Ζήτημα παρατήρησης


πτηνά

Κάπου στην γη υπάρχει και ο παράδεισος.

Δεν γίνεται αλλιώς.

Οι σπόροι από το απαγορευμένο μήλο μείναν’ αφάγωτοι

851cb345

 

Μάθατε κάτι άλλο;

Advertisements

Σε στάδιο μεταμόρφωσης


moritake script         “A fallen blossom                         

   returning to the bough, I thought —

                    But no, a butterfly.”                                        Arakida Moritake

sensational-butterflies-pupa-on-tree-two-column (2)

“Ένα πεσμένο άνθος

που επιστρέφει στην κλάρα, νόμισα-

Αλλά όχι, μια πεταλούδα”

9a0f7042

1. blu

aniflow-01

Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’ αυτό μένειν” είχε πει ο Ηράκλειτος

 

Από τα πανάρχαια χρόνια, οι άνθρωποι είχαν παρατηρήσει τον θαυμαστό κύκλο δημιουργίας των πεταλούδων στα στάδια μεταμόρφωσής τους μέχρι την ολοκλήρωση της γέννησής τους, όπως ξεκινάν’ από τις κάμπιες, πως  ύστερα μες στο κουκούλι τους μετασχηματίζονται σε χρυσαλλίδες και έπειτα πως στο τελικό στάδιο μεταμόρφωσής τους από χρυσαλλίδες γίνονται πεταλούδες, ολοκληρώνοντας έτσι τον κύκλο της δημιουργίας τους. Αυτό το εγγενές φυσικό φαινόμενο της μεταμόρφωσης αναγορεύτηκε από τους ανθρώπους αρχικά ως θεϊκό σημείον, ύστερα οι πεταλούδες γίνηκαν το σύμβολο της ψυχής, το σύμβολο της αναδημιουργίας, της αναγέννησης, της αθανασίας,  ένα από τα κύρια σύμβολα της μεταμόρφωσης των νεκρικών πνευμάτων κι άλλοτε της ανάστασής τους. Κι ανάλογα με τους πολιτισμούς των λαών, ήλθε η ώρα που οι πεταλούδες γίνηκαν και σύμβολα της χαράς της ζωής  χάρις στην ομορφιά των φτερών τους και την ελαφράδα του φτερουγισμού τους, όμοιου με χορού στ’ αγέρι. .Απαλές, τόσο που να φαίνονται ανεπαίσθητες, οι κινήσεις των ελαφρών πολύχρωμων φτερών τους  σαν στροβιλίζονται χορεύοντας στ’ αλαφρύ τ’ αγέρι,  μέγιστη, όμως, η επιρροή τους. .

Κι όλα αυτά είναι γνωστά, πιστεύω. Στα χρόνια και στις χιλιετίες που ακολούθησαν, εμείς οι άνθρωποι ακόμη παρατηρούμε θαυμάζοντας αυτό το φυσικό εγγενές φαινόμενο των σταδίων της μεταμόρφωσης των πεταλούδων και όχι μόνον αυτών,  πως μεταμορφώνονται όντας από το κάτι που ήσαν σε κάτι άλλο που πριν δεν ήταν

Όπως είναι, επίσης, γνωστό το ότι εμείς, οι άνθρωποι  ανέκαθεν επηρεαζόμασταν από την Φύση, ως μέρος της. Η φύση ήταν εκείνη που μας έδειξε, εκείνη που μας δείχνει τον δρόμο.. Ο άνθρωπος την παρατηρεί, την παρακολουθεί, την ακολουθεί, την μιμείται..Αλληλεπιδράμε μαζί της στον βαθμό που εκείνη μας επιτρέπει κι ας νομίζουν μερικοί πως μπορούν να γίνουν, μολονότι άνθρωποι, κυρίαρχοί της..

Μέσα από την παρατήρηση των φυσικών φαινομένων, ο Αναξαγόρας ήταν εκείνος που είπε “η φύση δεν γνωρίζει εξαφάνιση, αλλά μόνο μεταμόρφωση” Και, είναι ιστορικά διαπιστωμένο ότι  η ύπαρξη, η ευημερία της ανθρωπότητας οφείλεται κυρίως σε αυτήν την  μεταμόρφωση της φύσης, στον διαρκή μετασχηματισμό της από το κάτι που ήταν σε κάτι άλλο που πριν δεν ήταν ..

Αυτή η φύση, στην παρατήρηση και μελέτη των και “φυσικών” της λεγομένων, μιας και τα άλλα, τα επίσης φυσικά, παραμένουν για τους πολλούς αόρατα και δυσεπίτευκτα εμπειρικής παρατήρησης και μελέτης, είναι εκείνη που, κατά κύριο λόγο, μας καταδεικνύει και την αναγκαιότητα της αλλαγής στην ζωή μας για την ύπαρξή μας την ίδια, την αναγκαιότητα της ετοιμότητάς μας προς την κατεύθυνση της αλλαγής, της μεταμορφώσεώς μας από αυτό που είμαστε σε κάτι άλλο..Έτσι τα βλέπω.

Είναι ανάγκη, εκτιμώ, επιβίωσης και ψυχοπνευματικής ισορροπίας για τον άνθρωπο, η ανάλογη προς τα της φύσης κίνησή του προς την κάθε, ίσως ανεπαίσθητη για τους άλλους, μικρή ή μεγάλη αλλαγή στην ζωή του, εκκινώντας από τον τρόπο που σκέφτεται, τον τρόπο και τον χρόνο που τις αντιλαμβάνεται ή και τις βιώνει στα πράγματα και τις καταστάσεις, είτε είναι ο ίδιος που τις προκαλεί είτε εκείνος που τις υφίσταται απ’ άλλους που τις προκάλεσαν έτσι ώστε να δύναται να προσαρμόζεται στο κάθε παρόν και να μπορεί να διαχειρίζεται με καλύτερο τρόπο εκείνο που το αύριο θα φέρει..

Στην φύση υπάρχει η τάξη, υπάρχει και η αταξία. Η δεύτερη, ως μη περιττό αλλά αναγκαίο στοιχείο, εντάσσεται στην τάξη για την ισορροπία, για την αρμονία των πραγμάτων και για την κατάδειξη της κυριαρχίας της πρώτης στα πράγματα. Όποτε το στοιχείο της αταξίας επισκίασε την τάξη, τότε και η αναρχία γέννησε το χάος. Που, και αυτό με την σειρά του αποτελεί φυσική αναγκαιότητα της εξαίρεσης στον κανόνα. Για την ριζική μεταμόρφωση των πραγμάτων σε κάτι άλλο.

’Έτσι, με αυτές μου τις σκέψεις, καταλήγω στο ότι ο άνθρωπος ως μονάδα αλλά και ως μέλος της κοινωνίας των ανθρώπων, καλείται, για να μπορέσει να κινηθεί προς την κάθε αναγκαία αλλαγή στην ζωή του και στην μεταβολή των έως τότε συνθηκών της σε κάτι άλλο, να διατηρεί την τάξη κατά την κίνησή του προς την αλλαγή. Γιατί, μέσω της τήρησης της τάξης μπορεί να γνωρίζει τον χρόνο ετοιμότητάς του για την κίνηση, τον λόγο, την αιτία των βημάτων του, την κατεύθυνση της πορείας του προς την αλλαγή που επιδιώκει να επιφέρει από την κατάσταση που είναι, τις επιρροές που αυτή θα φέρει στο περιβάλλον του, όπως και μέσα από αυτή καθαυτή την πορεία του να είναι σε θέση να εντοπίζει το στοιχείο της αταξίας στην τάξη μέσα στην διαδικασία της αλλαγής και όπου θα καταλήξει.

Ο Χρόνος, σε κάθε περίπτωση αλλαγής, μεταβολής ή μεταμόρφωσης αν θέλετε,  είναι χρεία ζωτικής σημασίας..Χρειάζεται χρόνο ο άνθρωπος για να δει και να παρατηρήσει τις καταστάσεις, τις συνθήκες, να δει τις αλλαγές γύρω του ή μέσα του, ώστε να αποφασίσει την κίνησή του σε αυτές, είτε για εξυψωθεί στο νέο “επίπεδ﨔 εντασσόμενος στην ροή τους, είτε για να τις μετασχηματίσει, στο μέτρο των δυνάμεων του και στον βαθμό που εξαρτώνται από αυτόν, σε κάτι άλλο. Κι αν ο ίδιος αδυνατεί να έχει την γνώση ή έστω την αντίληψη της διαρκούς ροής των πραγμάτων στο σύμπαν και στον κόσμο μας, έχει την δυνατότητα, την ικανότητα μα και την υποχρέωση να γνωρίζει  τα στάδια των αλλαγών στην ντόπια και ευρύτερη κοινωνία του οι οποίες επηρρεάζουν ή μπορούν να επηρρεάσουν και τον ίδιον. Για να μπορεί έτσι, να λάβει θέση παρατηρώντας τες, σκεπτόμενος και αποφασίζοντας πάνω σε αυτές.

Πρόσφατα, διάβασα κάτι που είχε πει ο γνωστός ως ψυχίατρος Ronald David Laing (1927 – 1989) :“Ζούμε σε μια στιγμή της ιστορίας όπου οι αλλαγές συμβαίνουν τόσο γρήγορα, ώστε αρχίζουμε να βλέπουμε το παρόν μόνο όταν έχει ήδη αποτελέσει παρελθόν

Συμφωνώ μαζί του. Από τότε, μάλιστα, που είχε διαμορφώσει ο Laing αυτήν την άποψη έως τα τώρα, θεωρώ ότι  οι ιστορικά μη καταγεγραμμένες ακόμη στην πλειονότητά τους αλλαγές των συνθηκών ζωής στις κοινωνίες των ανθρώπων και των λαών μα και στα επί της φύσης του κόσμου μας, δεν συμβαίνουν μόνο τόσο γρήγορα αλλά ότι πια είναι καταιγιστικές στην εναλλαγή και στην οξύτητά τους σε όλο το φάσμα της ζωής των ανθρώπων και της φύσης μες στον κόσμο μας.

Όντας μέσα σε αυτό το διαρκώς εναλλασσόμενο στάδιο μεταμόρφωσης των πραγμάτων γύρω μας που μας επιβάλλονται εκ των άνω,  παρατηρώ ότι στο μεγαλύτερο μέρος του,  δεν εντάσσεται στην  φύσει και τάξει αναγκαιότητα της αλλαγής αλλά σε επιδιωκόμενη αλλαγή έως μεταμορφώσεως  της πλειονότητας των πριν ισχυόντων προς την δημιουργία μιας νέας κατάστασης στα πράγματα, και από όσο είμαι σε θέση να αντιληφθώ, σήμερα διανύουμε και από ένα στάδιο αυτής της πολύμορφης και πολυεπίπεδης μεταμόρφωσης, η οποία δεν φαίνεται ακόμη να ολοκληρώνεται στην όποια τελική μορφή ή ποικιλομορφία της. ’Όπως οι πιο πολλοί, έτσι και εγώ προχωρώ προσπαθώντας μεν να βλέπω μπροστά και πιο σφαιρικά, μα κοιτάζοντας και πίσω μου, σε αυτό που αφήνουμε και το οποίο μπορώ καλύτερα να δω, αναζητώντας τις αλληλουχίες, τους συνδετικούς κρίκους στην κάθε αλλαγή με την επόμενή της

Πορευόμενοι, λοιπόν, σε στάδια μετασχηματισμού,  χωρίς ούτε την κατεύθυνση να μπορώ να πω ότι γνωρίζω, ούτε και για την ολοκλήρωσή της να πω ότι μπορώ να μιλήσω, μα και που αυτά τα χαρακτηριστικά αναγνωρίζω ότι είναι τα σχετικά ασαφή της κάθε αλλαγής, μένω να αναρωτιέμαι για το πως θα μπορεί ο άνθρωπος να διαμορφώσει την όποια ετοιμότητά του για την ικανότητά του προσαρμογής που του είναι αναγκαία όταν βρεθεί μπροστά στο τελικό αποτέλεσμα αυτής της επιχειρούμενης  αλλαγής αφού, καθώς παρατηρώ, αδυνατεί να εναρμονισθεί με τα εκάστοτε στάδιά της στο κάθε παρόν της. Θα πάθει σύγχυση; Θα ακολουθήσει άσκεφτα, αναντίρρητα; θα αντιδράσει; Η όποια αντίδρασή του τότε, άραγε θα τον θέσει εκτός της νέας κοινωνίας; .Είναι και κείνο το στοιχείο της αταξίας..Είπα, μπορεί να γίνει καταλυτικό..Η εξαίρεση του Κανόνα. Είναι να είμαστε κατά το δυνατόν έτοιμοι και θα δούμε.. Έχει ο καιρός γυρίσματα, πως λέγαν’ οι παλιοί.

Είναι μερικές σκέψεις μου που εκφράζω πάνω στις αλλαγές των πραγμάτων γύρω μου, πάνω σε αυτό που αποκαλώ στάδιο μεταμόρφωσης, με αφορμή το πέταγμα της πεταλούδας, με την ανύψωσή της, χάρις στην μεταμόρφωσή της, σε κάτι άλλο..Η ζωή, όπως και νάχει, εξακολουθεί να έχει την χάρη της, την ομορφάδα της…Και, όπως κάθε σκέψη, επισημαίνω, έτσι και η δικιά μου ενέχει το στοιχείο της υποκειμενικότητας αλλά και την δυνατότητα κάθε διαφοροποίησης.

الفراشات،-ثقف-نفسك-1

Σημείωση: Ο Ιάπωνας Arakida Moritake (1473 –1549) (荒木田 守武), είναι ο ποιητής που έγραψε το πιο πάνω χαϊκού, το οποίο τίθεται όπως έχει μεταφραστεί στην αγγλική από τον Steven D. Carter. Εδώ,  μια άλλη μετάφραση του ίδιου ποιήματος από τον William George Aston: «Thought I, the fallen flowers
Are returning to their branch;
But lo! they were butterflies.»

Στις ώρες των Παθών του Σωτήρος Ιησού, στις ώρες του Πένθους


Jacopo Tintoretto (Robusti)

Ω γλυκύ μου έαρ,
γλυκύτατόν μου Τέκνον,
πού έδυ σου το κάλλος;
Υιέ Θεού παντάναξ,
Θεέ μου πλαστουργέ μου,
πώς πάθος κατεδέξω;

Στις ώρες των Παθών Του, το μοιρολόϊ της Μάνας Παναγίας..

1. blu

Καλή Ανάσταση!

1. blu

Ο ζωγραφικός πίνακας της Σταύρωσης του Ιησού είναι του Ιταλού Jacopo Tintoretto (Robusti) (1518-1594),  «The crucifixion” ( Η Σταύρωση)΄έργο του, του 1565

Το «Ω γλυκύ μου έαρ» που είναι Εγκώμιο Επιταφίου Θρήνου της Μ. Παρασκευής αποδίδεται  εδώ από την Γλυκερία..

Εικόνες του Κόσμου: ταξίδι με τραίνο στην Ινδία


Είδα, που λέτε, τις δυο εικόνες:

overloaded2

και είπα : Για δες για δες, η Ινδία στερείται αγοραφοβικών!!;;

Κι ύστερα αναρωτήθηκα για τους τουρίστες της ;; Πως να νοιώθουν άραγε σε ένα τέτοιο τραίνο; Κι αποφάσισα: Μάλλον δε θα ανήκουν στο 1%.. μάλλον,  αλλιώς φίδι που τους έφαγε.!!.

Κι είδα και την δεύτερη, ξανακοίταξα και την πρώτη: Κι είπα : Καλά οι οδηγοί των τραίνων που είναι; Πως βλέπουν;,

Θα είναι, δεν μπορεί..Ναι, μα δεν θα βλέπουν!!

ινδια_τραινο

Αυτά τα διάβασα μετά..”Κάθε χρόνο στην Ινδία σημειώνονται περίπου 300 σιδηροδρομικά δυστυχήματα που οφείλονται ή σε συγκρούσεις ή σε εκτροχιασμούς, και περίπου 40 άνθρωποι σκοτώνονται καθημερινά είτε διασχίζοντας τις σιδηροδρομικές γραμμές είτε πέφτοντας από υπερφορτωμένα τρένα” Πηγή: www.lifo.gr

Συμπέρασμά μου: Τελικά, μάλλον με ασφάλεια ταξιδεύεις με τρένο στην Ινδία, αν δηλαδή δεν είσαι αγοραφοβικός κι ούτε κλειστοφοβικός..

Αναλογικά με τον υπερπληθυσμό της, τις τεράστιες χιλιομετρικές αποστάσεις που διανύουν τα τραίνα της έτσι κατάφορτα καθημερινά που είναι- σαν πως στις εικόνες- λίγα τα δυστυχήματα..

Στην Ελλάδα, συγκριτικά με την Ινδία, έχουμε περισσότερους νεκρούς κι ας μην λειτουργούν οι πιο πολλοί σιδηρόδρομοι..Τουλάχιστον, εδώ ταξιδεύουν και οι αγοραφοβικοί και οι άλλοι ..Πάλι καλά

Και, δεν πέφτουμε εδώ και από τα τραίνα, εμείς πέφτουμε πάνω στα τραίνα..Πάλι καλά να πω;;..Δεν το λέω

Περιορίζομαι να βλέπω τις διαφορές..

Με την καλημέρα μου σε όλους σας!!Have-A-Great-Day-Angel-And-Sun

Στα μικρά της κάθε μέρας


Στα μικρά της κάθε μέρας πάντα μα πάντα συμβαίνει κάτι μεγάλο..

Δείτε κάτι, κράτησε τόσο λίγο στον χρόνο μιας μέρας και έδωσε τόσα πολλά, έδωσε κάτι το πολύ μεγάλο

γλάροι

Ο γονιός πέταξε στον ουρανό, βούτηξε μες στην παγωμένη θάλασσα και πήρε το ψάρι.

Κι ύστερα με αυτό τάϊσε το μωρό του που περίμενε πεινασμένο στην  χιονισμένη του φωλιά..

Κι αμέσως μετά, το μωρό του, κάνοντας τα πρώτα του βήματα, τον πλησίασε και δείτε τι έκανε ..

Thomas Chadwick

Αγάπη και ευγνωμοσύνη

Μέγιστα τα αγαθά!

Της προσφοράς και της ανταπόδοσης

                “..οὐ παρὰ πολλοῖς ἡ χάρις τίκτει χάριν” έλεγε ο Απολλώνιος ο Τυανεύς  (Apollonius of Tyana)

Ναι, όπως τα έλεγε και είναι, μεταξύ των ανθρώπων, κυρίως.

Τα αγαθά, όμως, αυτά υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. ‘Οσο υπάρχει η ζωή μέσα μας και γύρω μας.

Γιατί έτσι γεννήθηκε, έτσι προχωράει ο κόσμος μας

                Είναι που η Χάρις της Αγάπης ανθίζει παντού, πάνω από τους πάγους κι απ’ τους ουρανούς, κάτω από τις θάλασσες και πάνω στις στεριές και από κάτω τους.  Η Αγάπη είναι παντού.

Η Χάρις της μας περιβάλλει

Αρκεί να στραφούμε προς αυτήν και να νοιώσουμε ευγνωμοσύνη και μοναχά για το ότι υπάρχει.

Δοτή είναι.

Και ας την ανταποδώσουμε. Χρέος μας

Αρκεί να στραφούμε προς αυτήν. Θα την δούμε, θα  την αναγνωρίσουμε. ΄Εχει φως!

1. blu

Σημείωση: Η Υπέροχη φωτογραφία είναι του Αμερικανού Thomas Chadwick, βραβευμένη από το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν Smithsonian Institution, : https://www.si.edu/,

Τα χρώματα της ψυχής


Cycle Thinking 1 by Mila Gerasimova, illumination10f

The soul becomes dyed with the color of its thoughts.” έλεγε, αιώνες πριν, φιλοσοφώντας στωϊκά ο Μάρκος Αυρήλιος ( Marcus Aurelius)

Ναι, σκέπτομαι, δίκηο είχε σαν τόλεγε.. Μα, είναι φορές, που τα χρώματα της ζωής της φύσης, λέω,  είναι εκείνα που σαν βλέπουν τα μάτια μας ντύνουν τις σκέψεις μας και βάφουν την ψυχή μας..

Ω: Είναι τόσο μαγική η δύναμη των χρωμάτων της πάνω στον άνθρωπο, πιστεύω. Μυστηριακή και πανίσχυρη!.Μέχρις που προλαβαίνει τις σκέψεις μας..Μέχρι που τις καταλύει σαν είμαστε μέσα τους..Και έτσι είναι φορές που τα χρώματά της γίνονται ένα με την ψυχή μας, χωρίς την σκέψη να έχει το μερτικό της σε αυτό το γίγνεσθαι,έστω και για λίγο..

Κι είναι που θεωρώ ευλογία την ώρα που η ψυχή απαλλαγμένη από την σκέψη βουτάει στα χρώματα τα όμορφα της ζωής και ντύνεται την ομορφάδα τους ως τα βάθη της..

Κι όταν αυτή την φύση,  δεν την βλέπουμε μες από τα μάτια μας μοναχά, μα και την οσφραινόμαστε στα μύρια όσα αρώματά της,στις μυρωδιές της όλες, κι όταν νοιώθουμε στην αφή μας την στιλπνάδα ή και την αγριάδα της υφής των πραγμάτων της, όταν την  ακούμε στους ήχους και τις σιωπές της, όταν αφηνόμαστε να γίνουμε ένα μαζί της..Μεγαλείο!

Πόσοι πολλοί έχουν πει και λεν’ ότι η σκέψη πρέπει σώνει και καλά νάναι πανταχού παρούσα για την ανθρώπινη ύπαρξη; Ότι ο άνθρωπος χωρίς την σκέψη απλά δεν υπάρχει;Το έχουν πει πολλοί, ναι..Μα, θαρρώ,  πως για την ισορροπία και την αρμονία της ψυχής και της σκέψης, της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασης,  καλόν είναι ο άνθρωπος να αφήνεται έστω και για λίγο μακρυά από σκέψη και λογισμούς, να ζει και να βιώνει με τις αισθήσεις του όλες και όσο μπορεί, τα πράγματά της φύσης, υλικά και άυλα, ορατά και αόρατα..Με τα μάτια της ψυχής του μοναχά, όσα δέχεται από αυτήν και  ίσα ως τα βάθη του είναι του..Και αυτό, σαν κάνουμε, μέρος της ύπαρξής μας είναι. Γιατί μέρος της φύσης είμαστε οι άνθρωποι, αναπόσπαστο μάλιστα..Πως να μην κοινωνούμε μαζί της κι όμως να λέμε πως υπάρχουμε; Πως μπορούμε να την αρνιόμαστε χάριν του λογισμού μας;

Είναι ο λογισμός που γέννησε την ύπαρξή μας ή η ύπαρξή μας που γέννησε τον λογισμό μας;

Ανά τους αιώνες οι άνθρωποι προσπαθήσαμε και ακόμα προσπαθούμε μέσα από τις τέχνες μας να ορίσουμε την φύση, να την προσδιορίσουμε στην ομορφιά της, έστω στα χρώματά της μες από τα πινέλα μας, να μετουσιώσουμε την αίσθησή της μες από την ποίησή μας, μες από τον λόγο μας, να φτειάξουμε όργανα για να μεταφέρουμε τους ήχους της, τις σιωπές της, να πάρουμε από τα δικά της για να παρατείνουμε την ύπαρξή μας..Πόσες και πόσες άλλες πτυχές της δεν προσπαθούμε μέσω της σκέψης μας, της νοήσής μας,  με ποικίλους τρόπους και μεθόδους  να εμβαθύνουμε σε αυτήν, να  την εξερευνήσουμε, να την γνωρίσουμε;Να την κυριεύσουμε; Εμείς, το μέρος της, αυτήν που και η ίδια είναι μέρος του όλου; Αφελείς και ανόητοι που είμαστε και πόσο καταστροφικοί σε βάρος της και σε βάρος μας!

sikunir2

Με πόσους τρόπους η τεχνίτρα φύση κρύβει κάθε πτυχή από τη μυστηριακή αρχαιότητα.

Την κρύβει κάτω από ρόδα, βιολέτες και τις χιλιόμορφες χαραυγές.”

αναλογιζόταν ο Ralph Waldo Emerson

ξημέρωμα

Γιαυτό και κατάληγε, σε εκείνο που στ’ αλήθεια μ’ αρέσει να κάνω, πως μου ευφραίνει την καρδιά και την ψυχή κάθε φορά

που αντικρύζω την ομορφιά και σε όποια μορφή της, την φύση μα και την ανθρώπινη στην δημιουργία της.

Και με αυτά τα λόγια του σας καληνυχτίζω για απόψε..

20140611092226-otavaloshawl

“Ποτέ μη χάνεις την ευκαιρία να θαυμάζεις οτιδήποτε όμορφο, γιατί η ομορφιά είναι το χειρόγραφο του Θεού -μια δημόσια μυσταγωγία. Καλωσόρισέ την σε κάθε όμορφο πρόσωπο, σε κάθε ωραίο ουρανό, σε κάθε όμορφο λουλούδι,

και ευχαρίστησε το Θεό για αυτή την ευλογία”

Ralph Waldo Emerson

Πέρα απ’ του κόσμου τη βουή


 Bill-Jacklin-New-YorkΤην είχα για χαμένη όταν μια μέρα

με πρόφτασε η φωνή της καθώς προχωρούσα

ξένος και μοναχός μέσα στο πλήθος.

Στράφηκα,

μα με παρέσυρε το ρεύμα

από ‘να νέο κύμα που μετακινήθη

βυθίζοντάς με

                                                          σε καινούργιο πένθος.                      “Την είχα για χαμένη”

Αυτό το ποίημα

ποτέ δε θα το ξαναγράψω.

Ποτέ δε θα περάσω

                                                                απ’ τα ίδια φιλιά                                            «Ποτέ ξανά»           

      Δυο ποιήματα από τον ποιητή 

Χρίστο Λάσκαρη.

0_6cb24_f2e165f4_L

α)Τον ποιητή μας, τον Χρίστο τον Λάσκαρη (1931-2008), τον γνώρισα μες από την ποίησή του. Ατόφιος ποιητής. Η γραφή του από της ψυχής τα βαθειά βγαλμένη, είναι σπαρακτική, άφωνη κραυγή μες στην σιωπή. Έτσι την είδα..Ύστερα, έμαθα πως ζούσε στην πόλη μου, πως σ’ αυτήν και πέθανε. και, πολύ λυπήθηκα..Δίπλα μου σχεδόν και να μην έχω μάθει για κείνον, να μην τον γνωρίσω..Έτσι, στην σιωπή έζησε, άκουσα για κείνον.. Μίλαγε άλλωστε για κείνη στα ποιήματά του, όπως μίλαγε στον ίδιον μέσα της όπου ήταν κλεισμένος.Πέρα από του κόσμου τη βουή…

Έτσι έζησα
Μέσα σ’ ένα πηγάδι έζησα.
και πάνω μου περνώντας
το φεγγάρι μακρινό
.

Είπε κάποτε «…όταν γράφεις δεν βάζεις κανένα ερώτημα στον εαυτό σου: “γιατί γράφω;”, “για ποιον γράφω;”. Γράφεις γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς..” Ακούστε τον:

Ήταν το θέμα μια ευκολία:
είχες από κάπου να πιαστείς,
να αναπτύξεις.
Τώρα εδώ,
σε τούτο το φωταγωγό που μ’ έριξαν,
κοιτώ το ύψος και φοβάμαι.
Πρέπει ν’ αναρριχηθώ.
Λέξεις να βρω
που να γαντζώνουν στο τσιμέντο.
                                                 “ Ο φωταγωγός”

Loui Jover2

pen

«Τον τοίχο είχα απέναντι,

  τον γκρίζο, γυμνό τοίχο.

Καθόμουνα και τον κοίταζα.

Σε κάποια στιγμή,

τον άκουσα να μου υπαγορεύει ένα ποίημα.

Το ποίημα μιλούσε για έναν τοίχο,

ένα, γκρίζο, γυμνό τοίχο

και για κάποιον

που καθόταν αμίλητος και τον κοίταζε»

Ο Τοίχος

pen

 Δεν έγραψα ποτέ ποιήματα.
Ὅ, τι διαβάζετε,
είναι ὁ τρόμος της ψυχής μου.
Δοσμένος σε παραλλαγές.                                        “Ο τρόμος μου σε παραλλαγές”

0_6cb24_f2e165f4_L

β) Η μουσική που επέλεξα για να συνοδεύσει τα ποιήματα του Χρίστου Λάσκαρη είναι του Πολωνού συνθέτη Abel Korzeniowski , και το Soundtrack (2011) είναι από την ταινία W.E.

γ) Ο πρώτος επάνω ζωγραφικός πίνακας είναι του Αμερικανού ζωγράφου Bill Jacklin, ενώ ο δεύτερος του Γιουγκοσλαβικής καταγωγής Αυστραλού ζωγράφου Loui  Jover.