Κι είναι ο κόσμος, ένα βιβλίο


“Ο κόσμος είναι ένα βιβλίο,  και εκείνοι που δεν ταξιδεύουν, διαβάζουν μόνο μια σελίδα”-Άγιος Αυγουστίνος “The world is a book, and those who do not travel     read only one page” –   Saint Augustine “Ταξιδεύουμε, κάποιοι από εμάς για πάντα, να αναζητήσoυμε άλλες χώρες, άλλες ζωές, άλλες ψυχές.» - Αναΐς Νιν We travel, some of us forever, … Continue reading Κι είναι ο κόσμος, ένα βιβλίο

“Ουλαλούμ”, “Ulalume”


Ήταν σαν να σε πρόσμενα κυρά, απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα, κι έλεγα θάρθει απόψε απ’ τα νερά, κι’ από τα δάσα! Θάρθει, αφού φτεράει μου η ψυχή, αφού σπαρτάει το μάτι μου σαν ψάρι, και θα μυρίζει ήλιο και βροχή και νειό φεγγάρι!… Και να το κάθισμά σου συγυρνώ, στολνάω την κάμαρά μου … Continue reading “Ουλαλούμ”, “Ulalume”

Γι’ αγάπη μίλα μου


Πουλί της μοναξιάς αναστενάρη μου Λιγάκι αν με πονάς βρες το κλωνάρι μου Κατέβα χαμηλά για αγάπη μίλα μου Να γίνουν φωτεινά τα γκρίζα φύλλα μου Γιατί όσα είχα μάθει όλα τα ξέχασα Με τύφλωσε η αγάπη το κόσμο έχασα Πουλί είμαι κι εγώ μικρό κι απάτριδο Και θέλω να βρεθώ σε χώμα απάτητο Να … Continue reading Γι’ αγάπη μίλα μου

Άνθρωποι μες στους καιρούς


“Δεν ξέρουν ούτε ν' ακούν, ούτε να λένε.” “Όταν ακούν δεν καταλαβαίνουν και γι' αυτό μοιάζουν με κουφούς. Σ' αυτούς ταιριάζει η παροιμία: Παρόντες απουσιάζουν.” “Γιατί δε σκέφτονται οι πιο πολλοί απ' τους ανθρώπους, πάνω σ' αυτό που συναντούν, ούτε κι όταν το μάθουν, το γνωρίζουν, αλλά το φαντάζονται.” “Θυμήσου πως αν μεταχειριζόμαστε τα λόγια … Continue reading Άνθρωποι μες στους καιρούς

Η ξεκλείδωτη πόρτα


Περάσανε χρόνια πολλά, κι επιτέλους ακούστηκε χτύπος. Να “ταν η πόρτα μου μήπως που την είχα χωρίς κλειδωνιά; Έσβησα αμέσως το φως στ” ακροδάχτυλα πατώντας και για τη πόρτα κινώντας σε προσευχή τα χέρια μου σήκωσα μπρος. Αλλά ο χτύπος ακούστηκε πάλι Το παράθυρό μου ήταν φαρδύ: δρασκέλισα λοιπόν το περβάζι κι έξω βγήκα πηδώντας … Continue reading Η ξεκλείδωτη πόρτα