“Ουλαλούμ”, “Ulalume”


Renata Brzozowska Tutt'Art@ (29)

Ήταν σαν να σε πρόσμενα κυρά,
απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα,
κι έλεγα θάρθει απόψε απ’ τα νερά, κι’ από τα δάσα!

Θάρθει, αφού φτεράει μου η ψυχή,
αφού σπαρτάει το μάτι μου σαν ψάρι,
και θα μυρίζει ήλιο και βροχή και νειό φεγγάρι!…

Και να το κάθισμά σου συγυρνώ,
στολνάω την κάμαρά μου αγριομέντα,
και νά με κι’ όλας σου αρχινώ χρυσή κουβέντα:

πως να, θα μείνει ο κόσμος με το «μπα!»
που μ’ έλεγε τρελλό, πως είχες γίνει
ατμός και ―τάχα― σύννεφο θαμπό
μπρος στη σελήνη

Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ,
κίνησα να σε βρω στο δρόμο ―ώϊμένα―
μα σκούνταφτες όπου γω σκούνταφτα- χρυσή
κι εσύ με μένα.

Τόσο πολύ σ’ αγάπησα κυρά,
που άκουγα διπλά τα βήματά μου,
πάταγα γω (τυφλός) μες στα νερά;
– κι εσύ κοντά μου…

Του Γιάννη Σκαρίμπα

aniflow-03

56fbcc2758dec8650b374ae00dc60778Σημειώσεις:

1. Το παραπάνω ποίημα που έχει τον τίτλο  “Ουλαλούμ” είναι του ποιητή μας Γιάννη Σκαρίμπα και διατυπώνεται εδώ, όπως ακριβώς ο ίδιος ο ποιητής μας το επεξεργάστηκε ξανά το 1978, σαράντα δύο χρόνια αργότερα μετά την δημοσίευσή του, σύμφωνα με το σημείωμα της κόρης του Τασίας Σελέκου, η οποία το 2010 και στην πρώτη έκδοση των απάντων στίχων του ποιητή από τον εκδοτικό Οίκο “ΝΕΦΕΛΗ” δημοσιοποίησε το σχετικό χειρόγραφο του εν λόγω ποιήματος του ποιητή πατέρα της από το προσωπικό αρχείο της με το σχετικό σημείωμά της.

Δείτε το ποίημα στο χειρόγραφό του: https://nefeli.fairead.net/files/NEFELI/authors/skaribas/pagesFrom-skaribas-stixoi2016.pdf (Γιάννης Σκαρίμπας “ΑΠΑΝΤΕΣ ΣΤΙΧΟΙ 1936-1970, εκδόσεις Νεφέλη 2016, σημείωμα της α’ έκδοσης του 2010)

2. Το ποίημα αυτό μελοποιήθηκε από τον Νικόλα Άσιμο και τραγουδιέται εδώ στο video ερμηνευόμενο μοναδικά από την Σωτηρία Λεωνάρδου

3. Ουλαλούμ: Τι μπορεί να σημαίνει η λέξη του τίτλου του ποιήματος του Γιάννη Σκαρίμπα:

α) Κατά τον καθηγητή Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλο: Το ηχολαλικό Ulalume μπορεί-αν δεν σχετίζεται με την αραβικό επιφώνημα ulalum – να προέρχεται από το λατινικό «ululo», ομόρριζο και συνώνυμο του «ολολύζω» (και του νεοελληνικού «ουλουλάω),

Από το αρχαιολληνικό ρήμα ολολύζω παράγεται η λέξη  “ο ολολυγμός” και σημαίνει την θρηνητική κραυγή και οδυρμού σημείον, ο γοερός θρήνος, η ολολυγή

β) Πολλοί συσχετίζουν τον τίτλο του ποιήματος του Γ. Σκαρίμπα “Ουλαλούμ”με τον ομόηχο τίτλο του ποιήματος του Έντγκαρ Άλλαν Πόε (Edgar Allan Poe,1809 – 1849) «Ulalume»:

Εδώ,  μια στροφή από το ποίημα του Πόε, όπου γίνεται αναφορά στην λέξη “Ulalume”:

Thus I pacified Psyche and kissed her,

And tempted her out of her gloom—

And conquered her scruples and gloom:

And we passed to the end of the vista,

But were stopped by the door of a tomb—

By the door of a legended tomb;

And I said—»What is written, sweet sister,

On the door of this legended tomb?»

She replied—»Ulalume—Ulalume—

‘T is the vault of thy lost Ulalume!»

1. blu

”Κι ἡσύχασα ἔτσι τήν ψυχή. Τή φίλησα, τήν ἔβγαλα στό φῶς ἀπό τή θλίψη. Κατέκτησα ἔτσι τήν ψυχή. Κυρίευσα τούς δισταγμούς καί τή βαθιά της θλίψη. Καί φύγαμε ὅπου βλέπαμε καί φτάσαμε στή θύρα ἑνός τάφου. Καί κάτι ἔγραφε ἐκεῖ, πάνω στή θύρα, καί εἶπα: «Τί γράφει ἐκεῖ, γλυκιά ἀδελφή;» Κι ἐκείνη: «Οὐλαλούμ! Εἶναι τό μνῆμα τῆς χαμένης σου Οὐλαλούμ!”

 Η μετάφρασή του από τον Γεώργιο Μπλάνα.

Ολόκληρο το ποίημα του Πόε μεταφρασμένο στα ελληνικά, μπορείτε να το βρείτε εδώ: http://www.poetics.patakis.gr/?p=466

Η “Ulalume” του Πόε μπορεί έχει την ίδια εξήγηση με την στον τίτλο του ποιήματος του Σκαρίμπα, μπορεί να είναι ένα φανταστικό όνομα προσώπου, άλλοι λένε’ πως το όνομα αυτό στο ποίημα μπορεί να συμβολίζει τον ίδιο τον θάνατο.: Κι άλλοι λένε οτι η (το) Ulalume δεν έχει φυσική ύπαρξη στο ποίημα, αλλά βρίσκεται στο επίκεντρό του, ξεπερνώντας ακόμα και την ημι-πραγματική, ημι-ονειρική ύπαρξη του αφηγητή και της ψυχής του. Όπως και στη σύντομη ιστορία του Poe ‘Λύγεια’, ο αφηγητής εξαρτάται από τη μνήμη της νεκρής γυναίκας και έχει μια ασυνείδητη ανάγκη να την θρηνήσει, παρά τη συναισθηματική βλάβη που προκαλούν αυτές οι σκέψεις. Το όνομα ‘Ulalume’ αντηχεί στη ‘Ligeia’ και στα ονόματα άλλων νεκρών θηλυκών όπως η ‘Annabel Lee’ υπογραμμίζοντας έναν ηχηρό, μελαγχολικό ήχο ‘L’.

Δείτε, αν θέλετε και μια ενδιαφέρουσα ανάλυση με τη ιστορία του ποιήματος του Πόε και της συγκεκριμένης λέξης  “Ulalume” : https://www.eapoe.org/works/mabbott/tom1p099.htm

https://www.poets.org/poetsorg/poem/ulalume

4. Ο ζωγραφικός πίνακας είναι της σύγχρονής μας Πολωνής ζωγράφου Renata Brzozowska

Advertisements

Ο λύκος, η προβιά και ο όχλος


   “Προσέχετε δε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς εσάς με ενδύματα προβάτων, έσωθεν όμως είναι λύκοι άρπαγες.”

( Ευαγγέλιον Ματθαίου: 7:15

Μετάφραση Ν. Βάμβα)

“Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing,

but inwardly they are ravening wolves.”

 χ

wolf-in-sheeps-clothing

“Για να μπορέσεις να αλυσοδέσεις τον όχλο πρέπει να φαίνεται ότι φοράς τις ίδιες αλυσίδες.”

(Voltaire)Βολταίρος

α

Όχλος και έννοια: 

 ‘Οχλος= Η λέξη προέρχεται από την ρίζα Fεχ-< σανσκριτικά vah-ami που σημαίνει άγω, οδηγώ>, οχ-λέω= ενοχλώ, ταράσσω και από εκεί η λέξη όχλος

‘Οχλος ονομάζεται: α) το πλήθος του λαού που κινείται ατάκτως (εξεγερμένο), ο θόρυβος και η βοή των ανθρώπων αυτών, ο συρφετός β) είναι ο πολύς λαός, η πλέμπα

Η οχλαγωγία είναι η θορυβώδης(πολύβουη)  συνάθροιση λαού και η οχλοκρατία  είναι η κυριαρχία του όχλου, η πολιτική επικράτηση του όχλου

         Κατά τον Πλάτωνα(~428- ~348 π.Χ.): Ο πληθυσμός μιας πολιτείας χωρίζεται στην αριστοκρατία και στον όχλο. Ο όχλος επηρεάζεται από τα θολά και αβέβαια αισθητά, τα οποία παρέχουν απλές δοξασίες και αλλάζουν διαρκώς. Τα μέλη της αριστοκρατίας επηρεάζονται, λόγω μορφώσεως και εμπειριών, από τις ιδέες, οι οποίες είναι πάνω από το χρόνο, αιώνιες. Συνέπεια αυτών των αντιλήψεων δεν είναι να επεκταθεί η μόρφωση και η απόκτηση εμπειριών και στα μέλη του «όχλου», όπως έγινε περίπου δύο χιλιετίες αργότερα, αλλά η επιβολή μιας κοινωνικής διαστρωμάτωσης 

 Go to source web page: Ιστορία της Τεχνολογίας, History of Technical Knowledge and Technology

          Για την ανάλυση κατά τον Χέγκελ του όρου της έννοιας του  όχλου και την σχέση του όχλου με την κατάλυση του Κράτους, σε άρθρο του κ. Γεράσιμου Βώκου, καθηγητή της Ιστορίας της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης

Go to source web page: Ο Χέγκελ και το κράτος – TO BHMA

        Ο Carl Sandburg ( Καρλ Σάντμπεργκ 1878 – 1967) Αμερικανός ποιητής, ιστορικός και μυθιστοριογράφος, βραβευμένος δύο φορές με το Βραβείο Πούλιτζερ Ιστορίας και εκλεγμένο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων ελεγε για την πολιτική ισχύ του λαού, ως όχλου άλλως πλήθους ή μάζας νοουμένου:

“ Ο όχλος σκοτώνει ή οικοδομεί…ο όχλος είναι ο Αττίλας ή ο Τσένγκις Χαν… ο όχλος είναι ο Ναπολέων ή ο Λίνκολν».

I AM THE PEOPLE, THE MOB

I am the people–the mob–the crowd–the mass.
Do you know that all the great work of the world is
done through me?
I am the workingman, the inventor, the maker of the
world’s food and clothes.
I am the audience that witnesses history. The Napoleons
come from me and the Lincolns. They die. And
then I send forth more Napoleons and Lincolns.
I am the seed ground. I am a prairie that will stand
for much plowing. Terrible storms pass over me.
I forget. The best of me is sucked out and wasted.
I forget. Everything but Death comes to me and
makes me work and give up what I have. And I
forget.
Sometimes I growl, shake myself and spatter a few red
drops for history to remember. Then–I forget.
When I, the People, learn to remember, when I, the
People, use the lessons of yesterday and no longer
forget who robbed me last year, who played me for
a fool–then there will be no speaker in all the world
say the name: «The People,» with any fleck of a
sneer in his voice or any far-off smile of derision.
The mob–the crowd–the mass–will arrive then.

 Ενα ποίημα του

Καρλ Σάντμπεργκ από την ποιητική του συλλογή

Chicago Poems (1916)

blu

        Δυο είναι οι φράσεις μου επιλογής επιχειρούμενες σε συσχετισμό, η μια παρμένη από το Κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο και η άλλη από τον μεγάλο διανοητή και φιλόσοφο, τον François-Marie Arouet,επιλεγόμενου Voltaire). Η δεύτερη ήταν που μου έφερε την πρώτη στον νου.

          Το αντικείμενο του πόθου από πλευράς των λύκων των ενδεδυμένων την προβιά ή  εκείνων που “θα πρέπει να φαίνεται πως φοράν’ τις ίδιες «αλυσσίδες” είναι η παράσυρση του πλήθους στο να πιστέψει σε αυτούς και να εκτελέσει το ή τα “θέλω τους”..

           Κάθε νοήμονας άνθρωπος, πιστεύω, είναι άτομο με δική του σκέψη και νου και συνείδηση. Ως τέτοιο είναι δύσκολο να παρασυρθεί..Μπορεί και βλέπει και ακούει και αντιλαμβάνεται, μπορεί να σκέπτεται πριν κρίνει. Μα, ένα άτομο είναι συνάμα και μέλος ενός λαού, ενός κόσμου. Κι ωσάν τέτοιο μπορεί, υπό δεδομένες συνθήκες παρασυρόμενο, να απολέσει την ατομικότητά του και να μετατραπεί σε μέρος της μάζας  οικειοποιούμενος την συλλογική συνείδηση εκείνης. Και να γίνει έτσι μέρος του όχλου της.

          Κι ένας όχλος είναι εξαιρετικά ευκολοχειρίσιμος από τον κυριάρχό της. Και τον ρόλο του κυριάρχου – εξουσιαστή της τον διεκδικούν πολλοί. Γιατί ένας όχλος, ένα πλήθος λαού έχει εξαιρετική  ισχύ και αποτελεί άριστο εργαλείο και μέσο εκτελέσεως σκοπών αλλοτρίων.

            Θα τον κερδίσουν τον ρόλο του κυριάρχου της μάζας, του πλήθους, σύμφωνα με τις παραπάνω φράσεις, εκείνοι που όντας λύκοι θα έχουν ενδυθεί επιτυχημένα την προβιά του προβάτου, πείθοντας για την αγνότητα των προθέσεων τους και, κυρίως, εκείνοι που θα έχουν πείσει τον λαό πως και αυτοί οι ίδιοι είναι δεμένοι με τις ίδιες αλυσσίδες με εκείνου..πως του μοιάζουν, με την εικόνα που η μάζα θέλει να έχει για τον εαυτόν της..

blu

            Απλά, τα λέω και τα γράφω, για να τα θυμάμαι. Σοφές κουβέντες..’Άλλωστε οι παραπάνω φράσεις, έχω την γνώμη, ισχύουν για κάθε επίπεδο έκφρασης ζωής..

Την καλημέρα μου- Ξημερώνει η Κυριακή!

blovekissΝα την χαρείτε την ημέρα!