Είναι ν’ απορείς;


Vincent_van_Gogh_-_Peasant_woman_binding_sheaves_(after_Millet)_-_Google_Art_Project

Φυσά ο αγέρας

μα τα σπαρτά δεν γέρνουν,

ζωγραφισμένα . . .

Guan Shanyue (1912-2000)

 

 

 

Ακόμα χιόνι!

Πώς μεθυσμένα πουλιά

μαζεύουν άνθη;

pen

γιρλάντα 1

Τα δυο ποιήματα χαϊκού είναι του ποιητή μας Δ. Ι. Αντωνίου,

Ο πρώτος επάνω ζωγραφικός πίνακας είναι του  Vincent_van_Gogh_με τίτλο “Peasant woman_binding_sheaves”_(after_Millet),

Ο δεύτερος κάτω ζωγραφικός πίνακας είναι της Κινέζας ζωγράφου Guan Shanyue (1912-2000)

Η μουσική σύνθεση είναι  του  Γάλλου συνθέτη Armand Amar υπό τον τίτλο Inanna από τον ομώνυμο δίσκο του

Advertisements

“Dust of snow” by Robert Frost


Winter-wonderland-in-a-spruce-and-hemlock-forest1.jpg

The way a crow                           Ο τρόπος που ένα κοράκι

                               Shook down on me                              με ράντισε

The dust of snow                           τ’ αποτρίμματα χιονιού

From a hemlock tree                      από ένα δέντρο hemlock

1. blu

Has given my heart                         χάρισε στην καρδιά μου

A change of mood                          μια αλλαγή της διάθεσης

And saved some part                      και έσωσε κάποιο μέρος

             Of a day I had rued.                      μιας μέρας που ήμουν βαθειά θλιμμένος

Robert Lee Frost (26/3/1874 – 29/1/1963)

“Dust of snow” poem, ποίημα

Απόδοση: Βεατρίκη Α

1.-blu_thumb.gif

       To ποίημα αυτό του Ρόμπερτ Φροστ, το έχω διαβασμένο από χρόνια και οι εικόνες του λες και σφηνώθηκαν στην μνήμη μου. Τις ανακαλούσα κάθε τόσο, αυτές και τις λέξεις, τις δύσλυτες για μένα, που ο ποιητής χρησιμοποίησε για να μας μεταφέρει τις εικόνες του και πίσω από αυτές το νόημα, το μήνυμα του λόγου του. Τις  λέξεις του αυτές, δεν τις είχα ”ανιχνεύσει” αν και τις είχα έγνοια. Έτσι, αυτό το ποίημά του έχασκε από ερωτηματικά, για μένα. Οι όποιες μεταφράσεις του. στην Ελληνική που είχα δει, δεν με ικανοποιούσαν. Οπότε, το πήρα απόφαση να τις ξεδιαλύνω και να προσπαθήσω να αποδώσω το ποίημά του στα Ελληνικά, όπως με την ματιά μου το εννόησα.

Το ποίημα του αυτό, όπως και πολλά άλλα του,  χάνεται στην μετάφραση, δεν μεταφράζεται, μπορεί να αποδοθεί μοναχά.. Και ιδού το δικό μου αποτέλεσμα! Για το αν το απέδωσα το ποίημα στα Ελληνικά καθώς του πρέπει, ίσως συμφωνήσετε κατανοώντας τους λόγους μου, ίσως διαφωνήσετε αντιπροτείνοντάς μου κάτι άλλο. Ούτε φιλόλογος είμαι, ούτε καλή γνώστρια της αγγλικής γλώσσας, δηλώνω. Οι παρατηρήσεις, οι υποδείξεις σας, καλόδεχτες! Eξ άλλου, ο ίδιος ο Ρόμπερτ Φροστ είχε πει “Poetry is what gets lost in translation.” ‘Η ποίηση είναι αυτό που χάνεται στη μετάφραση.’ Από την μεριά μου, ας πω, ότι επειδή το ποίημα είναι συμβολικό, το απέδωσα έτσι λαμβάνοντας υπ’ όψιν μου τα παρακάτω:

1. Αυτό το λιγόλογο και τόσο λιτό ποίημά του, που ο ποιητής πρωτοδημοσίευσε  τον Δεκέμβριο του 1920 υπό τον τίτλο “Favour” στην London Mercury και αργότερα ανατυπώθηκε ως “Snow Dust” στην Yale Review στις 21 Ιανουαρίου του 1921 πριν αποτελέσει μέρος της ποιητικής του συλλογής στην έκδοση του 1923 New Hampshire: A Poem with Notes and Grace Notes.” για την οποία τιμήθηκε με το πρώτο του βραβείο Pulitzer στην Ποίηση το 1924, και το οποίο αν και θα μπορούσε να είναι όλο σε μια πρόταση, ο ποιητής το μοίρασε σε δυο στροφές(σε ιαμβικό δίμετρο) :

Στην πρώτη στροφή, μας μεταφέρει την εικόνα του ως μοναχικού περιπατητή σε ένα χιονισμένο δάσος στο καταχείμωνο,  όπου ένα επίσης μοναχό κοράκι ΄κουνώντας κυκλικά το χιόνι, από ένα χιονισμένο κλαδί προφανώς, ενός δέντρου hemlock, προκάλεσε μια ελαφριά “σκόνη “χιονιού ( ακριβής μετάφραση του “dust of snow”) που την έριξε πάνω του κυκλικά { “Shook down on me”  όπου το ρήμα shook είναι ο αόριστος χρόνος του ρήματος   shake+down =κινώ περιστροφικώς προς τα κάτω, ρίχνω κυκλικά)

Το ρήμα “Shook down on me” το απέδωσα με το ελληνικό ρήμα “ράντισε”= με ράντισε με το εξής σκεπτικό :

Ο ποιητής δεν προσδιορίζει την θέση του κόρακα σε σχέση με το δέντρο. Το πουλί μπορεί να πέταγε πάνω ή γύρω από το δέντρο με τα κατάφορτα από χιόνι κλαδιά του, μπορεί να καθόταν σε ένα από αυτά ή να εκινείτο για να πετάξει.. Έτσι, στην  πρώτη περίπτωση μπορεί να έξυσε  ελαφρά με τα φτερά του την επιφάνεια του χιονιού  που ήταν πάνω στο κλαδί καθώς πετούσε πάνω από αυτό, στις άλλες δυο μπορεί να έξυσε με τα πόδια του την επιφάνεια του χιονιού ενώ καθόταν στο χιονισμένο κλαδί του ή καθώς κινήθηκε για να πετάξει.

Όπου όμως κι αν ήταν το πουλί,  περί τριβής πάνω σε επιφάνεια χιονιού, πρόκειται. Απ’ αυτήν την τριβή αυτή είναι που παράχθηκε η “σκόνη του χιονιού” όπως την λέει ο ποιητής. Όχι νιφάδες του χιονιού αλλά λεπτά μόρια χιονιού που το πουλί  τα κούνησε κυκλικά ρίχνοντάς τα πάνω στον ποιητή σαν να σκόπευε σε αυτόν- σαν η κίνησή του αυτή, δηλαδή, να ήταν όχι τυχαία αλλά ακριβώς για να προκαλέσει ένα επιδιωκόμενο αποτέλεσμα στον ποιητή. Δηλαδή, ο κόρακας έρανε (εκ του ραίνω= ραντίζω – ρήμα που εκφράζει κατευθυνόμενη κίνηση κυκλική  με υγρό) τον ποιητή με τα αποτρίμματα ( από την λέξη  το τρίμμα που προέρχεται  από την αρχαία ελληνική τρῖμμα < τρίβω και απότριμμα= το εντελώς τριμμένο= εκείνο που γίνεται σα σκόνη και  στην συγκεκριμένη περίπτωση  απότριμμα χιονιού.) έτσι που αυτά κατέληξαν στο πρόσωπό του  ως σταλαματιές καθάριου, κρύου νερού που έγιναν ευθύς.

Στην δεύτερη στροφή, ο ποιητής τονίζει την καταλυτική επίδραση που επέφερε στην διάθεσή του ο τρόπος που το κοράκι έριξε πάνω του την σκόνη του χιονιού – δηλαδή το συμβάν- και το είδος της επίδρασης, ότι δηλαδή,  η ενέργειά της ήταν τόσο θετική στην ψυχή του ώστε να αλλάξει- μεταβάλει- την διάθεσή του- και έτσι να σώσει ένα μέρος από μια μέρα του (όχι την ημέρα αλλά μια από τις μέρες= of a day) που διακατεχόταν από θλίψη { I had ruid  είναι ο υπερσυντέλικος του αρχαίου αγγλικού ρήματος I rue= ρήμα (Λυτρωτικό) = νοιώθω βαθειά λύπη, θρηνώ, κλαίω για τους νεκρούς, νοιώθω τύψεις για κάτι που δεν έκανα, αμαρτάνω,  και κατ’ επέκταση μετανοώ για κάτι, (από το λεξικό του Collins “Thesaurus of the English Language”) Δείτε και εδώ

  2. Στην πρώτη μου ανάγνωση του ποιήματος,  εκείνο το μόνο που αναγνώρισα είναι την χαρά, την ανακούφιση, την ευγνωμοσύνη που ένοιωσε ο  θλιμμένος ποιητής, αυτός ο μοναχικός περιπατητής μες σ’ ένα σιωπηλό δάσος στην καρδιά της βαρυχειμωνιάς, από το δώρο που του χάρισε ένα κοράκι, το άλλο μοναχό ζωντανό πλάσμα που συνάντησε στην ερημιά του δάσους, όταν αυτό τον έρανε απαλά με τ’ αποτρίμματα του χιονιού που έριξε πάνωθέ του από τα κλαριά ενός δέντρου hemlock , έτσι που οι σταλαματιές του κρύου καθάριου χιονίσιου νερού που δέχτηκε, τον δρόσισαν, τον αναζωογόνησαν, του απόδιωξαν την βαρύθυμη διάθεσή του, και του ‘σωσαν από κει και μετά, το υπόλοιπο μιας μέρας του που αλλιώς θα χανόταν κι αυτό μες στην βαθειά του θλίψη. Ένα μικρό ασυνήθιστο δώρο, μια χάρη, μια εύνοια κι ευλογία όμως απρόσμενη που έσωσε τον ίδιον! Αυτό είχε δεχθεί ο ποιητής εκείνη την περασμένη ώρα της μέρας του σ’ εκείνο το δάσος της νεκρικής σιγής, ένα δώρο ζωής!….

Πόση ομορφιά, σκέφθηκα τότε, από ένα μικρό τυχαίο(;) γεγονός! Τι ασυνήθιστο δώρο από ένα φτερωτό πλάσμα που δεν τόξερα για γενναιόδωρο, ούτε καλοσυνάτο!! Να σου αλλάξει την μέρα χαρίζοντάς της φως, αλλάζοντας εσένα τον ίδιον! Για δες!. Η γνήσια χαρά είναι η χαρά που σου φέρνει η στιγμή σαν την ζεις, πριν την σκεφτείς καν, συλλογίστηκα. Αρκεί να ’σαι εκεί, να την δεις, να την νοιώσεις..Μετά, είναι απλά παρελθόν, πλούτος για την μνήμη σου..Έτσι κάπως, το είχα δει το  ποίημα..

Μετά, στην δεύτερη ανάγνωσή του, είδα ότι το πουλί είναι κοράκι, ότι το δέντρο ονομάζεται Hemlock που δεν ήξερα καν τι ήταν αυτό, ότι ο ποιητής εστίαζε κυρίως στον τρόπο που το πουλί κούνησε το ψιλόχιονο από το δέντρο αυτό γυροφέρνοντάς το πάνω του,  και όλο αυτό ότι γίνηκε σε καιρό βαρυχειμωνιάς μες σε ένα έρημο, νεκρικά σιωπηλό και σκιερό δάσος και ότι το αποτέλεσμα αυτής της κίνησής του,  ήταν ότι εκείνος ένοιωσε ότι σώθηκε από την βαθειά θλίψη του για το μέρος της ημέρας που του είχε απομείνει, για να την χαρεί, να την απολαύσει.  Ζοφερή ατμόσφαιρα, μυστηριακή!

Τίποτε από όλα στο ποίημα μπορεί να μην είναι τυχαίο!.σκέφθηκα. τότε.Το κάθε τι δείχνει να υπακούει, άλλως να εναρμονίζεται, σε σύμβολα/συμβολισμούς κατά τρόπο που το καθένα τους “δένει” με το άλλο ταιριαστά και με ακολουθία τελετουργίας, μάλιστα!.

3. Ο ποιητής σ’ αυτό το λιτό ποίημά του έχει σαφήνεια στον λόγο του  και αλλού μέσα από τα σύμβολα που χρησιμοποιεί και τα οποία ανάγονται σε μύθους και παραδόσεις αλλοτινών χρόνων, γίνεται,  ηθελημένα ασαφής, ίσα, καθώς πιστεύω, για να αφήσει τον αναγνώστη του ελεύθερο νάναι στην βαθύτερη ερμηνεία που μπορεί να του αποδώσει. Θα επιχειρήσω να τα εξηγήσω αυτά πιο κάτω.

Ο Robert Frost είχε πει:.”.If poetry isn’t understanding all, the whole world, then it isn’t worth anything” (Εάν η ποίηση δεν είναι κατανοητή σε όλους, σε όλο τον κόσμο, τότε δεν αξίζει τίποτε), δηλαδή ότι στην ποίησή του φρόντιζε να είναι κατανοητός γιά όλο τον κόσμο, επειδή με αυτή ο ίδιος απευθυνόταν σ’ ολόκληρο τον κόσμο, όπως το κατάλαβα. Κάπως σαν αυτό που είχε πει  ο Αριστοτέλης:«Ας δώσουμε τον ορισμό πως η κυριότερη αρετή του λεκτικού είναι η σαφήνεια. Κι απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι ο λόγος που δεν περικλείει την απόδειξη του περιεχομένου του, δεν εκπληρώνει τον προορισμό του» («Ωρίσθω λέξεως αρετή σαφή είναι· σημείον γαρ ότι ο λόγος, ως εάν μη δηλοί, ου ποιήσει το εαυτού έργον»), και αλλού είχε πει:“A poem begins in delight and ends in wisdom”.(“Ένα ποίημα ξεκινάει με το να σε γοητεύει και τελειώνει σε σοφία”)

Ο Ρόμπερτ Φροστ χρησιμοποιούσε στην ποίησή του σύμβολα/συμβολισμούς. Δείτε:Use of Symbols/Symbolism in the Poetry of Robert Frost, symbols in Robert Frost’s poetry . Δείτε και σε σχέση με την φιλοσοφική ποίηση του Robert Frost: https://home.isi.org/robert-frost-philosopher-poet-irobert-frost-poet-philosopheri-peter-j-stanlis,

https://www.poetryfoundation.org/poets/robert-frost

Ο Ερατοσθένης Γ. Καψωμένος είπε σχετικά με την ποιητική συγγραφή, όπως προσδιορίζεται μες από τους συμβολισμούς και τα σύμβολα στην μελέτη του για την ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη “Η ποίηση και η ποιητική του Κ. Π. Καβάφη”, μεταξύ άλλων, και τα εξής: “.Τα σύμβολα έχουν δύο επίπεδα, την υλική παράσταση και την υπονοούμενη συμβολική σημασία. Τα λογοτεχνικά σύμβολα, ειδικότερα, ανήκουν στα συνδηλωτικά συστήματα και διακρίνονται, από τη σκοπιά που μας ενδιαφέρει εδώ, σε σύμβολα κοινά, καθιερωμένα από μια λογοτεχνική παράδοση, τα οποία ο ποιητής ενσωματώνει στο έργο του, και σύμβολα που δημιουργεί ο ίδιος εξ αρχής…Σύμβολο και συμβολισμός είναι δυο πολύ ταλαιπωρημένες έννοιες, καθώς η κατάχρηση που υφίστανται στη γλώσσα της καθημερινής επικοινωνίας έχει δημιουργήσει μεγάλη σύγχυση, ανάμεσα στην τρέχουσα σημασία και στο ειδικό περιεχόμενο που έχουν οι δύο όροι στη θεωρία της λογοτεχνίας. Για το συμβολισμό, ως λογοτεχνικό ρεύμα και τύπο γραφής, δε θα μιλήσουμε εδώ . Είναι αρκετό να πούμε ότι σχετίζεται αλλά δεν ταυτίζεται με τον όρο «σύμβολο», που είναι, ως φαινόμενο και ως έννοια, πολύ παλαιότερο από το κίνημα του συμβολισμού· και δεν περιορίζεται μόνο στη λογοτεχνία και στην τέχνη, αλλά εκτείνεται σε πολλές εκφράσεις της συλλογικής ζωής.”  Για την φιλοσοφική ποίηση:”..Η υποδειγματική αφήγηση είναι ένα από τα εργαλεία της συμβολικής γλώσσας του Καβάφη, αλλά δεν είναι το μόνο. Είναι επίσης το λιτό, απογυμνωμένο από τη λάμψη της παραδοσιακής εικονοπλασίας, μεταφορικό του σύστημα, που ανέδειξε μια άλλου είδους παραστατική αντιστοιχία σημαινόντων – σημαινομένων..,”

Και, ας δούμε και τα υπόλοιπα στοιχεία του ποιήματος “Dust of snow” σε σχέση με το τι μπορεί να είναι ή να σημαίνουν:

4.1. Το δάσος και ο συμβολισμός του: “Στο δάσος καταφεύγει ο ήρωας για να βρει την ψυχή του ή ένα καταφύγιο. Το δάσος είναι μέρος της μαγείας. Στη συνέχεια, η μαγεία μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Είναι ένας χώρος ευκαιριών και μετασχηματισμού. Είναι μέρος της ημιμάθειας, καθώς εκεί κάτι βρίσκεις, κάτι χάνεις. Τα δέντρα εκφράζουν την αρχέγονη γλώσσα από την οποία προήλθαν όλες οι γλώσσες του κόσμου.  Μιλάμε δηλαδή με τα δέντρα, όπως, μιλάει ένα παιδί με τα παιχνίδια του” Του Παντελή Λιάκα

4.2 Ο χειμώνας: Ο χειμώνας στην λογοτεχνία συμβολίζει την νέκρωση, τον θάνατο, την παγωνιά των συναισθημάτων, τον λήθαργο, είναι η εποχή που η ζωή μένει σιωπηλή αργοπεθαίνοντας κάτω από το χιόνι και την παγωνιά του . Είναι, επίσης, η ώρα της εσωστρέφειας και της περισυλλογής.

4.3 Το χιόνι: Το χιόνι στην λογοτεχνία συμβολίζει κυρίως, ως και άσπρο καθώς είναι, τη παγωνιά και τη µοναξιά, την αποξένωση, καθώς η λέξη «χιόνι» ανακαλεί εικόνες από σάβανα, από µοναχικό θάνατο.

Το ερώτημα που μένει είναι αν ο ποιητής τα παραπάνω στοιχεία τα χρησιμοποίησε στο συμβολισμό τους ή αν ήταν απλά μέρος της πραγματικότητάς του..Έχω την άποψη ότι είναι και τα δυο. Ο ποιητής, όταν έγραψε το ποίημά του αυτό, ζούσε κοντά στην πόληfrost_house-friends_of_robert_frost Shaftsbury  της επαρχίας Bennington στο Vermont, των Η.Π.Α. Εκεί, σε αυτό το πέτρινο σπίτι, της φωτογραφίας, o Frost έμεινε από το 1920 έως το 1929. Σήμερα, το πέτρινο αυτό σπίτι του Φροστ είναι μουσείο και ανήκει στην ιδιοκτησία του κολλεγίου Bennington : http://www.bennington.edu/robert-frost-stone-house-museum

Εκεί, στην Νέα Αγγλία,ο χειμώνας είναι βαρύς και τα  δάση μεγάλα και σκιερά.

Στην έκταση γύρω από το σπίτι του και ιδιαίτερα όπως απλώνεται μπροστά του, είναι το άνοιγμα ενός δάσους όπου ο ποιητής έκανε μακρυνούς περιπάτους σε αυτό, μέχρις που τα μονοπάτια του πήραν μετά το όνομά του.

http://northbennington.org/frost_farm.html

4.4  Το κοράκι:  To ευφυές πτηνό. Το μυαλό τους παρουσιάζει εντελώς διαφορετική δομή από εκείνη των άλλων πτηνών, κατορθώνουν να πραγματοποιούν το συνδυασμό των ίδιων διανοητικών εργαλείων, να χρησιμοποιούν τη φαντασία και την πρόβλεψη πιθανών μελλοντικών γεγονότων προκειμένου να επιλύσουν προβλήματα, όπως και τα μικρά παιδιά. Παρατηρούν και συγκεντρώνονται πάντα γύρω από έναν νεκρό πτηνό του είδους τους, τιμώντας την μνήμη του . Είναι το ολόμαυρο πτηνό, το ντυμένο με το στιλπνό μαύρο, το χρώμα του θανάτου και την θνητότητας, που μπορεί, υπό συγκεκριμένες συνθήκες,  ναcrow in the snow ακτινοβολεί ένα παράξενο βαθύ μπλε χρώμα… Στην δικιά μας μυθολογία ο κόρακας ήταν ιερό πουλί, ο αγγελιοφόρος του Θεού Απόλλωνα, σημάδι ευημερίας και σοφίας…

Συμβολίζει την Θεία Πρόνοια. Πιθανώς αντιπροσωπεύει τις γερμανικές και τευτονικές προχριστιανικές πεποιθήσεις,  σύμφωνα με τις οποίες ο θεός Woden των αρχαίων Σκανδιναβών κουβαλούσε από ένα κοράκι στον κάθε του ώμο. “Τα δύο κοράκια του Όντιν(Woden), ο Hugin και ο Munin, καθημερινά πετούσαν πάνω από το πεδίο της μάχης, φέρνοντάς του πολύτιμες πληροφορίες. Hugin σημαίνει νους και Munin μνήμη, όμως το νόημά τους είναι πολύ πιο βαθύ από όσο οι λέξεις υποδηλώνουν. Ο Hugin, ο νους, περιλαμβάνει χαρακτηριστικά όπως τάσεις, διανοητικές στάσεις, επιθυμίες, συναίσθημα, πρόθεση, κίνητρο. Ο Munin, η μνήμη, είναι η συσσώρευση ολόκληρου του παρελθόντος σε ένα κατά συνέπεια αναπόφευκτο παρόν, αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε κάρμα, το οποίο φέρει όλες τις δυνατές συνθήκες που θα πρέπει η ψυχή να ξεπεράσει.Το ένα αντιπροσωπεύει το μυαλό και το άλλο την μνήμη”http://inmythunite.gr/2016/02/the-road-to-valhalla/>

4.4 Το δέντρο Hemlock: Έχει διττή σημασία. Είναι αειθαλές κωνοφόρο δέντρο, προσαρμοσμένο για να αντιμετωπίζει τις βαριές έως πολύ βαριές χειμερινές χιονοπτώσεις και να ανέχεται τις καταιγίδες, την παγωνιά καλύτερα από τα περισσότερα άλλα δέντρα  και αναπτύσσεται κυρίως σε κρύα, βουνίσια μέρη, σε σκοτεινά σημεία, μακρυά από τον ήλιο.  Δεν είναι το είδος του δέντρου που κρατά το χιόνι καλά, εκτός αν η χιονόπτωση είναι βαριά και υγρή. Στη συνέχεια, όλα τα κλαδιά του κλίνουν προς τα κάτω με το βάρος, και το χιόνι στα κλαδιά του θα γλιστρήσει προς την γη με θόρυβο..”If you have ever entered a grove of hemlocks, you will find this to be the darkest, shadiest part of the forest. But it has a different quality to it, a deeper quality. This is because hemlocks cast very dense shade; their canopies filter out different kinds of light, creating a “blue shade” (different from a “green shade” created by deciduous trees)”https://druidgarden.wordpress.com/tag/hemlock-tree-meaning/

hemlock-standingα) Το  δέντρο Hemlock (genus Tsuga,τ canadensis, γνωστό ως eastern hemlock)= Είναι ενδημικό δέντρο της Νέας Αγγλίας (New England) των Η.Π.Α, όπου είναι η ευρύτερη περιοχή που έζησε ο ποιητής.  Είναι το Εθνικό σύμβολο της Πενσυλβανίας,.Είναι υπεραιωνόβιο, ζει πάνω από 500 χρόνια και μπορεί να φτάσει σε ύψος έως 53 μέτρα. Η διάμετρος του κορμού του μπορεί να φτάσει πάνω από 1,75 μέτρα. Αναπτύσσεται σε σκοτεινά μέρη, μακρυά από το φως του ήλιου, με τον ίσκιο του δεν αφήνει γύρω του να αναπτυχθεί κανένα άλλο φυτό και απαντάται σε μεγάλα δάση και σε υψόμετρο από 600 έως 1800 μέτρα.  Είναι πολύτιμο για την ξυλεία του και χρησιμοποιείται κυρίως στην κατασκευή σιδηροδρόμων.Δεν είναι δηλητηριώδες.

β) Το poison hemlock, snakeweed, με επιστημονικό όνομα Conium maculatum (Κώνειο το στικτόν) = Είναι το πασίγνωστο σε ολόκληρο τον κόσμο, θανατηφόρο, δηλητηριώδες φυτό. Ενδημεί στην Ευρώπη και αναπτύσσεται σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Φτάνει σε ύψος 2-3 μέτρων και είναι δηλητηριώδες σε όλα του τα μέρη (φύλλα, στέλεχος, άνθη και ρίζα)  Ειδικά τα φύλλα του μέχρι το λουλούδι του φυτού είναι  εξαιρετικά δηλητηριώδη την άνοιξη,  Τα φρέσκα φύλλα του είναι δύσοσμα και πικρά. Από το φυτό αυτό εξάγεται το δηλητήριο κώνειο. Είναι το πασίγνωστο δηλητήριο που κατάπιε ο φιλόσοφος Σωκράτης όταν αυτοκτόνησε..Το κώνειο (Conium) πήρε το όνομά του από το ελληνικό ρήμα κωνάω που σημαίνει περιστρέφω κυκλικά (αρχ. ελλ. παράγωγο του ουσιαστικού «κώνος» = σβούρα) και τούτο «διά τον ελιγμόν και σκότον τοις πίνουσι γιγνόμενον» Η λέξη maculatum (στικτόν) είναι λατινικής προέλευσης και σημαίνει στίγματα (ο κορμός του έχει βαθυκόκκινα στίγματα- πιτσιλιές)  Αναπτύσσεται και αυτό όπως και το παραπάνω είδος, το μη δηλητηριώδες, σε σκιερούς τόπους, χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση του καρκίνου και άλλων σοβαρών παθήσεων και τα ειδικότερα χαρακτηριστικά του μπορείτε να τα διαβάσετε τα στα ελληνικά στην σελίδα http://www.iama.gr/ethno/plaka/filianos.htm Δείτε το και στις φωτογραφίες:

 “Το «κώνειο το πιτσιλωτό» είναι μεγάλο διετές φυτό, μέχρι 2 μέτρα ψηλό, με λευκά άνθη, της οικογένειας των σκιαδανθών (Umbelliferae) ιδιαίτερα τοξικό με βαρειά, άσχημη μυρωδιά.Οι βλαστοί του είναι κούφιοι με κάθετες αυλακώσεις και εμφανίζουν χαρακτηριστικές πορφυρές κηλίδες.Τα φύλλα του είναι πτεροσχιδή μέχρι τέσσερες φορές και ο αριθμός των ακτίνων στα σκιάδια από 10 μέχρι και 20.”

>Ο Θεόφραστος αναφέρει ότι στην Κέα φύτρωνε άφθονο και καλής ποιότητας κώνειο του οποίου οι Κείοι αρχικά ξέραιναν και έτριβαν τα φύλλα και την ρίζα και χρησιμοποιούσαν αυτή τη σκόνη ανακατεμένη με νερό. Τον ίδιο τρόπο παρασκευής του δηλητηρίου αναφέρει και ο Πλάτων περιγράφοντας τις τελευταίες στιγμές του Σωκράτη.Οι Αθηναίοι το χρησιμοποιούσαν για την θανατική εκτέλεση των καταδικασμένων από τον Άρειο Πάγο με πιο γνωστή την περίπτωση της θανάτωσης του Σωκράτη. Σήμερα θεωρείται φαρμακευτικό φυτό για πολλές παθήσεις, κυρίως δερματικές, όμως απαιτείται τεράστια προσοχή στην χρήση η οποία πρέπει να είναι πάντα εξωτερική (καταπλάσματα, αλοιφές) και μόνο!!” Η Πηγή μου μαζί με άλλες χρήσιμες πληροφορίες για το κώνειο στην πατρίδα μας και την ιστορία του από την αρχαιότητα δείτε:http://eliastselos.blogspot.gr/2015/05/conium-maculatum.html

1. blu

Ποιό είδος από τα δυο είδους Hemlock να επέλεξε άραγε ο ποιητής, ο Ρόμπερτ Φροστ, για το ποίημά του αυτό;  Το άκακο, το εντόπιο ή το δηλητηριώδες, το πασίγνωστο, κώνειο που επίσης αναπτύσσεται και στον τόπο του; Που όμως, και τα δυο, αν τα εντάξουμε στο θανατερό σκοτεινό τοπίο του σιωπηλού νεκρικά δάσους, με τον χειμώνα και το χιόνι, έχουν την οσμή του θανάτου; Δεν το γνωρίζω να σας απαντήσω με βεβαιότητα, οι πολλοί λεν΄για το δεύτερο, ο ποιητής δεν το προσδιώρισε ούτε στο ποίημά του, ούτε ύστερα άλλοτε. Το είπε, όμως, δέντρο.  Αναρωτιέμαι όμως:

Να ήταν η διάθεση του ποιητή εκείνη την ώρα τόσο καταθλιπτική, να πονούσε ψυχικά τόσο, ώστε να σκεφτόταν και το απενενοημένο; Να ανέτρεχε άραγες η μνήμη του στα νεκρά παιδιά του; Να ένοιωθε τόσο βαθειά πίκρα, τέτοια σαν του πικρού δηλητηρίου, του κώνειου; Η΄τέτοια σκοτεινιά στην ψυχή του σαν και του δέντρου που ζούσε στις σκιές; 503238971

Ας λάβουμε εδώ υπ’ όψη ότι μέχρι τότε του είχαν πεθάνει δυο από τα πέντε παιδιά του, το ένα, ο Elliot, από χολέρα, το άλλο, το τελευταίο, η Elinor, λίγο μετά την γέννησή της, ενώ η κόρη του Irma είχε ήδη πάθει από ψυχικό νόσημα..Πολύ αργότερα, από τότε που έγραψε το ποίημα κι ο άλλος του γιός ο Carol αυτοκτόνησε..Δεν είναι ελαφρά τούτα, βαρειά είναι, ικανά να επιφέρουν στον γονιό πολύ βαθύ πόνο, θρήνο και χρόνια θλήψη.. Εξ άλλου, το αρχαϊκό, βαρύ στην σημασιολογία του ρήμα “Ι had rued”  επέλεξε ο ποιητής για να εκφράσει την διάθεσή του ενώ είχε την δυνατότητα να χρησιμοποιήσει άλλες πιο σύγχρονες και ¨ελαφρές” στην σημασία τους λέξεις..,

Οι θεάσεις των αναλυτών του ποιήματος που κοίταξα διίστανται. αναφορικά με το είδος του hemlock. Στην ομάδα του Πανεπιστημίου, όμως, “The Cambridge Companion to Robert Frost” αναφέρεται σχετικά: “The sudden appearance of the black crow shaking the snow suggests a saving revelation. But aspects of the poem remain troubling, espesially we have with crow, dust, and hemlock but also the mythic resonance of Satan as the cormorant alighiting on a tree in paradise lost:: » Thence up he flew, and on the tree of life/ the middle tree and highest There that grew, / sat like a cormorant, get no true life/Thereby regained, but devising death/ to them who lived; nor on the virtue thought/ Of that life -giving plant, but only used/ for prospect, what well used had been the pledge/of immortality (book IV, lines 194-201).Crows eat hemlock seeds that burst forth in winter; hemlock trees prevent others from growing in shade. We Begin to wonder what of a day the speaker had «rued» is really saved?Is non – human nature more or less cruel or kind than our perceptions of it? What kind of innocence can ever recollected after experience?Frost often lures readers to read nature an an edifying scripture but leaves us only with suggestions of uncertaintity”

5. Και το τελευταίο που, κατά την γνώμη μου, είναι και το κεντρικό στοιχείο του ποιήματος, δηλαδή, εκείνο βασικό στοιχείο που εστιάζει ο ποιητής:

 Είναι, από την μια μεριά,  ο τρόπος που το κοράκι κούνησε το χιόνι, σκόπιμα, όπως είδα να το προσδιορίζει στο ποίημά του μιας και του ελλείπει οιοσδήποτε προσδιορισμός, επιθετικός ή επιρρηματικός, πάνω του και τον έρανε με τα αποτρίμματα του χιονιού “ ως σκόνη χιονιού”, το οποίο γεγονός περιγράφει στην πρώτη στροφή του ποιήματος και από την άλλη, το τόσο ευεργετικό αποτέλεσμα της ενέργειας του γεγονότος μες στην ψυχή του, το σωτήριο αποτέλεσμα της αλλαγής της διάθεσής του, το οποίο αποτέλεσμα ως συναισθηματική καταλυτική επιρροή, περιγράφει στην δεύτερη στροφή του ποιήματός του

5.1 Συνδυάζοντας τα παραπάνω στοιχεία του περιεχομένου του ποιήματος και με τον αρχικό τίτλο του ποιήματος “Favour” όπου η λέξη αποδίδεται στην Αγγλική γλώσσα και όχι στην αμερικανική “favor”, στην γλώσσα και με τον ιδιωματισμό , της περιοχής “ New England”,  που είχε επιλέξει ο Φροστ για να γράφει και να εκφράζεται με τα παρακάτω στοιχεία:

Η λέξη  favour σημαίνει = η χάρη, η Χάρις, η εύνοια, η ευλογία…δείτε εδώ

5.2 O τίτλος της ποιητικής συλλογής του ποιητή στην οποία περιλαμβάνεται το ποίημα, ας υπενθυμίσω είναι “New Hampshire: A Poem with Notes and Grace Notes.” μπορεί ν αποδοθεί : Νεο Χαμσάϊρ, Ενα Ποίημα με Σημεία (σύμβολα) και Σημεία (αναφορές) Χάριτος”

Ας πω εδώ ότι η έννοια της λέξης note ως προερχόμενη από την αρχαία Αγγλική και αρχαία Γαλλική γλώσσα και πιο πριν από την λατινική λέξη nota, σημαίνει αναφορά, σύμβολο, σημείον, σημάδι, δείτε εδώ, ενώ

η λέξη Grace σημαίνει, μεταξύ άλλων= την κίνηση με έναν ομαλό, ελεγχόμενο και ελκυστικό τρόπο,η χάρις της κομψότητας στην συμπεριφορά, το δώρο, ως ρηματικός τύπος σημαίνει χαρίζω,με την θεολογική του έννοια σημαίνει η Χάρις, δείτε εδώ.

“ ῇ γὰρ χάριτί ἐστε σεσωσμένοι διὰ τῆς πίστεως· καὶ τοῦτο οὐκ ἐξ ὑμῶν, Θεοῦ τὸ δῶρον” ( Προς Εφεσίους επιστολή Παύλου 2:8)

  ( Διότι πράγματι έχετε σωθεί δωρεάν με την χάριν δια μέσου της πίστεως. Και αυτή η ανεκτίμητος σωτηρία σας δεν προήλθεν από σας,· το δώρον είναι του Θεού.)

«For it is by grace you have been saved, through faith—and this is not from yourselves, it is the gift of God.”(Ephesians 2:8 )

Definition of God’s Grace: «What is grace? In the New Testament grace means God’s love in action towards men who merited the opposite of love. Grace means God moving heaven and earth to save sinners who could not lift a finger to save themselves. Grace means God sending His only Son to descend into hell on the cross so that we guilty ones might be reconciled to God and received into heaven. ‘(God) hath made him to be sin for us, who knew no sin, that we might be made the righteousness of God in him’» (2 Corinthians 5:21).

      Από τα παραπάνω, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο ποιητής ερμήνευσε την κίνηση του κορακιού καθώς τον έρανε με τα αποτρίμματα του χιονιού ( το γεγονός) με την μέσω του πτηνού επέμβαση της Θείας Χάριτος την οποία δέχτηκε ως ευλογία με το ράντισμα του καθαρού χιόνινου νερού επάνω του και στο πρόσωπό του, που του επέφερε ευθύς την κάθαρση στο πνεύμα και στον ψυχισμό του. Και, ότι αυτό είναι το μήνυμα μες από το ποίημά του.

Αυτά τα ολίγα. Και μιας και δεν μπορώ να αντισταθώ, ας κλείσω το θέμα μου, με τον περίφημο ζωγραφικό πίνακα του Pieter Bruegel, the Elder: Τίτλος του: “Winter Landscape with Skaters and_Bird_Trap”

Pieter_Bruegel_the_Elder_-_Winter_Landscape_with_Skaters_and_Bird_Trap_-_WGA03333

2.BIBLIA_Μερικές από τις πηγές μου:

https://www.biography.com/people/robert-frost-20796091,https://www.britannica.com/biography/Robert-Frost,

https://www.poets.org/poetsorg/poet/robert-frost, https://shenandoahliterary.org/blog/2013/12/dust-of snow

“Dust of Snow” analysis by: Ahmad Idris Asmaradhani,

http://www.softschools.com/facts/plants/hemlock_facts/1100/

http://www.slate.com/blogs/wild_things/2014/08/21/poisonous_plants_socrates_drank_hemlock_tea_as_his_preferred_mode_of_execution.html

Για το κώνειο Conium maculatum L, 1753, (Κώνειο εκ του κώνος = σβούρα.+ Maculatum = στικτόν): https://http://botanologio.blogspot.gr/2015/01/blog-post.html, http://www.iama.gr/ethno/plaka/filianos.htm

www.whitedragon.org.uk/articles/hemlock.html

Στον Οκτώβρη της σποράς, οδηγίες πλεύσεως


Ήταν λίγο πριν το ξημέρωμα, πριν το πρώτο φως της μέρας σβήσει τα αστέρια του ουρανού, τότε που τ’ αστέρια παραπονέθηκαν:

00471_nightlight

“-Ούτε απόψε μας μέτρησε κανείς.
Εσένα;
-Κανείς.
-Ούτε είδε κανείς το στερνό φωταξίδι μας.*

* Μας έσβησαν φαίνεται με τα φώτα της πόλης.
Τα υπερεκτίμησαν αυτά τα φώτα”

Alan Fletcher

Κι εμείς, όχι που τα ‘δαμε, ούτε π’ ακούσαμε το παράπονο των αστεριών, μες στην κοινωνία της πληροφορίας που ζούμε..  Τι κάνουμε;

2015-06-21T034151Z_1385551238_GF10000134665_RTRMADP_3_CYBERSECURITY-USA-DEEP-PANDA-kAHD-U11001197812865IBC-1024x576@LaStampa.it

“Τρέχουμε παραδαρμένοι μέσα στη θύελλα των καιρών

για το αποθησαύρισμα πληροφοριών
κωδικοποιημένων με αριθμούς.

Υδρορροές πληροφοριών, που γίνονται ποταμοί
και φουσκώνουν,
και γίνονται χείμαρροι
ορμητικοί,
και γίνονται θάλασσες,
και γίνονται ωκεανοί,
και πλημμυρίζουν το ανθρώπινο μυαλό,
που βουλιάζει στην ατέρμονη,
απύθμενη αριθμολογία.

Ποια πληροφορία μπορεί να καταγράψει
χελιδονοφωλιές που ξαναζωντάνεψαν,
μυγδαλιές μυριάνθιστες, κατάλευκες, πανώριες,
τη γαλήνη του μικρού παιδιού που κοιμάται
στην αγκαλιά του Κυρίου,
και του πουλιού το πρώτο αδέξιο ανέμισμα,
το θρόισμα του πρώτου φύλλου που ’πεσε κίτρινο,
το χάδι της θάλασσας στην ακτή των κογχυλιών,
τ’ αποψινού αστεριού το στερνό φωταξίδι;

Ποια πληροφορία μήνυσε
στους λιγοστούς αποδέκτες της
τη φωνή της Ζωής στις χορδές της ψυχής μας;

Τη φωνή της Ζωής, …της Ζωής, …της Ζωής…”

p119_d20160111104200_thumb_b

‘Ωρα τ’ Οκτώβρη ξημέρωσε,

μέρα Κυριακής,

ώρα σποράς

a10_20606619

Οδηγίες πλεύσεως δοθήκαν

στου ποιητή την γραφή

να σπείρουμ’ τούτον τον Οκτώβρη

τ’ άνθη της γης, ν’ ακούσουμε το θρόϊσμα των φύλλων

να μυρίσουμε τ’ άρωμα τ’ ανέμου, στη νοτισμένη γης

και στο τραγούδι των νερών

να μηνύσουμε στ’ αστέρια πως τ’ ακούσαμε ,

πως πίσω από το σύγνεφο τ’ ουρανού,

διψάμε να τα δούμε

κι ας μην παραπονιούνται

 Παίξε ντελάλη μουσική ,

ν’ ακούσει η γης πως την ποθούμε

κι ας είμαστε στην Κοινωνία της πληροφορίας.

Alan Fletcher

Είναι  ώρα τ’ Οκτώβρη

ώρα σποράς

για μας..

Καλό μας μήνα!

Σημειώσεις:

1. Τα εντός εισαγωγικών δυο ποιήματα είναι του σύγχρονού μας Κύπριου ποιητή Ανδρέα Χατζηχαμπή. Το πρώτο επάνω ποίημά του έχει τον τίτλο  “Συνομιλία αστεριών” και το δεύτερο “Κοινωνία της πληροφορίας”

2. Η υπέροχη μουσική σύνθεση που ακούγεται στο video είναι instrumental csárdás (ουγγρικός φολκορικός χορόςτου Ιταλού Βιττόριο Μόντι Vittorio Monti (6 Ιανουαρίου 1868 – 20 Ιουνίου 1922), έργο του του 1904, που γράφτηκε για βιολί, μαντολίνο ή πιάνο . Αυτό το βιρτουόζικο κομμάτι έχει επτά παραλλαγές tempo. https://www.wikiwand.com/en/Cs%C3%A1rd%C3%A1s_(Monti)

Στις αστροφέγγαρες νύχτες, in starry nights


                                                       γλάροιZhao Chun - Tutt'Art@ (29)


 

    Υποχωρῶντας σέ μιά ἀγάπη

δίχως ὅρια

κοντά του θά βρεθῶ τό βράδυ,

ἀφοῦ ὁ κόσμος

δέν τούς κατακρίνει

αὐτούς πού ἀκροβατοῦν

στά μονοπάτια τῶν ὀνείρων

 

Zhao Chun - Tutt'Art@ (1)

 

 

 

 

Ἀκούω πώς ὑπάρχει 

ὁ ἀνθός τῆς λησμονιᾶς∙

ἴσως νά βροῦμε σπόρους του 

σ᾽ αὐτή τήν ἄσπρη διασπορά

τῶν ἄστρων

γλάροι

γλάροι

 

 

 

Σημειώσεις

1) Τα δύο πιο πάνω ερωτικά λυρικά ποιήματα είναι της Γιαπωνέζας ποιήτριας Ὄνο νό Κομάτσι,  (Ono no Komachi, { 小野 小町, γεννήθηκε μάλλον το 825μΧ και έζησε έως το 900μΧ, κατ’ άλλους από το 820 and 830 CE, δηλαδή κατά τήν Αρχαία Ιαπωνική περίοδο Χεϊάν, Heian Period, (794-1185 μ.Χ.}. Η Όνο Νο Κομάτσι είναι η μιά από τους εξι αθανάτους {Rokkasen} της Ιαπωνικής Ποίησης, μα υπήρξε και διάσημη ηθοποιός και καλλονή. Τα ποιήματά της είναι γραμμένα σε Waka, και εδώ έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά από την Αγγλική γλώσσα από την Σοφία  Γιοβάνογλου και έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Θράκα.

Το πρώτο ποίημα προέρχεται ἀπό την αγγλική μετάφραση της Helen Craig Mc Cullough και το δεύτερο από την αγγλική μετάφραση τῶν Jane Hirshfield καί Mariko Aratani. https://www.wikiwand.com/en/Ono_no_Komachi, http://www.washburn.edu/reference/bridge24/Komachi.html,http://www.ancient.eu/Ono_no_Komachi/

Το Waka (和 歌, ‘Ιαπωνικό ποίημα’) είναι ένας τύπος ποίησης στην κλασσική ιαπωνική λογοτεχνία. Τα Waka [γουάκα ή τάνκα-tanka που προηγήθηκαν των χαϊκού] έχουν συνταχθεί στα ιαπωνικά και αντιπαραβάλλονται με την ποίηση που έχει συνταχθεί από τους Ιάπωνες ποιητές στην κλασσική κινεζική γλώσσα, τα οποία είναι γνωστά ως kanshi.

2)  Και οι δύο πίνακες είναι του σύγχρονού μας Κινέζου ζωγράφου Zhao Chun που γεννήθηκε στην Shenyang  της Κίνας το 1970. Απεικονίζουν γυναίκες- σαμάνες μιας από τις εθνοτικές ομάδες των Miao, των Hmong στην Κίνα. Είναι πανάρχαια φυλή, μιλά την δική της γλώσσα και δεν έχει γραπτή ιστορία. Οι μύθοι τους και η θεολογία τους μεταφέρεται προφορικά από γενιά σε γενιά έως σήμερα.  Θεωρούν πολλοί τους εαυτούς τους απευθείας απογόνους του Πύργου της Βαβέλ, που μετά την καταστροφή πήγαν και κατοίκησαν στην Βόρεια Κίνα, άλλοι λεν΄γιαυτούς οτι ήρθαν από τα άκρια γη του βορρά, η κοινωνία τους ήταν μητριαρχική και πιστεύουν στον σαμανισμό. Οι θεές τους, γυναίκες σαμάνες που επικοινωνούν με τα πνεύματα του άλλου κόσμου και των νεκρών, πιστεύουν στο κάλεσμα των ψυχών, επουλώνουν πνευματικά τραύματα, μέσω των τελετών τους επιβεβαιώνουν και ενισχύουν τις σχέσεις με την οικογένεια, τον πολιτισμό και την κοινότητα. Κάθε δε στοιχείο της βαρύτιμης περιβολής τους συμβόλιζε και συμβολίζει και ένα στοιχείο από την μακραίωνη παράδοσή τους και θεολογία τους. Οι τελετές τους, όπως του γάμου, οι θεραπευτικές τελετές, η λατρεία του πνεύματος του σπιτιού,  οι της κηδείας των νεκρών τους τελούνται  έως και σήμερα σύμφωνα με την σαμανική τελετουργία και πρακτική. The attribution of supernatural power to their leaders by some Hmong may result from a belief in magic and a common expectation that everyone with true leadership abilities should also have super-human qualities. To possess magical abilities also adds an extra dimension to a leader who can thus claim a direct link with a similar Hmong «king» or «huab tais» (huangti) in the past, thus drawing a larger number of supporters. Although these beliefs have their origin in the Hmong resistance against the Chinese in earlier times, they continue to influence Hmong resistance in other countries. Such beliefs also make some Hmong susceptible to the worship of «deformed» children as kings, and attributing to animals the ability to talk and deliver ominous messages or to predict events of catastrophic consequences” from Cultural Identity In Post-Modern Society: Reflections on What is a Hmong? (From: Hmong Studies Journal, Vol.1, No.1, Fall 1996)

Κατά την κοσμολογία των Hmong, ο κόσμος  αποτελείται από τρία ξεχωριστά βασίλεια και ότι αυτά συνδέονται από τον κύκλο της ανθρώπινης ψυχής. Ο θάνατος είναι ο πιο σημαντικός χρόνος τελετουργίας για τον Χμόγκ. Παραδοσιακά, πραγματοποιείται μια τεράστια τελετή τριών ημερών, με επιπλέον τελετουργία που διεξάγεται επί 13 ημέρες και πάλι σε ένα χρόνο μετά το θάνατο. “During the Hmong funeral ceremony, detailed instructions for the journey to the world of the ancestors are sung and played to the soul of the deceased. The free-reed mouth organ, or qeej, encrypts lengthy sung poems in its seven musical notes, creating a disguised language that can only be understood by the dead. This paper presents a first and complete version of the funeral poems of the qeej, performed by Mr. Xeem Thoj, a White Hmong ritual expert and qeej player from Laos who resettled in Australia in 1991.”  απόσπασμα από μελέτη της Catherine Falk

http://www.hmongstudies.com/HSJ-v1n1_Falk.pdf, Speaking with spirits: the Hmong Ntoo Xeeb New Year ceremony.

Για την έννοιες και τις διαφορές των Miao – Hmong: http://hmongstudies.com/LeeCulturalIdentHSJv1n1.pdf

http://www.ethnic-china.com/Miao/zhaochun.htm, https://www.wikiwand.com/en/Hmong_people,

http://www.ethnic-china.com/Miao/embroidery/miaoembroidery.htm

3) Για την βεντάλια που κρατά η γυναίκα Σαμάνα στον πρώτο πίνακα: Η Βεντάλια σχετίζεται με τον αέρα, τον άνεμο και τον ουρανό.

Κατά τον Ταοϊσμό, η βεντάλια χρησιμοποιείται από τον πρώτο των οκτώ Αθανάτων Zhongli-Quan Chung-li Chuan,  για να αναβιώσει τα πνεύματα των νεκρών , θεωρείται ως έμβλημά του  και είναι διακοσμημένη με φτερά. Η πτυσσόμενη βεντάλια συμβολίζει τις αλλαγές της σελήνης και την θηλυκή μεταβλητότητα. Το κούνημα της βεντάλιας συμβολίζει την απώθηση των δυνάμεων του κακού

«Οι κούκλες», «The Dolls» W.Butler Yeats


 

ΜΙΑ ΚΟΥΚΛΑ στο σπίτι του κουκλοποιού

κοιτάζει προς την κούνια  και στριγγλίζει:

“ Εκείνο είναι μια προσβολή για μας”

Αλλά η πιο παλιά από όλες τις κούκλες,

που είχε δει, μιας και την είχαν κρατήσει για επίδειξη,

γενιές του είδους του,

ουρλιάζει πιο δυνατά απ’ όλες πάνω στο ράφι :

«Κι ας μην υπάρχει ένας άνθρωπος

που να μπορεί να πει για το κακό αυτού του μέρους,

ο άντρας και η γυναίκα φέρνουν εδώ πέρα

για να μας ταπεινώσουν,

ένα φασαριόζικο και βρωμερό πράγμα.»

Ακούγοντάς τον να βαριαναστενάζει και ν’ απλώνεται

η γυναίκα του κουκλοποιού είναι βέβαιη

ότι ο άντρας της έχει ακούσει τις κραυγές τις καταφρόνιες,

και γέρνοντας όλη πάνω στο μπράτσο της καρέκλας του,

μουρμουρίζει στο αυτί του

με σκυμμένο το κεφάλι πάνω από τον ώμο του:

Αγαπημένε μου, αγαπημένε μου, Ω αγαπημένε

Αυτό ήταν ένα ατύχημα.

Του William Butler Yeats

1. blu

 Σημειώσεις:

Αυτό το υπέροχο και συμβολικό ποίημα του ποιητή William Butler Yeats, κατόχου του βραβείου Nobel  λογοτεχνίας το 1923, το οποίο αποδίδεται από τον ποιητή στην γλώσσα του ως εξής:

A DOLL in the doll-maker’s house
Looks at the cradle and bawls:
‘That is an insult to us.’
But the oldest of all the dolls,
Who had seen, being kept for show,
Generations of his sort,
Out-screams the whole shelf: ‘Although
There’s not a man can report
Evil of this place,
The man and the woman bring
Hither, to our disgrace,
A noisy and filthy thing.’
Hearing him groan and stretch
The doll-maker’s wife is aware
Her husband has heard the wretch,
And crouched by the arm of his chair,
She murmurs into his ear,
Head upon shoulder leant:
«My dear, my dear, O dear.
It was an accident.»

μου έκανε τρομερή εντύπωση και μ’ έχει αφήσει μ’ ένα σωρό ερωτήματα. Ο συμβολικός χαρακτήρας του ποιήματος είναι προφανής και δεδομένος.Να, πως το βλέπω..

Οι κούκλες, δεν προσβάλλονται, δεν ταπεινώνονται, δεν κραυγάζουν. Είναι τα δημιουργήματα της τέχνης ενός καλλιτέχνη, του κουκλοποιού. Στέκονται αιώνια τέλειες, ακίνητες και σιωπηλές, έξω από το προσωρινό του χρόνου, άψυχες, άχρονες κι αναλλοίωτες. Στέκονται εκεί μπροστά του, χωρίς να απαιτούν, χωρίς να γκρινιάζουν, χωρίς να λερώνονται, χωρίς  ούτε ανάγκες να έχουν, ούτε και να φέρνουν προβλήματα που να χρειάζεται αυτός να αντιμετωπίσει.. Αντικείμενα τέχνης ενός καλλιτέχνη. Έργα ενός δημιουργού, από ένα εικονικό φανταστικό κόσμο, τον δικό του ιδανικό κόσμο, του καλλιτέχνη- δημιουργού, μα και των άλλων στους οποίους εκείνος απευθύνεται και που θα πάρουν τις κούκλες του για να γιομίσουν, να ικανοποιήσουν με την παρουσία τους, τον δικό τους κόσμο της φαντασίας τους.

Οι Κούκλες δεν έχουν τίποτε από εκείνα που το ζωντανό δημιούργημα, το μωρό του ανθρώπου κουκλοποιού, είναι. Ένα μωρό ζωντανό, που κινείται, κάνει θόρυβο, φωνάζει, διαμαρτύρεται, απαιτεί, λερώνεται, έχει ανάγκες, χρειάζεται διαρκή φροντίδα από κείνον, χρειάζεται την δικιά του παρουσία στην ζωή του, έχει την ευθύνη του στην αρρώστεια του, στην αντιμετώπιση και επίλυση των προβλημάτων του, που του φέρνει πόνο, χαρά, στενοχώρια, που μεγαλώνοντας δεν είναι πια το δικό του δημιούργημα αλλά εξελισσόμενο γίνεται ένας άλλος ξεχωριστός κι αυτοδύναμος άνθρωπος και που ύστερα φεύγει από κείνον, μπορεί και να το χάσει…… ‘Όλα εκείνα δηλαδή, που είναι η έκφραση της αληθινής ζωής του ανθρώπινου γένους, ‘Όλα εκείνα που αποτελούν την πραγματικότητα της ζωής για τον άνθρωπο και τα γεννήματά του….

Dawn Donofrio Reborn Doll

Κι αυτό μωρό- κούκλα είναι.

Έτσι, ο κουκλοποιός  έχει μπροστά του δυο κόσμους που εκείνος δημιούργησε: Τον εικονικό, τον φανταστικό του κόσμο που δημιούργησε με τις κούκλες του και τον άλλον, τον πραγματικό κι αληθινό που δημιούργησε γεννώντας το παιδί του, το ανθρώπινο έμψυχο, ατελές και θνητό μωρό του. και μιας και οι κούκλες δεν μιλάν’ ποιός άλλος νάναι εκείνος που ακούει ο κουκλοποιός να του μιλάει, εξόν από τον ίδιον του τον εαυτόν;

Νομίζω πως σε αυτό το ποίημα, ο πραγματικός διάλογος γίνεται στην ψυχή και τον νου του κουκλοποιού. Δημιουργός δυο κόσμων και έχοντας συνειδητοποιήσει τις διαφορές τους, πέφτει αποκαμωμένος και βογκώντας στην καρέκλα του..Οι κούκλες του..φαίνεται να είναι πιο ισχυρές μέσα του, ο φανταστικός, ιδανικός του κόσμος είναι τόσο πιο απλός , τόσο πιο εύκολος, τόσο πιο ανώδυνος και σταθερός, τόσο πιο ξεκούραστος, σιωπηλός και αμετάβλητος..σε αντίθεση με τον άλλον του ζωντανού δημιούργηματός του που μάλλον τον ενοχλεί, τον κουράζει με την γκρίνια του, τις φωνές του, με την δυσωδία του απ’ τα κακά του..Κι αυτός, δηλαδή, να αναγκάζεται να ενώσει τους δυο κόσμους του; Ή να αφήσει τον ένα για να έχει τον χώρο του ο άλλος;

Και ενώ είναι εξουθενωμένος από τις αλήθειες του, κι από την εσωτερική του ίσως σύγκρουση, να’ ρχεται η σύζυγός του και να του ψιθυρίζει τρομαγμένη μπας και τρομάξει τον κόσμο του τον φανταστικό, μπας και τα βάλει με τις κούκλες του και έτσι εναντιωθεί σ΄αυτές και στον άντρα της, νά’ρχεται εκλιπαρώντας τον  και να ονομάζει το μωρό τους ατύχημα;;; Τόσο πιο πολύ κυριαρχεί σ’αυτήν την περίπτωση ο τεχνητός κόσμος της τέχνης πάνω στον άνθρωπο-δημιουργό της που το ανθρώπινο είδος και πνεύμα να είναι όλως διόλου τόσο αδύναμο και υποταγμένο απέναντί της ακόμη και όταν αυτή η τέχνη του επιτίθεται περιφρονώντας το είδος του, δηλαδή την ανθρωπότητα;;

‘Η μήπως, η γυναίκα του μιλάει για το μωρό τους χαρακτηρίζοντας το ως ατύχημα για να τον καθησυχάσει ίσως, επειδή το ατύχημα ήταν το ότι έμπασε το μωρό τους στον φανταστικό, ιδανικό και τέλειο κόσμο της τέχνης, στον κόσμο του δημιουργού της συζύγου της;  ‘Η μήπως επειδή κι αυτή ενστερνίζεται τον φανταστικό του κόσμο προτιμώντας τον από τον πραγματικό; ;Αλλά, τότε δεν θα χρειαζόταν να μουρμουρίσει..Το μουρμούρισμα ενέχει και την διαμαρτυρία, την δυσαρέσκεια..Κι αυτή είναι η λέξη του ποιητή..

Ή, ονομάζει το παιδί τους αποτυχία, επειδή ίσως, νομίζει, γνωρίζοντας ήδη καλά την ψυχική κατάστασή του, πως αυτός είναι ο πιο κατάλληλος τρόπος για να αποδεχθεί εκείνος, ο άντρας της, το παιδί τους και την πραγματικότητα; Μέσω των κουκλών του και σαν να ήταν και το παιδί του μια άλλη αποτυχημένη κούκλα;  Που όμως θα την αγαπούσε κι αυτήν όπως κι εκείνες, τις άλλες τέλειες και επιτυχημένες υπέρτερης αξίας κούκλες του; 

Δεν έχω απάντηση..δεν έχω άλλη εξήγηση να δώσω, άλλο ερώτημα ή πιθανότητα δεν μου’ρχεται  στον νου..Ερωτηματικά έχω και ..μπορεί κι ο δρόμος που πήρα προσπαθώντας να ερμηνεύσω το ποίημα να μην είναι ο πλέον κατάλληλος, να έχει άλλη ή και άλλη όψη..Θα χαρώ να ακούσω πως το σκέπτεστε, την γνώμη σας

1.-blu_thumb.gif

Η απόδοση του ποιήματος έγινε από μένα. Δέχομαι υποδείξεις για διόρθωση

Οι κούκλες των εικόνων μου, είναι οι λεγόμενες art-dolls, κούκλες τέχνης. Είναι επώνυμες, μοναδικά κομψοτεχνήματα τέχνης και θαυμαστές δημιουργίες των:

  1. Η πρώτη επάνω αριστερά της Ρωσίδας Έλενας Gromova ( Елены Громовой)
  2. Η δεύτερη κάτω αριστερά της Καναδής Martha Boers.
  3. Η μεσαία των επίσης Καναδών Tom Francirek και Andre Oliveira
  4. Η πάνω δεξιά της Ρωσίδας Μοσχοβίτισσας Sasha Khudyakova

 

Έρωτας ο λυσιμελής


Και να που ο Έρωτας κάτω από σκούρες

κοιτάζοντάς με βλεφαρίδες

με τα μάτια του με λιώνει

και με γητειές ποικίλες στ’ ατελείωτα

δίχτυα της Κύπριδος* με ρίχνει.

the dream paintings franz marc paintings

Τον βλέπω να ᾽ρχεται και τρέμω

σαν άλογο που με βραβεία πολλά τιμήθηκε

και τώρα στα γεράματά του ζεμένο πάλι στο ζυγό

αθέλητα μπαίνει στο στίβο κοντά σε άλλα γρήγορ᾽

άρματα ν᾽ αγωνιστεί.

Του ‘Ιβυκου

σε μετάφραση Ι. Δημητρίου

1. blu

Σημειώσεις:  1α. Ο Ίβυκος ήταν λυρικός ποιητής του 6ου αιώνα πΧ. Είχε γεννηθεί στο Ρήγιο της Μεγάλης Ελλάδας και θεωρείται, κατά τους Αλεξανδρινούς, μετά την Σαπφώ και τον Στησίχορο, ένας από τους σπουδαιότερους λυρικούς ποιητές. Το ποίημα στην γλώσσα του ποιητή:

Ἔρος αὖτέ με κυανέοισιν ὑπὸ
βλεφάροις τακέρ᾽ ὄμμασι δερκόμενος
κηλήμασι παντοδαποῖς ἐς ἄπειρα δίκτυα Κύπριδος ἐσβάλλει·
ἦ μὰν τρομέω νιν ἐπερχόμενον,
ὥστε φερέζυγος ἵππος ἀεθλοφόρος ποτὶ γήρᾳ
ἀέκων σὺν ὄχεσφι θοοῖς ἐς ἅμιλλαν ἔβα.

1β) Κυπρίδα=Η Θεά Αφροδίτη

2. Ο ζωγραφικός πίνακας που έχει το όνομα “ The dream” είναι του Γερμανού εξπρεσσιονιστή ζωγράφου Franz Marc (1880-1916) και βρίσκεται στο Μουσείο Thyssen-Bornemisza στην Μαδρίτη της Ισπανίας. http://www.franzmarc.org/

Ο ζωγράφος Franz Marc είχε πει για τον συμβολισμό στα χρώματα των πινάκων του:

Blue is the male principle, stern and spiritual. Yellow the female principle, gentle, cheerful and sensual. Red is matter, brutal and heavy and always the colour which must be fought and vanquished by the other two.”

και για την τέχνη, κατά πως την έβλεπε, είχε πει ο ζωγράφος: “ Art is nothing but the expression of our dream; the more we surrender to it the closer we get to the inner truth of things, our dream-life, the true life that scorns questions and does not see them.”:

Για τον Ορέστη Αλεξάκη, τον ποιητή μας


που χτες 16-5-2015 ταξίδεψε στον μακρυνό κι ευλογημένο κόσμο, στον άλλον, σ’ εκείνον “ όπου τα αστέρια ξέρουν να μιλούν. Κι οι ταπεινές μολόχες να χορεύουν”

   το κορίτσι με τις μαργαρίτες                                                       

Η επίσκεψη

                                  

Η Μαρία μού φέρνει μαργαρίτες

μου φέρνει περιστέρια κι ένα γράμμα

Δεν έμαθε η Μαρία πως ταξιδεύω

πως πια δεν κατοικώ σ’ αυτό το σώμα

 1. blu

“Σαν να αναδύθηκε απ’ τα χαμομήλια.

κορίτσι δώδεκα χρόνων

λευκοντυμένο.

Κρατάει ένα ματσάκι μαργαρίτες και τρέχει γελαστό να μου το δώσει.

 margarites

     – Είσαι ο πατέρας μου, μου λέει. Στον άλλο. Τον μακρινό κι      ευλογημένο κόσμο. Όπου τα αστέρια ξέρουν να μιλούν. Κι οι ταπεινές μολόχες να χορεύουν. 

    Χρόνια σε περιμένω πέρα εκεί. 

    Χαίρομαι που μαθαίνω πως πλησιάζεις.”

1. blu

Είναι δυο ποιήματα του Ορέστη Αλεξάκη

Το πρώτο από την συλλογή του ‘Η λάμψη” 1983,

το δεύτερο από τη συλλογή του “ Θίασος στην εξέδρα” (2006).,

1. blu

Ορέστης ΑλεξάκηςΓια τον ποιητή μας ,τον Ορέστη Αλεξάκη και την ποίησή του πρωτόμαθα κάποια χρόνια πριν μες από την ηλεκτρονική σελίδα του translatum  χάρις στην συνδρομή της αγαπητής μου Βίκυς Παπαπροδρόμου και την ευχαριστώ γιαυτό όπως και για τον πλούτο της γραφής που μου χάρισε μες από την σελίδα αυτή.

Ξεχώρισα την ποίησή του, την αγάπησα.

 https://beatrikn.wordpress.com/2010/01/30/%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B7/

Για τον ίδιο έμαθα μες από την γραφή του αυτή . Ο ίδιος ο ποιητής είχε αυτοσυσταθεί στα 1983 :

αυτοσύσταση

Με λένε Ορέστη – μα στη λέξη
μη σταθείς
παρακαλώ προσπάθησε
πίσω απ’ τη λέξη
να δεις τη νύχτα του χιονιού
– και του αγριμιού
το μάταιο μες στην ερημιά
ν’ ακούσεις κλάμα

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983)

1. blu

                Κι από τότε πέρασαν οι καιροί κ η ποίησή του βάθαινε όπως κι αυτός.. Οσμή θανάτου στα έργα του, λιτός ο λόγος του..

Κι είχε πεί μετά..:

“Τόσο γυμνός που ντρέπομαι τη μνήμη

Τόσο τυφλός που βλέπω την αλήθεια

Τόσο πιστός που απόμεινα μονάχος”

 Καλοτάξιδος, Ορέστη Αλεξάκη.