Σώσε τον χρόνο, σώσε τ’όνειρο


 Giovanni StrazzaThe Veiled Virgin1 (2)

Ποιά μεταξύ περπάτησε του ιώδους και του ιώδους

Ποιά μεταξύ περπάτησε

Τις διάφορες βαθμίδες του διαφορισμένου πράσινου

Πηγαίνοντας μ’ άσπρο και μπλέ, στο χρώμα της Μαρίας,

Λέγοντας τιποτένια πράγματα

Εις άγνοια και εις γνώση του αιώνιου πόνου

Ποιά μες στους άλλους σκίρτησε όταν περπατούσαν

Ποιά έκανε, λοιπόν, τις κρήνες δυνατές  κι ακμαίες τις πηγές,

Έκανε δροσερό τον ξερό βράχο κι έκανε συμπαγή την άμμο

Σε δελφινένιο μπλέ, γαλάζιο της Μαρίας το χρώμα,

Sovegna vos

Εδώ είναι τα έτη που βαδίζουν μεταξύ, παίρνοντας

Πέρα τα βιολιά και τα σουραύλια θεραπεύοντας

Μία που φέρεται στον χρόνο μεταξύ ύπνου και ξύπνου, φορώντας

¨Ασπρο πτυχωμένο φως, περιβάλλοντάς την, πτυχωμένη.

Το βάδισμα των νέων ετών, θεραπεύοντας

Μέσα σ’ ενα σύννεφο λαμπρό δακρύων, τα έτη, θεραπεύοντας

Μ’ενα καινούργιο στίχο στον αρχαίο ρυθμό. Σώσε

Τον χρόνο, Σώσε.

Το αδιάβαστον όραμα στ’ όνειρο το πιό υψηλό

Καθώς μονόκεροι στολισμένοι έσερναν τις επίχρυσες νεκροφόρους.

Η σιωπηλή αδελφή πεπλοφορούσε κυανόλευκη

Ανάμεσα στους σμίλακες, πίσω από του κήπου τον Θεό,

Που ο αυλός του είναι άπνους, έγειρε το κεφάλι της και υπέγραψε, αλλά δε είπε λέξη

Αλλά η πηγή αναπήδησε και το πουλί χαμοκελάηδησε

Σώσε τον χρόνο, σώσε τ΄όνειρο

Το μίλημα του λόγου ανήκουστο, αμίλητο

Μέχρι να σείσει ο άνεμος χίλιους ψιθύρους απ’

απ’ τον σμίλακα

Και η εξορία μας μετά.

1.-blu_thumb.gif

Κι είναι το τέταρτο μέρος από  το ποίημα του Τ.Σ Έλιοτ

Thomas Stearns Eliot

“Τετάρτη των Τεφρών” (1930)

Μετάφραση του Αριστοτέλη Νικολαίδη

Advertisements

Μεταξύ τήξης και πήξης


4225cf2f80e9c9ca331b84a53d45e798

Η μεσοχείμωνη άνοιξη έχει την εποχή της

Αέναη αν και μουσκεμένη προς το δείλι

Μετέωρη στον χρόνο, ανάμεσα στον πόλο και στον τροπικό.

‘Οταν η λίγη μέρα είναι λαμπρότατη, με πάγο και φωτιά,

Ο λίγος ήλιος καίει την παγωνιά σε υδρότοπους και τάφρους,

Μέσα σε κρύο νηνεμίας που είναι η θέρμη της καρδιάς

Αντανακλώντας σ’ ένα υδάτινο καθρέπτη

Μια λάμψη, τύφλωση νωρίς το απόγευμα.

Κι άναμμα πιό σφοδρό από πύρωμα κλαδιού ή πύραυνου

Τ’άναυδο ερεθίζει πνεύμα: όχι άνεμος αλλά πυρά πεντηκοστής

Στον σκοτεινό καιρό του έτους. Μεταξύ τήξης και πήξης

Της ψυχής ο χυμός ριγά. Δεν υπάρχει οσμή της γής

Η οσμή του ζώντος πράγματος. Αυτός είναι ο καιρός της άνοιξης

Αλλ’ όχι χρονική συνθήκη. Τώρα ο φράκτης

Ασπρισμένος για μιαν ώρα με άνθισμα προσωρινό

Χιονιού εξάνθημα πιό ξαφνικό

Από ‘κείνο του καλοκαιριού, μήτε βλάστηση ούτε μαρασμός,

‘Οχι στο σχήμα της γενιάς.

Που είναι το καλοκαίρι, το αφάνταστο

Μηδέν καλοκαίρι;

 1.-blu.gif

Απόσπασμα από το ποίημα του Τ.Σ.’Ελιοτ 

Thomas Stearns Eliot, 

υπό τον τίτλο

“ Little Gidding”

Μεταφραστής: Αριστοτέλης Νικολαϊδης