Για την “Mathilda” του 2017.


“Mathilda” :Έτσι, ονόμασε ο  Ρώσσος ερασιτέχνης φωτογράφος Alexander Vinogradov, το κορίτσι της φωτογραφίας του, που βλέπετε.

Και, για την “Mathilda” (Ματίλντα) του αυτή, ο Alexander Vinogradov κέρδισε για το 2017, τον τίτλο του καλύτερου φωτογράφου στον κόσμο, στο θέμα “πορτραίτα”  στον ετήσιο ανοιχτό διαγωνισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Φωτογραφίας που διοργανώνεται σε συνεργασία με τη Sony.

     Μήπως  και σε σας, όπως σ’ εμένα, θυμίζει κάποια άλλη, η “Ματίλντα” του φωτογράφου;;

      Ας πω εδώ, ότι το  κορίτσι της φωτογραφίας που χρησίμευσε ως μοντέλο στον Vinogradov,  είναι Ρωσσίδα, λέγεται Anastasia Marinina και εργάζεται ως μοντέλο από μικρό παιδί  με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Nastya Mari. Δείτε εδώ,  τρεις φωτογραφίες της ‘Ματίλντα” του φωτογράφου :

Και εδώ, άλλες τρεις, της Αναστασίας, του μοντέλου:

 

Πως σας φαίνεται η   “Mathilda»  του Vinogradov  σε σχέση με την Αναστασία την ίδια;

Μοιάζουν και πόσο; Διαφέρουν και πόσο;

Αλλά, ίσως πάλι ρωτήσετε,  και  γιατί να μην «βαπτίσει» ο φωτογράφος την φωτογραφία του «Αναστασία» αλλά “Mathilda»; 

Ο λόγος, όπως είπε ο ίδιος ο Vinogradov, είναι ότι  με το που πρωτοείδε την Αναστασία  αναγνώρισε σε αυτήν την άλλη “Mathilda” του 1994, δηλαδή την δωδεκάχρονη ηρωίδα, που υποδύεται η  Αμερικανοεβραία Natalie Portman, στην αγαπημένη του, και ομολογουμένως περίφημη, κινηματογραφική ταινία του Λυκ Μπεσσόν (Luc Besson) : “Leon the Professional”,  “Λεόν, ο επαγγελματίας”

Και ότι έτσι, με υλικό την Αναστασία, έφτειαξε την δικιά του  “Mathilda“, σαν εκείνη του 1994. Εδώ, δείτε και τρεις φωτογραφίες της Ναταλί Πόρτμαν ως “Ματίλντα” στην κινηματογραφική ταινία“Leon the Professional”:

Μοιάζουν όντως η Αναστασία με την “Mathilda” και την  άλλη “Mathilda”, την Πόρτμαν;

1.-blu_thumb.gif

Αυτή η ματιά του φωτογράφου!!! Μοναδική! Και, το αποτέλεσμα, εξαιρετικό! Δεν είναι μοναχά η εικόνα της, είναι, κυρίως, ότι  η δικιά  του “Ματίλντα”, αποπνέει την ίδια προσωπικότητα με εκείνης της ηρωϊδας της κινηματογραφικής ταινίας του 1994! Και όσοι έχετε δει την ταινία, πιστεύω ότι καθόλου δεν θα αναρωτιόσαστε για την “Mathilda” του 2017. Δίκαια, πιστεύω, ο Vinogradov πήρε το πρώτο βραβείο για την δημιουργία του αυτή!.

Αν δεν έχετε δει (την ταινία), σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να την δείτε. Είναι μια ξεχωριστή, μια ιδιαίτερη ταινία! Δυναμική βίαιη, σκληρή και συνάμα εξαιρετικά τρυφερή και ανθρώπινη σε ισόρροπες, θα πω, αναλογίες.. Είναι από τις ταινίες που δεν κινούνται στα κλασσικά στερεότυπα, που ξαφνιάζει όσο και συγκινεί ανακινώντας συναισθήματα. Από αυτές που σου “μένουν”. Τουλάχιστον, εγώ έτσι την είδα. Το σενάριό της όπως και η σκηνοθεσία της είναι του Λυκ Μπεσσόν ( Luc Besson). Το καστ των ηθοποιών της ταινίας, πρωτοκλασσάτο:

Λεόν, Ρενό και Πόρτμαν

Στον ρόλο του Léon (Λεόν) του εκτελεστή, ο πολύς και υπέροχος όπως πάντα Jean Reno, στον ρόλο της Mathilda, η μικρή νεαρή και απίθανη πρωταγωνίστριά του Natalie Portman (Ναταλί Πόρτμαν), στον “υποστηρικτικό” ρόλο του “κακού” Stansfield ο θαυμάσιος Gary Oldman ενώ ο Danny Aiello ως Tony “γράφει” τον ρόλο του μοναδικά και αξεπέραστα, όπως εξ άλλου έκανε σε κάθε ταινία του που έχω δει. Κρίμα, που πέθανε τόσο νωρίς.

311

Η ταινία, ήταν υποψήφια για πολλά βραβεία. Δεν κέρδισε όσα της άξιζαν, πιστεύω. Το κοινό ήταν εκείνο που, κυρίως, την αγκάλιασε, όπως και οι κριτικοί.  Η Ναταλί Πόρτμαν έλαβε το 1994 από  τα Awards Circuit Community Awards, το πρώτο βραβείο ηθοποιού σε ηγετικό ρόλο και ο  Ζαν Ρενό έλαβε τιμητικές διακρίσεις. Το 1995 η ταινία έλαβε στις Η.Π.Α το βραβείο για τα ηχητικά και το 1996 τιμήθηκε με τον Χρυσό Λέοντα της Τσεχίας ως η καλύτερη ξενόγλωσση ταινία.

       

1.-blu_thumb.gif

Alexander Vinogradov 1

Alexander Vinogradov

Όταν ρωτήθηκε ο Vinogradovαν εάν και κατά πόσο έχει επηρρεαστεί, στα πορτραίτα του,  από τις ταινίες, εκείνος απάντησε:

 “Movies but also painting and photography greatly influence our perception of the world. We are being impressed, inspired, and we gain visual experience from those works. Then all those experiences and references are embodied in our work”.

«Οι ταινίες αλλά επίσης η ζωγραφική και η φωτογραφία επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την αντίληψή μας για τον κόσμο. Εντυπωσιαζόμαστε, εμπνεόμαστε και κερδίζουμε σε οπτική εμπειρία από αυτά τα έργα. Τότε όλες αυτές οι εμπειρίες και αναφορές ενσωματώνονται στο έργο μας»

1.-blu_thumb.gif

Lou Andreas-Salomé, η άλλη Κίρκη


      Δείτε την μοιραία γυναίκα, την γοητεύτρια, την ερωμένη, την χωρίς ηθικούς φραγμούς,  μα και την πανέξυπνη γυναίκα, την επιστήμονα, την πρώτη ψυχαναλύτρια, την γυναίκα με το ελεύθερο πνεύμα, Δείτε την σύζυγο, δείτε και την συγγραφέα… Δείτε την Lou Andreas-Salomé!

      Δείτε την γυναίκα εκείνη, που ως άλλη Κίρκη, σαγήνευσε “μεγάλους¨άντρες”, φαινομενικά δυσπρόσιτους, “βουνά του πνεύματος”, που έγινε η μούσα τους, το πάθος τους μα και η πληγή τους σαν τους άφηνε…

Lou Andreas-Salomé3

Γι’ αυτήν έκλαψε ο Φρίντριχ Νίτσε (Friedrich Nietzsche). Ήταν για κείνον, η Lou Salomé,  ο μεγάλος, ο ανεκπλήρωτος έρωτάς του. Τρεις προτάσεις γάμου (προσωρινής διάρκειας)  της έκανε και εκείνη, και στις τρεις προτάσεις του, είπε όχι. Όμως, γι’ αυτήν την ίδια,  ήταν που ο φιλόσοφος είπε αργότερα:

«Χωρίς τη Λου, δε θα υπήρχε ο Ζαρατούστρας»

..Και, μπορεί ο Νίτσε να το είπε αυτό για την Λου, η αδελφή του Νίτσε όμως, έλεγε για την Λου, ότι αυτή  ήταν ο διάβολος.
       Γι’ αυτήν, την Lou Salomé, παθιάστηκε ο ποιητής Ράινερ Μαρία Ρίλκε (Rainer Maria Rilke) κι ας ήταν 14 χρόνια μικρότερός της, σαν έγινε ερωμένος της κι ας ήταν αυτή 
τότε παντρεμένη. Ο Ρίλκε ήταν μόλις 21 ετών όταν  το 1897 γνώρισε την Λου και έμειναν επί αρκετά χρόνια εραστές.

Μέχρι που την γνώρισε, ο Ρίλκε άκουγε στο όνομα Rene. Εκείνη ήταν που του’ δωσε το όνομα Rainer, το οποίο έκτοτε κράτησε στην ζωή του και με αυτό το όνομα έγινε πασίγνωστος ως ποιητής ο Rilke. Η Λου βοήθησε τον Ρίλκε με το ψυχολογικό του πρόβλημα σε σχέση με τον θάνατο, τον εισήγαγε στον κόσμο των ανθρώπων της τέχνης και του λόγου, εκείνη ήταν που του’ μαθε  Ρωσικά ώστε να μπορεί να διαβάσει έργα του Πούσκιν και του Τολστόϊ, τον οποίο και συνάντησαν στο ταξίδι τους στην Ρωσία. Ήταν για κείνον η μάνα, η ερωμένη, η μούσα του.

      Απ’ αυτήν, την Λου Σαλομέ και μοναχά απ’ αυτήν, ο Ζίγκμουντ Φρόιντ (Sigmund

Lou Andreas Salome

Ζίγκμουντ Φρόιντ (Sigmund Freud) και Λου Σαλομέ

Freud) ο περίφημος και διάσημος ψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής δεχόταν αρνητική  κριτική  ή και υποδείξεις για αλλαγές στον δρόμο των ιδεών και αντιλήψεών του που ο ίδιος είχε χαράξει.Όποιον άλλον αμφισβητούσε πολύ τις απόψεις του και τις ιδέες του  ή τις επέκρινε, τον διέγραφε από την Ψυχαναλυτική Ένωση. Έτσι διέγραψε και τον Άντλερ και τον Γιουνγκ και άλλους.Για την Λου, όμως, που ήταν η  ιδιαίτερη φίλη του μα και η μαθήτριά του, όταν από το 1912 και ήδη στα 51ης χρόνια,  η Λου εντάχθηκε  στον ψυχιατρικό κύκλο της Βιέννης, ο ίδιος  είχε πει: ‘Ένας άνθρωπος μόνο μπορεί να κάνει όποια κριτική θέλει”. Κι αυτός ο άνθρωπος ήταν εκείνη, η Λου. Ο Φρόϋντ ήταν ερωτευμένος μαζί της αλλά με ένα εξειδικευμένο τρόπο

      Σύμφωνα με τον Paul Roazen,(Πάουλ Ροάζεν), καθηγητή πολιτικών επιστημών, ιστορικό του ψυχαναλυτικού κινήματος και συγγραφέα πολυάριθμων βιβλίων για τον Ζίγκμουντ Φρόιντ, τον οποίον, όπως και το έργο του, είχε ενδελεχώς μελετήσει, ο ίδιος ο Φρόιντ,  ήταν πουριτανός από ταμπεραμέντο και ήδη πατέρας έξι παιδιών σαν γνώρισε στα πενήντα έξι του χρόνια την Λου, και , ναι μεν ο ίδιος ο Φρόϋντ παραδέχθηκε αργότερα στα γραπτά του ότι είχε θαυμάσει  πάρα πολύ την Λου και ότι είχε συνδεθεί μαζί της, αλλά ότι δεν υπήρχε ίχνος σεξουαλικότητας σε αυτήν την σχέση.

      Στην ίδια χρονική περίοδο,  η ερωτική της σχέση πενηντατριάχρονης τότε Λου με τον τριαντατριάχρονο Viktor Tausk, τον πιο σπουδαίο ίσως από τους σπουδαστές του Freud

Vienna-Triangle-Victor-Tausk

Viktor Tausk

ήταν εμπλεγμένη με την σχέση και των δυό τους με τον Φρόϋντ.  Στην Λου, όμως, αποδόθηκαν απ’ αρκετούς,  ευθύνες για την αυτοκτονία του Tausk το 1919 αν και είχαν παρέλθει έξι χρόνια από την λήξη της όποιας σχέσης μεταξύ τους όπως και από την διάλυση της συνεργασίας του τελευταίου με τον Φρόϋντ.

      Αυτή, η Lou Salomé, ήταν μια γυναίκα πολυδιάστατη, που έζησε ελεύθερα σε κοινωνία πνιγηρή για  τις ομόφυλές της, έζησε ως ισότιμη γυναίκα σε μια κοινωνία ανδροκρατούμενη και ως επιστήμονας άνοιξε πεδία για τις γυναίκες που ακολούθησαν.Ήταν μια γυναίκα που έζησε έξω από τον χρόνο και τις διαστάσεις της εποχής της.

      Ήταν, αυτή, η  γυναίκα που’ χε βάλει σκοπό να μην ερωτευθεί για να μπορεί ν’ αγαπηθεί, για να μπορεί να μείνει ανεξάρτητη. Δεν κατακτιόταν. Αυτή ήταν εκείνη που κατακτούσε τους άλλους που την ερωτεύονταν και παθιάζονταν μαζί της. Αυτή, ίσως,  ήταν η δύναμή της, η πηγή της γοητείας της και πιθανώς το κρυφό της τραύμα.  Ήταν μια γυναίκα ασυνήθιστη, με ελεύθερο, αναλυτικό και κοφτερό πνεύμα που διέθετε μια σπάνια πνευματική και ταυτόχρονα ανθρώπινη ένταση σε συνδυασμό με γυναικεία γοητεία .Είχε την ικανότητα να διεγείρει τα μυστικά πάθη των εραστών της..Είχε, επίσης την ικανότητά να κατανοεί τις ιδέες τους και να τις αναπτύσσει αυτόνομα σε δικά της έργα.       

      Η Lou Andreas-Salomé υπήρξε μια χαρισματική γυναίκα. Φαινομενικά, τα είχε όλα. Κόρη αριστοκρατικής οικογενείας, πανέμορφη, κομψή,  σαγηνευτική, με εξαιρετικές σπουδές, πολύγλωσση και πολυμαθής, έξυπνη, με ερευνητικό και ελεύθερο νου, ανυπότακτη. Συνδύαζε, καθώς είπαν, δυο στοιχεία σα χαρακτήρας: το αρσενικό και το θηλυκό.

Έγραψε πάνω από δώδεκα βιβλία.  Υπήρξε, μάλιστα,  η πρώτη ψυχαναλύτρια που τόλμησε να συγγράψει βιβλίο για το  sex. Άλλο η αγάπη και άλλο το sex. To sex έλεγε είναι ανάγκη σαν την τροφή, σαν το νερό..η απιστία, δεδομένη..

Κι όμως, η Λου Σαλομέ έμεινε στην Ιστορία ως η απόλυτη ερωμένη σπουδαίων αντρών, ως εκείνη η άλλη Κίρκη που γοήτευσε τον Νίτσε, τον Ράινερ Ρίλκε, τον Φρόιντ και τόσους άλλους πολλούς

Και, όντως, η Λου Σαλομέ, είχε πολλές πνευματικές ή πλατωνικές αλλά και παθιασμένες ερωτικές σχέσεις στην ζωή της, μερικές μάλιστα, ταυτόχρονα με άλλες, σχέσεις με πιο ηλικιωμένους  από κείνη, σχέσεις με πολύ νεότερους από κείνη..Η ίδια δεν μίλαγε γι’ αυτές τις όποιες σχέσεις της, οι άντρες ήταν αυτοί που μίλησαν γι’ αυτή αλλά και για την σχέση του με αυτή

Η Lou γεννήθηκε στις 12/2/1861 στην Αγία Πετρούπολη  της Ρωσίας ως Louise von Salomé or Luíza Gustavovna Salomé, μοναχοκόρη στρατηγού του Ρωσικού Στρατού γαλλικής καταγωγής και μητέρα Δανικής καταγωγής. Είχε άλλους τέσσερις αδελφούς και μεγάλωσε σε αριστοκρατικό περιβάλλον. Όντας έφηβη είχε ως διδάσκαλο τον Hendrik Gillot,  πάστορα της Προτεσταντικής Εκκλησίας με τον οποίο συνήψε σχέση, εξ αιτίας της οποίας αυτός κόντεψε να διαλύσει τον γάμο του. Η μητέρα της  την πήγε στην Ζυρίχη της Ελβετίας προκειμένου να σπουδάσει Θεολογία και Ιστορία Τέχνης, όπως εκείνη ήθελε, αλλά στο εξάμηνο αρρώστησε, οπότε και διέκοψε τις σπουδές της. Τότε η μητέρα της την πήγε στην Ιταλία για να αναρρώσει. Ήταν η Λου τότε στα είκοσι ένα της χρόνια.

Εκεί, στην Ιταλία,  η Λου, γνώρισε τον Γερμανό φιλόσοφο Paul Ree, ο οποίος θαμπώθηκε απ’ αυτήν και την ζήτησε να την παντρευτεί, κάτι που η ίδια αρνήθηκε αντιπροβάλλοντας την ανάγκη της για ανεξαρτησία. Μετά, Η Λου, μέσω του Ree, γνωρίστηκε και με τον Νίτσε, που ήταν φίλος με τον Ree από πολλά χρόνια πριν. Ο Νίτσε, επίσης,  γοητεύτηκε αμέσως, από την παρουσία και την προσωπικότητα της Λου.  Στην συνέχεια, και οι τρεις τους, η Λου  με τον Ree και τον Νίτσε συγκατοίκησαν για λίγο στο ίδιο σπίτι. Το αν η μεταξύ των τριών σχέση ήταν ερωτικού τριαδικού χαρακτήρος – όπως φημολογήθηκε μετά ή ακέραιας πνευματικής- ένα είδος μοναστηριακής συνοίκησης για μοναχικά ελεύθερα πνεύματα καθώς οι ίδιοι την ονόμαζαν-,  δεν μπορεί να βεβαιώσει κατηγορηματικά κανείς.

Το γεγονός είναι ότι στην πορεία του χρόνου, ο Νίτσε απομακρύνθηκε από την Λου με σπασμένη την καρδιά ενώ ο πάλαι ποτέ φίλος του  Paul Ree συνέχισε επί έτη  να έχει σχέση μαζί της-μέναν, μάλιστα, μαζί επί σειρά ετών. Η κάθε σχέση του Paul Ree  με την Λου σταμάτησε με τον γάμο της, το 1886. Το 1901, ο Paul Ree  βρέθηκε νεκρός μετά από πτώση του από βράχο.Οι συνθήκες της πτώσης του, για το αν ήταν ατύχημα ή αυτοκτονία, αποτελούν θέμα συζήτησης έως σήμερα

1886.-Lou-Salomé-und-Friedrich-Carl-Andreas-als-Verlobte-Göttinger-Tageblatt-Verlag

1886.-Lou-Salomé-und-Friedrich-Carl-Andreas

Η  Lou Salomé παντρεύτηκε μια φορά στην ζωή της, το έτος 1887, μελετητή γλωσσολογίας και καθηγητή Πανεπιστημίου στο Göttingen της Γερμανίας, Friedrich Carl Andreas. Και αυτόν τον άντρα, τον παντρεύτηκε επειδή  εκείνος είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει πριν τον γάμο τους για χάρη της. Μέχρι και  την ημέρα του γάμου τους, λέγεται, είχε πάνω του ένα μαχαίρι για να αυτοκτονήσει, μην και φύγει εκείνη από κοντά του. Έτσι έγινε ο γάμος τους και διήρκεσε με τον ρητό όρο που εκείνη είχε θέσει: Να μην ολοκληρωθεί ο γάμος τους ποτέ, δηλαδή με τον όρο να μην έχουν μεταξύ τους σαρκικές σχέσεις και νάναι αυτή ελεύθερη να σχετίζεται με όποιον άλλον άντρα ήθελε. Και έτσι ήταν σ’ όλη την διάρκειά του, ο γάμος τους, παρά τις μάταιες ενάντιες προσπάθειες του συζύγου της, μέχρις που έληξε με τον θάνατο εκείνου το 1930.

Η Λου Σολομέ, πέθανε εν τέλει και παρά τις περιπλανήσεις της, στο Γκέτινγκεν (Göttingen)  της Γερμανίας  στις 5/2/1937. ’Ήταν 76  χρονώ. Τα βιβλία της κατασχέθηκαν από την Γκεστάπο και στην συνέχεια καταστράφηκαν για τον λόγο  ότι ήταν συνάδελφος του Εβραίου Ζίγκμουντ Φρόιντ. Ζήτησε να ταφεί και τάφηκε δίπλα στον σύζυγό της

1.-blu_thumb.gif

Έχουν γραφτεί πολλά και από πολλούς για την Lou Andreas-Salomé στα χρόνια που ακολούθησαν ως και τις μέρες μας. Άλλοι την ονομάζουν ηρωίδα, το ελεύθερο πνεύμα, άλλοι την λένε ναρκισσίστρια, άλλοι Μεσσαλίνα, κι άλλοι ότι αυτή ήταν για τους ερωμένους της, ο,τι το θηλυκό αλογάκι της Παναγίας για το αρσενικό εραστή του.

Ο Paul Roazen (Πάουλ Ροάζεν) έγραψε γι΄ αυτή H Λου ανήκει στο είδος των γυναικών που έχουν την ικανότητα να συλλέγουν σπουδαίους άντρες όπως ήταν η Madame de Staël ab45c8658c132ace7946f4eed0decc88στον δέκατο όγδοο αιώνα και η Alma Mahler  στον εικοστό. Στην περίπτωση της Λου, η ομορφιά δεν ήταν το κύριο στοιχείο της έλξης τους. Όσο και αν ήταν όμορφη στο παρελθόν, αυτή είχε να στηριχθεί  στις γνώσεις της στην ψυχολογία για να προκαλέσει την προσοχή των ενδεχόμενων κατακτήσεών της. Η Λου στάθηκε χρήσιμη στην σειρά των σπουδαίων αντρών της καθώς μπορούσε να ταυτίζεται με το ευάλωτο τμήμα της προσωπικότητάς τους που είχε τόση ανάγκη από στήριξη αλλά  όλοι εκείνοι που την ερωτεύονταν, υποχρεώθηκαν στο τέλος να ανακαλύψουν ότι η Λου είχε μείνει ανεξάρτητη και δεν είχε δώσει σε κανένα από αυτούς τον εαυτό της. Όλοι οι σπουδαίοι άντρες της την χρειάζονταν, αλλά ο καθένας από τους εραστές της συνειδητοποιούσε στο τέλος ότι αυτή τους είχε ξεφύγει”

Ένας νεότερος από κείνη  ερωμένος της, ο ψυχίατρος Σουηδός Poul Bjerre (15 χρόνια νεότερος), που τον γνώρισε στον ψυχιατρικό κύκλο της Βιέννης όταν είχε πιά κατά πολύ ξεπεράσει τα πενήντα πέντε της χρόνια, είπε μετά για κείνη : « “Η  Λου χτίζει μια παθιασμένη σχέση με έναν άνδρα, και εννέα μήνες αργότερα, ο άνδρας φέρνει ένα βιβλίο στον κόσμο.».

Και η ίδια η Λου έλεγε: «Μόνον όποιος μένει πλήρως ο εαυτός του είναι κατάλληλος να αγαπιέται διαρκώς, επειδή μόνον αυτός μπορεί στη ζωντανή πληρότητα να συμβολίζει για τον άλλον τη ζωή, μόνον αυτός μπορεί να γίνει αισθητός ως μια δύναμή της».

1.-blu_thumb.gif

Κι ας  μας θυμίσω εδώ κάτι που είχε πει ο Δημήτρης Λιαντίνης  σε παρατήρησή του πάνω στην “Γκέμμα”:

«Η Κίρκη είναι έξυπνη. Γι’ αυτό είναι τόσο έμορφη, ώστε να φαντάζει μάγισσα και μάγισσας παιδί. Γι’ αυτό μαγεύει τ’ άστρι και δεν περπατεί.  Αν δεν ήτανε έξυπνη, δε θα ‘τανε κι έμορφη. Η εμορφιά είναι δύναμη νόησης. Η εμορφιά δεν είναι απλά καμπύλες και χρώτας, λίκνισμα και λαιμός και μαλλιά. Η εμορφιά είναι δαιμονική κυριαρχία στον περίγυρο από αιτίες απροσδιόριστες. Είναι το «αμήχανον κάλλος» που λέει ο Πλάτων.» 

1.-blu_thumb.gif

Πηγές μου:

https://books.google.gr/books/about/The_Historiography_of_Psychoanalysis.html?id=OyPLb8JpAtEC&redir_esc=y   Paul Roazen

https://books.google.gr/books?id=Set1p03TPv8C&printsec=frontcover&hl=el#v=onepage&q&f=false, http://www.dieterwunderlich.de/Lou_Andreas_Salome.htm, https://www.wikiwand.com/fr/Paul_R%C3%A9e, http://www.encyclopedia.com/people/medicine/psychology-and-psychiatry-biographies/lou-andreas-salome,

1.-blu_thumb.gif

Ένα ποίημα της Lou Salomé που δημοσιεύθηκε το 1910 στο βιβλίο «Die Erotik» και μελοποιήθηκε από τον γοητευμένο Νίτσε:

Hymn To Life, 

Surely, a friend loves a friend the way
That I love you, enigmatic life —
Whether I rejoiced or wept with you,
Whether you gave me joy or pain.

I love you with all your harms;
And if you must destroy me,
I wrest myself from your arms,
As a friend tears himself away from a friend’s breast.

I embrace you with all my strength!
Let all your flames ignite me,
Let me in the ardor of the struggle
Probe your enigma ever deeper.

To live and think millennia!
Enclose me now in both your arms:
If you have no more joy to give me —
Well then—there still remains your pain.

 1.-blu_thumb.gif

 

 

.

  

 

 

cave altamira


35.000 χρόνια πριν….

Prehistoric Cave Paintings1

Κάποιος φώναξε..Υπάρχω

Prehistoric Cave Paintings - Altamira cave paintings. (59)

Κι οι άλλοι απόκοντα φωνάξαν : Υπάρχουμε και είμαστε πολλοί…

Prehistoric Cave Paintings - Altamira cave paintings.

                           .. σε γυμνές φωτογραφίες

Όπου το χρώμα είναι ροζ..


Σαν ακούω για ροζ, μου’ ρχονται στο νου, τα πρώτα ρουχαλάκια του θηλυκούgiphy μωρού, τα ροζ δωμάτια των ρομαντικών, οι  “ροζ” ιστορίες, τα ροζ λαγουδάκια του Χιου Χέφνερ, τα ροζ ταγεράκια των Αμερικανίδων, τα ροζ μπλουζάκια των εφήβων, τα ροζ κορδελάκια των ομοφυλόφιλων, τα ροζ μάγουλα των ντροπαλών, τα ροζ τριαντάφυλλα, το ροζ του ηλιοβασιλέματος, ο γνωστός ροζ πάνθηρας των κινουμένων σχεδίων, τα ροζ γουρουνάκια των παραμυθιών, ..όλα ανάκατα, κι είναι κι άλλα ροζ, pink  και πον πον…

Σαν ακούω για το ροζ το χρώμα, κοιτάζω και μαθαίνω ότι σα χρώμα αντιπροσωπεύει τη φροντίδα, τη συμπόνια και την αγάπη. Οτι το ροζ χρώμα συμβολίζει την άνευ όρων αγάπη και κατανόηση και σχετίζεται με την παροχή και τη λήψη φροντίδας. Οτι το ροζ είναι ένας συνδυασμός του κόκκινου και του λευκού, οπότε τα δύο χρώματα προσθέτουν από λίγο στα χαρακτηριστικά του. Έτσι, ότι  το ροζ παίρνει τη σφοδρή επιθυμία για δράση από το κόκκινο χρώμα, και το λευκό χρώμα δίνει την ευκαιρία για τον σκοπό αυτό. Πάθος και δύναμη από το κόκκινο χρώμα, μαλακωμένο από την καθαρότητα και διαφάνεια του λευκού χρώματος ολοκληρώνουν την έννοια του ροζ χρώματος. Και ότι όσο πιο βαθύ το ροζ το χρώμα, τόσο περισσότερο πάθος και ενέργεια που ακτινοβολεί.

Εκείνο που δεν σκέφτηκα ποτέ είναι το ροζ  σα χρώμα στα ζώα και τα πλάσματα της φύσης. Κι αν το κόκκινο εκεί σημαίνει κίνδυνος, το ροζ τι; Εκείνο, επίσης, που δεν ήξερα  είναι ότι υπάρχουν και ροζ δελφίνια και ροζ ελεφαντάκια και ροζ αληθινά γουρουνάκια, όπως και πολλά άλλα ροζ ή ροζέ στο ζωϊκό το στεριανό ή και το υποθαλάσσιο βασίλειο.Μέχρι και για ροζ κότες άκουσα.

Το ροζ θριαμβεύει παντού τελικά! Αυτό διαπίστωσα! Σε όλες του τις αποχρώσεις από το ροδόλευκο έως το βαθύ το ροζ, εκεί λίγο πριν πάμε στο αχνοκόκκινο. Απλά, εγώ ήμουν αυτή που δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν τόσα πολλά ροζ είδη και πλάσματα της φύσης, μέχρι που τα είδα, και, βέβαια, υπάρχουν κι άλλα. Να μου θυμίσετε στο τέλος, να σας χαρίσω μια ροζ ορχιδέα!

Και για του λόγου μου το αληθές, για δείτε:

dolphins

Το ροζ δελφίνι! Αληθινό! Λένε, μάλιστα, ότι από τα ροζ δελφίνια των γλυκών νερών, εκείνο των ποταμών του Αμαζονίου είναι το μεγαλύτερο σε διαστάσεις και ο εγκέφαλός του έχει 40% μεγαλύτερη χωρητικότητα από του ανθρώπινου.pink-dolphin-850x412

 

 

 

 

 

 

Το Ροζ  ελεφαντάκι! Εξαιρετικά σπάνιο, ανακαλύφθηκε πρόσφατα στο εθνικό πάρκο του Kruger στην Νότια Αφρική. Είναι albino.

 

Τα ροζ γουρουνάκια -όχι των ιπτάμενα των παραμυθιών- μα τ’ άλλα, τα αληθινά-στην βόλτα με την μαμά τους. Σ’ αυτό που λιάζεται στην παραλία, κάποιος άλλος είναι που κάνει την μαμά του!

 

Το ροζ πουλί Roseate spoonbill  που ζει στην Βραζιλία. Και, τα υπέροχα ροζ φλαμίνγκος

 

      Το ροζ αλογάκι της Παναγιάς στην στεριά και το πυγμαίο ροζ αλογάκι της Παναγίας της θάλασσας

 

Οι ροζ γυμνοσάλιαγκες της ξηράς, και οι άλλοι δυο ροζ επίσης, γυμνοσάλιαγκες της θάλασσας 

 

 Η ροζ μέδουσα και ένα ροζ χαβανέζικο χταπόδι. Πλάσματα των θαλασσών

 

Το ροζ flatworm σκουλήκι και οι ροζ αστερίες .Πλάσματα των θαλασσών

 

Ένας υπέροχος ροζ αστακός και βαθυροζ κοράλλι. Των θαλασσών.

 

Και για να γυρίσω στην στεριά:  Ενας ροζ Elephant Hawk-Moth και μια ροζ πεταλούδα

 

Άφησα σα τελευταίο σε ροζ, πριν το δώρο που σας έταξα, την ροζ κότα. Εξ επίτηδες.Γιατί αυτό το σε ροζ κοτόπουλο (κότα) που εμφανίστηκε στο Όρεγκον των Η.Π.Α το 2015, είναι και δεν είναι είδος του φυσικού μας κόσμου. Όχι, δεν είναι. Είναι μια κανονική, η γνωστή σε όλους μας κότα, βαμμένη, όμως ροζ. 6asPink_Chickens.transfer_815942_ver1.0_640_360

Τι είχε συμβεί;

 

Ο Ιδιοκτήτης των κοτόπουλων Bruce Whitman , κάτοικος του Portland  στο Oregon  των Η.Π.Α χρησιμοποίησε χρωστικές τροφίμων, το χυμό τεύτλων, και Kool-Aid. Με το μείγμα που έφτειαξε, έβαψε αποβραδίς τα κοτόπουλά του ροζ και αφού νύχτωσε τα πήγε στην προκυμαία της πόλης όπου αυτά κοιμήθηκαν κάτω από ένα δέντρο. . Ήξερε πως με το πρώτο φως της ημέρας τα ροζ κοτόπουλά του θα ξυπνούσαν και θα βολτάριζαν ανάμεσα στους περαστικούς. Κι έτσι και έγινε. Εκείνος καθόταν και έβλεπε από μακρυά τις αντιδράσεις των ανθρώπων,

Γιατί το κάνατε αυτό; Τον ρώτησαν

Ω! Απάντησε εκείνος,. Ήθελα να κάνω τους ανθρώπους να χαμογελάσουν. Και, το πέτυχα.!

Πήρε βέβαια πρόστιμο αλλά από ο,τι έμαθα τα ροζ  κοτόπουλά του πήραν μέρος και στην παρέλαση την ντόπια μετά..και μιμητές υπήρξαν..και ο κόσμος όντως χαμογέλασε..

Το δώρο μου σε ροζ, για σας!

orchid6

Με την καληνύχτα μου (σε ροζ)!

 

«Οι κούκλες», «The Dolls» W.Butler Yeats


 

ΜΙΑ ΚΟΥΚΛΑ στο σπίτι του κουκλοποιού

κοιτάζει προς την κούνια  και στριγγλίζει:

“ Εκείνο είναι μια προσβολή για μας”

Αλλά η πιο παλιά από όλες τις κούκλες,

που είχε δει, μιας και την είχαν κρατήσει για επίδειξη,

γενιές του είδους του,

ουρλιάζει πιο δυνατά απ’ όλες πάνω στο ράφι :

«Κι ας μην υπάρχει ένας άνθρωπος

που να μπορεί να πει για το κακό αυτού του μέρους,

ο άντρας και η γυναίκα φέρνουν εδώ πέρα

για να μας ταπεινώσουν,

ένα φασαριόζικο και βρωμερό πράγμα.»

Ακούγοντάς τον να βαριαναστενάζει και ν’ απλώνεται

η γυναίκα του κουκλοποιού είναι βέβαιη

ότι ο άντρας της έχει ακούσει τις κραυγές τις καταφρόνιες,

και γέρνοντας όλη πάνω στο μπράτσο της καρέκλας του,

μουρμουρίζει στο αυτί του

με σκυμμένο το κεφάλι πάνω από τον ώμο του:

Αγαπημένε μου, αγαπημένε μου, Ω αγαπημένε

Αυτό ήταν ένα ατύχημα.

Του William Butler Yeats

1. blu

 Σημειώσεις:

Αυτό το υπέροχο και συμβολικό ποίημα του ποιητή William Butler Yeats, κατόχου του βραβείου Nobel  λογοτεχνίας το 1923, το οποίο αποδίδεται από τον ποιητή στην γλώσσα του ως εξής:

A DOLL in the doll-maker’s house
Looks at the cradle and bawls:
‘That is an insult to us.’
But the oldest of all the dolls,
Who had seen, being kept for show,
Generations of his sort,
Out-screams the whole shelf: ‘Although
There’s not a man can report
Evil of this place,
The man and the woman bring
Hither, to our disgrace,
A noisy and filthy thing.’
Hearing him groan and stretch
The doll-maker’s wife is aware
Her husband has heard the wretch,
And crouched by the arm of his chair,
She murmurs into his ear,
Head upon shoulder leant:
«My dear, my dear, O dear.
It was an accident.»

μου έκανε τρομερή εντύπωση και μ’ έχει αφήσει μ’ ένα σωρό ερωτήματα. Ο συμβολικός χαρακτήρας του ποιήματος είναι προφανής και δεδομένος.Να, πως το βλέπω..

Οι κούκλες, δεν προσβάλλονται, δεν ταπεινώνονται, δεν κραυγάζουν. Είναι τα δημιουργήματα της τέχνης ενός καλλιτέχνη, του κουκλοποιού. Στέκονται αιώνια τέλειες, ακίνητες και σιωπηλές, έξω από το προσωρινό του χρόνου, άψυχες, άχρονες κι αναλλοίωτες. Στέκονται εκεί μπροστά του, χωρίς να απαιτούν, χωρίς να γκρινιάζουν, χωρίς να λερώνονται, χωρίς  ούτε ανάγκες να έχουν, ούτε και να φέρνουν προβλήματα που να χρειάζεται αυτός να αντιμετωπίσει.. Αντικείμενα τέχνης ενός καλλιτέχνη. Έργα ενός δημιουργού, από ένα εικονικό φανταστικό κόσμο, τον δικό του ιδανικό κόσμο, του καλλιτέχνη- δημιουργού, μα και των άλλων στους οποίους εκείνος απευθύνεται και που θα πάρουν τις κούκλες του για να γιομίσουν, να ικανοποιήσουν με την παρουσία τους, τον δικό τους κόσμο της φαντασίας τους.

Οι Κούκλες δεν έχουν τίποτε από εκείνα που το ζωντανό δημιούργημα, το μωρό του ανθρώπου κουκλοποιού, είναι. Ένα μωρό ζωντανό, που κινείται, κάνει θόρυβο, φωνάζει, διαμαρτύρεται, απαιτεί, λερώνεται, έχει ανάγκες, χρειάζεται διαρκή φροντίδα από κείνον, χρειάζεται την δικιά του παρουσία στην ζωή του, έχει την ευθύνη του στην αρρώστεια του, στην αντιμετώπιση και επίλυση των προβλημάτων του, που του φέρνει πόνο, χαρά, στενοχώρια, που μεγαλώνοντας δεν είναι πια το δικό του δημιούργημα αλλά εξελισσόμενο γίνεται ένας άλλος ξεχωριστός κι αυτοδύναμος άνθρωπος και που ύστερα φεύγει από κείνον, μπορεί και να το χάσει…… ‘Όλα εκείνα δηλαδή, που είναι η έκφραση της αληθινής ζωής του ανθρώπινου γένους, ‘Όλα εκείνα που αποτελούν την πραγματικότητα της ζωής για τον άνθρωπο και τα γεννήματά του….

Dawn Donofrio Reborn Doll

Κι αυτό μωρό- κούκλα είναι.

Έτσι, ο κουκλοποιός  έχει μπροστά του δυο κόσμους που εκείνος δημιούργησε: Τον εικονικό, τον φανταστικό του κόσμο που δημιούργησε με τις κούκλες του και τον άλλον, τον πραγματικό κι αληθινό που δημιούργησε γεννώντας το παιδί του, το ανθρώπινο έμψυχο, ατελές και θνητό μωρό του. και μιας και οι κούκλες δεν μιλάν’ ποιός άλλος νάναι εκείνος που ακούει ο κουκλοποιός να του μιλάει, εξόν από τον ίδιον του τον εαυτόν;

Νομίζω πως σε αυτό το ποίημα, ο πραγματικός διάλογος γίνεται στην ψυχή και τον νου του κουκλοποιού. Δημιουργός δυο κόσμων και έχοντας συνειδητοποιήσει τις διαφορές τους, πέφτει αποκαμωμένος και βογκώντας στην καρέκλα του..Οι κούκλες του..φαίνεται να είναι πιο ισχυρές μέσα του, ο φανταστικός, ιδανικός του κόσμος είναι τόσο πιο απλός , τόσο πιο εύκολος, τόσο πιο ανώδυνος και σταθερός, τόσο πιο ξεκούραστος, σιωπηλός και αμετάβλητος..σε αντίθεση με τον άλλον του ζωντανού δημιούργηματός του που μάλλον τον ενοχλεί, τον κουράζει με την γκρίνια του, τις φωνές του, με την δυσωδία του απ’ τα κακά του..Κι αυτός, δηλαδή, να αναγκάζεται να ενώσει τους δυο κόσμους του; Ή να αφήσει τον ένα για να έχει τον χώρο του ο άλλος;

Και ενώ είναι εξουθενωμένος από τις αλήθειες του, κι από την εσωτερική του ίσως σύγκρουση, να’ ρχεται η σύζυγός του και να του ψιθυρίζει τρομαγμένη μπας και τρομάξει τον κόσμο του τον φανταστικό, μπας και τα βάλει με τις κούκλες του και έτσι εναντιωθεί σ΄αυτές και στον άντρα της, νά’ρχεται εκλιπαρώντας τον  και να ονομάζει το μωρό τους ατύχημα;;; Τόσο πιο πολύ κυριαρχεί σ’αυτήν την περίπτωση ο τεχνητός κόσμος της τέχνης πάνω στον άνθρωπο-δημιουργό της που το ανθρώπινο είδος και πνεύμα να είναι όλως διόλου τόσο αδύναμο και υποταγμένο απέναντί της ακόμη και όταν αυτή η τέχνη του επιτίθεται περιφρονώντας το είδος του, δηλαδή την ανθρωπότητα;;

‘Η μήπως, η γυναίκα του μιλάει για το μωρό τους χαρακτηρίζοντας το ως ατύχημα για να τον καθησυχάσει ίσως, επειδή το ατύχημα ήταν το ότι έμπασε το μωρό τους στον φανταστικό, ιδανικό και τέλειο κόσμο της τέχνης, στον κόσμο του δημιουργού της συζύγου της;  ‘Η μήπως επειδή κι αυτή ενστερνίζεται τον φανταστικό του κόσμο προτιμώντας τον από τον πραγματικό; ;Αλλά, τότε δεν θα χρειαζόταν να μουρμουρίσει..Το μουρμούρισμα ενέχει και την διαμαρτυρία, την δυσαρέσκεια..Κι αυτή είναι η λέξη του ποιητή..

Ή, ονομάζει το παιδί τους αποτυχία, επειδή ίσως, νομίζει, γνωρίζοντας ήδη καλά την ψυχική κατάστασή του, πως αυτός είναι ο πιο κατάλληλος τρόπος για να αποδεχθεί εκείνος, ο άντρας της, το παιδί τους και την πραγματικότητα; Μέσω των κουκλών του και σαν να ήταν και το παιδί του μια άλλη αποτυχημένη κούκλα;  Που όμως θα την αγαπούσε κι αυτήν όπως κι εκείνες, τις άλλες τέλειες και επιτυχημένες υπέρτερης αξίας κούκλες του; 

Δεν έχω απάντηση..δεν έχω άλλη εξήγηση να δώσω, άλλο ερώτημα ή πιθανότητα δεν μου’ρχεται  στον νου..Ερωτηματικά έχω και ..μπορεί κι ο δρόμος που πήρα προσπαθώντας να ερμηνεύσω το ποίημα να μην είναι ο πλέον κατάλληλος, να έχει άλλη ή και άλλη όψη..Θα χαρώ να ακούσω πως το σκέπτεστε, την γνώμη σας

1.-blu_thumb.gif

Η απόδοση του ποιήματος έγινε από μένα. Δέχομαι υποδείξεις για διόρθωση

Οι κούκλες των εικόνων μου, είναι οι λεγόμενες art-dolls, κούκλες τέχνης. Είναι επώνυμες, μοναδικά κομψοτεχνήματα τέχνης και θαυμαστές δημιουργίες των:

  1. Η πρώτη επάνω αριστερά της Ρωσίδας Έλενας Gromova ( Елены Громовой)
  2. Η δεύτερη κάτω αριστερά της Καναδής Martha Boers.
  3. Η μεσαία των επίσης Καναδών Tom Francirek και Andre Oliveira
  4. Η πάνω δεξιά της Ρωσίδας Μοσχοβίτισσας Sasha Khudyakova

 

Έρωτας ο λυσιμελής


Και να που ο Έρωτας κάτω από σκούρες

κοιτάζοντάς με βλεφαρίδες

με τα μάτια του με λιώνει

και με γητειές ποικίλες στ’ ατελείωτα

δίχτυα της Κύπριδος* με ρίχνει.

the dream paintings franz marc paintings

Τον βλέπω να ᾽ρχεται και τρέμω

σαν άλογο που με βραβεία πολλά τιμήθηκε

και τώρα στα γεράματά του ζεμένο πάλι στο ζυγό

αθέλητα μπαίνει στο στίβο κοντά σε άλλα γρήγορ᾽

άρματα ν᾽ αγωνιστεί.

Του ‘Ιβυκου

σε μετάφραση Ι. Δημητρίου

1. blu

Σημειώσεις:  1α. Ο Ίβυκος ήταν λυρικός ποιητής του 6ου αιώνα πΧ. Είχε γεννηθεί στο Ρήγιο της Μεγάλης Ελλάδας και θεωρείται, κατά τους Αλεξανδρινούς, μετά την Σαπφώ και τον Στησίχορο, ένας από τους σπουδαιότερους λυρικούς ποιητές. Το ποίημα στην γλώσσα του ποιητή:

Ἔρος αὖτέ με κυανέοισιν ὑπὸ
βλεφάροις τακέρ᾽ ὄμμασι δερκόμενος
κηλήμασι παντοδαποῖς ἐς ἄπειρα δίκτυα Κύπριδος ἐσβάλλει·
ἦ μὰν τρομέω νιν ἐπερχόμενον,
ὥστε φερέζυγος ἵππος ἀεθλοφόρος ποτὶ γήρᾳ
ἀέκων σὺν ὄχεσφι θοοῖς ἐς ἅμιλλαν ἔβα.

1β) Κυπρίδα=Η Θεά Αφροδίτη

2. Ο ζωγραφικός πίνακας που έχει το όνομα “ The dream” είναι του Γερμανού εξπρεσσιονιστή ζωγράφου Franz Marc (1880-1916) και βρίσκεται στο Μουσείο Thyssen-Bornemisza στην Μαδρίτη της Ισπανίας. http://www.franzmarc.org/

Ο ζωγράφος Franz Marc είχε πει για τον συμβολισμό στα χρώματα των πινάκων του:

Blue is the male principle, stern and spiritual. Yellow the female principle, gentle, cheerful and sensual. Red is matter, brutal and heavy and always the colour which must be fought and vanquished by the other two.”

και για την τέχνη, κατά πως την έβλεπε, είχε πει ο ζωγράφος: “ Art is nothing but the expression of our dream; the more we surrender to it the closer we get to the inner truth of things, our dream-life, the true life that scorns questions and does not see them.”:

Το χαλασμένο τηλέφωνο.


3667988_orig

Παλιά, σαν ήμουν παιδί, παίζαμε με την παρέα μου, ένα παιγνίδι, το χαλασμένο τηλέφωνο. Έτσι το λέγαμε. Καθόμασταν όλα τα παιδιά σε μια σειρά. Ο πρώτος στην σειρά, ο αρχηγός, ψιθύριζε στο αυτί του διπλανού του κάτι, μια λέξη μόνο. Εκείνος, την λέξη που άκουγε την ψιθύριζε στον δικό του διπλανό, αυτός με την σειρά του στον άλλον δίπλα του, ο άλλος στον παρ’ άλλο μέχρι που ο τελευταίος της σειράς των παικτών, σηκωνόταν και έλεγε φωναχτά την λέξη που είχε ακούσει να του ψιθυρίζει ο προτελευταίος.

Εννιά στις δέκα, η λέξη που λεγόταν φωναχτά από τον τελευταίο, δεν ήταν η λέξη που είχε ψιθυρίσει ο πρώτος. Νικητής του παιγνιδιού τότε παρέμενε ο ίδιος ο πρώτος, μέχρι να καταλήξει η λέξη που είχε επιλέξει να ψιθυρίσει στον διπλανό του και εκείνος στον παραδιπλανό του και ούτω καθ’ εξής μέχρι τον τελευταίο, να είναι η ίδια λέξη. Τότε και μόνον, ο τελευταίος γινόταν ο πρώτος- ο αρχηγός- και ο πρώτος γινόταν τελευταίος..

Ο καθένας από τους παίκτες ήθελε κάποια στιγμή να γίνει αυτός, ο αρχηγός, και  έτσι προσπαθούσε να αναμεταδώσει την ίδια λέξη που είχε ακούσει από το δικό του διπλανό.  Όμως, κάπου στα ενδιάμεσα, είτε γινόταν η ζαβολιά από κάποιον ή κάποιος, είτε κάποιος ή και κάποιοι απ΄ όλους μας, δεν είχε ακούσει απλά καλά την λέξη που του είχε ψιθυρίσει ο προηγούμενός του και έτσι την αναμετέδιδε λάθος στον άλλον και εκείνον στον παρ’ άλλον και ούτω καθ’ εξής. ‘Οσο πιο δύσκολη ή έξυπνη ήταν η επιλεγμένη λέξη, τόσο πιο μεγάλη η βεβαιότητα να εξελιχθεί σε λάθος και αυτό έκανε τον πρώτο να συνεχίζει νάναι ο αρχηγός.

Στο τέλος καταλήγαμε να γελάμε με την αλλοιωμένη λέξη που λεγόταν φωναχτά και όσο μεγαλύτερη η αλλοίωση, τόσο περισσότερα και τα γέλια και έπειτα ψαχνόμασταν για το ποιός ήταν εκείνος απ’ όλους μας που είχε κάνει την ζαβολιά ή το λάθος. Βέβαια, υπήρχαν και τα νεύρα, για το λάθος, από κείνον από όλους μας που ήθελε πιο πολύ από τους άλλους να γίνει ο αρχηγός ή και από όλους εμάς τους υπόλοιπους για κείνον τον ζαβολιάρη που έκανε την ζημιά. Έχανε και την σοβαρότητά του το παιγνίδι εξ αιτίας του δηλαδή, χώρια που έκανε και μας τους άλλους κοροΐδα για να γελάσει σε βάρος μας..Ο ζαβολιάρης, όταν τον βρίσκαμε, αποβαλλόταν από το παιγνίδι. Αυτή ήταν η ποινή.

Theophile-Emmanuel Duverger

Άκρως διδακτικό παιγνίδι. Και ακατάπαυστα επαναλαμβανόμενο από τους ενηλίκους, ανεξάρτητα από τον χρόνο, το φύλο, κι όποιας βαθμίδας και ειδικότητας ή μη και είναι αν οι ζαβολιάρηδες ή οι βαρήκοοι,  σε κάθε φάση της ζωής μας.Το βλέπω να παίζεται από τα ψηλά, από τα  μεσαία και από τον άνθρωπο της καθημερινότητας, ‘Όλο και κάποιος καθημερινά είναι που μεταδίδει ή και αναμεταδίδει όσα άκουσε πως του είπε ο διπλανός του, είτε είναι ή θεωρείται πως είναι αυτός ο φίλος του, είτε ο προϊστάμενός του, είτε ο πολιτικός του προϊστάμενος, είτε όποιος άλλος και με οποιονδήποτε τρόπο κι αν σχετίζεται με εκείνον, είτε άσκεφτα, είτε στολίζοντάς τα με ¨σάλτσα” δικής του εκλογής, είτε τόσο αλλαγμένα που να εξυπηρετεί εκείνο που θέλει ο ίδιος για να αναμεταδοθεί. Βλέπω, επίσης,  να λέγονται από κάποιους λέξεις για πράγματα ή πρόσωπα που δεν τους είχαν καν αναμεταδοθεί από κάποιον προηγούμενό τους. Εφευρήματα δικά τους και προς όφελός τους ή γι’ αυτό που θεωρούν οι ίδιοι ως όφελός τους, ή απλά για να “σπάσουν πλάκα “ σε βάρος των υπόλοιπων. Αυτοί, οι “έξυπνοι”..

Υπάρχουν, βέβαια, και οι άλλοι, εκείνοι που δεν είναι ή δεν θέλουν να μπουν παίκτες στο παιγνίδι αυτό. ‘Άλλοι από αυτούς το δηλώνουν, άλλοι σωπαίνουν απλά σε ο,τι ακούν και δεν αναμεταδίδουν κι άλλοι δεν κάνουν καν τον κόπο να ακούσουν.

Κι υπάρχουν και οι φορές που οι παίκτες  βάζουν κάποιον τρίτο ως παίκτη στο παιγνίδι τους εν αγνοία του. Επικαλούνται τ’ όνομά του ως δήθεν πηγή τους ψιθυρίσματος και αναμετάδοσης..’Έτσι ,πιθανώς, πιστεύουν ότι δίνουν περισσότερη αξία στα λόγια τους, ιδιαίτερα αν πάσχουν από αναξιοπιστία..Κι έπειτα, άντε να αποδείξει αυτός ότι δεν είναι ελέφας..

NORBERT JUDT 1.jpg

Πολύπλοκα τα παιγνίδια τις ανθρώπινες σχέσεις. Και, δυστυχώς, δεν μένουν παιγνίδια σαν εκείνων των παιδικών μου χρόνων. Έχουν και παράγουν συνέπειες και μάλιστα τρομερές κάποιες φορές. Και, που μόνο για γέλια δεν είναι.  Κι ακόμη χειρότερα, οι “ζαβολιάρηδες” ενήλικες μένουν συνήθως στο απυρόβλητο οπότε και δεν εισπράττουν καμμιά ποινή για την πράξη τους σαν πως στο παιγνίδι που έπαιζα παιδί.΄

Εννοείται πως στο παιγνίδι αυτό.δεν παίζουν μοναχά άνθρωποι. Απ’ ανθρώπους γίνεται, ναι. αλλά, βλέπετε, οι άνθρωποι που παίζουν, εκπροσωπούν και Κράτη και Οργανισμούς και Έθνη και..και.. Και όση μεγαλύτερη και ευρύτερη η εξουσία των παικτών, τόση μεγαλύτερη και η ζημιά από τις “ζαβολιές”!  Πλήττονται έτσι άλλοι άνθρωποι, άλλα πράγματα, γεννιώνται καταστάσεις που δεν υπάρχουν αληθινά και τόσα άλλα άσχημα. Καταστροφικές οι συνέπειες τις πιο πολλές φορές. Και η Ιστορία το’ χει δείξει αυτό πολλές φορές.

Στις μέρες μας, που ζούμε στην κοινωνία της υπερπληροφόρησης, είναι πολύ πιο δύσκολο, μην πω ανέφικτο, να δεις καν ότι παίζεται και πως το παιγνίδι του χαλασμένου τηλεφώνου. Έρχονται οι ψίθυροι από τόσους παραδιπλανούς, που δεν μπορούμε να δούμε ούτε ποιός είναι ο αρχηγός, ούτε  και ποιοι οι αναμεταδότες.  Είμαστε δεν είμαστε παίκτες. Μας βάζουν μέσα, είτε το θέλουμε, είτε όχι. Και οι εμμένοντες απέξω γίνονται και αποδιοπομπαίοι τράγοι, στην καλύτερη..

Και, γαμώ τη μου, δεν βγαίνει και κανείς τελευταίος να πει την λάθος λέξη φωναχτά ώστε να βρούμε και ποια ήταν η αρχική αληθινή από το στόμα του αρχηγού ή αυτού που θεωρούμε ως αρχηγό. Με τέτοιο μπάχαλο στο παιγνίδι, η εμπιστοσύνη στις ζώνες του, των ενηλίκων, είναι είδος εν ελλείψει και η ζαβολιά εν πλεονάσματι. ‘Όσο για τους κανόνες στο παιγνίδια..πείτε τους και σε μένα, να τους πω. Το δίκιο, δίκιο. Από την μεριά μου εκείνους τους κανόνες που ήξερα σα παιδί, σας τους είπα. Η σειρά σας τώρα.

Natasha Lopusova-Tomskaya

Τι λέτε; Παίζουμε χαλασμένο τηλέφωνο;

(Α! Για να μην αναρωτιέστε: a) η κούκλα επάνω (της Natalia-Lopusova-Tomskaya) παριστάνει το τζίνι του παραμυθιού που κάνει ο,τι του ζητάς..αρκεί να μην το παρασκοτίσεις και στα πάρει όλα πίσω, β) O μεσαίος πίνακας είναι του Norbert Judt και ο αρχικός ζωγραφικός πίνακας είναι του Theophile-Emmanuel Duverger