Θέλω να σκοτώσω τους κακούς, μου είπε


cd08cbb7c129e125582d0372069aa71b

Τέτοιες γιορτινές μέρες ήταν, θυμάμαι, που ο μικρανηψιός μου, ο Δημήτρης, θα ήταν, δεν θα ήταν τότε στα πέντε του χρόνια – μπορεί και λιγότερα- δεν θυμάμαι πια- μου ζήτησε να του πάρω ως δώρο ένα όπλο.

Μια σταλιά, ο μπόμπιρας! Τον είχα βγάλει βόλτα και τον κρατούσα σφιχτά από το χεράκι του, χανόταν μες στην φούχτα μου, θυμάμαι.  Ώρα αιχμής, πολύς ο κόσμος. Τότε, είπα και τον ρώτησα, τι δώρο θέλει, να του το πάρω..Που να φαντασθώ την απάντηση!

Στο διπλανό μας μαγαζί – καθώς περνούσαμε- πωλούσαν παιδικά δώρα- που τα είχαν βγάλει έξω τα φτηνά- στο πεζοδρόμιο- πειρασμό για τα μικρά, να τραβολογούν κατά κει τους γονιούς. Ήσαν πολλά τα παιγνίδια, μπάλες πολύχρωμες, μπάλες ποδοσφαιρικές, κούκλες, στρατιωτάκια, αυτοκινητάκια, όλα ανάκατα…Δεν είχα κοιτάξει κατά κει..Ο μικρός ήταν που έβλεπε..

– Ένα όπλο θέλω, μου είπε. – Αυτό, και μου το ‘δειξε.. Εκεί, στο πεζοδρόμιο έξω από το μαγαζί- αναμεσίς των παιγνιδιών των πλαστικών, κρεμόσαντε όπλα.. Κι ο μικρός μου έδειχνε ένα κατακόκκινο πυροβόλο ενώ με τράβαγε να με σύρει κατά κει…Η πωλήτρια ήδη του χαμογέλαγε πλατιά..

Στάθηκα ακίνητη, αιφνιδιασμένη, σοκαρισμένη από την απάντησή του. Ο Δημήτρης, ο ανιψιός μου, αναμεσίς όλων των παιγνιδιών, είχε διαλέξει ένα όπλο!. Όλες οι αισθήσεις μου τέθηκαν σε συναγερμό. Στο μυαλό μου άναψε φωτιά..Τώρα, τι κάνω τώρα;;

Έσκυψα πάνω του, τον κράτησα σταθερά γυρνώντας τον κατά το μέρος μου, να τον βλέπω,  και τον ρώτησα σιγανά, ήσυχα..

-Ένα όπλο..Είσαι σίγουρος, Δημήτρη; Αυτό θες; Μου του επιβεβαίωσε με ένα ναι..Ήταν τόσο σταθερός, άκαμπτος…

– Με ξάφνιασες, Δημήτρη μου, του είπα..Ένα όπλο το παίρνουμε για να το χρησιμοποιούμε..Εσύ, τι το θέλεις το όπλο;

Ο μικρός σώπασε για λίγο. Κι ύστερα, μου είπε:

– Θέλω να σκοτώσω τους κακούς.

Μούδιασα. Και τον αντιρώτησα.

-Εσύ ξέρεις ποιοί είναι οι κακοί;

Έκλινε καταφατικά το κεφαλάκι του και μου είπε -Ναι.

Ταράχτηκα για τα καλά. Τον πήρα και τρέχοντας σχεδόν, στάθηκα κοντά στην διασταύρωση των δρόμων, μπροστά μας. Ο κόσμος πλημμύριζε τον τόπο… Ο μικρός αντιστεκόταν και μου ‘λεγε θυμωμένος και με παράπονο μαζί.. – Μου είπες ότι θα μου πάρεις δώρο..

Του το είχα και υποσχεθεί, η άμυαλη.. Άνευ όρων! Δεν θυμόμουν ότι υπήρχαν και τέτοια παιγνίδια..Ήταν που δεν ήξερα και από παιδιά..’Άρχισα να προσεύχομαι νοερά.

– Ναι, του απάντησα. Σου το είπα και θα σου πάρω δώρο..’Όμως, εσύ, θέλω πρώτα να μου δείξεις ότι  ξέρεις ποιοί είναι οι κακοί.. Γιαυτό, θα σε ανεβάσω τώρα στους ώμους μου και εσύ θα κοιτάξεις όλους αυτούς τους ανθρώπους. Θα τους κοιτάξεις καλά. Έναν προς έναν!. Και μετά, θα μου πεις ποιός από όλους είναι ο κακός. Τόσο κακός που να αξίζει να σκοτωθεί με όπλο. Αλλά, θέλω να είσαι σίγουρος. Ολότελα σίγουρος. Κρίμα κι άδικο, που θα είναι για κάποιον που δεν είναι ο κακός. Έτσι;

Ο μικρός συμφώνησε συγκατανεύοντας. Τον ανέβασα στους ώμους μου. Μέσα μου, έτρεμα. Δεν ήξερα και από πότε, από ποια ηλικία τα παιδιά είναι σε θέση να διακρίνουν. Κι αν ο μικρός μου έδειχνε κάποιον; Θα έβλεπα στην συνέχεια τι θα έκανα..’Ετσι αποφάσισα….

Και περίμενα, και περίμενα..Η ώρα περνούσε και ο μικρός έμενε σιωπηλός. Δεν κινιόταν καθόλου, άρχισε να βαραίνει στους ώμους μου..Δεν μπορούσα να δω και τι έκανε..

Δεν ξέρω να πω πόσο κράτησε αυτό..Πόσο μεγάλη μου φάνηκε η ώρα ή ήταν πράγματι τόσο μεγάλη; Μου είχε γίνει πια δύσκολο να έχω το βάρος του παιδιού στους ώμους μου..Έμεινα σταθερή..Όσο και να έπαιρνε…

Κι έπειτα, κάποια στιγμή, ο μικρός μου έκανε νόημα να τον κατεβάσω.Το έκανα και τον κοίταξα ερωτηματικά. Ήταν πεντάχλωμος. Με κατεβασμένα τα μάτια μου είπε σιγανά:

.- Δεν ξέρω να πω ποιός είναι ο κακός.

Φρόντισα, η φωνή μου νάναι ανάλαφρη..- Οπότε, τι λες και συ; τον ρώτησα. Τότε, δεν χρειάζεται το όπλο..Τι λες για να πάρουμε – μου φαίνεται, του είπα- για ένα μοντέλο αυτοκινήτου, που ήξερα πως του άρεσαν….

το κοριτσάκι με το σαλιγγάρι

Και η ιστορία, τελείωσε εκεί, προσωρινά…Αργότερα, πολύ αργότερα, σε άλλο χρόνο, όταν θεώρησα ότι ήταν η κατάλληλη ώρα, τον ρώτησα που τους είδε τους κακούς.. Μου απάντησε πως τους είδε στην τηλεόραση που σκότωσε κάποιος την μαμά ενός παιδιού….Γιαυτό και λέω παντού και το ξαναλέω βροντοφωνάζοντάς το:dran-08

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Τα παιδιά βλέπουν!!! Μην αφήνετε τα παιδιά να βλέπουν βία, να βλέπουν και να ακούν ειδήσεις τέτοιες εγκλημάτων κι άλλα άσχημα και μιαρά.. Γιομίζουν την ψυχούλα τους με φόβο, με οργή, με μίσος!!       Και, ευθύνεσθε σεις γιαυτό, το τρομερό κακό! Αφήστε τα να είναι παιδιά!

4d2c6e30eb1cd2977dc9362654f91f9a

‘Ήρθε η ώρα,  τώρα, να σας πω, πως και θυμήθηκα αυτήν την ιστορία με τον Δημήτρη τον ανηψιό μου.

Είναι,  που σε μια φιλική ιστοσελίδα σήμερα, πριν λίγο, είδα αυτό το video:

Να σημειώσω οτι είναι πραγματικό και αναφέρεται σε γεγονότα στην πολιτεία του Τέξας (Texas) των Η.Π.Α. Έχει και πολλά εγκωμιαστικά σχόλια.. Συμβαίνει βέβαια και αλλού, σε εμπόλεμες και μη ζώνες.. Η εκμάθηση χρήσεως πραγματικών όπλων από παιδιά είναι και στα πρωταθλήματα κάπου.. Θεωρείται sport ..

Ναι. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν διαφορετική γνώμη από την δικιά μου, στο θέμα των όπλων σε παιδιά.. Που την κάνουν και πράξη με πραγματικά όπλα στα χέρια τους.. Για να μάθουν να σκοτώνουν..

Ζήτημα διαφορετικής άποψης και θέασης των πραγμάτων, ίσως, μου πείτε..Αναλογίζομαι, είναι σεβαστές οι διαφορετικές απόψεις και σε τέτοιες περιπτώσεις; Σε εκείνη την χώρα, σε άλλες χώρες με άλλους πολιτισμούς, από ο,τι βλέπω, είναι. Ίσως και εδώ.

Την καλημέρα μου σε όλους!

Advertisements

Το χαλασμένο τηλέφωνο.


3667988_orig

Παλιά, σαν ήμουν παιδί, παίζαμε με την παρέα μου, ένα παιγνίδι, το χαλασμένο τηλέφωνο. Έτσι το λέγαμε. Καθόμασταν όλα τα παιδιά σε μια σειρά. Ο πρώτος στην σειρά, ο αρχηγός, ψιθύριζε στο αυτί του διπλανού του κάτι, μια λέξη μόνο. Εκείνος, την λέξη που άκουγε την ψιθύριζε στον δικό του διπλανό, αυτός με την σειρά του στον άλλον δίπλα του, ο άλλος στον παρ’ άλλο μέχρι που ο τελευταίος της σειράς των παικτών, σηκωνόταν και έλεγε φωναχτά την λέξη που είχε ακούσει να του ψιθυρίζει ο προτελευταίος.

Εννιά στις δέκα, η λέξη που λεγόταν φωναχτά από τον τελευταίο, δεν ήταν η λέξη που είχε ψιθυρίσει ο πρώτος. Νικητής του παιγνιδιού τότε παρέμενε ο ίδιος ο πρώτος, μέχρι να καταλήξει η λέξη που είχε επιλέξει να ψιθυρίσει στον διπλανό του και εκείνος στον παραδιπλανό του και ούτω καθ’ εξής μέχρι τον τελευταίο, να είναι η ίδια λέξη. Τότε και μόνον, ο τελευταίος γινόταν ο πρώτος- ο αρχηγός- και ο πρώτος γινόταν τελευταίος..

Ο καθένας από τους παίκτες ήθελε κάποια στιγμή να γίνει αυτός, ο αρχηγός, και  έτσι προσπαθούσε να αναμεταδώσει την ίδια λέξη που είχε ακούσει από το δικό του διπλανό.  Όμως, κάπου στα ενδιάμεσα, είτε γινόταν η ζαβολιά από κάποιον είτε κάποιος ή και κάποιοι απ΄ όλους μας, δεν είχε ακούσει απλώς καλά την λέξη που του είχε ψιθυρίσει ο προηγούμενός του και έτσι την αναμετέδιδε λάθος στον άλλον και εκείνον στον παρ’ άλλον και ούτω καθ’ εξής. Όσο πιο δύσκολη ή έξυπνη ήταν η επιλεγμένη λέξη, τόσο πιο μεγάλη η βεβαιότητα να εξελιχθεί σε λάθος και αυτό έκανε τον πρώτο να συνεχίζει νάναι ο αρχηγός.

Στο τέλος καταλήγαμε να γελάμε με την αλλοιωμένη λέξη που λεγόταν φωναχτά και όσο μεγαλύτερη η αλλοίωση, τόσο περισσότερα και τα γέλια και έπειτα ψαχνόμασταν για το ποιός ήταν εκείνος απ’ όλους μας που είχε κάνει την ζαβολιά ή το λάθος. Βέβαια, υπήρχαν και τα νεύρα, για το λάθος, από κείνον από όλους μας που ήθελε πιο πολύ από τους άλλους να γίνει ο αρχηγός ή και από όλους εμάς τους υπόλοιπους για κείνον τον ζαβολιάρης που έκανε την ζημιά. Έχανε και την σοβαρότητά του το παιγνίδι εξ αιτίας του δηλαδή, χώρια που έκανε και μας τους άλλους κοροΐδα για να γελάσει σε βάρος μας..Ο ζαβολιάρης, όταν τον βρίσκαμε και τον «πιάναμε» να το κάνει πάνω από μια φορά, αποβαλλόταν από το παιγνίδι. Αυτή ήταν η ποινή.

Theophile-Emmanuel Duverger

Άκρως διδακτικό παιγνίδι. Και ακατάπαυστα επαναλαμβανόμενο από τους ενηλίκους, ανεξάρτητα από τον χρόνο, το φύλο, κι όποιας βαθμίδας και ειδικότητας ή μη και είναι αν οι ζαβολιάρηδες ή οι βαρήκοοι,  σε κάθε φάση της ζωής μας. Το βλέπω να παίζεται από τα ψηλά, από τα  μεσαία και από τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας, πως λένε. ‘Όλο και κάποιος καθημερινά είναι που μεταδίδει ή και αναμεταδίδει όσα άκουσε πως του είπε ο διπλανός του, είτε είναι ή θεωρείται πως είναι αυτός ο φίλος του, είτε ο προϊστάμενός του, είτε ο πολιτικός του προϊστάμενος, είτε όποιος άλλος και με οποιονδήποτε τρόπο κι αν σχετίζεται με εκείνον, και το κάνει είτε άσκεφτα, είτε στολίζοντας τα λόγια του άλλου- της πηγής του- με ¨σάλτσα” δικής του εκλογής, είτε τα λέει τόσο αλλαγμένα που να εξυπηρετεί εκείνο που θέλει ο ίδιος για να αναμεταδοθεί.

Βλέπω, επίσης,  να λέγονται από κάποιους λέξεις για πράγματα ή πρόσωπα που δεν τους είχαν καν αναμεταδοθεί από κάποιον προηγούμενό τους. Εφευρήματα δικά τους και προς όφελός τους ή γι’ αυτό που θεωρούν οι ίδιοι ως όφελός τους, ή απλά για να “σπάσουν πλάκα “ σε βάρος των υπόλοιπων. Αυτοί, οι “έξυπνοι” που τις περισσότερες φορές δεν αναλαμβάνουν ούτε την ευθύνη της ‘πλάκας» τους παρά την ρίχνουν σε κάποιον άλλον παίκτη ή και τρίτον ακόμη. Κι αυτό το τελευταίο είτε γιατί το κάνουν σκόπιμα να βλάψουν τον τρίτο, είτε γιατί, πιθανόν,  πιστεύουν ότι οι άλλοι που τους ακούνε θα δώσουν περισσότερη αξία στα λόγια τους, ιδιαίτερα αν πάσχουν από αναξιοπιστία..Οπότε, αν είσαι τρίτος, άντε να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφας.

Υπάρχουν, βέβαια, και οι άλλοι, εκείνοι που είτε δεν θέλουν να παίξουν αυτά τα τέτοιου είδους «παιγνίδια» των ενηλίκων οπότε ή το δηλώνουν ή απλώς σωπαίνουν και αποχωρούν, είτε εκείνοι που παίζουν μεν αλλά κοιτάνε να αναμεταδίδουν σωστά, είτε εκείνοι οι τρίτοι που παρατηρούν απλώς τα δρώμενα.. Κι απ’ όλους αυτούς, μερικοί που δεν θέλουν να παίξουν τέτοια βρώμικα «παιγνίδια» είναι που το δηλώνουν κι άλλοι που σωπαίνουν απλά σε ο,τι ακούν και δεν αναμεταδίδουν ενώ υπάρχουν κι εκείνοι που δεν κάνουν καν τον κόπο να ακούσουν τις δήθεν αναμεταδόσεις.

Και οι εμμένοντες, για οποιοδήποτε λόγο και τρόπο, απέξω απ’ αυτά τα παιγνίδια των ενηλίκων, γίνονται και αποδιοπομπαίοι τράγοι, στην καλύτερη..

NORBERT JUDT 1.jpg

Πολύπλοκα τα παιγνίδια τις ανθρώπινες σχέσεις. Και, δυστυχώς, δεν μένουν παιγνίδια σαν εκείνων των παιδικών μου χρόνων. Έχουν και παράγουν συνέπειες και μάλιστα τρομερές κάποιες φορές. Και, που μόνο για γέλια δεν είναι.  Κι ακόμη χειρότερα, οι “ζαβολιάρηδες” ενήλικες μένουν συνήθως στο απυρόβλητο οπότε και δεν εισπράττουν καμμιά ποινή για την πράξη τους σαν πως στο παιγνίδι που έπαιζα παιδί.΄

Εννοείται πως στο παιγνίδι αυτό.δεν παίζουν μοναχά άνθρωποι. Απ’ ανθρώπους γίνεται, ναι. αλλά, βλέπετε, οι άνθρωποι που παίζουν, εκπροσωπούν και Κράτη και Οργανισμούς και Έθνη και..και.. Και όση μεγαλύτερη και ευρύτερη η εξουσία των παικτών, τόση μεγαλύτερη και η ζημιά από τις “ζαβολιές”!  Πλήττονται έτσι άλλοι άνθρωποι, άλλα πράγματα, γεννιώνται καταστάσεις που δεν υπάρχουν αληθινά και τόσα άλλα άσχημα. Καταστροφικές οι συνέπειες τις πιο πολλές φορές. Και η Ιστορία το’ χει δείξει και καταδείξει αυτό.

Στις μέρες μας, που ζούμε στην κοινωνία της υπερπληροφόρησης, είναι πολύ πιο δύσκολο, μην πω ανέφικτο, να δεις καν ότι παίζεται και πως το παιγνίδι του χαλασμένου τηλεφώνου. Έρχονται οι ψίθυροι από τόσους παραδιπλανούς, που δεν μπορούμε να δούμε ούτε ποιός είναι ο αρχηγός, ούτε  και ποιοι οι αναμεταδότες.  Είμαστε, δεν είμαστε παίκτες. Μας βάζουν μέσα σε όλο αυτό το μπάχαλο, είτε το θέλουμε, είτε όχι. Τέτοιου μεγέθους, μάλιστα, το εύρος της βρωμιάς των παιγνιδιών και τόσοι οι πολλοί που συμμετέχουν σε αυτά, που ‘κείνοι που απέχει μπορεί να αποβληθούν και εκτός της κοινωνίας..

Και, γαμώ τη μου, δεν βγαίνει και κανείς τελευταίος να πει την λάθος λέξη φωναχτά ώστε να βρούμε και ποια ήταν η αρχική αληθινή από το στόμα του αρχηγού ή αυτού που θεωρούμε ως αρχηγό. Με τέτοιο μπάχαλο στο παιγνίδι, η εμπιστοσύνη στις ζώνες του, των ενηλίκων, είναι είδος εν ελλείψει και η ζαβολιά εν πλεονάσματι.

‘Όσο για τους κανόνες στο παιγνίδια..πείτε τους και σε μένα, να τους πω. Το δίκιο, δίκιο. Από την μεριά μου εκείνους τους κανόνες που ήξερα σα παιδί, σας τους είπα. Η σειρά σας τώρα.

Natasha Lopusova-Tomskaya

Τι λέτε; Παίζουμε χαλασμένο τηλέφωνο;

(Α! Για να μην αναρωτιέστε: a) η κούκλα επάνω (της Natalia-Lopusova-Tomskaya) παριστάνει το τζίνι του παραμυθιού που κάνει ο,τι του ζητάς..αρκεί να μην το παρασκοτίσεις και στα πάρει όλα πίσω, β) O μεσαίος πίνακας είναι του Norbert Judt και ο αρχικός ζωγραφικός πίνακας είναι του Theophile-Emmanuel Duverger

Μια ξεχωριστή καλημέρα!


 b - Αντιγραφή

Στην άμμο σαν θα χτίζουμε όλοι κάστρα

και τα βιβλία θαν’ στην άκρη πια κλειστά
τότε παιδιά θα ξέρουμε πως ήρθε
η ώρα η γεμάτη ξεγνοιασιά!

Το ποίημα από ένα παιδί της πέμπτης του δημοτικού

  

Τα Παιδιά ζωγραφίζουν και τραγουδάνε!!

Τι πιό όμορφο!

‘Ολα τα παιδιά μας έχουν δικαίωμα στης ζωής τ’όνειρο!
Ολα!

People walk along the main road to Goma after fleeing fighting in Kibumba

Και θ’ αρμενίζουν, ω χαρά μας,
ίσα στο ρόδινο γιαλό,
άσπρα καράβια τα όνειρά μας.

 

Μια καλημέρα σ’ όλα τα παιδιά!!

Με την αγάπη μου

Κι ας τα βοηθήσουμε νάναι  μ’ άσπρα πανιά τα καράβια στα όνειρά τους!

   Χρέος μας!

 

Have-A-Great-Day-Angel-And-Sun

Σημειώσεις:

Το πρώτο video είναι παιδιών του ειδικού σχολείου Βέρροιας.

Το δεύτερο  video – αν και αταίριαστο στις εικόνες του σε σχεση με το θέμα της καταχώρησης (δεν βρήκα άλλο πιό ταιριαστό), είναι απλά για να μας θυμίσει αυτό το τόσο όμορφο τραγούδι μελοποιημένο από τον συνθέτη μας  Γιάννη Σπανό και τραγουδισμένο από τον Βιολάρη με την Καίτη Χωματά.