Στο ταξίδι


“…κρατώ στο χέρι τη καρδιά μου και πορεύομαι

1749549

κι αυτή ησυχάζει.

Μικρή  μου , σε ποια ξένη χώρα

να ταξιδέψω τη λαχτάρα σου;

Οι δρόμοι φεύγουνε σταχτιοί τ’ αλαργού
στο κενό και στη σιωπή,
συχάζουν οι άνθρωποι στην αχυρένια στρώμνη
κι αιώνια αστέρια τους φιλούν.

Κι είναι τόσο το κενό,
τόση η απεραντοσύνη
στο έρημο άνθρωπο.

Κατάμονα βουνά
γαλάζιοι όγκοι
σιωπούν στο καθάριο ουρανό.

 Κρατώ στο χέρι τη καρδιά μου.
Σύχασε !Σύχασε!!

Μικρή μου, σε ποια ξένη χώρα
να ταξιδέψω τη λαχτάρα σου;”

η κοπέλλα με τα μπαλλόνια

forgetMeNotSmallΕίναι ένα απόσπασμα από ποίημα του Νομπελίστα  Σουηδό ποιητή και λογοτέχνη

Par Lagerkvist  (Πεερ Λάγκερκβιστ) (23/5/1891-11/7/1974)

Χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην φίλη μου την Θάλεια που μου έκανε γνωστό αυτό το απόσπασμα, και από τότε που το διάβασα γράφτηκε μέσα μου.

Θάλεια, καλή μου, σε ευχαριστώ και νάσαι καλά!

Advertisements

«Δεν είμαι κενό, είμαι ανοιχτό»


      «Η διάσχιση τοίχων είναι επώδυνη, σε αρρωσταίνει, αλλά είναι απαραίτητη.

       Ο κόσμος είναι ένας. Οι τοίχοι όμως… On the Move

       Κι ο τοίχος είναι μέρος του εαυτού σου –

      είτε το ξέρεις είτε δεν το ξέρεις έτσι είναι για όλους,

      εκτός από τα μικρά παιδιά. Γι’ αυτά δεν υπάρχουν τοίχοι.

      Ο καθαρός ουρανός έχει γείρει πάνω στον τοίχο. 

      Μοιάζει με προσευχή στο κενό

      Και το κενό στρέφει το πρόσωπό του προς εμάς

        και ψιθυρίζει

              «Δεν είμαι κενό, είμαι ανοιχτό»»

(από το ποίημα «Βερμέερ») του Tomas Transtromer

Tomas Tranströmer :«Poems are active meditations – they want to wake us up, not put us

to sleep.»

                                           Vermeer

Johannes_Vermeer-balanceNo sheltered world . . .

on the other side of the wall the noise begins
the tavern begins
with laughter and bickering, rows of teeth, tears, the din
of bells
and the mentally disordered brother-in-law, the bearer
of death that everyone must tremble for.

The great explosion and the delayed tramp of rescuers
the boats that strut at anchor, the money that creeps into
the pocket of the wrong person
demands piled on demands
Cusps of gaping red flowers that sweat premonitions of war

Away from there and straight through the wall into the bright studio
into the second that goes on living for hundreds of years.
Paintings titled The Music Lesson
or Woman in Blue Reading a Letter —
she’s in her eighth month, two hearts kicking inside her.
On the wall behind her hangs a wrinkled map of  terra 
                                                                                               Incognita.                                                                                  

Breathe calmly . . . An unknown blue material is nailed
to the chair.
The gold upholstery tacks flew in with unheard-of speed
and stopped abruptly
as if they had never been anything but stillness.
The ears ring with either depth or height.
It’s the pressure from the other side of the wall
that leaves every fact suspended
and holds the brush steady.

It hurts to go through walls, it makes you sick
but it’s necessary.
The world is one. But walls . . .
And the wall is part of yourself —
Whether you know it or not it’s the same for everyone,
everyone except little children. No walls for them.

The clear sky has set itself on a slant against the wall.
It’s like a prayer to emptiness.
And the emptiness turns its face to us
and whispers,
«I am not empty, I am open.»

Tomas Tranströmer

http://www.ibiblio.org/wm/paint/auth/vermeer/woman-blue.html

http://www.tomastranstromer.com/interview.htm

http://www.questia.com/PM.qst?a=o&d=95710866