Στον Οκτώβρη, τον μήνα των χρυσανθέμων


Chrysanthemum-colour-02

“Μπρος στο λευκό χρυσάνθεμο                   “ Before the white chrisanthemum

το ψαλίδι  δίστασε                                        the scissors hesitate

μια στιγμή »                                                     a moment”

                                                                                                                                Yosa Buson

CHRYSANTHEMUM-BALTICA-2.jpg

thumb.gif

Ψάχνω για τον εαυτό μου, αλλά δεν βρίσκω κανέναν.

Ανήκω στην ώρα  των χρυσανθέμων που τα φωτεινά λουλούδια τοποθετούνται σε ψηλά βάζα.

Ο Θεός έφτειαξε από την ψυχή μου ένα στολίδι.”

---

“I look for myself but find no one.

I belong to the chrysanthemum hour of bright flowers placed in tall vases.

God made of my soul an ornament.”

---

“Ζω πάντα στο παρόν. Το μέλλον δεν το γνωρίζω. Το παρελθόν δεν το έχω πια.«

“I always live in the present. I don’t know the future and no longer have the past.”

Fernando Pessoa

1.-blu_thumb.gif 

βιβλίο μικρό

  1. Το πρώτο από πάνω ποίημα είναι ένα χαϊκού (xaikou) του Ιάπωνα ποιητή και ζωγράφου Yosa Buson (1716–1784), ο οποίος θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές της περιόδου Edo (1603-1868) και είναι μεταφρασμένο από τον ποιητή και μεταφραστήRobert Haas 

α) Ως προς τα γραμμένα από τον Πορτογάλο ποιητή και λογοτέχνη Φερνάντο Πεσσόανα πω, οτι ορισμένα στοιχεία τα οποία έλαβα υπόψη μου για το νόημα του χαϊκού, από την μεριά μου και καθώς το βλέπω, σχετίζονται και, ίσως, άμεσα με τον λόγο του Πεσσόα. Δείτε και σεις:

αα’) Ξεκινώντας από το ποίημα χαϊκού: Ο Ιάπωνας ποιητής εδώ  αναφέρεται στο λευκό χρυσάνθεμο που μπροστά του το ψαλίδι δίστασε να κόψει, για μια στιγμή.

Τα χρυσάνθεμα, κατ’ αρχήν, είναι το λουλούδι- σύμβολο του φθινοπώρου και το λουλούδι του ενάτης σελήνης. ( Ο ένατος της ενάτης κατά το σεληνιακό ημερολόγιο που ισχύει ακόμη στην Κίνα αντιστοιχεί στην ενάτη ημέρα του ενάτου μήνα που κατ’ αυτούς είναι ο Οκτώβρης, ενώ σε μας και στην Ιαπωνία με την ισχύ του γρηγοριανού ημερολογίου, ο ένατος μήνας των Κινέζων αντιστοιχεί στον Σεπτέμβρη). ‘Όπως και να άλλαξαν τα ημερολόγια, πάντως, για όλους μας ο Οκτώβρης ήταν και είναι ο μήνας των χρυσανθέμων και γιορτάζεται αναλόγως σε Δύση και Ανατολή).

‘Όπως όλα τα χρυσάνθεμα, έτσι και το λευκά, στην αρχαία κινεζική κουλτούρα μα και στις άλλες ασιατικές χώρες, συμβόλιζαν και συμβολίζουν την ευγένεια, την κομψότητα, την ειλικρίνεια, την αξιοπρέπεια και κυρίως την μακροζωία, καθώς θεωρείται οτι έχουν τέτοιες φαρμακευτικές ιδιότητες που όχι μόνον καθυστερούν επί μακρόν, το γήρας και τον θάνατο αλλά συνάμα κρατούν τον άνθρωπο υγιή και με όψη νεανική μέχρι τον θάνατό του.  Γιαυτό και έως τις μέρες μας οι λαοί αυτοί και ιδία οι Κινέζοι και Ιάπωνες πίνουν το περίφημο τσάϊ τους από χρυσάνθεμα, το χρυσανθεμένιο κρασί τους, τρώνε τα φύλλα τους και τους βλαστούς τους.

Ειδικά όμως, το λευκό χρυσάνθεμο, για τον Ιαπωνικό λαό (όπου ονομάζεται Shiragiku) και κυριότερα στην χρονική περίοδο του Εdo (1603 – 1868) που έζησε ο ποιητής αλλά και έως σήμερα, είχε και έχει ιδιάζουσα μυστηριακή και αμφίσημη σημασία. Εθεωρείτο ιερό φυτό.. Είναι Σύμβολο της συμπαντικής Αλήθειας, της ζωής, της αναζωογόνησης και της αναγέννησης, της εντιμότητας και της πνευματικότητας μα συνάμα και σύμβολο της θλίψης, του θρήνου και του θανάτου. 

Κατά τους Ταοϊστές της Κίνας το χρυσάνθεμο είναι το σύμβολο της αυτο-τελειοποίησης, της ηρεμίας του φθινόπωρου και της αφθονίας. . Στην Ιαπωνία, η διαδικασία ξετυλίγματος των πετάλων αυτού του λουλουδιού πιστεύεται ότι αντανακλά την τελειότητα.

Στην διχοτόμηση του yin yang, το χρυσάνθεμο αντιπροσωπεύει το yang.  Τρία άνθη από ένα στέλεχος χρυσάνθεμου ονομάζονται «sanbon jitate».  Αντιπροσωπεύουν τον Ουρανό, τη Γη και τον Άνθρωπο. Αυτό είναι ένα σύμβολο για όλα τα πράγματα, το σύμπαν, τη φύση και την ανθρώπινη κοινωνία.

Τα χρυσάνθεμα, όπως είναι γνωστό, αρχίζουν ν΄ανθίζουν μετά την Φθινοπωρινή ισημερία.. Χρειάζονται μια περίοδο σκοταδιού δώδεκα ή περισσότερων ωρών στην διάρκεια κάθε εικοσιτετράωρης περιόδου προτού αρχίσουν να παράγουν τους μπουμπούκια τους. Με τις μακρύτερες μέρες το χρυσάνθεμο θα μεγαλώνει απεριόριστα χωρίς να ανθίζει, αλλά με σύντομες μέρες η ανάπτυξη των κλαδιών περιορίζεται και σύντομα καλύπτεται με λουλούδια. Το φαινόμενο ονομάζεται φωτοπερίοδος, είναι ο λόγος έκθεσης στο φως και το σκοτάδι

{It is in this exquisite balance between darkness and light that glimpses of immortality are afforded. In the balance lies the calm growth that does not prematurely bud or give way to the heat of popular passions. This balance is expressed as stages along «the flower’s way», where the wonderful resilience and hybridity of the chrysanthemum are contained within an inner equilibrating force which constantly adjusts to follow the longer curve. Thus, the energies of the plant are patiently monitored within it in much the same way that myriad gardeners patiently cultivated its evolving form over thousands of years. Both the chrysanthemum and those who have tended it have expressed a faithful adherence to the longer curve which itself is an intimation of immortality. And the viewers who gaze upon the revealed blossoms catch in their mind’s eye this patient truth and feel within themselves the passions abate and the mind grow cool.} Δείτε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Τα χρυσάνθεμα ανθίζουν πολύ στο κρύο και όταν όλα τα άλλα έχουν ρίξει τα φύλλα τους και τα δέντρα έχουν χάσει τις φυλλωσιές τους.. Κι όσο πιο πολύ το κρύο και η παγωνιά τόσο πιο έντονα τα χρώματα των χρυσανθέμων..Μένουν τα χρυσάνθεμα νάναι εκείνα με τα λαμπερά και διαφορετικά χρώματά τους που δίνουν ζωή, χαρά και χρώμα στο γκρίζο του χειμώνα μαγεύοντας μας και με τις διαφορετικές μορφές τους..

ββ) Τα χρυσάνθεμα, όλα τους, τα χρυσαφένια τα αυτοκρατορικά, τα ηγεμονικά, και τα κόκκινα του πάθους και του έρωτα, τα τριανταφυλλένια και τα ροζ τα παιγνιδιάρικα, έτσι και τα λευκά τα φωτεινά, τα τόσο φίνα και «αριστοκρατικά» είναι στολίδι για την φθινοπωριάτικη φύση και της απόδειξη αντοχής στην βαρυχειμωνιά κυρίως, όμως, πέραν της χρηστικότητάς τους και των φαρμακευτικών ιδιοτήτων τους, αποτελούν θαυμάσια διακοσμητικά για το σπίτι και όχι μόνο.. Το χρυσάνθεμο, ο θησαυρός !Δεν είναι τυχαίο που είναι πολυτραγουδισμένο και πηγή έμπνευσης σε ποιητές!

Γιομίζοντας τα βάζα με φρεσκοκομμένα λευκά χρυσάνθεμα, γιομίζουμε και μεις από την ομορφιά τους και από την ευωδιά τους μέχρι να μαραθούν.. 

Και, τα χρυσάνθεμα κόβονται με ψαλίδι στον βλαστό τους.. Ο δισταγμός του να κόψεις, ένα δημιούργημα ζωντανό, τέλειο στην φτειαξιά του, να τερματίσεις την ζωή του εδώ και τώρα, κρατάει μόνο μια στιγμή, όσο και το πέρασμα από το εδώ της ζωής στο άγνωστο του μετά, της πραγματικότητας του τίποτα, όπως λέει ο ποιητής, ο Πεσσόα..

Κι αν τον ποιητή τον βάραινε, τον καταπίεζε  η πραγματικότητα του εδώ ως δυνατότητα των πάντων, και το άλλο ως η πραγματικότητα του τίποτε, γνώριζε οτι ο Θεός έφτειαξε από την ψυχή του ένα στολίδι.. Και, αναμφίβολα για κείνον, του άρεσε να είναι ένα διακοσμητικό, «γιατί υπάρχει σε αυτό κάτι ολόιδιο με την ουσία της ψυχής μου ” 

Βαρύς ο αυτοσαρκασμός του του ποιητή, ο μηδενισμός του είναι του, την ώρα εκείνη, την ώρα που σαν άλλο χρυσάνθεμο ο ίδιος είχε μόλις κοπεί από το ψαλίδι που κρατούσε κάποιος και φρεσκοκομμένος ως το χρυσάνθεμο το φωτεινό, γιόμιζε τα βάζα. Ως διακοσμητικό..Τέτοια η ώρα του χρυσανθέμου.. αναμεσίς στο τώρα και εδώ, του παρόντος και σε εκείνη της κοπής.. Στο πέρασμα από το αναμεσίς ..μια στιγμή..

Κι ας ήταν αυτός ο ίδιος που κρατούσε το ψαλίδι, και ας ήταν αυτός ο ίδιος που είχε κατακερματίσει τον εαυτόν του..Με μια ψαλιδιά..Ω! Ο δυστυχής! Ο μέγας, ο θαυμάσιος Πεσσόα!

Ετσι τον είδα τον συσχετισμό των ποιημάτων των δυο ποιητών..Μπορεί για σας να είναι ηfernando-pessoa- ματιά σας διαφορετική. Τι πιο εύλογο, τι πιο φυσικό;

2. Όσα έπονται του ποιήματος του Buson στο κείμενό μου, εντός των εισαγωγικών, είναι μέρη από τον αποσπασματικό λόγο του Πορτογάλου λογοτέχνη και  ποιητή  Φερνάντο Πεσσόα (1888–1935) όπως αυτός εκφράζεται στο δημιούργημά του «Το βιβλίο της ανησυχίας», «Τhe Book of Disquiet»:The Complete Edition {Fernando Pessoa, edited by Jerónimo Pizarro, σε μετάφραση από τα πορτογαλικά της Margaret Jull Costa, έκδοση 2017} και, παραθέτω τον λόγο αυτόν όχι μοναχά προς αποφυγή παρερμηνειών αλλά και προς πληρέστερη κατανόηση.  Ειδικότερα :

α) Οι αμέσως επόμενες του χαϊκού φράσεις του Pessoa αποτελούν μέρος από το εξής απόσπασμά του, που μεταφραζόμενο στα Ελληνικά παρακάτω του, ολόκληρο έχει, στα Αγγλικά, ως εξής:

«I look for myself but find no one. I belong to the chrysanthemum hour of bright flowers placed in tall vases. God made of my soul an ornament. I do not Know which particular magnificent details I would choose to define the essence of my spirit. Doubdless I love the decorative because I sence in it something identical to the substance of my own soul” {82}

«Ψάχνω για τον εαυτό μου, αλλά δεν βρίσκω κανέναν. Ανήκω στην ώρα  των χρυσανθέμων που τα λαμπερά λουλούδια τοποθετούνται σε ψηλά βάζα. Ο Θεός έφτειαξε από την ψυχή μου ένα στολίδι. Δεν ξέρω ποιες συγκεκριμένες  θαυμάσιες λεπτομέρειες θα επέλεγα για να προσδιορίσω την ουσία του πνεύματός μου. Αναμφίβολα μ’ αρέσει το διακοσμητικό, γιατί υπάρχει σε αυτό κάτι ολόιδιο με την ουσία της ψυχής μου ”

β) Η  επόμενη και τελευταία στο κείμενό μου φράση του Pessoa προέρχεται από το εξής κείμενο – απόσπασμά του στην αγγλική γλώσσα που παρακάτω του αποδίδεται στα Ελληνικά σε μετάφραση Μαρίας Παπαδήμα, εκδόσεις Εξάντας 2004:

{“I always live in the present. I don’t know the future and no longer have the past. The former oppresses me as the possibility of everything, the latter as the reality of nothing. I have no hopes and no nostalgia. 

>Knowing what my life has been up till now so often and so completely the opposite of what I wanted , what can I assume about my life tomorrow, except that it will be what I don’t assume, what I don’t want, what happens to me from the outside, reaching me even via my will? There’s nothing from my past that I recall with the futile wish to repeat it. I was never more than my own vestige or simulacrum. My past is everything I failed to be. I don’t even miss the feelings I had back then, because what is felt requires the present moment once this has passed, there’s a turning of the page and the story continues, but with a different text.

>>Βrief dark shadow of a downtown tree, light sound of water falling into the sad pool, green of the trimmed lawn – public garden shortly before twilight: you are in this moment the whole universe for me, for you are the full content of my conscious sensation. all i want from life is to feel it being lost in these unexpected evenings, to the ound of strange children playing in gardens like this one, fenced in by the melancholy of the surrounding streets and topped, beyond the trees’ tallest branches, by the old sky where the stars are again coming out.}

{“Ζω πάντα στο παρόν. Το μέλλον δεν το γνωρίζω. Το παρελθόν δεν το έχω πια.Το ένα με βαραίνει σαν τη δυνατότητα των πάντων, το άλλο σαν την πραγματικότητα του τίποτα. Δεν έχω ούτε ελπίδες ούτε νοσταλγίες.

>>Γνωρίζοντας τι υπήρξε η ζωή μου ως σήμερα – τόσες φορές και τόσο πολύ εντελώς το αντίθετο από ο,τι επιθυμούσα – τι μπορώ άραγε να προβλέψω για την αυριανή μου ζωή πέρα από το ότι θα είναι ο,τι δεν προβλέπω, ο,τι μου συμβαίνει εκ των έξω, μπορεί και εξαιτίας της ίδιας της θέλησής μου. Δεν έχω τίποτα στο παρελθόν μου που να το θυμάμαι με την ανώφελη επιθυμία να το επαναλάβω. Ποτέ δεν υπήρξα τίποτε άλλο από ένα ερείπιο και ένα ομοίωμα του εαυτού μου. Το παρελθόν μου είναι όλα όσα δεν κατόρθωσα να είμαι. Δεν νοσταλγώ ούτε καν τις αισθήσεις των περασμένων στιγμών. Το κάθε τι που αισθανόμαστε απαιτεί τη στιγμή του. Όταν η στιγμή περάσει γυρίζει η σελίδα και η ιστορία συνεχίζεται, αλλά όχι το κείμενο.

>Φευγαλέα σκοτεινή σκιά ενός δέντρου της πόλης, ελαφρύς ήχος του νερού που πέφτει στη λυπημένη στέρνα, πράσινο της συνηθισμένης χλόης –δημόσιος κήπος στο σούρουπο σχεδόν– είστε, αυτή τη στιγμή, ολόκληρο το σύμπαν για μένα, γιατί είστε το πλήρες περιεχόμενο της συνειδητής μου αίσθησης. Δεν θέλω τίποτε άλλο για τη ζωή μου πέρα από το να τη νιώσω να χάνεται σ’ αυτά τα απρόβλεπτα βράδια, στις φωνές των ξένων παιδιών που παίζουν σ’ αυτούς τους κήπους, τους περιφραγμένους από τη θλίψη των δρόμων που τους περιβάλλουν, και τους κλεισμένους, πάνω από το θόλο των ψηλών κλαδιών των δέντρων, από τον παλαιό ουρανό όπου τ’ άστρα ξαναρχίζουν.}

 1.-blu_thumb.gif 

Αυτά ! Και, ελπίζοντας οτι σας άρεσε η μουσική σύνθεση του  Yann Tiersen..Την βρήκα τόσο ταιριαστή με την λεπτή και τόσο φίνα μελαγχολία του Οκτώβρη..

Μ’ αρέσει αυτός ο μήνας.!

Καλώς μας βρήκε, λοιπόν, ο Οκτώβρης. Να τον περάσουμε όλοι μας καλά!

Advertisements

Σε στάδιο μεταμόρφωσης


moritake script         “A fallen blossom                         

   returning to the bough, I thought —

                    But no, a butterfly.”                                        Arakida Moritake

sensational-butterflies-pupa-on-tree-two-column (2)

“Ένα πεσμένο άνθος

που επιστρέφει στην κλάρα, νόμισα-

Αλλά όχι, μια πεταλούδα”

9a0f7042

1. blu

aniflow-01

Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’ αυτό μένειν” είχε πει ο Ηράκλειτος

 

Από τα πανάρχαια χρόνια, οι άνθρωποι είχαν παρατηρήσει τον θαυμαστό κύκλο δημιουργίας των πεταλούδων στα στάδια μεταμόρφωσής τους μέχρι την ολοκλήρωση της γέννησής τους, όπως ξεκινάν’ από τις κάμπιες, πως  ύστερα μες στο κουκούλι τους μετασχηματίζονται σε χρυσαλλίδες και έπειτα πως στο τελικό στάδιο μεταμόρφωσής τους από χρυσαλλίδες γίνονται πεταλούδες, ολοκληρώνοντας έτσι τον κύκλο της δημιουργίας τους. Αυτό το εγγενές φυσικό φαινόμενο της μεταμόρφωσης αναγορεύτηκε από τους ανθρώπους αρχικά ως θεϊκό σημείον, ύστερα οι πεταλούδες γίνηκαν το σύμβολο της ψυχής, το σύμβολο της αναδημιουργίας, της αναγέννησης, της αθανασίας,  ένα από τα κύρια σύμβολα της μεταμόρφωσης των νεκρικών πνευμάτων κι άλλοτε της ανάστασής τους. Κι ανάλογα με τους πολιτισμούς των λαών, ήλθε η ώρα που οι πεταλούδες γίνηκαν και σύμβολα της χαράς της ζωής  χάρις στην ομορφιά των φτερών τους και την ελαφράδα του φτερουγισμού τους, όμοιου με χορού στ’ αγέρι. .Απαλές, τόσο που να φαίνονται ανεπαίσθητες, οι κινήσεις των ελαφρών πολύχρωμων φτερών τους  σαν στροβιλίζονται χορεύοντας στ’ αλαφρύ τ’ αγέρι,  μέγιστη, όμως, η επιρροή τους. .

Κι όλα αυτά είναι γνωστά, πιστεύω. Στα χρόνια και στις χιλιετίες που ακολούθησαν, εμείς οι άνθρωποι ακόμη παρατηρούμε θαυμάζοντας αυτό το φυσικό εγγενές φαινόμενο των σταδίων της μεταμόρφωσης των πεταλούδων και όχι μόνον αυτών,  πως μεταμορφώνονται όντας από το κάτι που ήσαν σε κάτι άλλο που πριν δεν ήταν

Όπως είναι, επίσης, γνωστό το ότι εμείς, οι άνθρωποι  ανέκαθεν επηρεαζόμασταν από την Φύση, ως μέρος της. Η φύση ήταν εκείνη που μας έδειξε, εκείνη που μας δείχνει τον δρόμο.. Ο άνθρωπος την παρατηρεί, την παρακολουθεί, την ακολουθεί, την μιμείται..Αλληλεπιδράμε μαζί της στον βαθμό που εκείνη μας επιτρέπει κι ας νομίζουν μερικοί πως μπορούν να γίνουν, μολονότι άνθρωποι, κυρίαρχοί της..

Μέσα από την παρατήρηση των φυσικών φαινομένων, ο Αναξαγόρας ήταν εκείνος που είπε “η φύση δεν γνωρίζει εξαφάνιση, αλλά μόνο μεταμόρφωση” Και, είναι ιστορικά διαπιστωμένο ότι  η ύπαρξη, η ευημερία της ανθρωπότητας οφείλεται κυρίως σε αυτήν την  μεταμόρφωση της φύσης, στον διαρκή μετασχηματισμό της από το κάτι που ήταν σε κάτι άλλο που πριν δεν ήταν ..

Αυτή η φύση, στην παρατήρηση και μελέτη των και “φυσικών” της λεγομένων, μιας και τα άλλα, τα επίσης φυσικά, παραμένουν για τους πολλούς αόρατα και δυσεπίτευκτα εμπειρικής παρατήρησης και μελέτης, είναι εκείνη που, κατά κύριο λόγο, μας καταδεικνύει και την αναγκαιότητα της αλλαγής στην ζωή μας για την ύπαρξή μας την ίδια, την αναγκαιότητα της ετοιμότητάς μας προς την κατεύθυνση της αλλαγής, της μεταμορφώσεώς μας από αυτό που είμαστε σε κάτι άλλο..Έτσι τα βλέπω.

Είναι ανάγκη, εκτιμώ, επιβίωσης και ψυχοπνευματικής ισορροπίας για τον άνθρωπο, η ανάλογη προς τα της φύσης κίνησή του προς την κάθε, ίσως ανεπαίσθητη για τους άλλους, μικρή ή μεγάλη αλλαγή στην ζωή του, εκκινώντας από τον τρόπο που σκέφτεται, τον τρόπο και τον χρόνο που τις αντιλαμβάνεται ή και τις βιώνει στα πράγματα και τις καταστάσεις, είτε είναι ο ίδιος που τις προκαλεί είτε εκείνος που τις υφίσταται απ’ άλλους που τις προκάλεσαν έτσι ώστε να δύναται να προσαρμόζεται στο κάθε παρόν και να μπορεί να διαχειρίζεται με καλύτερο τρόπο εκείνο που το αύριο θα φέρει..

Στην φύση υπάρχει η τάξη, υπάρχει και η αταξία. Η δεύτερη, ως μη περιττό αλλά αναγκαίο στοιχείο, εντάσσεται στην τάξη για την ισορροπία, για την αρμονία των πραγμάτων και για την κατάδειξη της κυριαρχίας της πρώτης στα πράγματα. Όποτε το στοιχείο της αταξίας επισκίασε την τάξη, τότε και η αναρχία γέννησε το χάος. Που, και αυτό με την σειρά του αποτελεί φυσική αναγκαιότητα της εξαίρεσης στον κανόνα. Για την ριζική μεταμόρφωση των πραγμάτων σε κάτι άλλο.

’Έτσι, με αυτές μου τις σκέψεις, καταλήγω στο ότι ο άνθρωπος ως μονάδα αλλά και ως μέλος της κοινωνίας των ανθρώπων, καλείται, για να μπορέσει να κινηθεί προς την κάθε αναγκαία αλλαγή στην ζωή του και στην μεταβολή των έως τότε συνθηκών της σε κάτι άλλο, να διατηρεί την τάξη κατά την κίνησή του προς την αλλαγή. Γιατί, μέσω της τήρησης της τάξης μπορεί να γνωρίζει τον χρόνο ετοιμότητάς του για την κίνηση, τον λόγο, την αιτία των βημάτων του, την κατεύθυνση της πορείας του προς την αλλαγή που επιδιώκει να επιφέρει από την κατάσταση που είναι, τις επιρροές που αυτή θα φέρει στο περιβάλλον του, όπως και μέσα από αυτή καθαυτή την πορεία του να είναι σε θέση να εντοπίζει το στοιχείο της αταξίας στην τάξη μέσα στην διαδικασία της αλλαγής και όπου θα καταλήξει.

Ο Χρόνος, σε κάθε περίπτωση αλλαγής, μεταβολής ή μεταμόρφωσης αν θέλετε,  είναι χρεία ζωτικής σημασίας..Χρειάζεται χρόνο ο άνθρωπος για να δει και να παρατηρήσει τις καταστάσεις, τις συνθήκες, να δει τις αλλαγές γύρω του ή μέσα του, ώστε να αποφασίσει την κίνησή του σε αυτές, είτε για εξυψωθεί στο νέο “επίπεδ﨔 εντασσόμενος στην ροή τους, είτε για να τις μετασχηματίσει, στο μέτρο των δυνάμεων του και στον βαθμό που εξαρτώνται από αυτόν, σε κάτι άλλο. Κι αν ο ίδιος αδυνατεί να έχει την γνώση ή έστω την αντίληψη της διαρκούς ροής των πραγμάτων στο σύμπαν και στον κόσμο μας, έχει την δυνατότητα, την ικανότητα μα και την υποχρέωση να γνωρίζει  τα στάδια των αλλαγών στην ντόπια και ευρύτερη κοινωνία του οι οποίες επηρρεάζουν ή μπορούν να επηρρεάσουν και τον ίδιον. Για να μπορεί έτσι, να λάβει θέση παρατηρώντας τες, σκεπτόμενος και αποφασίζοντας πάνω σε αυτές.

Πρόσφατα, διάβασα κάτι που είχε πει ο γνωστός ως ψυχίατρος Ronald David Laing (1927 – 1989) :“Ζούμε σε μια στιγμή της ιστορίας όπου οι αλλαγές συμβαίνουν τόσο γρήγορα, ώστε αρχίζουμε να βλέπουμε το παρόν μόνο όταν έχει ήδη αποτελέσει παρελθόν

Συμφωνώ μαζί του. Από τότε, μάλιστα, που είχε διαμορφώσει ο Laing αυτήν την άποψη έως τα τώρα, θεωρώ ότι  οι ιστορικά μη καταγεγραμμένες ακόμη στην πλειονότητά τους αλλαγές των συνθηκών ζωής στις κοινωνίες των ανθρώπων και των λαών μα και στα επί της φύσης του κόσμου μας, δεν συμβαίνουν μόνο τόσο γρήγορα αλλά ότι πια είναι καταιγιστικές στην εναλλαγή και στην οξύτητά τους σε όλο το φάσμα της ζωής των ανθρώπων και της φύσης μες στον κόσμο μας.

Όντας μέσα σε αυτό το διαρκώς εναλλασσόμενο στάδιο μεταμόρφωσης των πραγμάτων γύρω μας που μας επιβάλλονται εκ των άνω,  παρατηρώ ότι στο μεγαλύτερο μέρος του,  δεν εντάσσεται στην  φύσει και τάξει αναγκαιότητα της αλλαγής αλλά σε επιδιωκόμενη αλλαγή έως μεταμορφώσεως  της πλειονότητας των πριν ισχυόντων προς την δημιουργία μιας νέας κατάστασης στα πράγματα, και από όσο είμαι σε θέση να αντιληφθώ, σήμερα διανύουμε και από ένα στάδιο αυτής της πολύμορφης και πολυεπίπεδης μεταμόρφωσης, η οποία δεν φαίνεται ακόμη να ολοκληρώνεται στην όποια τελική μορφή ή ποικιλομορφία της. ’Όπως οι πιο πολλοί, έτσι και εγώ προχωρώ προσπαθώντας μεν να βλέπω μπροστά και πιο σφαιρικά, μα κοιτάζοντας και πίσω μου, σε αυτό που αφήνουμε και το οποίο μπορώ καλύτερα να δω, αναζητώντας τις αλληλουχίες, τους συνδετικούς κρίκους στην κάθε αλλαγή με την επόμενή της

Πορευόμενοι, λοιπόν, σε στάδια μετασχηματισμού,  χωρίς ούτε την κατεύθυνση να μπορώ να πω ότι γνωρίζω, ούτε και για την ολοκλήρωσή της να πω ότι μπορώ να μιλήσω, μα και που αυτά τα χαρακτηριστικά αναγνωρίζω ότι είναι τα σχετικά ασαφή της κάθε αλλαγής, μένω να αναρωτιέμαι για το πως θα μπορεί ο άνθρωπος να διαμορφώσει την όποια ετοιμότητά του για την ικανότητά του προσαρμογής που του είναι αναγκαία όταν βρεθεί μπροστά στο τελικό αποτέλεσμα αυτής της επιχειρούμενης  αλλαγής αφού, καθώς παρατηρώ, αδυνατεί να εναρμονισθεί με τα εκάστοτε στάδιά της στο κάθε παρόν της. Θα πάθει σύγχυση; Θα ακολουθήσει άσκεφτα, αναντίρρητα; θα αντιδράσει; Η όποια αντίδρασή του τότε, άραγε θα τον θέσει εκτός της νέας κοινωνίας; .Είναι και κείνο το στοιχείο της αταξίας..Είπα, μπορεί να γίνει καταλυτικό..Η εξαίρεση του Κανόνα. Είναι να είμαστε κατά το δυνατόν έτοιμοι και θα δούμε.. Έχει ο καιρός γυρίσματα, πως λέγαν’ οι παλιοί.

Είναι μερικές σκέψεις μου που εκφράζω πάνω στις αλλαγές των πραγμάτων γύρω μου, πάνω σε αυτό που αποκαλώ στάδιο μεταμόρφωσης, με αφορμή το πέταγμα της πεταλούδας, με την ανύψωσή της, χάρις στην μεταμόρφωσή της, σε κάτι άλλο..Η ζωή, όπως και νάχει, εξακολουθεί να έχει την χάρη της, την ομορφάδα της…Και, όπως κάθε σκέψη, επισημαίνω, έτσι και η δικιά μου ενέχει το στοιχείο της υποκειμενικότητας αλλά και την δυνατότητα κάθε διαφοροποίησης.

الفراشات،-ثقف-نفسك-1

Σημείωση: Ο Ιάπωνας Arakida Moritake (1473 –1549) (荒木田 守武), είναι ο ποιητής που έγραψε το πιο πάνω χαϊκού, το οποίο τίθεται όπως έχει μεταφραστεί στην αγγλική από τον Steven D. Carter. Εδώ,  μια άλλη μετάφραση του ίδιου ποιήματος από τον William George Aston: «Thought I, the fallen flowers
Are returning to their branch;
But lo! they were butterflies.»

Η απρόσμενη


1210134420q53x35u

Όμως
ποια να ‘σαι Εσύ που αιφνιδιάζεις
– με τόση λάμψη τόση μουσική –
το σκυθρωπό βασίλειο της σιωπής μου;

Που χείμαρρος φωτός εισβάλλεις ξάφνου
σ’ αυτά τα ειρηνικά σκιόφωτα όπου
χρόνια και χρόνια τώρα συντηρώ
τις λιγοστές αναιμικές μου μνήμες;
Μ’ αυτή την εκτυφλωτική ομορφιά;

Μ’ αυτή την εκκωφαντική σου παρουσία;

Τι ανακαλεί το βλέμμα σου στη μνήμη;
Κι αυτό το αστραφτερό χαμόγελό σου
-σαν άξαφνη αστραπή σε μαύρο φόντο-
ποιο ανέφικτο υπαινίσσεται και ποιες
ακτές πέραν του χρόνου προφητεύει;

Στο φρύδι του γκρεμού με καρτερείς
και με χαμόγελο ήρεμο μου γνέφεις
ανύπαρκτα φτερά να εμπιστευθώ
παγιδευμένες πτήσεις να τολμήσω

“ Η απρόσμενη”

του Ορέστη Αλεξάκη

Winter garden,
the moon thinned to a thread,
insects singing.

Matsuo Bashō(1644-1694)

Translated by Robert Hass

blu

Να πεθάνουν όλα, είπε…

Είναι χειμώνας στον κήπο μου

blu

la cucina chimica

ricette, chimica, alimentazione, nutrizione

Marili's Table

Μια διαφορετική ιστοσελίδα μαγειρικής...

στάχτες

ο Λόγος στο διαδίκτυο από το 2003

Manić Teodora

Al cielo.. e niente di meno!🌈

byelli.wordpress.com/

Σκέψεις και κάτι παραπάνω...

FOTOGRAFIE

Fotografia - lubię to

Than Pan

Art, Travel, History

One Broke Bookworm

βιβλία και άλλα πολλά...

biology illustrations

"Δεν θα δεις ποτέ πραγματικά ένα φυτό, παρά μόνο αν το ζωγραφίσεις" -Johann Wolfgang von Goethe

αντικαταπληκτικιά

Life is a mess, but there's always some good music on background.

The Eclectic Light Company

Macs, painting, and more

Αρέσει σε %d bloggers: