Αργοπεθαίνεις;;


 

mask

Μια ματιά σε πιθανούς λόγους;

Προσφέρει και αντίδοτα..

προς  αποφυγήν ή και θεραπείαν, ξέρετε

 

Την είδατε, λοιπόν την ματιά,  την διαβάσατε, την ακούσατε;

Μα, μην ξεχνάτε…

Είναι θέμα  υποκειμενικής  αντίληψης  και η ματιά αυτή!!! 

Εδώ, εν προκειμένω, είναι η ματιά, η άποψη του ποιητή Pablo Neruda

Ενδιαφέρουσα;  Ναι, έτσι λέω κι εκτιμώ οτι έχει μεγάλη από την αλήθεια της  ζωής εντός..  Με την ματιά μου, τα λέω..

Γιατί,  όπως και νάχει το πράγμα..

πιστεύω οτι ο καθείς μας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να ζεί  την ζωή του με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο..

Κι ας διαφέρει από εκείνον του τρόπου του Πάμπλο Νερούντα , ή του όποιου άλλου..

Και ζω , λέω, την ζωή μου με τον δικό μου τρόπο…Γιατί, έτσι μ’ αρέσει! Απλά!

Καλημέρα, όλη μέρα σε όλους!!!

hello

Κι είναι που πιστεύω ότι η ζωή μας έχει, έτσι, ομορφιά στην κάθε της στιγμή, ανεξάρτητα από εποχές, από καιρούς, από δυσκολίες κι ασχήμιες…

struggling

Κι οτι έχει μεγάλη σημασία να την ζούμε την ζωή μας  όπως την θέλουμε κι όπως μπορούμε μ’ όλα αυτά και τ’ άλλα που μας έρχονται απ’ έξω ως “κανονιστικά “ της δικιάς μας ζωής…

Για να μπορούμε, λέω,  κάποια στιγμή, όταν ο δρόμος μας κιώσει να πούμε

 Yes, it was my way!

extreme sailing

ad_13

Και οι δυο φωτογραφίες που χρησιμοποίησα είναι από το Flicr..

Η πρώτη από πάνω φωτογραφία είναι του biancavanderwerf  και η δεύτερη στο κάτω μέρος της Katarina 2353. Τους ευχαριστώ πολύ!!

Advertisements

Οι ταξιδευτές που φεύγουν μονάχα για να φύγουν..


Το Ταξίδι

1232419347JrSRtcE

«Μα αληθινοί ταξιδευτές εκείνοι είναι που φεύγουν

μονάχα για να φύγουν· ελαφρές καρδιές καθώς

μπαλόνια, το μοιραίο τους ποτέ δεν τ’ αποφεύγουν·

Χωρίς να ξέρουν το γιατί, πάντοτε λένε «Εμπρός!»

butft3

Εκείνοι που σαν σύννεφα οι απροθυμιές τους μοιάζουν

και που σαν νεοσύλλεκτοι κανόνια λαχταρούν

κι άγνωστες ηδονές τρανές, που πάντοτε αλλάζουν

Και που τι όνομα έχουνε δεν μπόρεσαν να βρουν!

butft3

Φρίκη! Σαν σβούρα μοιάζουμε, σαν φούσκα που πηδάει·

Ακόμα και στον ύπνο μας, απάνω μας σιμώνει,

Μας δέρνει η Περιέργεια και μας κυλά στα χάη,

Σαν ένας Άγγελος σκληρός που ήλιους μαστιγώνει.

butft3

Μοίρα παράξενη! Ο σκοπός πάντα άλλη θέση παίρνει,

κι αφού δεν είναι πουθενά, μπορεί να’ναι παντού·

ο Άνθρωπος που ακούραστα η Ελπίδα τόνε σέρνει,

αιώνια ψάχνει αναπαμό με τρέξιμο τρελού.

butft3

Πλοίο τρικάταρτο η ψυχή, ζητάει την Ικαρία·

Κάποια φωνή απ’ την γέφυρα φωνάζει: «Προσοχή!»

Κι από τη σκοπιά μια άλλη φωνή απαντά: « Ευτυχία…

’Έρωτας…Δόξα..» Διάολε! Σκόπελος είν’ εκεί!

butft3

Κάθε νησάκι που ο σκοπός του πλοίου μακριά κοιτάζει,

Είν’ Ελδοράδο που μας έχει η Μοίρα υποσχεθεί·

Κι η Φαντασία, που έξαλλη στην κεφαλή οργιάζει,

Βρίσκει μόνο έναν ύφαλο μόλις ο ήλιος βγει.

Ω των χιμαιρικών χωρών ο ποθοπλανταγμένος!

Στα σίδερα ή στη θάλασσα πρέπει να πεταχτεί

Ο οικτρός σκοπός, που Αμερικές βλέπει σαν μεθυσμένος

Κι η πλάνη του το βάραθρο το κάνει πιο βαθύ;

Κι ο γερο- αλήτης έτσι δα στις λάσπες που πατάει,

Χάσκοντας, παραδείσια ονειρεύεται παλάτια·

Σε κάθε τρώγλη που κερί μονάχα την φωτάει,

ανακαλύπτουν Κάπουες τα εκστατικά του μάτια.»

2453131923_893107dfb3_o

Και είναι το παρόν, ένα απόσπασμα από το ποίημα του Charles Pierre Baudelaire (Σαρλ Πιέρ Μπωντλαίρ) “ Το ταξίδι” από το ποιητικό του έργο les fleurs du mal” “Τα άνθη του κακού”1861.  Η μετάφραση είναι του Γεωργίου Σημηριώτη.

Για το έργο του αυτό ο Μπωντλαίρ έγραψε, μεταξύ άλλων, στο σχεδίασμα Baudelaire Carls Pierre προλόγου του έργου:

“..Ξέρω ότι ο παθιασμένος εραστής του ωραίου ύφους είναι εκτεθειμένος στο μίσος του πλήθους.Κανένας όμως ανθρώπινος σεβασμός, καμιά ψευτο-αιδημοσύνη, κανενός είδους σύμπραξη εναντίον μου, κανένα οικουμενικό δημοψήφισμα δεν θα με αναγκάσουν να μιλήσω για την απαράμιλλη διάλεκτο αυτού του αιώνα, αλλά ούτε και να αναμείξω το μελάνι με την αρετή.

Ένδοξοι ποιητές έχουν ήδη καταλάβει, εδώ και καιρό, τους πιο ανθηρούς τόπους της ποίησης. Από την πλευρά μου, θεώρησα ότι θα ήταν ευάρεστο- και μάλιστα, όσο πιο δύσκολο, τόσο πιο ευχάριστο- να συλλέξω το Ωραίο που ενυπάρχει στο Κακό.Το βιβλίο αυτό, κατά βάσιν άχρηστο και απολύτως αθώο. γράφτηκε αποκλειστικά για να με διασκεδάσει και να ασκήσει το πάθος μου για τους σκοπέλους.”

2453131923_893107dfb3_o

Αλέξης Μινωτής και Γιάννης Ρίτσος


 11/11/1990: Την Ρωμιοσύνη μην την κλαίς..

 

ρίτσος

Μινωτής

               

 Δύο μεγάλοι,

 Δύο σπουδαίοι άνθρωποι

  Άνθρωποι  και οι δύο

των γραμμάτων και των Τεχνών.

Θεατράνθρωπος κορυφαίος ο ένας, ποιητής μέγας ο άλλος.

«Ιερά τέρατα» στους χώρους τους και οι δύο!

       Δύο μεγάλα ονόματα στην μικρή μας χώρα.

            Και οι δύο, τιμητές της!

            Στις 11 Νοεμβρίου 1990 μας «φύγανε’ και οι δύο. Και αφήσανε πίσω τους μεγάλο κενό.

            Και η Ελλάδα μας έγινε, με το χαμό τους, πιο μικρή. Πιο φτωχή.

            Στις 11/11/1990 έμελλε να  ‘ναι η  Ημέρα που και για τους δυό τους σήμανε το φτάσιμο στον «πηγαιμό» τους. Εύχομαι, να είχαν βρει ο καθείς τους, την «Ιθάκη του»

           Ο Αλέξης Μινωτής ( η Μινωτάκης όπως ήτανε το πραγματικό του επώνυμο) γεννήθηκε στα Χανιά  στις 8-8-1898. Ήταν ένας διεθνούς φήμης  κορυφαίος Ηθοποιός του κλασσικού Θεάτρου μα και ένας  εξαιρετικός σκηνοθέτης. Οι ερμηνείες του στους βασικούς ρόλους  των αρχαιοελληνικών ή και άλλων κλασσικών θεατρικών έργων , όπως πχ, του  Οιδίποδα επί Κολωνώ, του Οιδίποδα τυράννου, ή και των σαιξπηρικών «Βασιλιά Ληρ» , » Μάκβεθ» , και ιδίως του «Άμλετ»,  όπως και σε άλλους πρωταγωνιστικούς ρόλους σύγχρονων θεατρικών έργων, ήταν, καθώς όλοι όσοι τις είδαν, έτσι παραδέχτηκαν,  εκπληκτική .

Αλέξης Μινωτής ως Βασιλιάς Ληρ

           Χρημάτισε καλλιτεχνικός και Γενικός διευθυντής του Εθνικού μας Θεάτρου. Το 1989, ήταν η τελευταία φορά που  ο Αλέξης Μινωτής εμφανίστηκε ως ηθοποιός στο Εθνικό Θέατρο στο έργο «Η θυσία του Αβραάμ»

         Ως σκηνοθέτης, μάλιστα,  της θεατρικής παράστασης της «Μήδειας» που Αλέξης Μινωτής και Μ. Κάλλας Στην Μήδειασκηνοθέτησε το 1961  και παρουσίασε στο Θέατρο της Επιδαύρου το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς, με πρωταγωνίστρια την αλησμόνητη Μαρία Κάλλας, έμεινε ως τα σήμερα αξεπέραστη. Έτσι, λένε, όλοι όσοι την είδαν. Στην φωτογραφία στα αριστερά, απεικονίζεται ο Μινωτής με την Κάλλας στην παράσταση της «Μήδεια»στην Επίδαυρο το καλοκαίρι του 1961.

        Ήταν σύντροφος στην ζωή με την ιέρεια του θεάτρου και του κινηματογράφου0ef9310a-2de9-478c-b484-bb29c1b3ac49_2, την Μεγάλη ηθοποιό Κατίνα Παξινού, με την οποία και απεικονίζεται στις φωτογραφίες που είναι στα δεξιά.

         

  Ο Γιάννης Ρίτσος, ήταν και είναι ο ποιητής μας. Γέννημα της Μονεμβασιάς την Πρωτομαγιά του 1909. Ένας από κείνους που σφράγισαν με την ποίησή τους τούτον τον τόπο. Ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, ο  ποιητής των αγώνων για την λευτεριά και ο ποιητής του έρωτα, είναι κείνος που το 1956 τιμήθηκε με το πρώτο κρατικό βραβείο ΄ποίησης για την ¨Σονάτα του Σεληνόφωτος», είναι εκείνος που το 1968 προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ, εκείνος που το 1977 τιμήθηκε με το βραβείο Λένιν για την Ειρήνη, είναι εκείνος που έγραψε τόσα πολλά, τόσα υπέροχα ποιήματα μα και θεατρικά έργα, και θαυμάσιες μεταφράσεις άλλων ποιητών..Είναι τόσα πολλά..

           Λέω, λοιπόν, αντί να πω άλλα, ας παραθέσω ένα video με ένα μέρος από την Σονάτα του Σεληνόφωτος, όπου ο ίδιος ο ποιητής απαγγέλλει:

    Σημ:   Δυό λόγια , μοναχά, και από μένα είναι αυτά, για αυτούς τους μεγάλους ανθρώπους,  που αν και «φύγαν» πριν δεκαοχτώ χρόνια σα σήμερα, είναι ακόμη εδώ.  Ως ελάχιστο φόρο τιμής σ’αυτούς με  ετίμησαν ως Ελληνες και γιαυτό που ήσαν.