Περιδιαβαίνοντας

– Passing by

Ο Ρωμιός, ο Γραικός, ο Έλληνας


Αναδημοσιεύω σήμερα ένα άρθρο -εξαιρετικό πόνημα-  που άντλησα από την ιστοσελίδα «Smerdaleos»  υπό τον τίτλο «Όταν ο όρος Graecus σήμαινε Ρωμαίος». 

Είναι που το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον, γιαυτό και το φιλοξενώ στον χώρο μου εδώ. Απαντά εξηγώντας στα εξής ερωτήματα:

Εμείς, οι Έλληνες που λεγόμαστε και Ρωμιοί και που ζούμε σε μια χώρα, την Ελλάδα, που όλοι όμως οι ξένοι διεθνώς την ξέρουν με το όνομα Greece, εμάς ως Greeks (Γραικούς) μα την εννοούν ως Ελλάδα και εμάς ως ‘Έλληνες. Γιατί;

Ποιά ήταν-είναι η Ελλάδα για να αποκαλείται διεθνώς και επισήμως Γραικία «Greece»; Ποιοί εμείς ως Γραικοί, ποιοί ως Ρωμιοί και ποιοί ως ‘Έλληνες;  Γιατί αποκαλούμαστε έτσι; Πότε στο παρελθόν , γιατί το σήμερα;

Διαβάστε το, αν ενδιαφέρει και σας:

smerdaleos

Αν ξεφυλλίσετε ένα σύγχρονο αγγλο-ελληνικό και ένα ιταλο-ελληνικό λεξικό θα δείτε ότι οι όροι Greek και Greco μεταφράζονται  ως «Έλληνας».  Αυτή η μετάφραση ισχύει επειδή σήμερα υπάρχει ένα σύγχρονο ελληνικό έθνος, του οποίου τα μέλη διαθέτουν ελληνική συνείδηση. Πολλοί, ωστόσο, κάνουν το λάθος να νομίζουν ότι οι όροι Graecus, Greco, Greek κλπ που απαντούν σε δυτικά κείμενα τα οποία γράφτηκαν πριν το 1800, εξακολουθούν να σημαίνουν «Έλληνας» και τότε. Φυσικά, αυτό είναι σφάλμα αναχρονισμού και δεν ισχύει γιατί τότε δεν υπήρχε ένα Ελληνικό έθνος. Η αντίληψη ότι ο ητικός όρος Graecusσήμαινε ανέκαθεν «Έλληνας» είναι συνέπεια του αξιώματος του νεοελληνικού εθνικισμού περί διηνεκούς και αδιάλειπτης ελληνικής συνέχειας.

Τίθεται επομένως το ερώτημα, όταν πριν από το 1800 οι δυτικοί μιλάνε για τους σύγχρονους Graeci, Greci, Greeks κλπ, ποιους ακριβώς εννοούν;

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.886 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Στης Κυριακής την μέρα


5ce0fa656d0ced0ffb4db8315201eec6.Homesick.jpg

«May God give you

For every storm, a rainbow,

For every tear, a smile,

And a blessing in each trial.

For every problem life sends, a faithful friend to share,

For every sigh, a sweet song,

And an answer for each prayer.»

By Paulo Coelho

“Hippie”

                           

«Μακάρι ο Θεός να σας δίνει

Για κάθε καταιγίδα, ένα ουράνιο τόξο,

Για κάθε δάκρυ, ένα χαμόγελο,

Και μια ευλογία σε κάθε δοκιμασία.

Για κάθε πρόβλημα που η ζωή στέλνει, ένα πιστό φίλο για να μοιραστεί,

Για κάθε αναστεναγμό, ένα γλυκό τραγούδι,

Και μια απάντηση για κάθε προσευχή. «

Του Πάουλο Κοέλιο

από το βιβλίο του

“Ο Χίπυ”

απειρο

Καλημέρα!!

Μια όμορφη Κυριακή για όλους μας, νάναι!

1/11 Μια μαρτυρία


Πρώτη του Νοέμβρη σήμερα. Καλό μήνα σε όλους μας!

1101acosmasdamian

Σήμερα και κάθε χρόνο τέτοια ημέρα, η Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη των αγίων Κοσμά και Δαμιανού, των ιατρών που καθώς λένε’ είχαν θεραπεύσει πολύ κόσμο όσο ζούσαν, μα και μετά την κοίμησή τους, με βάση την μαρτυρία ανθρώπων διασωθέντων από την χάρη Τους.. Έτσι λένε.

Από την μεριά μου, είπα σήμερα, να σας πω μια ιστορία. Να μιλήσω και να μαρτυρήσω για ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη πολλά χρόνια πριν, μια τέτοια ημέρα, την νύχτα της πρώτης Νοέμβρη, πριν καλο’ ρθεί το ξημέρωμά της.

Είχα τότε μια ανιψιά, κόρη της αδελφής μου, την Νικολέττα. Πολυαγαπημένη μου. Θάταν τότε στα οκτώ της χρόνια. ‘Ένα πολύ όμορφο, ευαίσθητο και πανέξυπνο κοριτσάκι, ευφυές θα’ λεγα.

Το βράδυ της προηγούμενη μέρας, η μικρή έπαιζε και χόρευε στο σπίτι μας. Φαινόταν νάναι μια χαρά!. Μέχρι, που σαν την έβαλε η μάνα της να κοιμηθεί, εκείνη είπε πως δεν ένοιωθε καλά και μέσα σε λίγα λεπτά το παιδί είχε χάσει τις αισθήσεις του.

Αλαφιασμένοι, όλοι εμείς της οικογένειας, το πήγαμε τρέχοντας στο Νοσοκομείο παίδων, στο Καραμανδάνειο Νοσοκομείο των Πατρών.

Ήταν λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ένα περίπου μισάωρο αφότου είχαμε φτάσει, όταν το παιδί έπεσε σε κώμα. Οι γιατροί το είχαν μεταφέρει ήδη σε ένα μοναχικό δωμάτιο. Είχαν διαγνώσει, χωρίς να είναι και βέβαιοι, ότι είχε προσβληθεί από τύφο ή κάτι τέτοιο και έτσι λεπτεπίλεπτο που ήταν, το ανοσοποιητικό του σύστημα δεν ανταποκρίθηκε και είχε καταρρεύσει. Και, ότι ίσως, πέθαινε εκείνη την νύχτα. Έτσι μας είπαν.

Ο ιατρός που είχε αναλάβει την φροντίδα του παιδιού, Φίλιας τ΄ όνομά του, θεός σχωρέστον- χάθηκε άδικα κάμποσα χρόνια μετά σε τροχαίο- ήταν ο τότε διευθυντής του Νοσοκομείου. Αυτός, μαζί με την ομάδα του των ιατρών, μου εξήγησαν ότι το νοσοκομείο δεν διέθετε εντατική μονάδα αλλά ότι ή κατάσταση της υγείας του παιδιού ήταν τέτοια που θα πέθαινε κατά την τυχόν μεταφορά του  με ελικόπτερο, σαν του το πρότεινα. Μου είπε ότι το μόνο που μπορούσαν από την πλευρά τους ως ιατροί να κάνουν, ήταν να του χορηγούν πλάσμα αίματος, και από την μεριά μας, να προσευχόμαστε για να επιζήσει εκείνη την νύχτα.

Έτσι, από την μια στιγμή στην άλλη.. Νομίζω, είχα αποσβολωθεί, τέτοιο το σοκ και η κατάπληξη.. Που να το χωρέσει ο νους.. Να σας πω την αλήθεια μου, βγήκα  έξω να ανασάνω και έπιασα τον εαυτόν μου να μιλάει στα δέντρα.. Δεν ήμουν και της θρησκείας, να πω, ούτε καλά καλά δεν ήξερα πως να προσεύχομαι, τέτοιες ώρες όμως, πιστεύω, είναι εκείνες που στρέφεται ο καθείς, είτε άθεος, είτε άθρησκος, είτε πιστός, και προσεύχεται στον θεό εκλιπαρώντας για την βοήθειά Του. Έτσι και εγώ .

Στο νοσοκομείο είχαν συρρεύσει, στο μεταξύ, όλοι οι συγγενείς. Οι πιο ηλικιωμένοι προσεύχονταν στους Άγιους Αναργύρους. Μου είπαν ότι είναι η ημέρα τους, η πρώτη του Νοέμβρη, έτσι και το ‘μαθα. ..Κι όλοι μας, έξω από την πόρτα του θαλάμου σιωπηλοί, περιμέναμε. Μέσα στο δωμάτιο ο γιατρός με την ομάδα του των ιατρών, πάνω από το παιδί και η πιο γρήγορη νοσοκόμα του νοσοκομείου να τρέχει να προλάβει το κλάσμα του δευτερολέπτου για να κάνει τις αλλαγές της φιάλης του πλάσματος κάθε φορά που τελείωνε η κάθε μια τους..Χάναμε το παιδί λέγαν’ οι γιατροί κάθε φορά πάνω στην αλλαγή, και όλο λέγαν’ στην νοσοκόμα..κάνε πιο γρήγορα, πιο γρήγορα ..

Ο ιατρός, ο Φίλιας, βγήκε έξω κάποια  στιγμή..Είπε, δεν το προλαβαίνουμε το παιδί, μας φεύγει…Ζήτησε ναρθεί γρήγορα ο πατέρας του παιδιού κι οι δυο γονείς μαζί να μπουν μέσα και οι δυό τους να καθίσουν δίπλα στο παιδί ο ένας από την μια μεριά και ο άλλος από την άλλη, να του κρατάν΄ τα χέρια και να του μιλάν’ κι ας ήταν σε κώμα..Κι οι δυο γονείς, τόνισε, ο ένας από δώ του κι άλλος από κει του.. Ακούνε, νοιώθουν, ξέρετε, μας είπε..

Ο πατέρας της Νικολέττας, αφότου είχε χωρίσει με την αδελφή μου, είχε ξεχάσει πως είχε παιδί και η μικρή μας είχε μεγάλο καημό για αυτήν του την απουσία,  για την αδιαφορία του πατέρα της. Την μαράζωνε αυτό. Εκείνη την νύχτα όμως, με τον που τον καλέσαμε πως το απαίτησε ο γιατρός, ήρθε αμέσως..Έτσι, κι οι δυο γονείς μαζί, έκαναν όπως τους ξαναείπε εκείνος.

‘Όλη την νύχτα οι δυο γονείς του να του μιλάν’ του παιδιού και να του κρατάν’ τα χέρια  και παραδίπλα οι γιατροί στα ριζά του κρεβατιού κι η νοσοκόμα αναμεσίς.. Και το παιδί σε κώμα.. Εμείς, οι άλλοι, απέξω, σε σιωπή. Και όλοι μας μετράγαμε κάθε λεπτό της, που αργοκύλαγε τόσο..Και περιμέναμε…Βαρειές ώρες..

Η Νικολέττα άντεξε. Στο πρώτο φως της μέρας που χώθηκε στο δωμάτιο του παιδιού, εκείνη άνοιξε τα μάτια της…Απάντησε και στις ερωτήσεις των γιατρών Η μικρή δεν είχε πάθει καμμιά εγκεφαλική βλάβη, όπως φοβόσαντε.. Έτσι μας είπαν οι γιατροί και έτσι ήταν.. Ευγνώμονες πόσο τους είμαστε!

Γιατί τώρα, σας τα είπα όλα αυτά;

Είναι για κείνα που είπε η μικρή μας, η οχτάχρονη Νικολέττα στην μητέρα της κείνο το ξημέρωμα, λίγο μετά που φύγαν’ όλοι τους οι άλλοι από το δωμάτιο- ο πατέρας της είχε φύγει προτού η μικρή συνέλθει. Μου τα μετέφερε αμέσως μετά, η έκπληκτη μάνα της μιλώντας μου ψιθυριστά γι΄αυτά, κι αργότερα σαν καλοσυνήλθε και την ρώτησα, μου τα είπε και η ίδια η ανιψιά μου. Κι όπως τα θυμάμαι, έτσι και θα σας τα πω..

Η κουβέντα είχε ξεκινήσει κάπως έτσι. Η αδελφή μου, ανακουφισμένη και με δάκρυα στα μάτια έλεγε στο παιδί της ότι θα γίνει καλά ότι της αγαπούσε κι  ήταν δίπλα της ….Έτσι, πως της έλεγε..

Κι άκουσε τότε, την μικρή, να της λέει..Χαμογελούσε..

– Μαμά, δεν ήσουνα μόνο εσύ δίπλα μου, ήταν και ο μπαμπάς εδώ. Τον είδα..Σας είδα με τον μπαμπά να είστε μαζί, κοντά μου, ο ένας από δω και ο άλλος από κει, σκυμμένοι. Πιο πέρα ήταν κάποιοι άλλοι που δεν τους ήξερα..

Η αδελφή μου, ολότελα ξαφνιασμένη, τηνε ρώτησε..

-Μας είδες; Μα, κοιμόσουν..

– Α! μαμά.. Της απάντησε η μικρή..Δεν κοιμόμουνα..Εγώ ήμουνα από πάνω και σας έβλεπα. Έβλεπα και μένα! Κοίταγα να φύγω από την πόρτα αλλά δεν με άφησε εκείνος ο κύριος…Ήταν μπροστά της, δεν τον ήξερα, φόραγε μακρυά λευκά ρούχα και με εμπόδισε. Μου είπε να γυρίσω πίσω, δεν είχε ρθεί, είπε,  η ώρα να φύγω..Γύρνα πίσω, μου είπε, μαμά. Και εγώ, γύρισα..

1. blu

Υπάρχουν, γίνονται πράγματα που δεν εξηγούνται με την λογική. Είναι στενή, είναι μικρή και δεν μπορεί να τα χωρέσει.. Αυτά είναι του Λόγου. Δεν ξέρω να πω αν είχαν προστρέξει στο παιδί οι ‘Αγιοι Ανάργυροι, κάποιος από αυτούς ή ποιός άλλος εν Θεώ. Πάντως, άνθρωπος δεν ήταν..

Από τότε όμως, κάθε χρόνο τέτοια μέρα πάμε στο ξωκκλήσι τους και ανάβουμε από ένα κερί στην μνήμη τους και για τα θάματά τους. Κι ευχαριστούμε, εκείνον τον άγνωστο τον ανθρωπόμορφο- που σαν οι γιατροί σήκωσαν τα χέρια αδύναμοι – Εκείνος είχε σταθεί κι είχε εμποδίσει το παιδί μας να φύγει ..Και, που το κράτησε στην ζωή..

1. blu

Γιαυτό και σας μάτα εύχομαι. Καλό μήνα να έχετε και με υγεία!

Αντικατοπτρισμοί


62417_79509_0_ © Ionela-Petruta Hamz, 2nd Place, Romania National Award, 2017 Sony World Photography Awards

«Το να βλέπεις το προφανές είναι συχνά πιο δύσκολο από το να βλέπεις το κρυμμένο!»

“Seeing the obvious is often harder than seeing the hidden!”

Mehmet Murat ildan

μουσικοί τόνοι

Η φωτογραφία είναι της Ρουμάνας φωτογράφου Ionela- Petruta Hamz, που κέρδισε με αυτήν την δεύτερη θέση στον διαγωνισμό της Sony για τους καλύτερους φωτογράφους χωρών από 66 χώρες, κατά το έτος 2017. Ο τίτλος της φωτογραφίας είναι » Όραμα για το μέλλον»

Το τραγούδι είναι σε μουσική Μάνου Χατζηδάκι, σε στίχους Μάνου Χατζιδάκι και Dorian Rudnytsky και σε εκτέλεση από το ροκ συγκρότημα New York Rock & Roll Ensemble .Έχει τίτλο » Noble dame» Οι στίχοι είναι στα σχόλια παρακάτω.

Τα τριάντα αργύρια


Περιμένω στις 12.30 ώρα της σημερινής ημέρας να ακούσω ποιός από τους 331-νομίζω- υποψηφίους θα τιμηθεί με τον Νόμπελ Ειρήνης..

Ιδιαίτερο το ενδιαφέρον μου.. Είναι,  που φέτος, μεταξύ των υποψηφίων είναι και ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας λόγω των ενεργειών του για το “Σκοπιανό “ζήτημα. 

ipografi-simfonia-prespes-1021x580

Δηλαδή, εκείνοι που προέτειναν ως υποψήφιο τον κ. Τσίπρα, ζητάνε να βραβευτεί  για το γνωστό προσύμφωνο στις Πρέσπες που συνυπέγραψε με τον κ. Ζάεφ, τον έτερο συμβαλλόμενο πρωθυπουργό της Κυβέρνησης των ‘Σκοπίων”και επίσης υποψήφιο για βράβευση για τον ίδιο λόγο.

Και πιο ειδικά, επειδή ο Έλληνας Πρωθυπουργός ενεργώντας στο όνομα των Ελλήνων και ως αντιπρόσωπός τους, προσυμφώνησε, μεταξύ άλλων,  να αναγνωρίσει το δικαίωμα στην χώρα των Σκοπίων να ονομάζονται Νέοι Μακεδόνες και να έχουν  εφεξής την Μακεδονική ιθαγένεια και  όχι την σλαβομακεδονική, όπως το ίδιο το Κράτος των Σκοπίων δήλωνε και δηλώνει επισήμως και αυτοβούλως έως σήμερα..Και επίσης, επειδή ότι μεταξύ των όρων του προσυμφώνου, προβλέπεται να είναι και η αλλαγή της  Ιστορίας όπως έχει γραφτεί στα ιστορικά βιβλία και την γνωρίζαμε ως τα τώρα για την περιοχή της Μακεδονίας από την εποχή του αρχαίου Μακεδονικού Κράτους και έως σήμερα. Απαιτείται να γίνει αυτό για να εναρμονιστεί η καταγεγραμμένη Ιστορία με τα σημερινά δεδομένα και την νέα αλήθεια των πραγμάτων.

Το ότι πρόκειται περί προσυμφώνου και όχι για κυρωμένη συμφωνία, στην πραγματικότητα, δεν ενδιαφέρει..Είναι ήδη τετελεσμένο ως ζήτημα.

Πράγματι, μέχρι τώρα δεν γνώριζα ότι ο Φίλιππος και ο γιός του, ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Μακεδόνες μεν αλλά και με Σλαβική καταγωγή, όπως δήλωναν μέχρι τώρα οι Σκοπιανοί ως Σλαβομακεδόνες και με σλαβομακεδονική γλώσσα. Και με κυριλλικό αλφάβητο οτι είναι γραμμένη η γλώσσα τους. Νάξερε κυριλλικό ο Φίλιππος και όμως στην χώρα του τότε που ζούσε να γράφουν και να μιλάν’ Ελληνικά; Και τα Σλαβικά και τα Κυριλλικά, από πότε να τα μίλαγε ο Φίλιππος και ο γιός του; Μα τι λέω τώρα;; Αφού ο Κύριλλος με τον αδελφό του τον Μεθόδιο γεννήθηκαν  περί το 800 μΧ.. Πριν, ποιά γλώσσα να μίλαγαν οι της περιοχής των Σκοπίων;; Ελληνικά σαν τους Νότιους Μακεδόνες;; Σλάβικα; Δηλαδή;; Και πότε κατοίκησαν σε αυτόν τον τόπο οι Σλάβοι; Καιρός να τα μάθω, απέξω και ανακατωτά, σα καλή μαθήτρια που είμαι..

Έριξα μια ματιά στην Βικιπαίδεια για το ποιές είναι οι προϋποθέσεις για να βραβευτεί κάποιος υποψήφιος : “Με βάση τη διαθήκη του Άλφρεντ Νόμπελ, το βραβείο Ειρήνης πρέπει να δίνεται «στο πρόσωπο που είχε τη μεγαλύτερη συνεισφορά στην αδελφοποίηση των εθνών, στην κατάργηση ή τη μείωση των στρατιωτικών δυνάμεων και στη διεξαγωγή και προώθηση ειρηνευτικών διαδικασιών».

Δεν είναι γνωστό ποιοί και πόσοι προέτειναν την υποψηφιότητα του κ. Τσίπρα και για ποιούς ακριβώς λόγους- όμως, τι άλλους λόγους να είχαν άλλως τε για κάποιον που επέτυχε στα ελάχιστα χρόνια που κυβερνά την χώρα; αναρωτιέμαι..Αφού ούτε σε ειρηνευτικές διαδικασίες προέβη, ούτε συνεισέφερε στην μείωση ή κατάργηση των στρατιωτικών δυνάμεων;

Χμ! Το Λάθος κάνω. Πολλά είναι εκείνα που έχει επιτύχει ο κ. Τσίπρας ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας-δεν ξέρω και πιο πίσω ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.. Γιαυτό και στους ξένους έχει γίνει γνωστός και πολύ αρεστός και σε μας τους Έλληνες επίσης που τον ψηφίσαμε δυο φορές και αναμένεται, όπως προδοκάται, να τον ψηφίσουμε και για  τρίτη. ‘Ασε που τους λόγους της υποψηφιότητάς  τους δηλώνουν  άπαντες επίσημα…Εξ άλλου, οι Γάλλοι  ήταν εκείνοι που πρόσφατα τον βράβευσαν .

Βλέπετε, πόσο πολύ και με τι τρόπο θέλουν,  όποιοι τον προέτειναν  για την υποψηφιότητα αυτή, να ανταμειφθεί  η πολιτική ικανότητα του Έλληνα ανδρός Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα που ενήργησε τις συγκεκριμένες πράξεις και επέτυχε έτσι την αδελφοποίηση των Εθνών;.

Δηλαδή, πιο ειδικά, επειδή με την επίτευξη της σύμφωνης και ομόθυμης γνώμης των Ελλήνων υπηκόων του, όπως προβλέπεται από τον νόμο και σύμφωνα με αυτόν, έθεσε την υπογραφή του αναγνωρίζοντας ότι οι “ Νέοι Μακεδόνες” των Σκοπίων και οι νότιοι “παλιοί” Μακεδόνες του Ελλαδικού χώρου είναι αδέλφια- από την ίδια μάνα προερχόμενα. Στην ηλικία, δηλαδή, διαφέρουν μοναχά..Μπορεί και στον πατέρα… Πόσα χρόνια νάχε ζήσει άραγε εκείνη η μάνα για να τα γεννήσει και τα δυο; αναρωτιέμαι

Αλλά, πάλι λάθος κάνω. Γιατί αδελφοποίηση τι σημαίνει; Σημαίνει, έτσι νομίζω, οτι έρχομαι εκ των υστέρων και κάνω κάποιους που δεν είναι στ’ αλήθεια αδέλφια ( αμφιθαλή ή και ετεροθαλή) να γίνουν, να ονομάζονται αδέλφια..Μπορεί και με την σύμφωνη γνώμη τους, μπορεί και αναγκαστικά..Λέτε, λοιπόν;

Μα, τότε,  ναι! Γιαυτό, λοιπόν, λένε οτι είναι άξια η βράβευσή του κ. Τσίπρα!! Επειδή κάνει τα ψέματα, σαν να είναι η αλήθεια!!Ε! Του αξίζει, αν σημαίνει έτσι η λέξη, η βράβευση η αναμενόμενη, όπως και η άλλη των Γάλλων!!Έχουν άλλως τε τιμηθεί στο παρελθόν των βραβείων αυτών και άλλων και πολλοί άλλοι με τέτοια και πολλά περισσότερα ταλέντα παρόμοιου είδους με του κ. Τσίπρα…Άλλως τε, το ξέρουμε όλοι πόσο καλά το ταλέντο του αυτό το έχει αποδείξει στον τόπο μας…

Τώρα, από ο,τι διάβασα από το Επίσημο Σουηδικό πρακτορείο Ειδήσεων  και τα λεγόμενα στις Νορβηγικές εφημερίδες και πολιτικά περιοδικά, που εμφανώς στηρίζουν την υποψηφιότητά του, εκπροσωπώντας προφανώς τις χώρες τους, όπως και η διεθνής πολιτική επιθεώρηση Foreign Policy, χαρακτηρίζουν την υποψηφιότητα του Έλληνα πρωθυπουργού ως σοβαρά λαμβανόμενη υπόψιν, ότι είναι φαβορί δηλαδή, και ότι καλώς και αξίως  είναι τιμητέος με το περίφημο βραβείο Ειρήνης..Του πλέκουν εγκώμια δηλαδή. Ίδωμεν.

Πάντως, αν βραβευθεί με το βραβείο αυτό ο Έλληνας πρωθυπουργός θα ανταμειφθεί παράλληλα και με πολύ υψηλό  χρηματικό ποσόν-  που μπροστά του ωχριούν τα γνωστά τριάντα αργύρια που πιστεύεται από μια ευρεία πλειοψηφία ανθρώπων ότι είχε λάβει , σε ιστορικό χρόνο, κάποιος επίσης γνωστός τοις πάσι, ως ανταμοιβή για συγκεκριμένη ενέργειά του. – Μιλάω για ευρεία πλειοψηφία επειδή υπάρχουν επίσης πολλοί που λένε ότι ο συγκεκριμένος ανταμοιφθείς με τα τριάντα αργύρια δεν ήταν  καν ιστορικό πρόσωπο και  ότι και η πράξη της ανταμοιβής του, όπως και ο λόγος της, είναι μυθεύματα, γιαυτό και  ζητάνε να αλλάξουν έτσι τα σχετικά βιβλία, ιστορικά και άλλα…Μπορεί στο μέλλον να τα καταφέρουν..Όλα γίνονται, εξ άλλου.

Πολλές, οι αλλαγές στα βιβλία, και ιδίως στα ιστορικά, διαπιστώνω…Γεγονός είναι όμως, ότι  κοστίζουν οι αλλαγές αυτές στα βιβλία σε χρήμα και σε χρόνο. Είναι τόσα πολλά που πρέπει να επανεκδοθούν .Θα ‘ρθεί, να το δείτε η ώρα, που θα τα βάζουν όλα τα ιστορικά στο ίντερνετ..Τα ψηφιακά γραμμένα εκεί αλλάζουν κάθε φορά που θέλουμε, πολύ πιο εύκολα, πιο γρήγορα και ανέξοδα.Μην ανησυχείτε, όλα θα γίνου..Μέχρι και του σπανού τα γένια θα φυτρώσουν!

Τσίπρας και ΖάεφΜέχρι και τα αδέλφια- το σωστό να λέγεται- που δεν είναι καλό- να μένουν σε διχασμένο-διαιρεμένο τόπο. Να ενωθούν πρέπει, να αλλάξουν και τα βιβλία γεωγραφίας και οι χάρτες εκεί..Τώρα, μάλιστα, που έγινε και η αρχή, μιας και κατάφεραν οι δυο πρωθυπουργοί  και τους φίλιωσαν τους λαούς τους από την έχθρα, εκείνο που μένει είναι να ενωθούν τα αδέλφια και στα άλλα, ενοποιώντας δηλαδή, και την γονική περιουσία τους, την γη τους. Να την κάνουν μια,νάναι δηλαδή κοινή  και για τους δυο αδελφούς. Η ισχύς εν τη ενώσει! Το σωστό να λέγεται!! Και το λέω! Στο μέλλον, βέβαια αυτό..

Χμ! και το τελευταίο. Γίνεται, λένε, τα μέσα ενημέρωσης, και διαδίδεται ως φήμη ακόμη πως ο Έλληνας πρωθυπουργός δήλωσε ήδη ότι αν και εφόσον λάβει το βραβείο, θα το δωρίσει στον κύριο Μητσοτάκη, τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην χώρα μας, ως ένδειξη τιμής και ανταμοιβής του για την αμέριστη υποστήριξή του και συνεισφορά του- με λόγια και έργα στις ενέργειές του ως πρωθυπουργού για την σύναψη της προσυμφωνίας με τα Σκόπια. Μάλιστα. Το αφήνω χωρίς σχόλιο. Μπορεί να ξέρετε περισσότερα, ν α μου τα πείτε και μένα…

Δεν έχει ειπωθεί, σημειώνω, δηλαδή δεν άκουσα ως τα τώρα, να διαδίδεται ταυτόχρονα με τα του βραβείου, τι θα τα κάνει ο Ελληνας πρωθυπουργός, τα πολλά χρήματα που θα λάβει μαζί με το βραβείο; Θα τα βάλει στην τσέπη του ή θα τα αποδώσει στον Ελληνικό λαό, στο όνομα και για λογαριασμό του οποίου ενήργησε όσα ενήργησε ως πρωθυπουργός του; Αυτό, προφανώς. μένει να το μάθω, αν και εφόσον βραβευτεί..Μπορεί και να δώσει στον λαό μοναχά τα τριάντα αργύρια..ναι, για την συνεισφορά του στην στήριξή του..Είναι και αυτό..

Στην πρώτη υποθετική περίπτωση, λοιπόν, συμπεραίνω λογικά, ότι το χρηματικό βραβείο θα θεωρηθεί ως προσωπικό του –ατομικό του επίτευγμα ενώ στην άλλη, κτήμα του Ελληνικού λαού που αντιπροσώπευε, ενεργώντας όπως ενήργησε.Ίδωμεν αναμενόμενου πραγματικού και ουχί υποθετικού.

Μετά την 12.30 της σημερινής ημέρας, Θα ξέρουμε Σε λίγο. Τα ξαναλέμε τότε.

 Με την καλημέρα μου!

 

.

Στον Οκτώβρη, τον μήνα των χρυσανθέμων


Chrysanthemum-colour-02

“Μπρος στο λευκό χρυσάνθεμο                   “ Before the white chrisanthemum

το ψαλίδι  δίστασε                                        the scissors hesitate

μια στιγμή »                                                     a moment”

                                                                                                                                Yosa Buson

CHRYSANTHEMUM-BALTICA-2.jpg

thumb.gif

 

Ψάχνω για τον εαυτό μου, αλλά δεν βρίσκω κανέναν.

Ανήκω στην ώρα  των χρυσανθέμων που τα φωτεινά λουλούδια τοποθετούνται σε ψηλά βάζα.

Ο Θεός έφτειαξε από την ψυχή μου ένα στολίδι.”

---

“I look for myself but find no one.

I belong to the chrysanthemum hour of bright flowers placed in tall vases.

God made of my soul an ornament.”

---

“Ζω πάντα στο παρόν. Το μέλλον δεν το γνωρίζω. Το παρελθόν δεν το έχω πια.«

“I always live in the present. I don’t know the future and no longer have the past.”

Fernando Pessoa

1.-blu_thumb.gif 

βιβλίο μικρό

  1. Το πρώτο από πάνω ποίημα είναι ένα χαϊκού (xaikou) του Ιάπωνα ποιητή και ζωγράφου Yosa Buson (1716–1784), ο οποίος θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές της περιόδου Edo (1603-1868) και είναι μεταφρασμένο από τον ποιητή και μεταφραστήRobert Haas 

α) Ως προς τα γραμμένα από τον Πορτογάλο ποιητή και λογοτέχνη Φερνάντο Πεσσόανα πω, οτι ορισμένα στοιχεία τα οποία έλαβα υπόψη μου για το νόημα του χαϊκού, από την μεριά μου και καθώς το βλέπω, σχετίζονται και, ίσως, άμεσα με τον λόγο του Πεσσόα. Δείτε και σεις:

αα’) Ξεκινώντας από το ποίημα χαϊκού: Ο Ιάπωνας ποιητής εδώ  αναφέρεται στο λευκό χρυσάνθεμο που μπροστά του το ψαλίδι δίστασε να κόψει, για μια στιγμή.

Τα χρυσάνθεμα, κατ’ αρχήν, είναι το λουλούδι- σύμβολο του φθινοπώρου και το λουλούδι του ενάτης σελήνης. ( Ο ένατος της ενάτης κατά το σεληνιακό ημερολόγιο που ισχύει ακόμη στην Κίνα αντιστοιχεί στην ενάτη ημέρα του ενάτου μήνα που κατ’ αυτούς είναι ο Οκτώβρης, ενώ σε μας και στην Ιαπωνία με την ισχύ του γρηγοριανού ημερολογίου, ο ένατος μήνας των Κινέζων αντιστοιχεί στον Σεπτέμβρη). ‘Όπως και να άλλαξαν τα ημερολόγια, πάντως, για όλους μας ο Οκτώβρης ήταν και είναι ο μήνας των χρυσανθέμων και γιορτάζεται αναλόγως σε Δύση και Ανατολή).

‘Όπως όλα τα χρυσάνθεμα, έτσι και το λευκά, στην αρχαία κινεζική κουλτούρα μα και στις άλλες ασιατικές χώρες, συμβόλιζαν και συμβολίζουν την ευγένεια, την κομψότητα, την ειλικρίνεια, την αξιοπρέπεια και κυρίως την μακροζωία, καθώς θεωρείται οτι έχουν τέτοιες φαρμακευτικές ιδιότητες που όχι μόνον καθυστερούν επί μακρόν, το γήρας και τον θάνατο αλλά συνάμα κρατούν τον άνθρωπο υγιή και με όψη νεανική μέχρι τον θάνατό του.  Γιαυτό και έως τις μέρες μας οι λαοί αυτοί και ιδία οι Κινέζοι και Ιάπωνες πίνουν το περίφημο τσάϊ τους από χρυσάνθεμα, το χρυσανθεμένιο κρασί τους, τρώνε τα φύλλα τους και τους βλαστούς τους.

Ειδικά όμως, το λευκό χρυσάνθεμο, για τον Ιαπωνικό λαό (όπου ονομάζεται Shiragiku) και κυριότερα στην χρονική περίοδο του Εdo (1603 – 1868) που έζησε ο ποιητής αλλά και έως σήμερα, είχε και έχει ιδιάζουσα μυστηριακή και αμφίσημη σημασία. Εθεωρείτο ιερό φυτό.. Είναι Σύμβολο της συμπαντικής Αλήθειας, της ζωής, της αναζωογόνησης και της αναγέννησης, της εντιμότητας και της πνευματικότητας μα συνάμα και σύμβολο της θλίψης, του θρήνου και του θανάτου. 

Κατά τους Ταοϊστές της Κίνας το χρυσάνθεμο είναι το σύμβολο της αυτο-τελειοποίησης, της ηρεμίας του φθινόπωρου και της αφθονίας. . Στην Ιαπωνία, η διαδικασία ξετυλίγματος των πετάλων αυτού του λουλουδιού πιστεύεται ότι αντανακλά την τελειότητα.

Στην διχοτόμηση του yin yang, το χρυσάνθεμο αντιπροσωπεύει το yang.  Τρία άνθη από ένα στέλεχος χρυσάνθεμου ονομάζονται «sanbon jitate».  Αντιπροσωπεύουν τον Ουρανό, τη Γη και τον Άνθρωπο. Αυτό είναι ένα σύμβολο για όλα τα πράγματα, το σύμπαν, τη φύση και την ανθρώπινη κοινωνία.

Τα χρυσάνθεμα, όπως είναι γνωστό, αρχίζουν ν΄ανθίζουν μετά την Φθινοπωρινή ισημερία.. Χρειάζονται μια περίοδο σκοταδιού δώδεκα ή περισσότερων ωρών στην διάρκεια κάθε εικοσιτετράωρης περιόδου προτού αρχίσουν να παράγουν τους μπουμπούκια τους. Με τις μακρύτερες μέρες το χρυσάνθεμο θα μεγαλώνει απεριόριστα χωρίς να ανθίζει, αλλά με σύντομες μέρες η ανάπτυξη των κλαδιών περιορίζεται και σύντομα καλύπτεται με λουλούδια. Το φαινόμενο ονομάζεται φωτοπερίοδος, είναι ο λόγος έκθεσης στο φως και το σκοτάδι

{It is in this exquisite balance between darkness and light that glimpses of immortality are afforded. In the balance lies the calm growth that does not prematurely bud or give way to the heat of popular passions. This balance is expressed as stages along «the flower’s way», where the wonderful resilience and hybridity of the chrysanthemum are contained within an inner equilibrating force which constantly adjusts to follow the longer curve. Thus, the energies of the plant are patiently monitored within it in much the same way that myriad gardeners patiently cultivated its evolving form over thousands of years. Both the chrysanthemum and those who have tended it have expressed a faithful adherence to the longer curve which itself is an intimation of immortality. And the viewers who gaze upon the revealed blossoms catch in their mind’s eye this patient truth and feel within themselves the passions abate and the mind grow cool.} Δείτε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Τα χρυσάνθεμα ανθίζουν πολύ στο κρύο και όταν όλα τα άλλα έχουν ρίξει τα φύλλα τους και τα δέντρα έχουν χάσει τις φυλλωσιές τους.. Κι όσο πιο πολύ το κρύο και η παγωνιά τόσο πιο έντονα τα χρώματα των χρυσανθέμων..Μένουν τα χρυσάνθεμα νάναι εκείνα με τα λαμπερά και διαφορετικά χρώματά τους που δίνουν ζωή, χαρά και χρώμα στο γκρίζο του χειμώνα μαγεύοντας μας και με τις διαφορετικές μορφές τους..

ββ) Τα χρυσάνθεμα, όλα τους, τα χρυσαφένια τα αυτοκρατορικά, τα ηγεμονικά, και τα κόκκινα του πάθους και του έρωτα, τα τριανταφυλλένια και τα ροζ τα παιγνιδιάρικα, έτσι και τα λευκά τα φωτεινά, τα τόσο φίνα και «αριστοκρατικά» είναι στολίδι για την φθινοπωριάτικη φύση και της απόδειξη αντοχής στην βαρυχειμωνιά κυρίως, όμως, πέραν της χρηστικότητάς τους και των φαρμακευτικών ιδιοτήτων τους, αποτελούν θαυμάσια διακοσμητικά για το σπίτι και όχι μόνο.. Το χρυσάνθεμο, ο θησαυρός !Δεν είναι τυχαίο που είναι πολυτραγουδισμένο και πηγή έμπνευσης σε ποιητές!

Γιομίζοντας τα βάζα με φρεσκοκομμένα λευκά χρυσάνθεμα, γιομίζουμε και μεις από την ομορφιά τους και από την ευωδιά τους μέχρι να μαραθούν.. 

Και, τα χρυσάνθεμα κόβονται με ψαλίδι στον βλαστό τους.. Ο δισταγμός του να κόψεις, ένα δημιούργημα ζωντανό, τέλειο στην φτειαξιά του, να τερματίσεις την ζωή του εδώ και τώρα, κρατάει μόνο μια στιγμή, όσο και το πέρασμα από το εδώ της ζωής στο άγνωστο του μετά, της πραγματικότητας του τίποτα, όπως λέει ο ποιητής, ο Πεσσόα..

Κι αν τον ποιητή τον βάραινε, τον καταπίεζε  η πραγματικότητα του εδώ ως δυνατότητα των πάντων, και το άλλο ως η πραγματικότητα του τίποτε, γνώριζε οτι ο Θεός έφτειαξε από την ψυχή του ένα στολίδι.. Και, αναμφίβολα για κείνον, του άρεσε να είναι ένα διακοσμητικό, «γιατί υπάρχει σε αυτό κάτι ολόιδιο με την ουσία της ψυχής μου ” 

Βαρύς ο αυτοσαρκασμός του του ποιητή, ο μηδενισμός του είναι του, την ώρα εκείνη, την ώρα που σαν άλλο χρυσάνθεμο ο ίδιος είχε μόλις κοπεί από το ψαλίδι που κρατούσε κάποιος και φρεσκοκομμένος ως το χρυσάνθεμο το φωτεινό, γιόμιζε τα βάζα. Ως διακοσμητικό..Τέτοια η ώρα του χρυσανθέμου.. αναμεσίς στο τώρα και εδώ, του παρόντος και σε εκείνη της κοπής.. Στο πέρασμα από το αναμεσίς ..μια στιγμή..

Κι ας ήταν αυτός ο ίδιος που κρατούσε το ψαλίδι, και ας ήταν αυτός ο ίδιος που είχε κατακερματίσει τον εαυτόν του..Με μια ψαλιδιά..Ω! Ο δυστυχής! Ο μέγας, ο θαυμάσιος Πεσσόα!

Ετσι τον είδα τον συσχετισμό των ποιημάτων των δυο ποιητών..Μπορεί για σας να είναι ηfernando-pessoa- ματιά σας διαφορετική. Τι πιο εύλογο, τι πιο φυσικό;

2. Όσα έπονται του ποιήματος του Buson στο κείμενό μου, εντός των εισαγωγικών, είναι μέρη από τον αποσπασματικό λόγο του Πορτογάλου λογοτέχνη και  ποιητή  Φερνάντο Πεσσόα (1888–1935) όπως αυτός εκφράζεται στο δημιούργημά του «Το βιβλίο της ανησυχίας», «Τhe Book of Disquiet»:The Complete Edition {Fernando Pessoa, edited by Jerónimo Pizarro, σε μετάφραση από τα πορτογαλικά της Margaret Jull Costa, έκδοση 2017} και, παραθέτω τον λόγο αυτόν όχι μοναχά προς αποφυγή παρερμηνειών αλλά και προς πληρέστερη κατανόηση.  Ειδικότερα :

α) Οι αμέσως επόμενες του χαϊκού φράσεις του Pessoa αποτελούν μέρος από το εξής απόσπασμά του, που μεταφραζόμενο στα Ελληνικά παρακάτω του, ολόκληρο έχει, στα Αγγλικά, ως εξής:

«I look for myself but find no one. I belong to the chrysanthemum hour of bright flowers placed in tall vases. God made of my soul an ornament. I do not Know which particular magnificent details I would choose to define the essence of my spirit. Doubdless I love the decorative because I sence in it something identical to the substance of my own soul” {82}

«Ψάχνω για τον εαυτό μου, αλλά δεν βρίσκω κανέναν. Ανήκω στην ώρα  των χρυσανθέμων που τα λαμπερά λουλούδια τοποθετούνται σε ψηλά βάζα. Ο Θεός έφτειαξε από την ψυχή μου ένα στολίδι. Δεν ξέρω ποιες συγκεκριμένες  θαυμάσιες λεπτομέρειες θα επέλεγα για να προσδιορίσω την ουσία του πνεύματός μου. Αναμφίβολα μ’ αρέσει το διακοσμητικό, γιατί υπάρχει σε αυτό κάτι ολόιδιο με την ουσία της ψυχής μου ”

β) Η  επόμενη και τελευταία στο κείμενό μου φράση του Pessoa προέρχεται από το εξής κείμενο – απόσπασμά του στην αγγλική γλώσσα που παρακάτω του αποδίδεται στα Ελληνικά σε μετάφραση Μαρίας Παπαδήμα, εκδόσεις Εξάντας 2004:

{“I always live in the present. I don’t know the future and no longer have the past. The former oppresses me as the possibility of everything, the latter as the reality of nothing. I have no hopes and no nostalgia. 

>Knowing what my life has been up till now so often and so completely the opposite of what I wanted , what can I assume about my life tomorrow, except that it will be what I don’t assume, what I don’t want, what happens to me from the outside, reaching me even via my will? There’s nothing from my past that I recall with the futile wish to repeat it. I was never more than my own vestige or simulacrum. My past is everything I failed to be. I don’t even miss the feelings I had back then, because what is felt requires the present moment once this has passed, there’s a turning of the page and the story continues, but with a different text.

>>Βrief dark shadow of a downtown tree, light sound of water falling into the sad pool, green of the trimmed lawn – public garden shortly before twilight: you are in this moment the whole universe for me, for you are the full content of my conscious sensation. all i want from life is to feel it being lost in these unexpected evenings, to the ound of strange children playing in gardens like this one, fenced in by the melancholy of the surrounding streets and topped, beyond the trees’ tallest branches, by the old sky where the stars are again coming out.}

{“Ζω πάντα στο παρόν. Το μέλλον δεν το γνωρίζω. Το παρελθόν δεν το έχω πια.Το ένα με βαραίνει σαν τη δυνατότητα των πάντων, το άλλο σαν την πραγματικότητα του τίποτα. Δεν έχω ούτε ελπίδες ούτε νοσταλγίες.

>>Γνωρίζοντας τι υπήρξε η ζωή μου ως σήμερα – τόσες φορές και τόσο πολύ εντελώς το αντίθετο από ο,τι επιθυμούσα – τι μπορώ άραγε να προβλέψω για την αυριανή μου ζωή πέρα από το ότι θα είναι ο,τι δεν προβλέπω, ο,τι μου συμβαίνει εκ των έξω, μπορεί και εξαιτίας της ίδιας της θέλησής μου. Δεν έχω τίποτα στο παρελθόν μου που να το θυμάμαι με την ανώφελη επιθυμία να το επαναλάβω. Ποτέ δεν υπήρξα τίποτε άλλο από ένα ερείπιο και ένα ομοίωμα του εαυτού μου. Το παρελθόν μου είναι όλα όσα δεν κατόρθωσα να είμαι. Δεν νοσταλγώ ούτε καν τις αισθήσεις των περασμένων στιγμών. Το κάθε τι που αισθανόμαστε απαιτεί τη στιγμή του. Όταν η στιγμή περάσει γυρίζει η σελίδα και η ιστορία συνεχίζεται, αλλά όχι το κείμενο.

>Φευγαλέα σκοτεινή σκιά ενός δέντρου της πόλης, ελαφρύς ήχος του νερού που πέφτει στη λυπημένη στέρνα, πράσινο της συνηθισμένης χλόης –δημόσιος κήπος στο σούρουπο σχεδόν– είστε, αυτή τη στιγμή, ολόκληρο το σύμπαν για μένα, γιατί είστε το πλήρες περιεχόμενο της συνειδητής μου αίσθησης. Δεν θέλω τίποτε άλλο για τη ζωή μου πέρα από το να τη νιώσω να χάνεται σ’ αυτά τα απρόβλεπτα βράδια, στις φωνές των ξένων παιδιών που παίζουν σ’ αυτούς τους κήπους, τους περιφραγμένους από τη θλίψη των δρόμων που τους περιβάλλουν, και τους κλεισμένους, πάνω από το θόλο των ψηλών κλαδιών των δέντρων, από τον παλαιό ουρανό όπου τ’ άστρα ξαναρχίζουν.}

 1.-blu_thumb.gif 

Αυτά ! Και, ελπίζοντας οτι σας άρεσε η μουσική σύνθεση του  Yann Tiersen..Την βρήκα τόσο ταιριαστή με την λεπτή και τόσο φίνα μελαγχολία του Οκτώβρη..

Μ’ αρέσει αυτός ο μήνας.!

Καλώς μας βρήκε, λοιπόν, ο Οκτώβρης. Να τον περάσουμε όλοι μας καλά!

Hsin Ch’i-chi : Τι δροσερή φθινοπωριάτικη ημέρα!


a4 Watercolor by  William Thon 1906-2000 16x24in (3)

       

    Ως νέος, δεν ήξερα τίποτε για την γεύση της θλίψης          As a lad I never knew the taste                                                                                                              of  sorrow,

 Αλλά μου άρεσε να σκαρφαλώνω σε πύργους,                        But loved to climb towers

Μου άρεσε να σκαρφαλώνω σε πύργους,                                 But loved to climb towers

              Και να σέρνω την θλίψη                                                            And drag sorrow 

σε κάθε νέο τραγούδι που είχα τραγουδήσει.                      into each new song I sung.

  Τώρα γνωρίζω καλά τη γεύση της θλίψης,                 Now I know well the taste of sorrow,

Είναι στην άκρη της γλώσσας μου,                                        It is on the tip of my tongue,

           Στην άκρη της γλώσσας μου,                                          It is on the tip of my tongue,

  Αλλά αντί γι΄αυτήν, εγώ λέω,                                             But instead,  I say,

‘Τι εξαίσια, δροσερή φθινοπωριάτικη ημέρα!’                «What a fine, cool autumn day!»

2015-06-27-xinqiji_zonayeh_et

Original poem:- ( στην Κινεζική γλώσσα)
辛棄疾:寄調:醜奴兒/采桑子 : 書博山道中壁
1 少年不識愁滋味
2 愛上層樓
3 愛上層樓
4 為赋新詞強說愁

5 而今識盡愁滋味
6 欲說還休
7 欲說還休
8 卻道天凉好個秋

poem by Hsin Ch’i-chi,辛弃疾 , Xin Qiji (1140 − 1207)

1. blu

1. To παραπάνω ποίημα που φέρει τον τίτλο “»Written on the Wall on My Way to Boshan” to the Melody  “Chou Nu Er» είναι του σπουδαίου Κινέζου ποιητή της Κλασσικής περιόδου της Κινεζικής ποίησης και στρατιωτικού ηγέτη επίσης, Hsin Ch’i-chi ή Xin Qiji ή 辛弃疾  με το λογοτεχνικό όνομα Jiaxuan. Είναι εδώ αποδοσμένο  στα αγγλικά και σε ελεύθερο στίχο  από τον φημισμένο  Κινέζο μεταφραστή Yang Xianyi 楊憲益 (1915-2009) και την Αγγλίδα σύζυγό του Gladys Margaret Tayler ( Gladys Yang 戴乃迭.) και εμπεριέχεται στο βιβλίο τους «Poetry and Prose of the Tang and Song»唐宋詩文选,  Πεκίνο (Beijing): Panda Books (Foreign Languages Press 外文出版社) 2005. H απόδοση του ποιήματος από την αγγλική στην ελληνική γλώσσα έγινε από μένα.

2. Στα σχόλια, κάτω από το κείμενό μου, θα ακολουθήσουν και άλλες μεταφράσεις του ίδιου ποιήματος..Είναι που η κινεζική γλώσσα λόγω της ιδιαιτερότητάς της -με μια  εικόνα αποδίδονται πολύ περισσότερες όμοιες, παρόμοιες ή διαφορετικές λέξεις και σημασίες- καθιστά δύσκολη την απόδοση του ορθού νοήματος και η κατανόηση, πχ στην συγκεκριμένη περίπτωση του εν λόγω ποιήματος του ποιητή, μπορεί να επιτευχθεί όχι από την αποσπασματική απόδοση των λέξεων στην γλώσσα του την αυθεντική και πολλώ μάλλον από την μετάφρασή του σε άλλη ξένη προς αυτήν γλώσσα, αλλά κυρίως από την μελέτη του έργου και της όλης προσωπικότητας του ποιητή..

3. Ο Xin Qiji ,辛弃疾  ή Hsin Ch’i-chi με το λογοτεχνικό όνομα Jiaxuan και τ’ όνομα ευγενείας (zi) You’an (1140-1207) γεννήθηκε στην πόλη Licheng [τώρα Jinan], της Επαρχίας Shandong της Κίνας όταν αυτή είχε ήδη κυριευθεί από την δυναστεία Jin και απεβίωσε στο Shangrao της Κινεζικής Επαρχίας Jiangxi. Θεωρείται από πολλούς μελετητές και κριτικούς, ως  ο καλύτερος ποιητής της Κινέζικης δυναστείας Southern Sung ή Song (1127–1279). Τα ποιήματά του, που υπερβαίνουν τον αριθμό των 623, τα έγραψε σε υπάρχοντα μουσικά μοτίβα ως ποιητής της κινεζικής ποιητικής φόρμας του ci  και χαρακτηρίζονται από  έντονο συναισθηματικό βάθος, την αρμονία και την που την μουσικότητα του λόγου του.辛弃疾 Xin Qiji (1140-1207)1

Ο Jiaxuan (Τζιαχουάν) ή Xin Qiji δεν υπήρξε μοναχά ποιητής μα ήταν και ένας εξαιρετικός στρατηγικός ηγέτης, ένας αντάρτης στρατηγός, από τους πιο αξιόλογους και επιτυχημένους στρατηγούς και πολιτικούς στην δυναστεία southern Sung , όπως λέγεται.  Από την ηλικία των  22 ετών ξεκινώντας την στρατιωτική του καρριέρα, ηγήθηκε σε πολλές μάχες πολεμώντας για την ενοποίηση της Κίνας με την επανάκτηση του βόρειου- ανατολικού τμήματός της που είχε κυριευθεί κατά το έτος 1125 από την νεοσύστατη δυναστεία του Great Jin  (1115 to 1234) η οποία είχε ως βάση της, την πρωτεύουσα της Νothern Dynasty, Yanjing (νυν Kaifeng ),  την οποίαν αφού λεηλάτησαν μερικά χρόνια μετά την έκαναν την νότια πρωτεύουσά τους.

Το ότι ο Jiaxuan ήταν και στρατηλάτης, δεν πρέπει να ξαφνιάζει. Οι ποιητές στην Κίνα υπήρχαν από πάντα. Κάθε άνδρας σχεδόν προσπαθούσε να εκφρασθεί ποιητικά. Για να το θέσω πιο ρομαντικά, η Κίνα ήταν για χιλιάδες χρόνια κυβερνημένη από τους ποιητές.  Στην αυτοκρατορική Κίνα, η σύντηξη της πνευματικής και πολιτικής ηγεσίας δεν ήταν μόνο παραδοσιακή, είχε και θεσμοθετηθεί μέσω του εξεταστικού συστήματος, μια πρακτική ήδη αρχαία στον 10ο αιώνα.

Η είσοδος στην κυβέρνηση ήταν μέσω εξετάσεων, με επίκεντρο τους Κομφουκιανούς κλασσικούς και με ιδιαίτερη έμφαση στη λογοτεχνική ικανότητα στην ποίηση. Στη Δυναστεία των Σουνγκ, οι εξετάσεις ήταν ανοιχτές σε οποιοδήποτε άνθρωπο που θα μπορούσε να αντέξει οικονομικά τις δεκαετίες προετοιμασίας. Ένας υποψήφιος θα μάθαινε με τη σειρά του χιλιάδες ποιήματα και θα μπορούσε να εκφρασθεί με ευκολία σ’ όλες τους τις μορφές. Ως αποτέλεσμα, υπήρχε μια τεράστια στρατιά διανοουμένων, της οποίας πρωταρχική έννοια και ανησυχία ήταν η πατερναλιστική διοίκηση μιας εξαιρετικά κεντρικής αυτοκρατορίας: όχι φιλοσόφων, όπως ο Πλάτωνας (αν και μερικοί ήταν και Πλατωνικοί), αλλά ποιητών. Εξ άλλου,  ο Κομφούκιος ήταν που είχε πει ότι ο πολιτισμός αρχίζει με ποίηση.

southern song dynasty

Ο Jiaxuan, επίσης, όπως εξ άλλου  και άλλοι μορφωμένοι ευγενείς Κινέζοι, ζωγράφιζε, έκανε καλλιγραφία, έπαιζε ένα μουσικό όργανο, σχεδίαζε έναν κήπο, έκανε συλλογές, έγραφε ποίηση κλπ. Γενικότερα ως προς την ζωγραφική στην Κίνα, ο όποιος ερασιτέχνης -αν όντως ο μελετητής ήταν ερασιτέχνης- είχε εντελώς εκτοπίσει τον ακαδημαϊκό. Υπήρχε μια απόλυτη μετατόπιση της αξίας από την ρεαλιστική αναπαράσταση της φύσης που υποστηριζόταν από την ακαδημία, σε μια λυρική έννοια βασισμένη στον αυθορμητισμό πέρα από τις εικόνες την οποία και ευνόησε ο μελετητής. Ειδικότερα στην κοινωνία της Southern Sung, η ζωγραφική χαρακτηριζόταν από την επιδίωξη ενός άκρως αισθητικοποιημένου τρόπου ζωής και οι πίνακες της εποχής συχνά επικεντρώνονται σε φανταστικές απολαύσεις και την παροδικότητα της ομορφιάς. Οι εικόνες της προκαλούν ποιητικές ιδέες που προσελκύουν τις αισθήσεις ή καταγράφουν τις φευγαλέες ιδιότητες μιας στιγμής.

painting by the Song dynasty artist Zhang Zeduan (1085–1145)

Λίγα ιστορικά στοιχεία από την ζωή και την δράση του Hsin Ch’i-chi  ως στρατηλάτη και ποιητή

Όπως ήδη προανέφερα, ο  Hsin Ch’i-chi ξεκίνησε την στρατιωτική του καριέρα από τα 22 του χρόνια. Τότε,  το 1161, οργάνωσε ένα στρατό από 2000 άτομα για να πολεμήσει την Μεγάλη δυναστεία  Jin ήJin_Song_Dynasty Jurchen dynasty» (1115-1234),- γράφεται μερικές φορές και ως Jurchen Jin or Jinn – η οποία, ας σημειωθεί, ήταν η τελευταία δυναστεία πριν από την εισβολή των Μογγόλων στην Κίνα. Μπρος στην δυσαναλογία των στρατιωτικών δυνάμεων,  ο Hsin Ch’i-chi  έπεισε τον Geng Jing, αρχηγό ενός αυτόνομου στρατού εξεγερμένων αγροτών που αριθμούσε δεκάδες χιλιάδες άντρες, να υποταχθεί στην δυναστεία Southern Song και να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να πολεμήσουν ενάντια στους Jurchen. Κύριος μεγάλος και απώτερος στόχος του Hsin Ch’i-chi  ήταν η ενοποίηση της Κίνας- γεγονός που τελικά επετεύχθη από την δυναστεία Song στα τέλη του δέκατου αιώνα. Για τον Hsin, η δήλωση υποταγής του Geng Jing στην δυναστεία Southern Song ήταν το ξεκίνημα της υλοποίησής του στόχου του.. Στον χρόνο όμως που ο Hsin είχε φύγει για να βρει τον αυτοκράτορα για να τον ενημερώσει και να κανονίσει τα της υποταγής του Geng Jing και του στρατού του σε αυτόν- γεγονός που έγινε και ποJurchenυ ο αυτοκράτορας ενέκρινε τις πράξεις του,  πληροφορήθηκε οτι  ο Geng Jing είχε στο μεταξύ δολοφονηθεί προδομένος από τον πρώην φίλο του  Zhang Anguo (张安国 / 張安國). Εξοργισμένος τότε, ο Hsin με μια ομάδα  μόνο πενήντα ανδρών, κατάφερε και εισήλθε στο στρατόπεδο των Jurchen “σπάζοντας” την άμυνά του,  όπου και συνέλαβε τον Zhang Anguo ζωντανό. Στην συνέχεια τον παρέδωσε στον Αυτοκράτορα και παράλληλα οδήγησε χιλιάδες στρατιώτες του δολοφονημένου να υποταχθούν στον αυτοκράτορα. Από εκείνη την στιγμή ο Hsin έγινε διάσημος σε όλη την χώρα. { Ως πηγή μου για τα παραπάνω είναι το βιβλίο των Yong Ma, Hongxia Su, Qian Jin, Wei Feng, Jianuo Liu και Wenying Huan “The General History Of Chinese Tourism Culture» 

Αυτή, η σπουδαία νίκη του Hsin είχε ως αποτέλεσμα να του προσφερθεί μια θέση στην αυτοκρατορική αυλή της Southern Song, την οποία και αποδέχτηκε. Εκ παραλλήλου όμως, όπως και στην συνέχεια, παρά την κατάταξή του σε χαμηλής αξίας κυβερνητικές θέσεις, ο Hsin εξακολούθησε να προτείνει στον αυτοκράτορα ένα “ανοιχτό πόλεμο” με τους Jurchen στοχεύοντας στην ενοποίηση της χώρας και να του εισηγείται με μια σειρά πολιτικών γραπτών του που προορίζονταν ως προσωπική συμβουλή στην Κυβέρνηση του Sοng για αυτά που εκείνος είχε δει ως την κατάλληλη στρατηγική πολιτική για την απώθηση του Jin και τη διασφάλιση της πίστης των υπηκόων Song.

Οι εισηγήσεις του αυτές που σώζονται έως σήμερα ως αυτοκρατορικό momentum, και περιλαμβάνoυν τις δέκα συζητήσεις και τις εννέα γνωμοδοτήσεις του., αγνοήθηκαν από τον Αυτοκράτορα και τις μετέπειτα αυτοκρατορικές γενιές. και αυτό, ίσως, και απ’ οτι φαίνεται, έγινε: “Κατά ένα μεγάλο μέρος,…λόγω της πολύπλοκης γλώσσας και των εσωτερικών ιστορικών αναφορών και συχνά σκοτεινής πρόθεσης” όρα “Political and Military Thought of Xin Qiji (1140-1207) with a Translation of his Ten Discussions (mei Qin Shi Lun) με συγγραφέα τον δόκτορα Bai Yan, 2005

Βόρειας Δυναστεία των Σονγκ Kaifeng Bianjing,

Το περιβάλλον της αυτοκρατορικής αυλής που επιθυμούσε “τον κατευνασμό των πραγμάτων μέσω της πολιτικής” δυσαρεστήθηκε από τις εισηγήσεις και την όλη στάση του Hsin Ch’i-chi και επέτυχε να τον απομακρύνει από τον αυτοκράτορα και την όποια κυβερνητική θέση θα μπορούσε να έχει  στην Δημόσια Διοίκηση και λειτουργία..

Απομονωμένος και απογοητευμένος ο Hsin αποφάσισε να δράσει από μόνος του Επέστρεψε στην περιοχή του και βελτίωσε τα συστήματα άρδευσής της, μετέφερε σε νέο καλύτερο και πιο εύφορο μέρος τους πληγμένους από την φτώχεια αγρότες και εκπαίδευσε τα στρατεύματά του. Οι φιλοδοξίες του για την ανάληψη κυβερνητικών αξιωμάτων σε συνδυασμό με τις κινήσεις του σύντομα δημιούργησε υποψίες εναντίον του. Το 1181 εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί απ’ ο,τιδήποτε. Μετά από είκοσι θυελλώδη χρόνια σε επίσημες κυβερνητικές θέσεις, ο Hsin κατέφυγε στην Επαρχία Jiangxi όπου έμεινε και τελειοποίησε τη διάσημη μορφή ci στον ποιητικό του λόγο στα επόμενα δέκα καταθλιπτικά του χρόνια. Ο ίδιος, όπως είπε απομονώνομαι για: «… να ονειρευτώ το χρόνο της νιότης μου που ξόδεψα στη σέλα και να βυθιστώ στην ποίηση και τα κλασικά των αρχαίων.»

Τα περισσότερα από τα 600 του σωζόμενα tz’u ποιήματά του τα δημιούργησε σε αυτά τα δέκα χρόνια μετά την απόσυρσή του από τα δημόσια πράγματα..Το 1192, ο Hsin επανακλήθηκε στην αυτοκρατορική αυλή της δυναστείας Song για να αναλάβει μια μικρή θέση, επειδή ο προηγούμενος εγκατεστημένος είχε πεθάνει. Μα και αυτή του η εργασία δεν διήρκεσε πολύ διότι ο Hsin, αφού ολοκλήρωσε τις απαιτήσεις της δουλειάς του, ξεκίνησε εκ νέου την εκπαίδευση ανδρών για στρατιωτικούς σκοπούς. Έτσι, σύντομα τον απέλυσαν, εκδιώκοντάς τον.

Στα 1203, όταν τα σύνορα της δυναστείας Southern Song άρχισαν να υποχωρούν από την πίεση των στρατιωτικών δυνάμεων της δυναστείας Jin, o Han Tuozhou, καγκελάριος του αυτοκράτορα Ningzong  απεφάσισε λόγω της ανάγκης της δυναστείας για ικανούς στρατηγούς επανεκάλεσε  τον Hsin για να αναλάβει την στρατιωτική διοίκηση, κάτι που ο ίδιος δέχτηκε με χαρά . Λίγο καιρό όμως, μετά ο ίδιος ήταν εκείνος που απεμάκρυνε τον Hsin μη αποδεχόμενος τις εισηγήσεις του επί των στρατηγικών κινήσεων ενάντια στους Jin και κατηγορώντας τον για πολλά άλλα. Τελικά, κατά το 1207, όταν ο αυτοκράτορας της δυναστείας Jin συμφώνησε για την σύναψη ειρηνευτικής συνθήκης με τους της Southern Song Song με τον όρο να του παραδοθεί το κεφάλι του Han Tuozhou, εκείνος ξαναζήτησε την βοήθεια του Hsin, ο οποίος και δέχτηκε να τον βοηθήσει πλην όμως δεν μπόρεσε γιατί τον πρόλαβε ο θάνατος.辛弃疾 Xin Qiji

1ανοιχτό βιβλίο - notes

Ο Hsin Ch’i-chi θεωρείται από τους πολλούς, ως ο μέγας ποιητής, ο μέγας διδάσκαλος της ποιητικής μορφής του ci XX και των λυρικών τραγουδιών, ο μεγάλος πατριώτης, ο άρχοντας του πολέμου, ο ήρωας της Κίνας . Η φήμη του αυτή, στις μέρες μας, έχει αποκορυφωθεί. Σύμφωνα όμως με άλλους μελετητές του,  μέσα από τα ποιήματά του διαφαίνεται η ναρκισσιστική αυτο-έκφραση μιας ανήσυχης, άγριας ​​και αλαζονικής ιστορικής προσωπικότητας: “Through an analytical definition of the idiosyncratic features of Xin’s works that would unmistakably distinguish him from others, I find that, instead of being an expression of the poet’s patriotic sentiment, the central issue of Xin’s song lyrics is the eccentrically fascinating personality of the poetic protagonist, especially those self expressive and self promoting traits that contrast with the Confusion value of yielding. In the two chapters that follow, by examining closely internal evidence in Xin’s works, I try to demonstrate how this fascinating personality expresses itself in a series of wild/arrogant self-images and through an untrammeled masculine voiceWhat is projected in Xin’s song lyrics is an unruly spirit in the Ruist tradition who dares to test the limits of the concept of self–a passionate and acutely self-conscious individual who aggressively desires to magnify his human potential, who exults in celebrating his individualistic traits, and who takes great delight in expressing what he truly feels, paying little attention to the time-honored ethical-aesthetic principle of being mild and gentle (wen rou dun hou XXXX” όρα “The wild and arrogant: Expression of self in Xin Qiji’s song lyrics.” 1995 του Lian, Xinda , καθηγητή των Κινεζικών και Ασιατικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Denison, Οχάϊο , Η.Π.Α.

             Δυο άλλα ποιήματα του ποιητή, γραμμένα στην περίοδο της απομόνωσής του:

If in Chang-an old friends ask for me

Say sorrow is congealed with wine in my intestines still

I see only to the horizon, where geese fall from autumn skies

And when I’m drunk, sometimes I vainly play the ch’in

Εάν στην Chang-an οι παλιοί μου φίλοι με ρωτήσουν

λέω ότι η θλίψη παγώνει με κρασί ακόμη στα έντερά μου

Βλέπω μοναχά στον ορίζοντα όπου οι χήνες πέφτουν από τον φθινοπωρινό ουρανό

και όταν είμαι μεθυσμένος κάποιες φορές, μάταια παίζω το ch’in

144ffd9d7b5c58118c07f34c3080e868.jpg

Old age comes, feeling and taste go

We drink at parting

And fear the flowing years,

Count the autumn festivals

When the full moon

Did not shine on our reunion!

The river doesn’t care—

Nor the West wind—

They only speed your boat away. . . .

Late autumn seaweed—lu fish along the river

Deep in the night, the lamps of children, fishing   

1. blu

 Αυτά, προς το παρόν! Με την καλημέρα μου και τις ευχές μου για ένα ωραίο Σαββατοκύριακο σε όλους! 

Μέρες Παράξενες...

Εναλλακτική ενημέρωση-Συνωμοσία-Αφύπνιση

Kleri Kleri

Beauty and fashion

Greek National Pride

έγκυρη, αμερόληπτη ενημέρωση

Ι. Ν. «ΜΕΓΑΛΗΣ» ΠΑΝΑΓΙΑΣ - ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΗΒΩΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΘΗΒΩΝ ΚΑΙ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ARGOLIKOS ARCHIVAL LIBRARY OF HISTORY AND CULTURE www.argolikivivliothiki.gr

ΦΩΣ...

Feel more think less. Tsarli Tsaplin΄ Η Προσωπική μου Ιστοσελίδα. Ιστολόγιο Λόγου και Τεχνών. ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ. ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠ'ΟΛΑ ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Lina's Cosmos

tips υγείας-ομορφιάς-ζωής/Συμπληρώματα-Βοτανοθεραπεία/Homemade ideas and more!

σημειωματαριο κηπων

:: notes from a notebook's backyard ::

alampasis

alampasis.wordpress.com

Πλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι

Ένα ιστολόγιο για το μικρό διήγημα

The Act of Capturing

Photography are stories to be told

Who Needs The Critics?

κριτικός, -ή, -ό επίθ. [<αρχ. κριτικός < κριτής (Κ -ή, -όν) ο αναφερόμενος στην κρίση ή τον κριτή // ο ικανός να κρίνει, που έχει κρίση // ο, η κριτικός ως ουσ., ο ασχολούμενος με τη λογοτεχνική ή καλλιτεχνική κριτική // θηλ. η κριτική, η νοητική ενέργεια της κρίσης // η αξιολόγηση φαινομένων, καταστάσεων κλπ. // (ειδ) η διατύπωση γνώμης για πνευματικά ή καλλιτεχνικά έργα // η επίκριση έργων η πράξεων

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Los Innuendos

Qui Tacet Consentit

IDEIAS EM BLOG

Um canal para divulgar ideias, informações e entretenimento

Χρεωκοπημένοι Καιροί

Indebting Times (in Greek)

matobookalo

Βιβλία Αστυνομικά, Θρίλερ, Φαντασίας

Αρέσει σε %d bloggers: