Οι καιροί κι αν πέρασαν


    μ

          Πέρασε στ’ αλήθεια καιρός πολύς από την τελευταία φορά που είπα  να γράψω   εδώ.  Πολύς ο καιρός, τόσος ώστε να δυσκολεύομαι να γράψω έστω και μερικές αράδες.  Ήταν,  από την μια, που τα συμβάντα στην χώρα μας  φέρναν’  και συνεχίζουν να φέρνουν καταιγισμό νέων που  επιδρούν καταλυτικά αρνητικά στην ζωή και στην καθημερινότητα  την δικιά μου όπως και του καθενός μας εξάλλου,  παρασέρνοντάς με στην δίνη τους. Ήταν  και από την άλλη  το ότι δεν  κατάφερα ως τα τώρα να νοιώσω οικεία στον κόσμο του  wordpress ,  να μάθω κατ’ αρχή να  το χειρίζομαι  – ξένη  είμαι ακόμη σε όλο αυτό το καινούργιο για μένα σύστημα-  και ύστερα  να μπορέσω  να αλληλεπιδράσω με τον κόσμο και τους ανθρώπους του και , ίσως, να νοιώσω πάλι πως ανήκω στην  παρέα  την τόσο αληθινή και γιομάτη ζεστασιά, να, σαν εκείνη που είχαμε είχαμε παλιά στο  windows live.  Η παλιά μου  εκείνη γειτονιά σκόρπισε, πολλοί εκείνοι που νοιώσαν σαν και μένα και εγκαταλείψαν..

          Ναι,  η παλιά  η γειτονιά  είναι παρελθόν και σαν  τέτοιο δεν  μπορεί να επαναληφθεί στο τώρα. Φυσικός ο νόμος!.

           Όμως, η αγάπη μου για την έκφραση μέσω του  blogging είναι από κείνες που δεν χάνονται και όσα  έχουν καταγραφεί  και παραμένουν καταχωρημένα σε τούτες τις σελίδες  είναι απόσταγμα  του χτες, πλούτος εκείνου του παρελθόντος που από ο,τι παρατηρώ με ενδιαφέρον, εξακολουθεί να ενδιαφέρει πολλούς που επισκέπτονται αυτές τις σελίδες, διαβάζουν τις καταχωρήσεις και είναι παρόντες  παρά την δικιά μου παρατεταμένη απουσία. 

               Ας είναι λοιπόν, είμαι και εγώ παρούσα! Εδώ!    

Advertisements

Μια Κυριακή τ’ Οκτώβρη


      Ναι, μια Κυριακή είναι σήμερα, μια από τις πολλές που πέρασαν  και τις άλλες τόσες που θα ξημερώσουν όσο ο κόσμος μας υπάρχει.. 2243554110a6544aa34c-main_Full

      Κι είναι κιόλας απομεσήμερο..κι ο Οκτώβρης μήνας, στην χάση του..Ήσυχη ώρα.. Βουβός ο τόπος γύρω μου και ο ουρανός μουντός απέξω… Μοναχά κάμποσες ανεμικές ηλιαχτίδες σαν που διέκρινα πέρα, εκεί όπου  ο ουρανός ενώνεται με την θάλασσα..πέρα εκεί στο χλωμό του ορίζοντα..

      Σαν να πάσχιζαν να τρυπώσουν στην θολή γραμμή του..έτσι μου φάνηκε.. να δώσουν φως, ένα χνάρι ν’ αφήσουν από την φευγαλέα την λαμποκοπιά τους..Μα δεν το μπόρεσαν.

       Κι ήταν πέρα μακρυά μου κι όλα γίνονταν τόσο αργά ..μέχρι που ο χρόνος  σα να στάθηκε στην ματιά μου  κι η σιωπή να ξεχύθηκε όλη έξω..

       Ανοιχτός μουντός ορίζοντας στο άπειρο..

    Κάτι γεννιέται, κάτι πεθαίνει στο χρόνο που στέκεται. Άκου την σιωπή…! Όλα  γεννιούνται και χάνονται χωρίς ούτε ένα αναφιλητό..

      Πόσα που γίνονται μες στην σιωπή τούτου του απομεσήμερου μιας από τις τόσες Κυριακές, στο χρόνο που στάθηκε για μια στιγμή μέσα από τα βλέφαρά μου

   Κι είναι τόσο μουντά εκεί έξω όλα σήμερα, που δεν μπορώ να διακρίνω, τα νοιώθω μες από την σιωπή τους

      Κι όμως,  σαν πως το είπε ο ποιητής

“..Κάτι λάμπει μέσα μου

εκείνο που αγνοώ

Μα ωστόσο λάμπει..”

“Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος.

Ο,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα.

Ο,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα”