Πριν την προσέγγιση


Τρομάζω από κάτι που πλησιάζει σέρνοντας τα πόδια του κόντρα στο χιονόνερο. ‘Ένα κομμάτι του τι θα ακολουθήσει. Ένας αποσπασμένος τοίχος.Κάτι χωρίς μάτια.Σκληρό. Ένα πρόσωπο από δόντια! Ένας μοναχικός τοίχος. ‘Η μήπως είναι το σπίτι εκεί και δεν το βλέπω; Το μέλλον: ένας στρατός από άδεια σπίτια που προσπαθεί να πορευτεί στο χιονόνερο. ΙΙ         … Continue reading Πριν την προσέγγιση

Στο ταξίδι


“…κρατώ στο χέρι τη καρδιά μου και πορεύομαι κι αυτή ησυχάζει. Μικρή  μου , σε ποια ξένη χώρα να ταξιδέψω τη λαχτάρα σου; Οι δρόμοι φεύγουνε σταχτιοί τ’ αλαργού στο κενό και στη σιωπή, συχάζουν οι άνθρωποι στην αχυρένια στρώμνη κι αιώνια αστέρια τους φιλούν. Κι είναι τόσο το κενό, τόση η απεραντοσύνη στο έρημο … Continue reading Στο ταξίδι

«Δεν είμαι κενό, είμαι ανοιχτό»


      «Η διάσχιση τοίχων είναι επώδυνη, σε αρρωσταίνει, αλλά είναι απαραίτητη.        Ο κόσμος είναι ένας. Οι τοίχοι όμως...        Κι ο τοίχος είναι μέρος του εαυτού σου -       είτε το ξέρεις είτε δεν το ξέρεις έτσι είναι για όλους,       εκτός από τα μικρά παιδιά. Γι' αυτά δεν υπάρχουν τοίχοι.       Ο καθαρός … Continue reading «Δεν είμαι κενό, είμαι ανοιχτό»