Στον Οκτώβρη της σποράς, οδηγίες πλεύσεως


Ήταν λίγο πριν το ξημέρωμα, πριν το πρώτο φως της μέρας σβήσει τα αστέρια του ουρανού, τότε που τ’ αστέρια παραπονέθηκαν:

00471_nightlight

“-Ούτε απόψε μας μέτρησε κανείς.
Εσένα;
-Κανείς.
-Ούτε είδε κανείς το στερνό φωταξίδι μας.*

* Μας έσβησαν φαίνεται με τα φώτα της πόλης.
Τα υπερεκτίμησαν αυτά τα φώτα”

Alan Fletcher

Κι εμείς, όχι που τα ‘δαμε, ούτε π’ ακούσαμε το παράπονο των αστεριών, μες στην κοινωνία της πληροφορίας που ζούμε..  Τι κάνουμε;

2015-06-21T034151Z_1385551238_GF10000134665_RTRMADP_3_CYBERSECURITY-USA-DEEP-PANDA-kAHD-U11001197812865IBC-1024x576@LaStampa.it

“Τρέχουμε παραδαρμένοι μέσα στη θύελλα των καιρών

για το αποθησαύρισμα πληροφοριών
κωδικοποιημένων με αριθμούς.

Υδρορροές πληροφοριών, που γίνονται ποταμοί
και φουσκώνουν,
και γίνονται χείμαρροι
ορμητικοί,
και γίνονται θάλασσες,
και γίνονται ωκεανοί,
και πλημμυρίζουν το ανθρώπινο μυαλό,
που βουλιάζει στην ατέρμονη,
απύθμενη αριθμολογία.

Ποια πληροφορία μπορεί να καταγράψει
χελιδονοφωλιές που ξαναζωντάνεψαν,
μυγδαλιές μυριάνθιστες, κατάλευκες, πανώριες,
τη γαλήνη του μικρού παιδιού που κοιμάται
στην αγκαλιά του Κυρίου,
και του πουλιού το πρώτο αδέξιο ανέμισμα,
το θρόισμα του πρώτου φύλλου που ’πεσε κίτρινο,
το χάδι της θάλασσας στην ακτή των κογχυλιών,
τ’ αποψινού αστεριού το στερνό φωταξίδι;

Ποια πληροφορία μήνυσε
στους λιγοστούς αποδέκτες της
τη φωνή της Ζωής στις χορδές της ψυχής μας;

Τη φωνή της Ζωής, …της Ζωής, …της Ζωής…”

p119_d20160111104200_thumb_b

‘Ωρα τ’ Οκτώβρη ξημέρωσε,

μέρα Κυριακής,

ώρα σποράς

a10_20606619

Οδηγίες πλεύσεως δοθήκαν

στου ποιητή την γραφή

να σπείρουμ’ τούτον τον Οκτώβρη

τ’ άνθη της γης, ν’ ακούσουμε το θρόϊσμα των φύλλων

να μυρίσουμε τ’ άρωμα τ’ ανέμου, στη νοτισμένη γης

και στο τραγούδι των νερών

να μηνύσουμε στ’ αστέρια πως τ’ ακούσαμε ,

πως πίσω από το σύγνεφο τ’ ουρανού,

διψάμε να τα δούμε

κι ας μην παραπονιούνται

 Παίξε ντελάλη μουσική ,

ν’ ακούσει η γης πως την ποθούμε

κι ας είμαστε στην Κοινωνία της πληροφορίας.

Alan Fletcher

Είναι  ώρα τ’ Οκτώβρη

ώρα σποράς

για μας..

Καλό μας μήνα!

Σημειώσεις:

1. Τα εντός εισαγωγικών δυο ποιήματα είναι του σύγχρονού μας Κύπριου ποιητή Ανδρέα Χατζηχαμπή. Το πρώτο επάνω ποίημά του έχει τον τίτλο  “Συνομιλία αστεριών” και το δεύτερο “Κοινωνία της πληροφορίας”

2. Η υπέροχη μουσική σύνθεση που ακούγεται στο video είναι instrumental csárdás (ουγγρικός φολκορικός χορόςτου Ιταλού Βιττόριο Μόντι Vittorio Monti (6 Ιανουαρίου 1868 – 20 Ιουνίου 1922), έργο του του 1904, που γράφτηκε για βιολί, μαντολίνο ή πιάνο . Αυτό το βιρτουόζικο κομμάτι έχει επτά παραλλαγές tempo. https://www.wikiwand.com/en/Cs%C3%A1rd%C3%A1s_(Monti)

Advertisements

Η σκόνη του κόσμου


Η ανεμοδαρμένη μπανανιά,

Ο ήχος από τις σταγόνες της βροχής καθώς χτυπάν’ 

μια λεκάνη στο σκοτάδι
1 (1)

Σ’ αυτές τις σταγόνες δροσιάς

άσε με να ξεπλύνω σα σε δοκιμή

την σκόνη αυτού του κόσμου

Ματσούο Μπασό 

(Matsuo Bashō 1644-1694)

1.-blu_thumb.gif

 Τα δυο χαϊκού πιο κάτω σε μετάφραση από την ιαπωνική στην αγγλική του Nobuyuki Yuasa  από ένα σημαντικό χειρόγραφο του Takarai Kikaku, επίσης γνωστού ως Shinshi, ενός από του οπαδούς του Basho.

The wind-blown basho tree

The noise of raindrops hitting

A basin in the dark.

1.-blu_thumb.gif

In these drops of dew

Let me wash as a trial

The dust of this world

“a translation by Nobuyuki Yuasa of an important manuscript by Takarai Kikaku, also known as Shinshi, one of Basho’s followers”.

Πηγή μου : A Quarterly Journal of Japanese Short Form Poetry:

Στης Κίρκης


Roberto Liang3

1.-blu_thumb.gif

Πλάγιαζα στο σκοτάδι και την περίμενα
ακούγοντας ν΄ ανεβαίνει τη σκάλα
μες στη δροσιά του σπιτιού
σαν ψίθυρος από φιλιά κι ανάσες.

Γύρευα τότε να ξεφύγω
μα η ομορφιά της στάλαζε στα κόκαλά μου
νύχτες που μελετούσα το κενό
πηγαίνοντας από την ηδονή στον Άδη.

Και τα λαγόνια της να φέγγουνε στον ύπνο μου
ματόκλαδα και χείλια που τα’ σκιζε ο πόθος μου
κι ο γυρισμός στον ύπνο μου μονάχα
λίγος καπνός από μακριά
λουλούδια κι ένα δροσερό σταμνί.

Και το καράβι μου στον κήπο της
δεμένο κι άγρυπνο
σαν ένα μεγάλο μαύρο σκυλί
μου θύμιζε κάποτε τους σύντροφους που χάθηκαν
ή τις παράξενες αφορμές της αγάπης.

1.-blu_thumb.gif

Το ποίημα του Γιώργου Παυλόπουλου  με τίτλο «Στης Κίρκης» από την ποιητική του συλλογή «Το κατώγι»

Ο πίνακας του Roberto Liang

Στο τραγούδι ο Magic Slim -» How Unlucky Can One Man»

Οδεύοντας στην Ανοιξη των 92 και κάτι ημερών..


cherry-blossoms-wallpapers-design-Cherry-Blossoms

 Ημέρα εαρινής ισημερίας η σημερινή, ημέρα που σηματοδοτεί την αρχή της Άνοιξης. Μιας Άνοιξης που δεν φτάνει φέτος ούτε καν στις 100 ημέρες. Ενενήντα δυο ημέρες και κάτι (92,76 για την ακρίβεια) η διάρκειά της, καθώς λεν’ οι επαϊοντες..Και οι ημέρες της, λένε,  όλο και θα μικραίνουν στο πέρασμα των χρόνων και το καλοκαίρι όλο και θα μακραίνει…Κι έχει αρχίσει αυτό το κόντεμα της διάρκειάς της από χρόνια πολλά..Λέτε κάποτε οι τότε γενιές να γνωρίσουν μόνον ένα απέραντο καλοκαίρι; Τι κρίμα!

Για αναλογισθείτε πως θάναι ο κόσμος χωρίς την Άνοιξη!

Θα’ χει χάσει τότε ο κόσμος όχι μοναχά την ομορφάδα της, μα και την αναγέννηση, την επανάσταση, την ανάσταση των όσων αυτή μες απ’ το όνομα και την ύπαρξή της συμβολίζει και  όλα όσα εντός της εκκινούν και επανακινούνται σε νέα μορφή μέχρι όλα τους να εκραγούν  σε ένα οργασμό χρωμάτων, αρωμάτων, ενέργειας, ανάτασης ψυχής και ζωής.

Και, δεν θάχει χάσει μοναχά αυτά τότε ο κόσμος, χάνοντας την Ανοιξη, μα και την γνώση την μοναδική την σημασίας του εφήμερου της υπαρξης εκείνης μα και του ίδιου,  την γνώση και την βίωση της  ευλογίας της αναγέννησης, της εξέλιξης  και μετεξέλιξης της ίδιας της ζωής, της ανάστασής της που συντελούνται εντός της.

Πόσο πιό φτωχός, πόσο καταδικασμένος θάναι  ο κόσμος τότε. Εγκλωβισμένος καθώς,  στην ζήση της λαύρας και της γύμνιας ενός απέραντου καλοκαιριού που θάχει χάσει τ’όνομά του και ενός φθινόπωρου μακρυού, θανατερά μελαγχολικού για τους καιρούς της άγονης ξηρασίας που θαρθει μετά για κείνους τους λίγους που θ’αντέχουν ακόμη..

Ερημιά!

Είναι που κι ο χειμώνας, καθώς λένε εκείνοι που γνωρίζουν, θα μικραίνει ολοενα και αυτος μέχρι να χαθεί..

Κι η νομοτέλεια της γέννησης, του θανάτου και της αναγέννησης που θάναι; Με ποιούς άλλους τρόπους η ζωή θα αναγεννάται;  Αναρωτιέμαι

Γιατί η ζωή, πστεύω, πάντα θα βρίσκει τον τρόπο και τον δρόμο της, αλλιώτικος θάναι μοναχά, όσο θα υπάρχει τούτος ο κόσμος .

Και μέχρις τότε, που θα μένουν τα τραγούδια μόνο, η μουσική που θα διατρέχει τον χρόνο, να θυμίζουν τα περασμένα μεγαλεία της, ας γιορτάσουμε, λέω, το σήμερα του εφημέρου της.

Ας γιορτάσουμε τον ερχομό της Ανοιξης, όπως και την ζωή! Να την ζήσουμε και να την χαρούμε και να την αγαπήσουμε  στο εφημερό της.

Και μακάρι η ζωή μας, η ζωή του καθενός μας νάναι γιομάτη ως μια Ανοιξη.

 

Στις άκριες


 

 

      Λιόλουστη μέρα κι η σημερινή με παγωνιά κι ήλιο. Η σκοτεινιά όμως τούτης της νύχτας γλυκαίνει απ’ το αστραποβόλημα των αστεριών του ουρανού. Εκεί στα ψηλά ο τόπος μας έχει ντυθεί στ’ άσπρα.Τώρα εκεί πάνω, σκέφτομαι, θάναι σαν τότε, που τ’αστέρια φώτιζαν τα σκοτεινά μονοπάτια και οι γαλαξίες ήταν η σκεπή του στερεώματος..Εκεί, στα πολύ υψηλά που ήμουν κάποτε, στο κοίλωμα της κορυφής ενός βουνού μας, οπου ήταν κρυμμένο ενα  χωριουδάκι. Μικρό και τόσο απόμερο κι απομονωμένο, τόσο μακρυά από κάθε τι άλλο..Στην άκρια..μα που είναι τόσο κοντινή μας..Είχα απολαύσει τέτοιες νυχτιές ξαγρυπνώντας όλη την νύχτα για να χαρώ την ομορφιά τους πότε περπατώντας στα μονοπάτια του με το φως του γαλαξία, πότε ξαπλωμένη στο ξέφωτο των ελατόδεντρων.  Υπάρχουν κι όμως ουρανοί αλλιώτικοι που- θαρρώ- ούτε γώ, ούτε πολλοί από μας θα απολαύσουμε ποτέ από κοντά και παγωμένες ομορφιές τόπων που δεν θα διαβούμε

Τόποι απλωτοί πέρα από τον ορίζοντα, ατέλειωτες παγωμένες πεδιάδες με τον άνεμο να λυσσομανά ξεφτουρίζοντας τον πάγο.. Εκεί που τα βουνά είναι γρανιτένια  κι απόρθητα. Εκεί που περπατας πάνω στην θάλασσα  και τα τεράστια παγωμένα κύματά της φτειάχνουν στοές για να διαβείς..

Εκεί που το άσπρο βασιλεύει, εκεί που η γύμνια από χρώματα θολώνει τον νου. Εκεί που η παγωνιά του δεν έχει ταίρι .   Εκεί που ο ουρανός τις νύχτες πιάνει χορούς σε πανδαινίες χρωμάτων αλλιώτικων. χρυσοκκόκινες, ροδοπράσινες νύχτες..

Εκεί που ο τόπος είναι αφιλόξενος στους ανθρώπους και κρατά την ομορφιά του για κείνον μοναχά, κι αν τύχει και βρεθείς εκεί το σπίτι σου θα το φτειάξεις  από τον πάγο για να αντέξεις στον διωγμό του ..Για λίγο μέχρι να σε διώξει ή να σε σκοτώσει…

Εκεί , στις άκριες του κόσμου μας

beautiful-view-of-north-pole

b5bbab_2288086

beautiful-north-pole-wallpapers-1024x768Aurora-Borealis-around-the-North-Pole-the-Northern-Lights-from-Bear-Lake-Alaska

butterfly2

north_pole_from_space_1920x1080

ΑΥΤΟΣ 
ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας!

northpole077 

home_at_north_pole-1400x1050

Τότε είπε και γεννήθηκεν η θάλασσα
Και είδα και θαύμασα
Και στη μέση της έσπειρε κόσμους μικρούς κατ’ εικόνα και ομοίωσή μου:

φτενό στα πόδια σου το χώμα 
για να μην έχεις που ν’ απλώσεις ρίζα 
και να τραβάς του βάθους ολοένα 
και πλατύς επάνου ο ουρανός 
για να διαβάζεις μόνος σου την απεραντοσύνη

 

 

Ω! ο κόσμος μας είναι πολύ όμορφος! Αληθινό διαμάντι των σπλάχνων του!.

Τι κρίμα που εμείς  έχουμε βαλθεί ως ψευδοκυριάρχοί του και τον ασχημαίνουμε.

Αχ! Οι εμείς οι ανόητοι άνθρωποι που προσπαθούμε να τον φέρουμε στα μέτρα μας.

Πως να χωρέσει ο κόσμος στον άνθρωπο;;

       Αυτός, ο όμορφος κόσμος μας, είναι που ή που θα μας χωνέψει ή που θα πεθάνει μαζί μας..

1. blu

2.BIBLIA_

Σημειώσεις:

1)Στην φωτογραφία την πάνω αριστερα, είναι ο άνθρωπος που περπατάει πάνω στην παγωμένη θάλασσα μες στην στοά που έχει δημιουργήσει το παγωμένο κύμα από πάνω του!

             2)Το απόσπασμα το ποιητικό είναι από το ποίημα Αξιον Εστί του ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη (Γέννεσις)

Η Πύλη


Murray Fredericks

 “Άνοιξε πύλη άνθρωπε

 βγες έξω

Τον αέρα ανάσανε και τη σιωπή”

  14  Ιουλίου 1916
Φραντς Κάφκα

Τότε, η συνάντησή μας


 Δεύτερη ανάμνηση

Ηχοι φιλιών και φτερουγισμάτων

G.A.B

butft3 

 

Πιό πριν ,

πολύ πιο πριν από την επανάσταση των ίσκιων,

πριν πέσουνε πάνω στον κόσμο τ’ αναμμένα φτερά,

κι ένα πουλί μπορέσει να πεθάνει για ένα κρίνο.

Ακόμα, πριν μου γυρέψεις

τον αριθμό και την τοποθεσία του κορμιού μου.

Πολύ πριν από το κορμί.

Στον καιρό της ψυχής.

Οταν όρθωσες στο δίχως στέμμα μέτωπο τ’ ουρανού

την πρώτη δυναστεία του ονείρου.

‘Οταν εσύ, κοιτάζοντάς με μέσα στο μηδέν

επινόησες την πρώτη λέξη.

Τότε η συνάντησή μας.

butft3 

Από το ποίημα του μεγάλου Ισπανού ποιητή Ραφαέλ Αλμπέρτι Rafael Alberti

{Rafael Alberti Merello (1902- 1999)}

Τρείς αναμνήσεις από τον Ουρανό”

Η μετάφραση από τον Τάκη Σινόπουλο