κατ’ άλλους από το 820 and 830 CE, δηλαδή κατά την Αρχαία Ιαπωνική περίοδο Χεϊάν, Heian Period, (794-1185 μ.Χ.}. Η Όνο Νο Κομάτσι είναι η μια από τους έξι αθανάτους {Rokkasen} της Ιαπωνικής Ποίησης, μα υπήρξε και διάσημη ηθοποιός και καλλονή. Τα ποιήματά της είναι γραμμένα σε Waka, και εδώ έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά από την Αγγλική γλώσσα από την Σοφία  Γιοβάνογλου και έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Θράκα.

Το πρώτο ποίημα προέρχεται από την αγγλική μετάφραση της Helen Craig Mc Cullough και το δεύτερο από την αγγλική μετάφραση των Jane Hirshfield και Mariko Aratani. http://www.washburn.edu/reference/bridge24/Komachi. html,http://www.ancient.eu/Ono_no_Komachi/

Το Waka (和 歌, ‘Ιαπωνικό ποίημα’) είναι ένας τύπος ποίησης στην κλασσική ιαπωνική λογοτεχνία. Τα Waka [γουάκα ή τάνκα-tanka που προηγήθηκαν των χαϊκού] έχουν συνταχθεί στα ιαπωνικά και αντιπαραβάλλονται με την ποίηση που έχει συνταχθεί από τους Ιάπωνες ποιητές στην κλασσική κινεζική γλώσσα, τα οποία είναι γνωστά ως kanshi.

2)  Και οι δύο πίνακες είναι του σύγχρονού μας Κινέζου ζωγράφου Zhao Chun που γεννήθηκε στην Shenyang  της Κίνας το 1970. Απεικονίζουν γυναίκες- σαμάνες μιας από τις εθνοτικές ομάδες των Miao, των Hmong στην Κίνα. Είναι πανάρχαια φυλή, μιλά την δική της γλώσσα και δεν έχει γραπτή ιστορία. Οι μύθοι τους και η θεολογία τους μεταφέρεται προφορικά από γενιά σε γενιά έως σήμερα.  Θεωρούν πολλοί τους εαυτούς τους απευθείας απογόνους του Πύργου της Βαβέλ, που μετά την καταστροφή πήγαν και κατοίκησαν στην Βόρεια Κίνα, άλλοι λεν΄ γιαυτούς οτι ήρθαν από τα άκρια γη του βορρά, η κοινωνία τους ήταν μητριαρχική και πιστεύουν στον σαμανισμό. Οι θεές τους, γυναίκες σαμάνες που επικοινωνούν με τα πνεύματα του άλλου κόσμου και των νεκρών, πιστεύουν στο κάλεσμα των ψυχών, επουλώνουν πνευματικά τραύματα, μέσω των τελετών τους επιβεβαιώνουν και ενισχύουν τις σχέσεις με την οικογένεια, τον πολιτισμό και την κοινότητα. Κάθε δε στοιχείο της βαρύτιμης περιβολής τους συμβόλιζε και συμβολίζει και ένα στοιχείο από την μακραίωνη παράδοσή τους και θεολογία τους. Οι τελετές τους, όπως του γάμου, οι θεραπευτικές τελετές, η λατρεία του πνεύματος του σπιτιού,  οι της κηδείας των νεκρών τους τελούνται  έως και σήμερα σύμφωνα με την σαμανική τελετουργία και πρακτική. The attribution of supernatural power to their leaders by some Hmong may result from a belief in magic and a common expectation that everyone with true leadership abilities should also have super-human qualities. To possess magical abilities also adds an extra dimension to a leader who can thus claim a direct link with a similar Hmong «king» or «huab tais» (huangti) in the past, thus drawing a larger number of supporters. Although these beliefs have their origin in the Hmong resistance against the Chinese in earlier times, they continue to influence Hmong resistance in other countries. Such beliefs also make some Hmong susceptible to the worship of «deformed» children as kings, and attributing to animals the ability to talk and deliver ominous messages or to predict events of catastrophic consequences” from Cultural Identity In Post-Modern Society: Reflections on What is a Hmong? (From: Hmong Studies Journal, Vol.1, No.1, Fall 1996)

Κατά την κοσμολογία των Hmong, ο κόσμος  αποτελείται από τρία ξεχωριστά βασίλεια και ότι αυτά συνδέονται από τον κύκλο της ανθρώπινης ψυχής. Ο θάνατος είναι ο πιο σημαντικός χρόνος τελετουργίας για τον Χμογκ. Παραδοσιακά, πραγματοποιείται μια τεράστια τελετή τριών ημερών, με επιπλέον τελετουργία που διεξάγεται επί 13 ημέρες και πάλι σε ένα χρόνο μετά το θάνατο. “During the Hmong funeral ceremony, detailed instructions for the journey to the world of the ancestors are sung and played to the soul of the deceased. The free-reed mouth organ, or qeej, encrypts lengthy sung poems in its seven musical notes, creating a disguised language that can only be understood by the dead. This paper presents a first and complete version of the funeral poems of the qeej, performed by Mr. Xeem Thoj, a White Hmong ritual expert and qeej player from Laos who resettled in Australia in 1991.”  απόσπασμα από μελέτη της Catherine Falk

http://www.hmongstudies.com/HSJ-v1n1_Falk.pdf, Speaking with spirits: the Hmong Ntoo Xeeb New Year ceremony.

Για την έννοιες και τις διαφορές των Miao – Hmong: http://hmongstudies.com/LeeCulturalIdentHSJv1n1.pdf

http://www.ethnic-china.com/Miao/zhaochun.htm, https://www.wikiwand.com/en/Hmong_people,

http://www.ethnic-china.com/Miao/embroidery/miaoembroidery.htm

3) Για την βεντάλια που κρατά η γυναίκα Σαμάνα στον πρώτο πίνακα: Η Βεντάλια σχετίζεται με τον αέρα, τον άνεμο και τον ουρανό.

Κατά τον Ταοϊσμό, η βεντάλια χρησιμοποιείται από τον πρώτο των οκτώ Αθανάτων Zhongli-Quan Chung-li Chuan,  για να αναβιώσει τα πνεύματα των νεκρών , θεωρείται ως έμβλημά του  και είναι διακοσμημένη με φτερά. Η πτυσσόμενη βεντάλια συμβολίζει τις αλλαγές της σελήνης και την θηλυκή μεταβλητότητα. Το κούνημα της βεντάλιας συμβολίζει την απώθηση των δυνάμεων του κακού.

4) H υπέροχη μουσική σύνθεση στο video επέλεξα είναι του σύγχρονού μας Ιάπωνα συνθέτη Shigeru Umebayashi, (Σιγκέρου Ουμεμπαγιάσι梅林茂, έχει τον τίτλο Lovers και είναι από το σάουντρακ της ταινίας House of Flying Daggers. Το τραγούδι αποδίδει η σοπράνοSoprano Kathleen Battle. Για τους στίχους του ερωτικού αυτού ποιήματος του τραγουδιού, δείτε κάτω στα σχόλια.

Η ξεκλείδωτη πόρτα


guayasamin_88015_4

Περάσανε χρόνια πολλά,
κι επιτέλους ακούστηκε χτύπος.
Να “ταν η πόρτα μου μήπως
που την είχα χωρίς κλειδωνιά;

Έσβησα αμέσως το φως
στ” ακροδάχτυλα πατώντας
και για τη πόρτα κινώντας
σε προσευχή τα χέρια μου σήκωσα μπρος.

Αλλά ο χτύπος ακούστηκε πάλι
Το παράθυρό μου ήταν φαρδύ:
δρασκέλισα λοιπόν το περβάζι
κι έξω βγήκα πηδώντας στη γη

Κρυμμένος πίσω απ” το περβάζι
-«Περάστε», ψέλλισα δειλά,
σ” όποιον το χτύπημα της πόρτας
όφειλα, κει στα σκοτεινά

Έτσι μ” αυτό το χτύπημα,
στον κόσμο πήγα να κρυφτώ.
Άδειασα το κλουβί μου
σύγκαιρα, να ‘βρω τον άλλο μ’ εαυτό…

Robert Frost (1874–1963)

                                 The Lockless Door

     The Mask Painting by Sergio Pezzutti

It went many years,
But at last came a knock,
And I thought of the door
With no lock to lock.

I blew out the light,
I tip-toed the floor,
And raised both hands
In prayer to the door.

But the knock came again
My window was wide;
I climbed on the sill
And descended outside.
Back over the sill
I bade a «Come in»
To whoever the knock

At the door may have been.
So at a knock
I emptied my cage
To hide in the world
And alter with age.