Στερνό κατευόδιο


E-011 (2)

Δάγκωσα τη μέρα * και δεν έσταξε ούτε

            σταγόνα πράσινο αίμα

4515260.jpg

Φώναξα στις πύλες * κι η φωνή μου πήρε

            τη θλίψη των φονιάδων

Max Leiva http://www.tuttartpitturasculturapoesiamusica.com

Μες στης γης το κέντρο * φάνηκε ο πυρήνας

            που όλο σκοτεινιάζει

 

Κι η αχτίδα του ήλιου *

γίνηκεν, ιδέστε

            ο μίτος του Θανάτου!

topicneo

Ω πικρές γυναίκες *

με το μαύρο ρούχο

            παρθένες και μητέρες

Max Leiva http://www.tuttartpitturasculturapoesiamusica.com

Που σιμά στη βρύση *

δίνατε να πιούνε

            στ’ αηδόνια των αγγέλων

Γλυπτό Η Μάνα (14).jpg

Έλαχε να δώσει *

και σε σας ο Χάρος

            τη φούχτα του γεμάτη

 

1.-blu_thumb.gif

‘Ήταν ο τρόπος μου, μες από τον λόγο του ποιητή μας, του Οδυσσέα Ελύτη, για να κατευοδώσω εκείνους που χαθήκαν τόσο τραγικά, τόσο αναίτια, τόσο άκαιρα και αιφνίδια στην λαίλαπα της πυρκαγιάς.. Ανάγκη μου και χρέος μου, όπως το νοιώθω.. Καλοτάξιδοι νάναι στον τόπο ἐκεῖνο που δὲν ὑπάρχει πόνος, ἢ λύπη, ἢ στεναγμός, ἀλλά μόνο ζωὴ ατέλειωτη. Κι εκεί, ο Κύριος ας τους αναπαύσει..

Πολλές ζωές χαθήκαν εκείνο το απομεσήμερο, μες σε λίγες ώρες.. Άνθρωποι, ζωντανά και φύση γινήκαν όλα ένα πυρανάλωμα, αναίμακτη θυσία  στην εγκληματική αδιαφορία, στην αδηφάγο κερδοσκοπία, θυσία στην ανθρώπινη τρέλλα, στην παράνοια των καιρών μας….Μια φρίκη!!

 » Κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή γιατί είναι αμίλητη και προχωράει· στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο  μνησιπήμων πόνος.» όπως έλεγε ο άλλος μας ο ποιητής ο Γ. Σεφέρης (George Seferis).

Αλί σε εκείνους τους δικούς τους τους ανθρώπους που οι νεκροί αφήκαν’ πίσω..Κι είναι πολλοί οι νεκροζώντανοι.. Είθε ο Θεός να τους δώσει κουράγιο να τ’ αντέξουν, ανθρώπους να σταθούνε δίπλα τους να τους γλυκάνουν τον πόνο τον βαθύ. Κι άμποτες η Πολιτεία να τους δώσει ανάσα για να μπορέσουν κάποτε να σταθούν στα πόδια τους..

Εμείς οι άλλοι θα προχωρήσουμε,  προχωρούμε..Είναι η ανθρώπινη μοίρα, είναι η ζωή έτσι α φτειαγμένη. Δεν ξεχνάμε, πράττουμε για ν α μην ξαναγίνει τέτοια συμφορά. Αυτό, το χρέος μας!

1.-blu_thumb.gif

  1. Οι στίχοι που επέλεξα είναι ένα απόσπασμα από το κεφάλαιο » Τα Πάθη, Άσμα η» του ποιήματος «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» του ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη (Odysseus Elytis)
  2. Επεξηγήσεις σε λέξεις και φράσεις του παραπάνω αποσπάσματος από   Τα πάθη, Άσμα η΄του  ποιήματος

    στρ. 2. :σταγόνα πράσινο αίμα: η μεταφορά από τη βλάστηση. Ο ποιητής εννοεί ότι η ίδια η μέρα έχει νεκρωθεί

    στις πύλες: των πόλεων ή στις πύλες του Άδη

    ο πυρήνας: της γης. Ως εκεί φτάνει το πένθος.

    μίτος: το νήμα (που έδωσε η Αριάδνη στο Θησέα, για να ξαναβγεί από το λαβύρινθο).

    ο μίτος του θανάτου: το νήμα που οδηγεί στο θάνατο.

  3. Τα τρία από πάνω γλυπτά του Εσταυρωμένου και οι αναπαραστάσεις των ανθρώπων είναι του γλύπτη Max Leiva από την Γουατεμάλα.
  4. Το γλυπτό «Η Μάνα» είναι αποσπασμένο μέρος από το γλυπτό του Κύπριου γλύπτη Θεόδουλου Θεοδούλου (1947-2008). Ο Θεοδούλου σπούδασε στην Ανώτατη ΣχολήΓλυπτό-Η-Μάνα-Theodoulos Theodoulou (2) Καλών Τεχνών στην Αθήνα, με δάσκαλο τον γλύπτη Γιάννη Παππά. Έκανε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Ρώμης. Εργάστηκε για 15 χρόνια στη Μέση Εκπαίδευση και μετά αφοσιώθηκε στη γλυπτική. Ασχολήθηκε και με την αγιογραφία. Έργα του βρίσκονται σε πόλεις και χωριά της ελεύθερης Κύπρου (ανδριάντες, προτομές, μνημεία, έργα ζωγραφικής). Αγιογραφίες του υπάρχουν σε πολλές εκκλησίες και ιδιωτικές συλλογές.  Φιλοτέχνησε επίσης το νόμισμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, με το κεφάλι του φιλοσόφου Ζήνωνα του Κιτιέα. Ήταν υπεύθυνος των εξετάσεων της Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών και Θεσσαλονίκης, για τους υποψήφιους φοιτητές της Κύπρου. Επίσης, διετέλεσε για πολλά χρόνια, μέλος της Επιτροπής Μνημείων του Κυπριακού κράτους. Ήταν σύζυγος της γνωστής Κύπριας ποιήτριας Μόνας Σαββίδου Θεοδούλου Απεβίωσε, σε ηλικία 62 ετών, το 2008. Μετά τον θάνατό του, περίπου 100 έργα του, δωρίθηκαν από την οικογένειά του στην Πινακοθήκη του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ΄, στη Λευκωσία, όπου αναπαραστάθηκε το εργαστήρι του με τα εργαλεία του, τα καλούπια, τα υλικά της τέχνης του, τα προπλάσματα και πολλά έργα του σε γύψο, πέτρα και μπρούτζο.
  5. Tο τραγούδι στο video είναι το μελοποιημένο από τον μουσικοσυνθέτη μας Μίκη Θεοδωράκη, ποίημα του ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη  με τον τίτλο «Του μικρού Βοριά» από την ποιητική του συλλογή «Μικρές Κυκλάδες» 

1.-blu_thumb.gif

Advertisements

Πυρκαγιές: Κι οι οχτροί μπήκαν’ στην πόλη..


“Κι ένας τελάλης σ’ έρημη πλατεία

Τριάντα χρόνια ψάχνει την αιτία…..”

 

 24/8/2009:Καλό απόγευμα σε όλους σας, φίλοι μου!

         α) Σήμερα από νωρίς το πρωί ήμουνα στην Αθήνα σε ένα ταξίδι αστραπή..Πριν λίγο γύρισα. Άκουσα..καίγεται κι η Κάρυστος.. Ο ουρανός πέρα πάνω από την Ελευσίνα άσπρος από τα απομεινάρια του καπνού, πυροσβεστικά αεροπλάνα πηγαινοέρχονταν πάνω από την θάλασσα, κοντά σε αυτά και κάμποσα ελικόπτερα..πέρα σε κάποιο από τα νησιά υψωνότανε καπνός.. Μόνο τα γλαροπούλια αμέριμνα το παίζανε άσπρες χάρτινες βαρκούλες, ταξίδι στους κυματισμούς..Κι η θάλασσα που παρέμενε γαλάζια και ασημίζουσα.
          Γύρω μου μιλάγανε για αποκαϊδια άσπρα που πέφτοντας ασπρίσανε τους δρόμους και τις γειτονιές σε περιοχές ωσάν να ήτανε χιόνι..Μιλάγανε για που δεν μπορούσανε να ανασάνουνε..Και το ραδιόφωνο συνέχιζε να αναμεταδίδει για τις καινούργιες στην Εύβοια….
         Δεν ξέρανε τους δρόμους οι οδηγοί των πυροσβεστικών οχημάτων άκουσα να λένε παρά σταματούσαν κάθε τόσο και ρωτούσαν τους πολίτες κατά που θα πάνε κατά τον Μαραθώνα, ο ταξιτζής μου μίλησε για τρύπια λάστιχα στις μάνικες των πυροσβεστικών οχημάτων…κι ούτε χάρτες οδικούς ή δασικούς δεν είχανε μαζί τους,.. μου συμπλήρωσε
         Έπιασα τον εαυτόν μου να παρατηρεί στην διαδρομή προς και από Αθήνα, μα και μες στους Δήμους της Αττικής την πληθώρα των σκουπιδιών, των άδειων πλαστικών κύπελλων, μπουκαλιών, τις στοιβάδες των πεταγμένων χαρτιών που «στολίζανε» κατά μήκος της εθνικής οδού μα και των άλλων οδών τους θάμνους και τις σκονισμένες πρασινάδες, στα ριζά των δρόμων,  ίσαμε πάνω …” Η βρώμικη πόλη..

 

         Είμαστε σε όρια δήμων Αττικής εδώ; Εντός Δήμου; ρώταγα. Ναι, μου απάνταγαν Και έδειχνα τα σκουπίδια..Αχ εμείς οι Ελληνες οι ανεύθυνοι! Βρωμιές που πετάμε! .Είναι ευθύνη Δημάρχων, όμως, ξέρετε , τους έλεγα..ο καθαρισμός τους, η σύσταση ομάδων πολιτών περιπολίας,,ο συντονισμός με την πυροσβεστική, η πρόληψη των πυρκαγιών…
         Έμεινα να αναρωτιέμαι για τον Δήμαρχο που ξημερωνότανε στις πυρκαγιές τις προάλλες στην οθόνη της τηλεόρασης που βγήκε φωνάζοντας για το κακό που έκαψε την περιοχή της ευθύνης του, τα δένδρα, τις καλλιέργειες, τα σπίτια των πολιτών του..Άραγε, αυτός ως Δήμαρχος είχε προνοήσει και πράξει με το επιτελείο του για ο,τι ήτανε αναγκαίο; Για να μην γίνει το κακό ή για να είναι περιορισμένη η έκτασή του;;;
        Στην διαδρομή της επιστροφής βάλθηκα να ψάχνω αναμεσίς των δασικών εκτάσεων που απέμειναν ανάκατες με τα καμμένα δέντρα τα νεκρά τα όρθια κατά μήκος της Εθνικής προς Πάτρα μπας και έβλεπα κανένα καπνό πουθενά..
        Πρόσεξα έτσι και τα σπίτια τα μοναχικά που υψώνονταν  στα υψώματα αναμεσίς των δασικών εκτάσεων, των πουρναριών και των άλλων.. και μετά άλλα σπίτια χτισμένα μες στις ρεματιές παλιών χειμάρρων
        Χμ!  Σκεφθηκα, οι μεν θα αποκτήσανε τίτλους κυριότητας στα κατσάβαραχα επειδή σκαρφαλώνανε τα γίδια του προγόνου τους, οι δε, επειδή θα ποτίζανε κάποτε τα πρόβατά τους στα νερά εκεί σαν βόσκανε… ..Πως αλλιώς;

        Και μετά, η Πολεοδομία με το μπαξίσι, το κράτος με την μικροκομματική της ψηφοθηρίας της εκάστοτε ηγεσίας του..να και η ποθούμενη νομιμοποίηση! Των τίτλων!

     β) Προσπαθώ να πω οτι: Εχω την άποψη οτι για να έχουμε ένα αποτέλεσμα υπάρχει συνδυασμός πολλών αιτιών παραπίσω. Σε οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Θετικό ή αρνητικό ή και συνδυασμό των δύο, σε οιονδήποτε πεδίον ενδιαφέροντος!!

        Δεν αρκεί μια αιτία για να επέλθει ένα αποτέλεσμα. Αυτό πιστεύω ως Κανόνα βάσης! Συμβάλλουν και άλλοι λόγοι, ο καθείς  πιό ή λιγότερο σημαντικά, σε μικρότερη ή μεγαλύτερη ή και μείζονα έκταση, άλλοι λόγοι είναι πιό εμφανείς, άλλοι λιγότερο κι άλλοι παραμένουν αφανείς για όλους ή για τους πολλούς…..

Μα, το γεγονός είναι και παραμένει ένα!

Ο συνδυασμός πολλών αιτιών επιφέρει ένα αποτέλεσμα!!

       Αν, λέω, προνοήσουμε και περιορίσουμε ή και εξαλείψουμε μερικές ή και όλες ει δυνατόν,- κατά το ανθρωπίνως δυνατόν- τις πιθανολογούμενες αιτίες- εκτιμώ οτι δεν θα έχουμε το αποτέλεσμα το ανεπιθύμητο!

       Μπορεί, πιστεύω, να γεννηθεί μια φωτιά- εξ αμελείας πχ. Δεν θα μετατραπεί, εκτιμώ, δεν θα εξελιχθεί σε πυρκαγιά και μάλιστα ανέλεγκτη, αν δεν συντρέξουν ταυτόχρονα και παράλληλα και οι άλλες αιτίες ( πχ. απουσία παρακολούθησης του επιφοβου να συμβεί, επίδειξη αδιαφορίας κατά τον χρόνον εκδήλωσης της φωτιάς,  καθυστέρηση στην λήψη μέτρων κατάσβεσης, έλλειψη μέσων κατάσβεσης, μειωμένος ή ελλειπής συγχρονισμός δυνάμεων κατάσβεσης  κ.α)

       Στα τελευταία χρόνια στην χώρα μας, μένω να παρακολουθώ και να υφίσταμαι ως πολίτις αυτού του τόπου ένα όργιο εμπρησμών! Πολλαπλές και τακτές δράσεις καταστροφής επί οργανωμένου και μεθοδευμένου εκ των προτέρων σχεδίου…

      Θέλετε, είναι ξένοι που δρουν εξ  αντεθνικών πολιτικών και άλλων λόγων, θέλετε είναι Ελληνες οικοπεδοφάγοι που δρουν ανθελληνικά προς πορισμόν παράνομου κέρδους , θέλετε..είναι ψυχοπαθείς μερικοί.., τι να υποθέσουμε άλλο..

      Γεγονός είναι ένα! Οι δράσεις τους αυτές είναι πιά γνωστές, τόσο για την πολλαπλότητά τους, για την τακτικότητα των επανεμφανίσεών τους, όσον και για την μεθοδικότητα των εκάστοτε σχεδιασμών τους!

       Που είναι από πλευράς Πολιτείας, από πλευράς Διοικήσεως των εκάστοτε Δήμων και διαμερισμάτων, τα έργα πρόληψης, τα έργα υποδομής έναντι του επαπειλουμένου βεβαίου κινδύνου;

      Που είναι οι τακτές ασκήσεις του έργου συντονισμού των υπηρεσιών πρόληψης ή και κατάσβεσης πυρκαγιών, ώστε να μπορούνε να λειτουργήσουνε καλύτερα στην πράξη;

      Που είναι η τακτή σχετική με το θέμα πρόληψης- αντίδρασης-σε περιπτώσεις πυρκαγιών- αρμόδια ενημέρωση με κάθε πρόσφορο μαζικό ή μη μέσο ενός λαού ως του Ελληνικού, που – διαπιστωμένα- πάσχει από το φαινόμενο της λήθης;;

      Γιατί αναρωτιέμαι, επί παραδείγματι, οι Δυνάμεις του Στρατού (ξηράς ή και αέρος) δεν επιλαμβάνονται – ουχί ευκαιριακώς- του έργου παρακολούθησης  και περιφρούρησης των δασών και των λοιπών δασικών εκτάσεων  ή κρισίμων περιοχών πόλεων,  μέσω των στρατευμένων ; 

      Που είναι οι αφυπνισμένοι πολίτες που δεν θα έπρεπε να σταματάν’ ούτε λεπτό να φωνάζουν προς τους άρχοντες της πόλης τους ο καθείς, γιαυτό το κακό, πριν ρθεί τούτο; Τους έχουμε, είμαστε ίσα για να διαμαρτυρόμαστε εκ των υστέρων και για λίγο; Ίσα για την φασαρία του πράγματος, για όσο τα φώτα της δημοσιότητας είναι πάνω; Ίσα για την μικροκομματική εκμετάλλευση του τι πρεσβεύει ο καθείς τους;;

      Που είμαστε εμείς;

      Που είναι ο καθένας μας;

     Δεν είναι αλλουνών η ευθύνη μόνον! Είναι και δικιά μας. Του καθενός μας ευθύνη ..

      Δεν ξέρω..Τι άλλο να πω..Είδα φευγαλαία τον τίτλο μιας εφημεριδας σημερινής καθώς περνούσα..ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ έγραφε..

      Δεν ήρθε το τέλος.Οχι, δεν ήρθε. Μα, κάτι πρέπει ν’άλλάξει σε αυτόν τον τόπο.

      Τα γράφω αυτά και έχω πίσω από τα μάτια μου, μες στην εικόνα του μυαλού μου, την μάνα με τα παιδιά που καήκανε στις προηγούμενες πυρκαγιές, τις ανθρώπινες ζωές που χαθήκανε τότε..

      Ευτυχώς, παρηγοριέμαι, τουλάχιστον ως τώρα, το χώμα δεν βάφτηκε κόκκινο, μόνον άσπρο..σαν από χιόνι… μόνον άσπρο

 

 

Ητανε κάποτε ενα δάσος…….


Δεν πάει καιρός… Σα σήμερα μου φαίνεται πως περπατούσα σ’εκείνο το δάσος. Είχε ψηλά πανύψηλα δένδρα που η ματιά μου δεν έφτανε να δει την κορφή τους.  Κι’ ανάμεσά τους αγριοτριανταφυλλιές και φτέρες και κούμαρα πεσμένα στα απόφυλλα από τις κουμαριές. 

dasosxaintouspage-photo2.jpg

Τρελαινόμουνα να βλέπω το πράσινο να αποθεώνεται στις αποχρώσεις του! Και άσε στο φθινόπωρο. Πλούτιζε το δάσος από χρώματα, καφέ και γλυκοκάστανο και μπεζ, κίτρινο και μελί και μουσταρδί, κόκκινο και πορφυρένιο και αχνό ροζ. Ένα ποίημα χρωμάτων. 

ΠΡΩΙΝΌ ΦΘΙΝΌΠΩΡΟΥ.jpg

  Το έδαφος παχύ με την νοτιά των φύλλων, ανέδιδε οσμές ωραίες, ανάκατες από την αψάδα του έλατου, την πικράδα της αγριοδάφνης, την γλύκα της καστανιάς,.. Προσπαθούσα, θυμάμαι, μάταια, να ξεχωρίσω τις μυρωδιές. Να τις αναγνωρίσω. Κάθε φορά, κάθε εναλλαγή εποχής και αλλιώτικα και τόσο όμοια!  Νάταν και λίγο από το άρωμα της λιασμένης γης , αλλιώτικο από κείνου μετά από την βροχή, νάτανε και λίγο από την αποφορά των φύλλων που σάπιζαν σπαρμένα ολόγυρα στα δένδρα, νάταν άραγε οι δροσοσταλίδες που ξύπναγαν τα φύλλα. Αχ , δεν ξέρω. Ήταν, βλέπεις,  και κείνος ο αγέρας του βουνού! Όπου και νάμαι τον κουβαλάω μέσα μου. Ελαφρύ και αρωματισμένο. Γεμάτο από ήχους και σιωπές. Θυμάμαι άνοιγα τα χέρια μου πλατιά να τον χωρέσουν τα πνεμόνια μου. Τέντωνα τ’αυτιά μου να πιάσω τις σιωπές από το ανάδεμα των φύλλων στον αέρα. Ας στο καλό, που μπερδευόσαντε με το τραγούδι των πουλιών που κρύβονταν στις φυλλωσιές. 

Ήταν, θυμάμαι,  σα και κείνες τις σιωπές που «έπιασα» σαν πρωτάκουσα την μουσική της Καραΐνδρου. Σα σήμερα ήτανε που  στάθηκα και άκουγα τους ήχους της μουσικής της.       Μεγάλη τέχνη η μουσική και ονειρεμένη η του συνθέτη της!  Άκουγα τις σιωπές της και αναθυμήθηκα τους ήχους από τα φυλλώματα των δένδρων, σαν τότε που στεκόμουν στο αγνάντι μες στην νύχτα, χάζευα τα κομμάτια του έναστρου ουρανού όπως ξετυλιγόταν αναμεσίς από τα φυλλώματα και τους αφουγκραζόμουνα.

Α..εκείνη η σιωπή! Μέχρις την ψυχή μου έφτανε.  Και, όποτε ξέμενα κλεισμένη στους τέσσερις τοίχους, εκείνη την μουσική έβαζα… για να μου φέρνει πίσω το άκουσμα από το παιγνίδι της σιωπής και των ήχων.. 

Αχ το δάσος με τα δένδρα του, το ξωκκλήσι στο πουθενά και το νερό από την πηγή στα ριζά του βράχου.    Τι να πρωτοθυμηθώ!    Ήτανε κάποτε ένα δάσος ….

_96535939_mediaitem96535938

     Σα σήμερα μου  φαίνεται πως περπατούσα  σ’ εκείνο το δάσος… που δεν υπάρχει πια!     Κάηκε, βλέπεις, μέσα σε βουή και την αντάρα της φωτιάς.. Και από τότες πενθώ.