Το κελί


Μόνος. Εγώ; Δεν είμαι μόνος. Όχι.
Στο φτωχικό σκοταδερό κελί μου
ήρωες, άνθρωποι, θεοί,
σα φωτοσύγνεφα σαλεύουν αντικρύ μου…

 Η Ασάλευτη Ζωή («Εκατό φωνές»)

Slawa-Prischedko.jpg

Ήρθε η ώρα να φύγω; Στο έρμο τούτο κελί θα λατρέψει άλλη πίστη (πίστη ποια;) ποια φυλή;

Τριάντα χρόνια εδώ μέσα, τίμια φτώχεια, με ζεις, και ω καρδιά μου τραγούδι της ζωής μου πεζής!

Με τις έγνοιες ανθρώπων αργών ή άδειων ή ωμών ποιός θα ’ρθεί να μολέψει το κελί των ψαλμών,

το κελί που σκορπίζει βραδιανά και ορθρινά σε εικονίσματ’ αγίων μοσκολίβαν’ αγνά

και που δεν του λεκιάζουν τη λευκή μοναξά γύρω του όλα του κόσμου τα θολά, τα λοξά,

μήτε ακόμα και κάποιοι της ντροπής λογισμοί που είναι σαν αμαρτίες, κι είναι σαν πειρασμοί,

καλογριές μαύρες, πλάνες, που η πυρή τους ματιά σου σταλάζει τον άδη, σαν ουράνια γητειά;

Τριάντα χρόνια εδώ μέσα στο κελί το στενό έμπασα όλη την πλάση, πέλαο, γης, ουρανό.

Τριάντα χρόνια εδώ μέσα στο στενό το κελί…       

                Î±Î½ÎµÎ¼ÏŽÎ½ÎµÏ‚

Και κανείς δε γνωρίζει το σκοτάδι μου τί 

και γιομίζει και ορίζει: θησαυροί; σκελετοί;

                 .

       Τί δεν είμαι, τί είμαι, μήτε ξέρω να πω·

 είμ’ εγώ και δεν είμαι

  Του Κωστή Παλαμά (1859-1943)

2.BIBLIA_ Είναι αποσπάσματα από το ποίημα του ποιητή μας Κωστή Παλαμά που έχει τονkostis_palamas τίτλο «το κελί» από τα «Μονότροπα¨του 1917. Ο πάνω από τον πίνακα στίχος, εισαγωγικός από τον ίδιο τον ποιητή στο ποίημά του, προέρχεται από την «Τετάρτη νύχτα»- «Εκατό φωνές» της ποιητικής του συλλογής «Ασάλευτη ζωή».   Ολόκληρο το ποίημά του, το κελί¨μπορείτε να το διαβάσετε εδώ

Ο ζωγραφικός πίνακας είναι του εξ Ουκρανίας σύγχρονού μας ζωγράφου Slava Prischedko. Για την ζωή και τα έργα του ζωγράφου μπορείτε να δείτε και εδώ

Στο video, ακούγεται η υπέροχη μουσική σύνθεση του Κύπριου συνθέτη μας Σταύρου Λάντσια  που έχει τον τίτλο «As Far As Your Eyes Can See» .

Advertisements

Κομμάτια άλικου ουρανού


scarlet patches on the way

compose an evening sky

Βy Emily Dickinson,

Fragmenta

Sunset in Namibia, Walvisbay after the rain

Λίγα άλικα μπαλώματα στον δρόμο

συνθέτουν ένα βραδυνό ουρανό.

Της Έμιλυ Ντίκινσον

σε απόδοση Γ.Κ.Ανυφαντή

thumb_thumb.gif

12a39ea85f55b02fc78a1017755ac626.jpg

Απόβροχο….Γούβες στον δρόμο γιομάτες νερό, υδάτινες  μπαλωματιές του...

Αιχμάλωτη η ματιά πάνω τουςεκεί τ’ αντιφεγγίσματα, κομμάτια άλικου βραδινού ουρανού, πριν το δείλι χαθεί στην νύχτα..

Τι κρίμα η μαντεψιά σαν η ματιά μπορεί να δει τον ουρανό στ’ αμέτρητό του..

Τι να την κρατάει όμηρο του περιορισμένου;

Όταν ο δρόμος της είναι ανοιχτός κι η στιγμή φευγάτη;

Σκέφτομαι, όπως το είδα..