Για το σπουργιτάκι με την αηδονίσια λαλιά..


teo4

Ήταν στις 19 Δεκέμβρη του 1915, πολλά χρόνια πριν, όταν στο Παρίσι του πολέμου γεννήθηκε καταμεσής του δρόμου μια νυχτιά,  ένα μικροκαμωμένο κοριτσάκι.. Εντίθ Τζοβάννα Γκασιόν (Edith Giovanna Gassion) το ονόμασαν οι αλκοολικοί γονείς του, ένας σαλτιμπάγκος –κλόουν ο πατέρας (Luis Alphonse Gassion) και μια Ιταλίδα τραγουδίστρια του δρόμου, η μητέρα (Annetta Giovanna Maillard). Πολύ μακρύ όνομα για ένα τόσο μικροσκοπικό μωρό! Κι ήταν κι ασχημούλικο, ένα καστανότριχο με κάτι μεγάλα θλιμμένα μάτια! Ίδιο και απαράλλαχτο με ένα σπουργιτάκι!

         Μα, το μικρό το ταλαίπωρο το σπουργιτάκι είχε μια τόσο υπέροχη λαλιά που Εντιθ Πιάφ μάγευε τους πάντες σαν τραγουδούσε..Τότε, σαν τραγούδαγε, έλαμπε ο τόπος γύρω του και η λαλιά του γιόμιζε με πολλά χρώματα κι αποχρώσεις τις ψυχές που τ’ ακουαν. Ούτε,  αηδόνι να ήταν!

        Έτσι, της μίκρυναν της Εντίθ το όνομα να της ταιριάζει και την ονόμασαν Εντίθ Πιάφ( Édith Piaf )!

      Μα όλοι συνέχιζαν να την σκέφτονται σαν το σπουργιτάκι, το μικρό και τ’ ασχημούλικο καφετί μικροκαμωμένο πουλάκι με τα καφετιά τα φτερά.. Με την τόση μελαγχολία στην ψυχή..

         Μοναδικό και αξεπέραστο το κελάηδημα του “σπουργιτιού” στα χρόνια που ακολούθησαν την γέννηση της Εντίθ Πιάφ! Τέτοια μαγεία, με τόση αισθαντικότητα, piaf33παλμό και ένταση ψυχής η φωνή της, που δεν ξανακούστηκε άλλη σαν και εκείνης παρά τα τόσα πολλά χρόνια μετά που πέθανε.

          Γιαυτό και “ το σπουργιτάκι” δοξάστηκε πιο πολύ κι από τον καθένα..

        Όμως, της ίδιας η ζωή ήταν η δυσφόρητη μέσα μοναξιά, σύντροφός της η δυστυχία και ο πόνος ..Κι η αγάπη που όλο και ζήταγε, δεν μπόρεσε να να την βρει και να σταθεί σιμά της…Γιομάτη από “τυχηρά”, πολλές ερωτικές περιπέτειες, απώλειες και κυρίως, πένθη βαρειά! Ακόμη και κείνο το μικρό που γέννησε “το σπουργιτάκι”, έφυγε τόσο νωρίς  από την ζωή! Κατάθλιψη, ναρκωτικά, ποτά και καταχρήσεις, αρρώστιες και έρωτες πολλοί ακολούθησαν στην ζωή της …Κι η θλιμμένη μοναξιά της μετά, γίνηκε ο μόνιμος  σύντροφός της, παρά τις έξαλλες τις απεγνωσμένες τις  διαφυγές της.. Μια ζωή, ένα μεγάλο πικρό παραμύθι.

Οι Ελληνες την έλκυαν ιδιαίτερα, και οι μικρότεροί της ηλικιακά ακόμη περισσότερο.. Ο Ελληνικής καταγωγής διάσημος τραγουδιστής και συνθέτης Ζωρζ Μουστακί ήταν ένας έρωτάς της και ο Έλληνας Θεοφάνης Λαμπουκάς, ο επονομαζόμενος από την ίδια Σαγαπό ο άλλος, ο τελευταίος. H Πιάφ, απεικονίζεται στην πάνω φωτογραφία στο στερνό της γάμο της τον Έλληνα Θεοφάνη Λαμπουκά. Ήταν 46 χρονώ τότε και εκείνος 26. Τον έλεγε Τεό Σαγαπό. Λένε, οτι ο Τεό την αγάπησε παρά την διαφορά ηλικίας τους και το γεγονός είναι ότι της συμπαραστάθηκε έως το τέλος της που ήρθε σ’ ένα περίπου χρόνο μετά τον γάμο τους.

       Ένα από τα τραγούδια που εκτόξευσαν την φήμη της ως τραγουδίστρια σε όλο σχεδόν τον κόσμο ήταν εκείνο το υπέροχο και ανεπανάληπτο  του 1960, το  «Non, je ne regrette rien» :

Όχι, τίποτα, για τίποτα
δε λυπάμαι για τίποτα,
ούτε για το κακό που μου κάνανε,
ούτε για το καλό,
όλα τούτα το ίδιο μου κάνουν.

Όχι, τίποτα, με τίποτα,
όχι, δε μετανιώνω για τίποτα.

Έχω πληρώσει, έχω σβήσει,
έχω ξεχάσει το παρελθόν
και σκασίλα μου μεγάλη!
Aναθυμούμενη, άναψα φωτιά
με τις χαρές και τις λύπες μου.
Διαλυμένοι οι έρωτές μου κι οι τρεμούλες τους.
Σαρωμένοι για πάντα!»

         Ήταν στις 10 Οκτώβρη του 1963 στο Παρίσι, όταν το σπουργιτάκι της Γαλλίας, η μοναδική Εντίθ Πιάφ, άφησε την τελευταία της πνοή.. Ήταν, μόλις, σαράντα οχτώ χρονώ.. Το σύμβολο της Γαλλίας είχε χαθεί..Κι όλος ο κόσμος σαν  να βουβάθηκε τότε. Ο αρχιεπίσκοπος του Παρισιού αρνήθηκε να τελεσθεί για την Εντίθ Πιάφ η Ρωμαϊκή Καθολική ιεροτελεστία της ταφής, λόγω της «αμετανόητης και αμαρτωλής ζωής της». Τελικά έθαψαν τη σορό της στο νεκροταφείο Pere Lachaise στο Παρίσι, δίπλα στον τάφο της κόρης της και στην κηδεία της παρευρέθηκαν πάνω από 100.000 άνθρωποι. Ο Sagapo, o σύζυγός της, πέθανε μια δεκαετία αργότερα σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. 

        Αν και πέρασαν τόσοι καιροί από τα τότε- σαράντα επτά ολάκερα χρόνια – και πολλά, από τότε, πράγματα έχουν συμβεί στον κόσμο, πολλοί οι τραγουδιστές γεννήθηκαν, την φωνή και την λαλιά την μαγευτική του σπουργιτιού της Γαλλίας, δεν την είχε, ούτε την έχει κανείς!

Και ήρθε η ώρα που και την ζωή της, την τραγική, την γυρίσανε ταινία.. Την ονόμασαν ”La Vie en Rose” ‘ όλο τον κόσμο πλην Γαλλίας (ο αυθεντικός γαλλικός τίτλος της ταινίας είναι La Môme) από  το ομότιτλο τραγούδι της που η ίδια έγραψε και τραγουδούσε από το 1940 τίτλος της για τον λοιπό κόσμο πλην Γαλλίας. 

           Ακούστε την, όσοι δεν την έχετε ξανακούσει και χαρείτε  την και πάλι όσοι την αγαπήσατε την αηδονίσια την λαλιά της….

blu

 

Και μια είδηση:

Στις 31 Ιανουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών θα παρουσιαστεί η μουσικοθεατρική παραγωγή «Εντίθ Πιαφ: Μια ζωή σε ροζ και μαύρο», προσπαθώντας να δώσει μια γεύση στο κοινό αυτής της ζωής από το «Σπουργιτάκι» που τραγουδούσε σαν αηδόνι.

 Σημειώσεις

 Ένα θαυμάσιο βιογραφικό- παρουσίαση της ζωής του σπουργιτιού με την αηδονίσια τη λαλιά, της Εντίθ Πιαφ, μπορείτε να βρείτε εδώ:

Go to source web page: ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ: : ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ: Β’. Σπουργιτάκι Μ’ Αηδονιού Φωνή

Go to source web page: kathimerini.gr | Εντιθ Πιαφ: Το «σπουργίτι» της Γαλλίας

Advertisements

Ποιός ήτανε ο Norman Borlaug (Νόρμαν Μπορλάουγκ) ;


   Διάβασα την είδηση σήμερα:

     Το βράδυ του Σαββάτου στις 12/9/2009 στο Dallas των Η.Π.Α, πέθανε στο σπίτι του μετά από μάχη με την επάρατο, και σε ηλικία 95 ετών, Norman Borlaug 2005

ο Norman Borlaug, ο άνθρωπος που έσωσε από την πείνα δισεκατομμύρια ζωές σε αυτόν τον πλανήτη!!

      Ήτανε αυτός ο επιστήμων, ο εφευρέτης “ο Πατέρας  της “Πράσινης Επανάστασης”, ο άνθρωπος που με την επιστημονική του εφαρμοσμένη έρευνα και  εργασία του μεταξύ των ετών 1960 και 1990 συνέβαλε τα μέγιστα για τον υπερδιπλασιασμό της γεωργικής παραγωγής πολλών χωρών με την Ασία, την Αφρική και την λατινική Αμερική να επωφελούνται περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή του Κόσμου” ( η πηγή στο εντός παρενθέσεων γραπτό:Go to source web page: Zougla online – «Έφυγε» ο Νομπελίστας Norman Borlaug )

Κι αναρωτήθηκα: Ποιός ήτανε αυτός ο άνθρωπος;

norman Borlaug         Κοίταξα και έμαθα μερικά. Για τον άνθρωπο που αφιέρωσε την ζωή του να σώσει ανθρώπους. Και που το κατόρθωσε.!

Norman-Borlaug-copy

        Δεν είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι στον Κόσμο μας. Αυτοί που εργάζονται ακάματα και σιωπηλά και με ταπεινότητα για το καλό των άλλων και από αγάπη για τους ανθρώπους. Είναι λίγοι, είναι σπάνιοι, είναι οι εκλεκτοί.

        Και αυτός,  ο άγνωστός μου, ο Norman Ernest Borlaug (Νόρμαν Μπορλάουγκ) υπήρξε ένας από αυτούς τους λιγοστούς.

         Κι ήτανε να πρωτακούσω γιαυτόν από την είδηση του θανάτου του..

Norman Borlaug: Ο ταπεινός καινοτόμος!

(The unassuming innovator)

         Γεννημμένος στις 25 Μαρτίου του 1914 στο Cresco της Πολιτείας της Αϊόβα (Iowa) των  Η.Π.Α μεγάλωσε στην φάρμα του Νορβηγού παππού του, μοναχογιός με δύο άλλες αδελφές.  Σαν ήτανε 15 ετών, ξέσπασε στις Η.Π.Α η μεγάλη οικονομική ύφεση. Το “Μεγάλο “Κραχ”. Τότε είδε, ως μαθητής κολλεγίου στην Μιννεάπολη, ανθρώπους να ζητιανεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, να πεθαίνουν από την πείνα, ν’αυτοκτονούν.

«That’s what I think made me go into international agriculture”

       Αυτό το είπε είπε ο ίδιος κάποτε σε συνέντευξή του το 2005. Αυτά πού ‘ζησε και είδε στα 15ου χρόνιαborlaug-young, ήταν ο λόγος, είπε, που τον έκαναν να στραφεί στην διεθνή αγροκαλλιέργεια.

Σπούδασε δασοκομία και γεωπονία στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα και έκανε το διδακτορικό του το 1942. Στα πρώτα χρόνια μετά το διδακτορικό του εργάστηκε ως μικροβιολόγος με την DuPont. Αργότερα επιλέχθηκε για το πρόγραμμα αγροκαλλιέργειας του Μεξικού. Εκεί και στην διάρκεια των επόμενων 20 ετών ανέπτυξε την επαναστατική ημινάνο ποικιλία σιταριού που ήτανε ανθεκτική σε διάφορες μορφές της νόσου rust. Κατόπιν, το ίδρυμα Rockefeller Foundation του ζήτησε να επέμβει στις Ινδίες και στο Πακιστάν, όπου ο κόσμος λιμοκτονούσε. Εκεί, και εφήρμοσε τις καλλιέργειές του του ημινάνου σταριού- αντί του ρυζιού που εκαλλιεργείτο ως τότε.

quote-there-are-6-6-billion-people-on-the-planet-today-with-organic-farming-we-could-only-norman-borlaug-102-89-40

      Και σώθηκε ο κόσμος! Και η Κίνα, που ήτανε σε χειρότερη κατάσταση από τις δύο γείτονές της χώρες!

       Το 1970 ο Norman Borlaug τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για την συνεισφορά του στην αγροκαλλιέργεια. Στην ομιλία αποδοχής του βραβείου ανέφερε:

«I would rather take care of the stomachs of the living than the glory of the departed in the form of monuments.»

“Θα προτιμούσα να φροντίσω τα στομάχια των ζωντανών από την δόξα εκείνων που “έφυγαν” στην μορφή των μνημείων”

      Ο Norman Borlaug ήταν τόσο ταπεινός άνθρωπος και ακάματος εργάτης ερευνητής πίσω και μακρυά από τα φώτα της δημοσιότητας τα οποία και απέφευγε και μάλιστα, όπως κάποτε είπε σε συνέντευξή του, το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης που του απονεμήθηκε, κατέληξε γιαυτόν μια καταστροφή, αφού λόγω της δημοσιότητας που έλαβε ο ίδιος, δεν μπορούσε να συνεχίσει να εργάζεται απρόσκοπτα, όπως μέχρι τότε. Αθλητής του μπειζ μπωλ και της πάλης χάρις την οποία ασκήθηκε στον αυτοέλεγχο, καθώς έλεγε. Ήταν παντρεμένος με την Μαργαρίτα επί 69 έτη μέχρις ότου εκείνη πέθανε, το 2004. Δούλευε διαρκώς, και από το 1984 έως τα τελευταία του δίδασκε στο Πανεπιστήμιο.

Ως δάσκαλος δε, συμβούλευε τους σπουδαστές του:

“Get a broad education, he said, especially in the first two years of college. «Because as you go down through the highway of your life, many doors won’t open to you if you’re highly specialized in only one thing,» he said. «So your opportunities are more limited.»

( πάρτε μια ευρεία μόρφωση κατά τα δύο πρώτα χρόνια του κολεγίου, έλεγε. Διότι καθώς θα περνάτε μέσα από τη λεωφόρο της ζωής σας, πολλές πόρτες δεν θα ανοίξουν για σας , εάν δεν έχετε εξειδικευτεί σε ένα μόνο πράγμα. Έτσι, οι ευκαιρίες σας είναι πιο περιορισμένες)

        Ήτανε ένας άνθρωπος παρών στην ζωή!. Πάντα και σε κάθε της στιγμή.

       Ο άνθρωπος αυτός τιμήθηκε επίσης με  το βραβείο Presidential Medal of Freedom (Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας) και πρόσφατα σχετικά με το Congressional Gold Medal (Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσσου), το υψηλότερο εθνικό βραβείο πολίτου των Η.Π.Α

2453131923_893107dfb3_o

Στις 13/1/2008 ο διάσημος δημοσιογράφος της εφημερίδας “ New York Times”, Steven Parker έθεσε το εξής ερώτημα:

“Which of the following people would you say is the most admirable: Mother Teresa, Bill Gates or Norman Borlaug? And which do you think is the least admirable?”

Ποιός από τους ακόλουθους ανθρώπους θα λέγατε οτι είναι ο πιό αξιοθαύμαστος; Η Μητέρα Τερέζα, Ο Μπίλ Γκέιτς ή ο Νόρμαν Μπορλάουγκ; Και ποιός είναι ο λιγότερο αξιοθαύμαστος;

        Για τους περισσότερους, συνέχισε,ο δημοσιογράφος, φαίνεται  μια εύκολη ερώτηση: Για την πρώτη, είπε,  ξέρουμε τόσα, (για κείνη την μικροκαμωμένη καλόγρια που νοσήλευσε και φρόντισε τους πτωχούς της Καλκούτας, την μοναχή ασκήτρια την βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης)  για τον δεύτερον, (τον πλουσιότερο άνθρωπο ίσως του Κόσμου, τον άνθρωπο της Τεχνολογίας) ακόμη πιο πολλά, μα..κατέληξε.. ποιός στο καλό είναι ο Norman Borlaug;

2453131923_893107dfb3_o

        Από την μεριά μου έμαθα σήμερα μόλις μερικά γιαυτόν τον σπάνιο και πολύτιμο Άνθρωπο, τον Norman Borlaug! Και ίσως, σείς που διαβάζετε τούτες τις γραμμές να γνωρίζατε ήδη γιαυτόν, ίσως, μάθατε μόλις γιαυτόν κάτι, όπως και εγώ.

        Τι λέτε, λοιπόν; Τι θ’ απαντούσατε σείς, σήμερα, στο ερώτημα του αμερικανού δημοσιογράφου;

2453131923_893107dfb3_o

Πηγές πληροφόρησής μου:

Go to source web page: Norman Borlaug: The unassuming innovator | News for Dallas, Texas | Dallas Morning News | Latest News

Go to source web page: Norman Borlaug and Henry Beachell

Go to source web page: Feeding millions – News

Go to source web page: ExtremeCentre.org » Nourrir la planète, aujourd’hui encore: Blog Politique Francophone pour les Libertés Fondamentales et Contre Tous les Totalitarismes, qu’ils soient de Droite ou de Gauche