Ο Maurice Bejart (Μωρίς Μπεζάρ) πέθανε


22/11/2007  Bejart Η Είδηση: «Ο  χορογράφος Μορίς Μπεζάρ, ένας από τους ιδρυτές του σύγχρονου χορού, πέθανε σε ηλικία 80 ετών, ανακοίνωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο, το Μπαλέτο Μπεζάρ Λωζάνης (BBL), το οποίο εκείνος διηύθυνε από εικοσαετίας στην ελβετική αυτή πόλη.»

          Είπε για κείνον η περίφημη Κουβανή  χορεύτρια Αλίσια Αλόνσο, διευθύντρια του Εθνικού Μπαλέτου της Κούβας:

    » Ηταν ένας από τους μεγαλύτερους χορογράφους όλων των εποχών» ,

   » Ηταν ο φιλόσοφος της τέχνης του».

Εκείνος έλεγε:  «Πιστεύω μόνο σ’ ένα Θεό που ξέρει να χορεύει»

«Ο χορός είναι σαν την ανάσα. Οι άνθρωποι είναι γεννημένοι για να χορεύουν, είναι μέρος της φύσης τους»

                 Ο Maurice Bejart,  ως  άνθρωπος που τράβηξε την δικιά του βαθειά χαρακιά στο αυλάκι της ανθρώπινης δημιουργίας, δεν πεθαίνει. Στην χαρακιά του βαδίζουν ήδη οι επόμενοι. Κι εκείνη έχει ήδη τ’ονομά του.

Δείτε, αν θέλετε: Το 1o μέρος  του bolero toυ Ravel σε χορογραφία M. Bejart και χορευτές την Elisabeth oRs  και Octavio Stanley

Το 2ο μέρος του  bolero του Maurice Ravel σε χορογραφία του Maurice  Βεjart

Advertisements

Συνειρμοί….


       Είναι κιόλας αργά. Κοντεύει μια μετά τα μεσάνυχτα.  Η ζέστη με την υγρασία αντάμα, συνδυασμός δυσβάσταχτος. Από τη παραθύρα, βλέπω ν’ απλώνεται μπροστά μου ο  νυχτερινός ουρανός.  Ο βραδυνός ράθυμος αχός της πόλης σβήνει στ’ αυτιά μου  καθώς ανακατεύεται με την μουσική από το Μπολερό του Ραβέλ που ακούω. Και οι εικόνες αρχίζουν νa ‘ρχονται.   
      Να, τώρα που ακούω το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι, οι εικόνες μου μου ‘ρχονται στον νου έχουν να κάνουν με χορό στον πάγο.(!) Όταν είχα δει, κάποτε, πριν πολλά χρόνια, δεν θυμάμαι πόσα, για πρώτη φορά, την μουσική αυτή να επενδύεται σε μια υπέροχη, πραγματικά χορογραφία χορού (μπαλέττου ) στον πάγο.
          Είχα μείνει άφωνη και εκστατική τότε θυμάμαι. Δεν χόρταινα να βλέπω, να ακούω και να νιώθω τα συναισθήματα να με διαποτίζουν. Εκπληκτικό θέαμα.! Η χάρη και η αρμονία παντρεύονταν μοναδικά με την ορμή και την δύναμη! Μακάρι να μπορούσα να το απολαύσω πάλι.  
      Και, πότε μετά, αναρωτήθηκα. Πότε πάλι είχα νιώσει αυτήν την δύναμη την τόσο ισχυρή να αναβλύζει σε βαθμό ανυπέρβλητο, τόσο που να με έχει συναρπάσει σε βαθμό έκστασης, σαν  και αυτό το θέμα του χορού;    
      Η μνήμη μου άνοιξε το κουτάκι της και η πρώτη εικόνα ξεπήδησε με μιάς: Εντνα Γκάμπλερ, Ιψεν και αυτή η μοναδική και ανεπανάληπτη ερμηνεία της Γκλέντα Τζάκσον στον ομώνυμο ρόλο.  Τι δύναμη, τι ένταση ήταν αυτή, τι πάθος φοβερό!
       Ήταν πριν πολλά χρόνια, όταν πρωτόδα στο σινεμά, την Γkλέντα Τζάκσον ως Εντνα Γκάμπλερ.  Ήμουν νεαρή τότε. Αλλά ακόμη και τώρα νοιώθω στην ανάμνηση, τα έντονα συναισθήματα που με κατέκλυσαν τότε.  Αυτή η γυναίκα είναι εκπληκτική ηθοποιός.          Τόση δύναμη, τόση ένταση εσωτερική, που όταν εκλύεται στο παίξιμό της μου θυμίζει έκρηξη. Και σ’αυτόν τον συγκεκριμένο ρόλο, η έκλυση αυτής της δύναμης ήταν κλιμακωτή. Το θυμάμαι ακόμη! Και πάνε τόσα χρόνια από τότε.    
      Και μιας και είμαι μπροστά στον υπολογιστή και τα καταγράφω αυτά, έψαξα και βρήκα φωτογραφίες της ηθοποιού από τον ρόλο της αυτό:
      Αυτά, γι’ απόψε. Καληνύχτα κυρία Γκλέντα Τζάκσον!  Αύριο, ξημερώνει μια άλλη μέρα!