Ishi : Ο τελευταίος επιζήσας της ινδιάνικης φυλής των Yahi, The last survivor, member of the Yahi, indian tribe of California   Leave a comment


 

     Ο Ishi: Γεννήθηκε, άγνωστο πότε,  περίπου στα 1861 και πέθανε στις 25 Μαρτίου του 1916.

  Όταν οι επιστήμονες ανθρωπολόγοι τον ρώτησαν τ’ όνομά του, αυτός απάντησε :

“I have none, because there were no people to name me” “ Δεν έχω κανένα (όνομα) γιατί δεν υπήρχαν άνθρωποι να με ονομάσουν”

Και, λέγοντας άνθρωποι, εννοούσε, ότι κανείς Yahi δεν είχε ποτέ μιλήσει το όνομά του.

Έτσι, ο καθηγητής της ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου του Μπερκλεϋ, Alfred Kroeberτου έδωσε το όνομα Ishi, που σημαίνει άνθρωπος (ya= πρόσωπο, και hi=είναι στην γλώσσα των Yana, της ευρύτερης ομάδας ινδιάνικών φυλών που ζούσαν στην περιοχή που στο νοτιότερο άκρο της υπήρχε η εξαφανισμένη φυλή των Yahi. ( Για τις άλλες σημασίες της λέξης Ishi, δείτε στα σχόλια παρακάτω).

 

Ishi_portrait                   ishi-in-loin-cloth-with-bow-copy

     Αυτός ήταν ο τελευταίος επιζών της ινδιάνικης φυλής

των Yahi της ευρύτερης ομάδας φυλών των  Yana του κράτους  της California των Η.Π.Α.

ευρέως αναγνωρισμένος στην εποχή του ως ο τελευταίος “wild Indian» στην Αμερική,

που έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του εντελώς έξω από την κουλτούρα της σύγχρονής του εποχής.

Ήταν στα πενήντα του χρόνια,  όταν εμφανίστηκε στην πόλη Oroville

που βρίσκεται στους σημερινούς πρόποδες  του  Lassen Peak,

όρους Lassen, επίσης γνωστού ως  Wa ganu p’a :

 

 1. blu

Το ιστορικό της εμφάνισης του Ishi  το 1911 στο σύγχρονο κόσμο

 Mount Lassen

        Ήταν τα ξημερώματα της 29ης Αυγούστου του 1911,  όταν τα γαυγίσματα των σκυλιών ξύπνησαν τους κοιμισμένους  σφαγείς, στο σφαγείο που ήταν στο τέλος του καπνισμένου ακόμη από τις φωτιές, δάσους, κοντά σε Oroville της  Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Εκείνοι  έσπευσαν να δουν τι συμβαίνει. Σαν είδαν ότι τα σκυλιά τους είχαν επιτεθεί σε έναν άνθρωπο, καθώς εκείνος προσπαθούσε να κλέψει κρέας, τα ανακάλεσαν. Κατάπληκτοι κοίταξαν μετά τον τρομαγμένο άνθρωπο:

     ishi_15  Ήταν ένας άντρας γύρω στα πενήντα, άγριος ινδιάνος,  σκελετωμένος από την πείνα, με τα μαλλιά του καμένα μέχρι το κεφάλι του, γυμνός  εξόν από  τα κομμάτια ενός πανάρχαιου τραχύ βαρειού υφάσματος που φορούσε γύρω από τους ώμους του, σαν κάπα. Ήταν μέσου ύψους, τα μακρυά οστά του οδυνηρά εμφανή, ήταν ίσια, ισχυρά, και όχι βαριά, το δέρμα του είχε χρώμα λίγο πιο ανοιχτόχρωμο σε τόνο, από του χαλκού, χαρακτηριστικό των Ινδιάνων. Τα μαύρα μάτια ήταν ανήσυχα και επιφυλακτικά αλλά μεγάλα και τοποθετημένα σε ένα ευρύ πρόσωπο. Το στόμα του ήταν γενναιόδωρο και ευχάριστα διαμορφωμένο.

        Ο τοπικός σερίφης τον έκλεισε σε ένα κελί και μιας και δεν μιλούσε την αγγλική γλώσσα ή άλλη γνωστή τους γλώσσα, έφεραν σε αυτόν άλλους ιθαγενείς ινδιάνους που μιλούσαν τις ινδιάνικες διαλέκτους για να προσπαθήσουν να επικοινωνήσουν μαζί του, αλλά εις μάτην. Τα νέα για την ύπαρξή του έγιναν ευρύτερα γνωστά, κόσμος συνέρρεε από περιέργεια για να τον δει και ο τύπος άρχισε να γράφει γι’ αυτόν.

       Έτσι, έμαθαν και οι καθηγητές της ανθρωπολογίας Alfred Kroeber και Τhomas Talbot Waterman του μουσείου ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου του Μπέρκλεϋ,  γι αυτόν. Και ήταν ο καθηγητής Waterman που αυθημερόν και κατ’ εντολή του Alfred Kroeber, που ήταν ο διευθυντής του μουσείου, ταξίδεψε στο Oroville και πήγε και τον βρήκε στο κελί του, ντυμένο ακόμη με την ποδιά των σφαγέων των ζώων που του είχαν φορέσει για να καλύψουν την γύμνια του.  Στον τρομοκρατημένο Ishi προσπάθησε ο καθηγητής να του μιλήσει και μετά από μέρες τα κατάφερε με την λέξη “Siwini” που σημαίνει yellow pine (κίτρινο πεύκο) όπου ο Ishi αντέδρασε αναγνωρίζοντάς την.

Ο καθηγητής τότε κατάπληκτος διεπίστωσε ότι ο άγριος αυτός Ινδιάνος ήταν της φυλής Yahi που επιστεύετο ότι ήταν ήδη εξαφανισμένη. ‘Εστειλε γράμμα στον Alfred Kroeber, όπου μεταξύ άλλων του είπε:

     «This man (Ishi) is undoubtely wild.He has pieces of deer in place of ornaments in the lobs of his ears and a wooden plug in the septum of his nose. He recognizes most of my Yana words and a fair proposition of his own seem to be identical (with mine)…I think I get a few endings that don’t occur in Nothern Yana I ever heard in my life.He will be a spledid informant, especially for phonetics, for he speaks very clearly…..He has a yarn to tell about his woman, who had a baby on her back and seems to have drowned, except that is so cheerful about it….»

       Σημείωση γράφουσας: Η περιγραφή του Ishi  όσο και το περιεχόμενο της επιστολής  του Waterman προέρχονται από το βιβλίο της  Theodora Kracaw Kroeber Quinn,   συζύγου του καθηγητή Alfred Kroeber και μητέρα της διάσημης συγγραφέως Ursula K. Le Guin , το οποίο έχει τον τίτλο Ishi in Two Worlds: a biography of the last wild Indian in North America. 1961. Berkley Books.

     ‘Ετσι, ο μοναδικός στο είδος του, ιθαγενής ινδιάνος της εποχής της λίθινης εποχής μεταφέρθηκε στο μουσείο Ανθρωπολογίας του Μπέρκλεϊ και εκεί ο Alfred Kroeber του έδωσε το όνομα Ishi. Τον έχρισαν βοηθό έρευνας και έγινε για τους καθηγητές του μουσείου, Alfred Kroeber και Τhomas Talbot Waterman, το ζωντανό “μουσειακό”αντικείμενο της μελέτης τους, καθ’ όσον αφορά στην γλώσσα του, στα ήθη και τα έθιμα αλλά και στο ιστορικό της εξαφάνισης της φυλής του ως και της οικογένειάς του. Του παρεχώρησαν για να μείνει ένα μικρό διαμέρισμα στο γειτονικό κτίριο της παλιάς νομικής σχολής και αργότερα λόγω του οτι αρρώσταινε συχνά – πυκνά γιατί ο οργανισμός του ήταν παρθένος και το ανοσοποιητικό του σύστημα δεν είχε ανοσία και εβάλλετο συνεχώς από τους ιούς και τα μικρόβια των ανθρώπων του σύγχρονου πολιτισμού, έμεινε στο σπίτι του Waterman μέχρι που πέθανε στο νοσοκομείο από φυματίωση Έζησε κάτι περισσότερο από τέσσερα χρόνια από την αναγκαστική εμφάνισή του στην κοινωνία των λευκών, τον Μάρτιο του 1911..

     Στις 7/9/1911 η εφημερίδα New Times  είχε γράψει στο πρωτοσέλιδό της : {“Οι ανθρωπολόγοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας ανακοίνωσαν ότι έχουν βρει «το πιο αμόλυντο αυτόχθονα του τότε γνωστού κόσμου.» Έχουν ληφθεί από τον ίδιο, για τα φωνογραφικά αρχεία, πάνω από 300 λέξεις της γλώσσας του, και αναμένουμε να εξαντλήσει το λιγοστό λεξιλόγιό του, μέσα σε μια εβδομάδα ή περίπου”}

     Αφού ο Ishi πέθανε,  οι φίλοι του δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την αυτοψία  του από τους ιατρούς  του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια οι οποίοι., παραβιάζοντας τα έθιμα των ινδιάνων σύμφωνα με τα οποία η σορός έπρεπε να μείνει απείραχτη, αφαίρεσαν τον εγκέφαλό του για να τον μελετήσουν και το σώμα του αποτεφρώθηκε. Ο εγκέφαλος του Ishi παρέμεινε ως αντικείμενο μελέτης στο Ινστιτούτο Smithsonian  μέχρι την 10/8/2000, οπότε και τον παρέλαβαν οι απόγονοι των ινδιάνικων φυλών Redding Rancheria και Pit River σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα του Εθνικού Μουσείου για την αμερικοινδιάνικη Πράξη του 1989.

1. blu

 Οι λόγοι της εξαφάνισης της φυλής Yahi του Ishi και η τραγική ιστορία του ίδιου και της οικογένειάς του

      Το 1865 ο Ishi και η οικογένειά του δέχτηκαν την επίθεση στην περιοχή Three Knolls, στην οποία 40 άντρες από την φυλή του σφαγιάστηκαν. Παρά το γεγονός οτι επιβίωσαν 33 Yahi καταφέρνοντας να δραπετεύσουν, στην συνέχεια, οι κτηνοτρόφοι σκότωσαν τους μισούς από τους επιζώντες. Οι τελευταίοι επιζήσαντες , μεταξύ αυτών και η οικογένειά του Ishi , πήγαν και κρύφτηκαν για τα επόμενα 44 χρόνια, οπότε και επιστεύετο οτι η φυλή τους των Yahi είχε εξαλειφθεί.

Πριν την εποχή (1848-1855) του California Gold Rush (κυνηγιού του χρυσού στην Καλιφόρνια, ο αριθμός της φυλή των Yahi αριθμούσε  τα 404 άτομα στην Καλιφόρνια  ενώ ο συνολικός πληθυσμός των ινδιανικών φυλών yana αριθμούσε τα 2.997 άτομα.

Ο πυρετός του χρυσού έφερε περίπου 300.000 εργάτες ορυχείων και εποίκων στην βόρεια Καλιφόρνια και έγινε η αιτία της γενοκτονίας των ιθαγενών ινδιανικων πληθυσμών με τουλάχιστον επίσημα καταγεγραμμένους 100.000 νεκρούς  ινδιάνους μεταξύ των ετών 1848 και 1868. Από την ανεξέλεγκτη εξόρυξη του χρυσού, τα ψάρια των ποταμών ψόφησαν και τα αποθέματα νερού καταστράφηκαν. τα ελάφια – κύρια πηγή φαγητού για τους Ινδιάνους- εγκατέλειψαν την περιοχή.Οι έποικοι έφεραν νέες ασθένειες που αποδεκάτισαν όσους ινδιάνους είχαν απομείνει ζωντανοί. Οι Ινδιάνοι της βόρειας Yana κυριολεκτικά εξαφανίστηκαν ενώ οι  πληθυσμοί της Κντρικής και νότιας ομάδας τους –όπου οι Yahi- εμειώθηκαν δραματικά.

Όσοι ινδιάνοι απέμειναν ζωντανοί, πεινασμένοι καθώς ήσαν και ψάχνοντας για τρόφιμα, ήρθαν σε σύγκρουση με τους νιόφερτους εποίκους. Τότε οι άποικοι αποφάσισαν και πριμοδότησαν με 50 σεντς ανά τριχωτό ινδιάνικης κεφαλής και με 5 δολλάρια για κάθε κεφάλι τους, για κάθε εκτέλεση ινδιάνων που έκανε ο οποιοσδήποτε!!

Και η φρικτή δολοφονία και γενοκτονία των ιθαγενών Ινδιάνων της Καλιφόρνια άρχισε και τελειωμό δεν είχε.

Στα τέλη του 1908,  στον καταυλισμό της οικογένειας του Ishi, ήρθε μια ομάδα από ανθρώπους που έλεγχαν την περιοχή για τυχόν επιζώντες ινδιάνους. Στον καταυλισμό ήταν δυο άντρες, μια μεσήλικη γυναίκα, η ηλικωμένη θεία του, η  μικρή του αδελφή και η μητέρα του που ήταν άρρωστη  και δεν μπορούσε να φύγει, όποτε καλύφθηκε με τις κουβέρτες για να μην την εντοπίσουν.. Οι τρείς πρώτοι μπόρεσαν να ξεφύγουν από την λεηλασία που επηκολούθησε, η μητέρα του πέθανε λίγο μετά την επιστροφή του και η αδελφή του και ο θείος του δεν γύρισαν ποτέ.. Ο Ishi στην συνέχεια απόμεινε μοναχός και ζούσε στα δάση κρυμμένος μέχρις ότου απελπισμένος και πεινασμένος εμφανίστηκε στο σφαγείο το 1911

Ο Richard Burrill , ανθρωπολόγος,  αποκάλυψε αναφορικώς με την ανακάλυψη του Ishi οτι “Το 1865, κοντά σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία του Μαύρου Βράχου της περιοχής των Yahi, τα νερά του ποταμού Mill Creek γίνηκαν κόκκινα από το αίμα των σφαγμένων Yahi”  ..”Ο αγώνας για  τον Ishi,» γράφει ο Burrill  στο βιβλίο του “Ishi’s Return Home” , «ήταν πώς να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα και τους δαίμονες του παρελθόντος του, ιδιαίτερα όταν το 1908 πήγαν στο κάποτε χωριό του, όπου είχε δολοφονηθεί η οικογένειά του και εκεί ¨άκουσε τα μέλη της οικογένειάς του να τον καλούν”

1. blu

          Για την ζωή του Ishi, την εμφάνισή του το 1911 και την εξαφάνιση της φυλής του, γυρίστηκε το 1992 ενα φίλμ με πρωταγωνιστές τον Graham Greene  ως    Ishi και τον  Γιον Βόιτ ως τον ανθρωπολόγο Alfred L. Kroeber . Τίτλος της :The Last of His Tribe – 1992

1. blu

2.BIBLIA_Πηγές, σχόλιαYahi translator Sam Batwai, Alfred L. Kroeber, and Ishi, photographed at Parnassus in 1911. Image courtesy of UC Berkeley, Phoebe Hearst Museum of Anthropolog

1) Στην φωτογραφία Yahi μεταφραστής Sam Batwai,  ο καθηγητής Alfred L. Kroeber, and ο Ishi, φωτογραφημένοι το 1911.,

2) Η λέξη Ishi έχει και άλλη σημασία:

Υπάρχουν δύο εντελώς διαφορετικά εβραϊκά ονόματα, που κατά λάθος έγινε μεταφράστηκε στα αγγλικά ως Ishi.  τα Ishi Ι (אישי) και Ishi II (ישעי) τα οποία και επεξεργαζόμαστε ξεχωριστά.

α)Η λέξη Ishi είναι ταυτόσημη με τη φράση «Ο σύζυγός μου» (κυριολεκτικά «ο άνθρωπός μου»), όπως χρησιμοποιείται στη Γένεση 29:32 (και στον), 2 Σαμουήλ 14: 5 και 2 Βασιλέων 4: 1, Και αυτό γιατί η λέξη איש ( «ish) είναι μια από τις λίγες λέξεις για τον άνθρωπο:
β) Το όνομα Ιεσεί ΙΙ στην Αγία Γραφή
Αυτή η εκδοχή του ονόματος  Ishi εμφανίζεται τέσσερις φορές στην Αγία Γραφή, δύο φορές στον Ιούδα (1 Χρονικά 2:31 και 1 Χρονικά 4:20), μια φορά στον Συμεών, ως τον πατέρα των ανθρώπων που κατέστρεψαν τους Αμαλεκίτες (1 Χρονικά 4:42) και μια φορά στην Μανασσή (1 Χρονικά 5:24).
Ετυμολογία του ονόματος Ιεσεί II
Αυτό το όνομα προέρχεται από τη ρίζα-ρήμα ישע (Yasha »), που σημαίνει να διασώσετε ή να παραδώσετε.

http://www.abarim-publications.com/Meaning/Ishi.html

3)https://www.wikiwand.com/en/Ishi

4) http://www.ucpress.edu/book.php?isbn=9780520271470

5)https://www.wikiwand.com/en/Yana_people

6) Στην φωτογραφία απεικονίζεται ο ανθρωπολόγος Thomas Talbot Waterman (1885-1936)

7) χάρτες της περιοχής των Yiana και ειδικότερα των Yahi

TehamaCoMap

 

Yana_lang

Το λιβάδι με τις παπαρούνες   Leave a comment


 

                                                                                “Κι είναι ο χρόνος η κινούμενη μορφή της                                                                                                 ακίνητης αιωνιότητας”

                                                                                                                                                                                                                                         Jean Jacques Rousseau

 

             ανοιξη4

                                          ΄Ήταν, θυμάμαι, μια  Άνοιξη. Πολλά χρόνια πριν. Κι ήταν στο γιόμισμά της. Ήταν  λίγο μετά το μεσημέρι. . Ο πατέρας μου οδηγούσε το αυτοκίνητο καθώς κατεβαίναμε απ’ το βουνό. Φιδίσιος ο δρόμος, μυρωδάτος ο αέρας, κι ερημιά γύρω.

                             Στις δυο μεριές του δρόμου,  δέντρα μας ντύναν με την σκιά τους. Κρυμμένα μέσα στα φυλλώματα τα κελαηδήματα των πουλιών ενώνονταν με τον ράθυμο γουργούρισμα της μηχανής τ’ αυτοκινήτου. Έκανε ζέστη. Ανοιξιάτικη ζέστη, εκείνη η ωραία με  την   φρεσκάδα την βουνίσια. Δεν μιλούσαμε, είχαμε ησυχία, εκείνης την ράθυμης, νυσταγμένης παύσης. Τότε και στο έβγα μιας ακόμη στροφής, ήλθε ο ήλιος λαμπερός μες στα μάτια μου. Με τύφλωσε. τα δέντρα ξωπίσω μας μας είχαν παραδώσει σ΄ αυτόν. Από την μια μεριά του δρόμου, εκεί υψώνονταν λοφίσκοι, ντυμένοι στο πράσινο. Κοίταξα και από την άλλη μεριά.Και τότε το είδα. Ένα απέραντο λιβάδι ολόγιομο παπαρούνες. Κόκκινες παπαρούνες, πανύψηλες. Κι’ ανενόχλητες αναδεύονταν στο ελαφρύ αεράκι , στην απλωσιά του λιβαδιού. Πέρα στο βάθος στραφτάλιζε η θάλασσα απ’ τον ήλιο και ενωνόταν στον ορίζοντα με ένα ουρανό αχνογάλανο , πεντάφωτο, χωρίς ένα ισχνός άσπρου μικρού σύγνεφου πάνω του. Έμεινα έκθαμβη.Κι άρχισα να φωνάζω μες στην ησυχία..Κοίτα, κοίτα!!!

Του πατέρα μου κόντεψε να του φύγει το τιμόνι. Αιφνιδιάστηκε από την φωνή μου και με ρώτησε ενοχλημένος. – Τι να δω παιδάκι μου;; Η μάνα πίσω και η μικρή μας η Νικολέττα – θάταν, δεν θάταν οκτώ χρονώ τότε-αναδεύτηκαν από την χαύνη τους.

Μα, εγώ δεν μπορούσα ν’ απαντήσω. Έχανα την στιγμή!!Κοίτα ,επαναλάμβανα, Κοιτάτε!!!

Τι να δω;;; ρωτούσε ο πατέρας κι ακολούθησε η ματιά του τα χέρια μου που είχαν ανοιχτεί προς τα κει που έβλεπα. Μα δεν είναι τίποτε εκεί, είπε απορημένος.

Μα τι είναι εκεί; ρώτησε κοιτάζοντας  κι η μάνα.

Οι παπαρούνες είναι εκεί, τους είπα. Σταμάτα το αυτοκίνητο, πατέρα του είπα, τώρα!! του είπα.

Υπάκουσε εκνευρισμένος.

Βγήκα από το αυτοκίνητο.Που πας;; μου φώναζε. Κόντεψες να μας σκοτώσεις!!!

Πάω να μπω μέσα,απάντησα ενώ έτρεχα προς το λιβάδι.

Και χώθηκα στις παπαρούνες. Μ’ έφταναν, το θυμάμαι αυτό, κοντά στους αγκώνες. Τόσο ψηλές. Βασίλισσες του πράσινου και του γαλάζιου. Η μια δίπλα στην άλλη, πυκνορθωμένες, γιόμιζαν, στην διάβα μου αναμεσίς τους, τον αέρα γύρω μου με εκείνη την υπέροχη ιδιαίτερη ευωδιά τους.Κι ήταν κι η γης που πατούσα που ανέδυε τ’ άρωμά της . Πέρασα τα δάχτυλά μου πάνωθέ τους. Ευφορία!!

Ήταν το παιδί που μ’ ακολούθησε πρώτο. Μπήκε μέσα τους και χάθηκε στο κόκκινο..Κι έπειτα από κάμποσο κι οι γονείς. Όλοι μας, μες στις παπαρούνες  του λιβαδιού. Έστησα χορό αυτοσχέδιο κι η μικρή μας γελούσε και χόρευε κι αυτή. Τα μάτια της έλαμπαν, πράσινα διαμάντια π ’αντανακλούσαν φως. Οι γονείς μου άρχισαν  να το φχαριστιούνται, γελούσαν βλέποντάς μας, απολάμβαναν τις στιγμές.  Η μικρή μου πήγε να κόψει μερικές. Αστε τες τις είπα.’Αστε τες να ζήσουν για πόσο τους είναι. Μην τις χαλάς. Θα μαραζώσουν αμέσως αμα τις κόψεις! Και τα πέταλά τους θα σκορπιστούν.και συ , θα λυπηθείς. Αστες να τις χαιρόμαστε, εμείς και όσοι περνάνε από δω..Με κοίταξε κ’ ησυχα  τις άφησε..σα ναχε ντραπεί για την βιά της.

Δεν ξέρω, να πω, πόσο μείναμε σε εκείνο το λιβάδι, μα , σαν βγήκαμε απ’ αυτό, το ράθυμο της νύστας μας του μεσημεριού, είχε χαθεί. Οι παπαρούνες μας είχαν δώσει χαρά κι ενέργεια τόση ώστε να γιομίσουν το υπόλοιπο του ταξιδιού και μέχρι το σπίτι. Και εμείς, από κείνη την ώρα  μοιραζόμασταν την ομορφιά του  ο,τι περνούσε μες από τα μάτια μας..

Σταλαματιά γλύκας πίσω στον χρόνο αυτή.. Κι ήρθε πίσω από τα μάτια μου σαν είδα μια εικόνα με παπαρούνες..

Δεν μπορώ πιά να τις μοιραστώ μαζί τους τις στιγμές εκείνες. Έχουν φύγει όλοι τους στην πέρα χώρα.Πρώτα το παιδί, μετά ο πατέρας και στερνά η μάνα.

Και μες από τα δάκρυά μου  πίσω από αυτές τις γραμμές , μένουν οι στιγμές εκείνες, οι πολύτιμες, που τις μοιράζομαι μαζί σας.

Γιατί η Ομορφιά είναι να μοιράζεται.

Στα πρόθυρα του 2017   1 comment


 

 

 

Bhatt Shreeram

      

 

 

                Τα χρόνια περνάν’, κυλάν’ σαν το νερό στην ποταμιά και εγώ μαζί τους. Τέτοιες ώρες στα πρόθυρα του νέου χρόνου ,  φέτος νοιώθω να είμαι αναμεσίς στις θύρες το χθες και του αύριο. Παλιότερα δεν αναρωτιόμουν, κοίταζα εμπρος, κινιόμουν προς εκεί.. Φέτος..

Φέτος στέκομαι  στο κατώφλι. Κι αυτή την φορά αναρωτιέμαι…Τι κάνω εδώ; Πάω άραγε μπροστά; Προς την  έξοδο, εκεί που περιμένει το νέο, το ακαθόριστο, αυτό που θα φέρει- όπως και νάχει- στην ζωή μου άλλα πράγματα; Μένω να στέκομαι στο κατώφλι;  Ή γυρνάω πίσω στο γνωστό; Εξαρτάται από μένα η στάση ή η κίνηση αυτή ή είναι τα πράγματα που την προκαθορίζουν; Κι εγώ,τι τότε ; Σέρνομαι από αυτά;

Δεν έχω μάθει όμως  να σέρνομαι από τα πράγματα.Οχι, κι ούτε τώρα θα το επιτρέψω αυτό.Κι ως προς την κατεύθυνση;

Στο ποτάμι αφρίζουν γύρω μου τα νερά, γιομάτα πιότερο από κάθε άλλη φορά,  ήταν  πολλές οι νεροποντές..Τόσες πολλές που με κούρασαν..

Να πάω πίσω; Δεν γίνεται.Οσα γίνηκαν, γίνηκαν. ΚΙ εκείνα που έγιναν έχουν αλλάξει τώρα. Ψευδαίσθηση το γνωστό του χθες.

Να βγώ στην όχθη;

Οι στίχοι του ποιητή αναδύονται αβίαστα από μέσα μου, με αφυπνίζουν

 

“Τα ποτάμια δεν παρηγορούν, θέλουν χαρούμενη καρδιά […]

Τα ποτάμια σ’ αφήνουν πάντα πίσω, καθώς κυλούν, μ’ αυτά που έχεις, πίκρες, βάσανα, απελπισίες. Η θάλασσα

λυτρώνει.

Ένας άνθρωπος στην ακροποταμιά: από τις πιο θλιβερές εικόνες που υπάρχουν.”

            Ναι. . γερνάω

          ’Ομως, δεν θέλω νάμαι μια ακόμη θλιβερή εικόνα..Κι αυτό δεν εξαρτάται από τα πράγματα, από μένα είναι

                 Αντέχω, ίσως το ποτάμι γίνει  πιό κάτω πιό πλωτό..Κι η θάλασσα μετά.. Αχ ας είναι σα και εκείνο το όνειρο που είχα δει χρόνια   πολλά   πριν.. Εκεί που βούτηξα μέσα της, εκεί στο σημείο που ενωνόσαντε με εκείνη τα νερά του ποταμιού όπως βγαίναν από την υπόγεια διαδρομή τους από τα έγκατα της γης . Οχι , οτι ήμουν μεσα σε αυτά..Την διαδρομή τους όμως ήξερα, όπως και την πηγή τους ..Κι ήμουν, θυμάμαι  και τότε τόσο κουρασμένη απο την έρημο…Και σαν μπήκα σε κείνα τα νερά τα όσο καθαρια, τόσο διάφανα  όμοια με κρυσταλλο, έτσι  που στραφτάλιζαν από το φως, ένοιωσα , ναι, σαν να μπήκα στην πηγή της ζωής.

Νάναι άραγε τώρα εκείνη η ώρα;

Θα δούμε, προχωράω λοιπόν.

Καλή χρονιά σε όλους!

          

 

 

Ποιός φοβάται τους ίσκιους;   Leave a comment


  trees-alone-mist-woods-wallpaper

Έτσι μιλούσα με τους ίσκιους

κάπου μιά μέρα

στο δάσος πέρα:

Ίσκιοι απ’ τα σύννεφα ψηλά

κι’ ίσκιοι απ’ τα δέντρα κάτου

κι΄ίσκιοι άφαντοι και μυστικοί,

την άρρωστη ψυχή μου τι με σας δένει,

ίσκιοι άπιαστοι και πεθαμένοι;

Ίσκιοι που το φθινόπωρο σας έσπειρε δω κάτου

στο πέρασμά του,

μέσα μου σέρνεστε βαριά

ίσκιοι μες στα λαγκάδια,

κάποια θλιμμένα βράδια

μέσα μου απλώνεστε μακριά,

ίσκιοι απ’ τ ακυπαρίσσια

στα ερημοκλήσια.

Κ ’ίσκιοι από νέφη πούλιωσαν

κ΄ίσκιοι από κάποια ερείπια εδώ-

πύργοι ή παλάτια έναν καιρό,

ποιός τα στοιχειά σας μου ξυπνά, ποιός μέσα μου αναστένει

τη θλιβερή μπαλάδα σας,

ίσκιοι χαμένοι, ίσκιοι σβησμένοι;

             

1901, Κωνσταντίνου Χατζόπουλου

“Ετσι μιλούσα με τους ίσκιους”

από την συλλογή του

“Βραδυνοί θρύλλοι”

Η κόκκινη λίμνη της Laguna Colorada, Bolivia   Leave a comment


 

 

 

laguna-colorada-bolivia-c

 

     Ηταν η εικόνα που με  εντυπωσίασε! Εκπληκτικός τόπος, σαν ματοβαμμένη θάλασσα τα νερά της  και πάνω της , στολίδι μοναδικό, το ανοιχτό  ροζ των φλαμίνγκος. Δεν είχα ξανακούσει γιαυτήν την λιμνοθάλασσα.

     Και σαν κοίταξα να μάθω περισσότερα έμαθα οτι ο τόπος αυτός έγινε ευρύτερα γνωστός οτι υπάρχει μόλις το 1953, όταν ιδρύθηκε το Εθνικό πάρκο της Βολιβίας! Μέχρι τότε τον ήξεραν οι ντόπιοι κάτοικοι, 50 οικογένειες όλες κι όλες, οι απόγονοι μιας αρχαίας φυλής,  της φυλής των Aymara, που έλκουν την καταγωγή τους από τους προ τους Ινκας χρόνους, από την φυλή Tiahuanacun, όπως πιστεύεται, που ήταν προγονική των Ινκας .

AymaraMotherwithBabyLaPazBolivia            aymara-new-year-bolivia-41                      Aymara-children

     Η Laguna Colorada είναι μια ρηχή αλμυρή λιμνοθάλασσα έκτασης 60 τετραγωνικών χιλιομέτρων που βρίσκεται στην Βολιβία στα νοτιοδυτικά της σύνορα με την Χιλή, στο οροπέδιο Altiplano πάνω στην οροσειρά των Άνδεων  σε υψόμετρο  14.000 ποδών περίπου (μεταξύ 4.200 και 6.000 μέτρων) πάνω άπό το επίπεδο της θάλασσας  και συμπεριλαμβάνεται στο Εθνικό πάρκο της Βραζιλίας, συνολικής έκτασης 1766.170 στρεμμάτων που ονομάζεται Reserva Nacional de Fauna Andina Eduardo Abaroa (REA).

gray-location-map-of-7s40-78w05                                       Print

1. blu

     Το Εθνικό αυτό πάρκο της Βραζιλίας είναι ενας σπάνιος υγροβιότοπος απείρου κάλλους ως Εθνικό Καταφύγιο Άγριας Ζωής και είναι προστατευμένος με την συνθήκη Ραμσάρ (Ramsar) ως importance of wetlands από το 2009, εμπεριέχει δε  λίμνες ,όπως αυτή της Laguna Colorada, ενεργά ηφαίστεια, έρημο, παγετώνες,  θερμές πηγές και θερμοπίδακες, αλυκές, ατμίδες, μέρος της υπέροχης οροσειρά των Άνδεων και βεβαίως, τρία μοναδικά είδη φλαμίνγκος, όπως τα υπό εξαφάνιση James’s flamingo που ενδημούν στην συγκεκριμένη κόκκινη λίμνη.

Jamess-flamingos-at-Laguna-Colorada-in-southwest-Bolivia-

 

     Είναι ένας τόπος  σουρρεαλιστικής, απόκοσμης ομορφιάς!

https://www.youtube.com/watch?v=3WzRBS5Act0

              Eduardo.Avaroa.Andean.Fauna.National.θερμοπίδακες         Licancabur.360.12009  red-lagoon-chile-2[6]              Sol de Mañana Geysers, Bolivia

 H Laguna Colorada οφείλει αυτό το εκπληκτικό αιματηρό κόκκινο χρώμα των αλμυρών νερών της στα  κόκκινα ιζήματα και φύκια του βυθού της. Οι Aymara πιστευαν οτι είναι τα νερά του διαβόλου και οτι η λίμνη αυτή ήταν η αιτία εξαφάνισης των χιλιάδων προγόνων τους, οταν πήγαν και ήπιαν από αυτά τα νερά. Εξακολουθούν όμως μέχρι σήμερα να να διατηρούν τα μυστικά και τους θρύλους της γης τους. Οι θρύλοι για την λίμνη και αιματόχρωμα νερά της έρχονται από τα παλιά χρόνια  και μιλάν’ για την κατάρα που επηρρεάζει όσουν μπαίνουν στα νερά της.

 

 

1. blu

2.BIBLIA_Πηγές μου:

http://www.amusingplanet.com/2014/11/laguna-colorada-red-lagoon-of-bolivia.html

https://en.wikipedia.org/wiki/Aymara_people

https://en.wikipedia.org/wiki/Aymara_language

http://www.britannica.com/topic/Aymara

http://www.trekkingchile.com/aymara/ing/the_people/history.htm

https://www.bolivianlife.com/the-aymara-new-year-looking-back-to-the-future/

Αναγωγές   Leave a comment


 

 

       Σκέψεις μου με αφορμή μια ρήση και με μένα να άγομαι από το ειδικό του πράγματος στο γενικό του συνόλου…

1. blu

"Ουκ ένι ιατρικήν είδέναι, όστις μη οίδεν ό τι εστίν άνθρωπος".

Είναι αδύνατο να ξέρει την Ιατρική, αυτός που δεν ξέρει ακριβώς τι είναι ο άνθρωπος!

είχε πει ο Ιπποκράτης, ο Πατέρας της Ιατρικής.

        ‘Εως σήμερα οι γιατροί μας ορκίζονται τον όρκο του Ιπποκράτη και οι επακόλουθες γενεές απ΄εκείνον ως τις μέρες μας τον επικαλούνται. Γνωστά αυτά θα μου πείτε..

       ‘Ομως αναρωτιέμαι πόσοι είναι οι γιατροί μας που εχουν μελετήσει όλον τον άνθρωπο ως οντότητα με νου, ψυχή και σώμα που αλληλεπιδρούν συνδεδεμένα ακατάλυτα μεταξύ τους ει μη βλέπουν και αναγνωρίζουν μόνον το πάσχον κομμάτι του σωματός τους ως να είναι ανεξάρτητο από τον όλον άνθρωπο;; Χμ..Φοβάμαι οτι σε γενικές γραμμές αρκούνται στην αντιμετώπιση του συμπτώματος και οχι της αιτίας ή και των αιτιών..

       Αυτή η περισσή εξειδίκευση και η τελειοποίηση του ειδικού, του μέρους, χωρίς την γνώση του γενικού, την αντίληψη του όλου, την σφαιρικότητα του, ..πιστεύω οτι σκοτώνει το πνεύμα, οτι είναι γνώση μεν και μάλιστα οργανωμένη αλλά οχι εν σοφία..και γιαυτό τυφλή κι ανήμπορη εν τέλει..

Sara Abid - Pakistani painter - Tutt'Art (15)

       Στους καιρούς μας έχει ενισχυθεί και εδραιωθεί η τέτοια εξειδίκευση σε πάμπολλους τομείς της επιστήμης. της τέχνης και της τεχνικής..Γιατί οι ισχυροί μας θέλουν τυφλούς, μη σκεπτόμενους, υπάκοους και όχι επαναστάτες..Κι αυτό γιατί, εχω την γνώμη, οτι εκείνος που πασχίζει να γνωρίσει το όλον, είναι και εκείνος που μπορεί και να ανατρέψει το υπάρχον..να μην το αφήσει να λιμνάσει όπως του το πάσαραν, του τόμαθαν.Και ενας τέτοιος είναι επικίνδυνος για το σύστημα..Και έτσι την αρχίζουν την εστίαση στο ειδικό από τα μικράτα μας τα χρόνια της μάθησης στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και έξω από αυτό, στους ηγέτες μας που ποδηγετούνται από κείνους και στην συνέχεια ποδηγετούν εμάς…

        ’Ετσι έχει γίνει και στον τόπο μας..Λαός απείθαρχος , λέγανε, οι Ελληνες,ανυπάκουοι, εφευρετικοί,οχι του κανόνα..Ας του μάθουμε το αλλιώς ..Και το ξεκίνησαν από χρόνια..

       Το εμπεδώσαμε το αλλιώς;

       Φτάνει άραγες να δούμε αυτούς που εκλέξαμε και εκλέγουμε επί τόσα χρόνια;

       Το σε τι συνεισφέραμε, το σε τί ανεχθήκαμε και συνεισφέρουμε και ανεχόμαστε;

        Πολίτες γαρ αυτού του τόπου

 

1. blu

 Zhao Chun - Tutt'Art)                                  

χμ…αυθαίρετη  άραγες τούτη η αναγωγή μου από το ειδικό στο γενικό;

       Ασκεψιά μου ή θυμός μου;;

       Γιατί έχω και από τα δυο…

     Πολίτις γαρ και γω αυτού του τόπου

     

      

     

 

Αλληλουχίες   Leave a comment


 

Ansel Adams

“ταὐτό τ’ ἔνι ζῶν καὶ τεθνηκὸς καὶ [τὸ] ἐγρηγορὸς καὶ καθεῦδον καὶ νέον καὶ γηραιόν·

τάδε γὰρ μεταπεσόντα ἐκεῖνά ἐστι κἀκεῖνα πάλιν μεταπεσόντα ταῦτα”

1. blu

Το ίδιο πράγμα υπάρχει σε μας, το ζωντανό και το πεθαμένο, το ξύπνιο και το κοιμισμένο, το νέο

και το γερασμένο·

γιατί αυτά μεταβάλλονται σ’ εκείνα και, αντίθετα, εκείνα μεταβάλλονται σ’ αυτά.

Ηράκλειτου

(Ἡ Ἁρμονία τῶν Ἀντιθέτων)

 

 

 

‘Ο Απρίλης θα έρθει, αλλά εκείνος πού γυρεύει τον Απρίλη χωρίς τη βοήθεια τού Χειμώνα,

ποτέ δε θα τον βρει.’

Χαλίλ Γκιμπράν

(Σκέψεις και διαλογισμοί)

butft3

2.BIBLIA_1.αλληλουχία η [aliluxía]: διαδοχή φαινομένων σύμφωνα με ορισμένη σειρά: H χρονική ~ των γεγονότων. Γεγονότα που έχουν μια ~, σχέση αιτίας και αποτελέσματος. Ο ψυχικός βίος του ανθρώπου παρουσιάζει μια αδιάσπαστη ~. Σκέψεις / λόγια χωρίς (λογική) ~, χωρίς λογικό ειρμό. [λόγ. < ελνστ. ἀλληλουχία]

           2.Η φωτογραφία είναι του Ansel Adams