Πέρα απ’ του κόσμου τη βουή


 Bill-Jacklin-New-YorkΤην είχα για χαμένη όταν μια μέρα

με πρόφτασε η φωνή της καθώς προχωρούσα

ξένος και μοναχός μέσα στο πλήθος.

Στράφηκα,

μα με παρέσυρε το ρεύμα

από ‘να νέο κύμα που μετακινήθη

βυθίζοντάς με

                                                          σε καινούργιο πένθος.                      “Την είχα για χαμένη”

Αυτό το ποίημα

ποτέ δε θα το ξαναγράψω.

Ποτέ δε θα περάσω

                                                                απ’ τα ίδια φιλιά                                            «Ποτέ ξανά»           

      Δυο ποιήματα από τον ποιητή 

Χρίστο Λάσκαρη.

0_6cb24_f2e165f4_L

α)Τον ποιητή μας, τον Χρίστο τον Λάσκαρη (1931-2008), τον γνώρισα μες από την ποίησή του. Ατόφιος ποιητής. Η γραφή του από της ψυχής τα βαθειά βγαλμένη, είναι σπαρακτική, άφωνη κραυγή μες στην σιωπή. Έτσι την είδα..Ύστερα, έμαθα πως ζούσε στην πόλη μου, πως σ’ αυτήν και πέθανε. και, πολύ λυπήθηκα..Δίπλα μου σχεδόν και να μην έχω μάθει για κείνον, να μην τον γνωρίσω..Έτσι, στην σιωπή έζησε, άκουσα για κείνον.. Μίλαγε άλλωστε για κείνη στα ποιήματά του, όπως μίλαγε στον ίδιον μέσα της όπου ήταν κλεισμένος.Πέρα από του κόσμου τη βουή…

Έτσι έζησα
Μέσα σ’ ένα πηγάδι έζησα.
και πάνω μου περνώντας
το φεγγάρι μακρινό
.

Είπε κάποτε «…όταν γράφεις δεν βάζεις κανένα ερώτημα στον εαυτό σου: “γιατί γράφω;”, “για ποιον γράφω;”. Γράφεις γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς..” Ακούστε τον:

Ήταν το θέμα μια ευκολία:
είχες από κάπου να πιαστείς,
να αναπτύξεις.
Τώρα εδώ,
σε τούτο το φωταγωγό που μ’ έριξαν,
κοιτώ το ύψος και φοβάμαι.
Πρέπει ν’ αναρριχηθώ.
Λέξεις να βρω
που να γαντζώνουν στο τσιμέντο.
                                                 “ Ο φωταγωγός”

Loui Jover2

pen

«Τον τοίχο είχα απέναντι,

  τον γκρίζο, γυμνό τοίχο.

Καθόμουνα και τον κοίταζα.

Σε κάποια στιγμή,

τον άκουσα να μου υπαγορεύει ένα ποίημα.

Το ποίημα μιλούσε για έναν τοίχο,

ένα, γκρίζο, γυμνό τοίχο

και για κάποιον

που καθόταν αμίλητος και τον κοίταζε»

Ο Τοίχος

pen

 Δεν έγραψα ποτέ ποιήματα.
Ὅ, τι διαβάζετε,
είναι ὁ τρόμος της ψυχής μου.
Δοσμένος σε παραλλαγές.                                        “Ο τρόμος μου σε παραλλαγές”

0_6cb24_f2e165f4_L

β) Η μουσική που επέλεξα για να συνοδεύσει τα ποιήματα του Χρίστου Λάσκαρη είναι του Πολωνού συνθέτη Abel Korzeniowski , και το Soundtrack (2011) είναι από την ταινία W.E.

γ) Ο πρώτος επάνω ζωγραφικός πίνακας είναι του Αμερικανού ζωγράφου Bill Jacklin, ενώ ο δεύτερος του Γιουγκοσλαβικής καταγωγής Αυστραλού ζωγράφου Loui  Jover.

Advertisements

Πριν την προσέγγιση


Loui Jover - (34)

1. blu

Τρομάζω από κάτι που πλησιάζει σέρνοντας τα πόδια του κόντρα στο χιονόνερο.

‘Ένα κομμάτι του τι θα ακολουθήσει.

Ένας αποσπασμένος τοίχος.Κάτι χωρίς μάτια.Σκληρό.

Ένα πρόσωπο από δόντια!

Ένας μοναχικός τοίχος. ‘Η μήπως είναι το σπίτι εκεί

και δεν το βλέπω;

Το μέλλον: ένας στρατός από άδεια σπίτια

που προσπαθεί να πορευτεί στο χιονόνερο.

ΙΙ

        Δυο αλήθειες πλησιάζουν η μια την άλλη. Η μια έρχεται από μέσα, η άλλη απ’ έξω

και κει που συναντιούνται μπορεί να δει κανείς τον εαυτόν του.

Όποιος αντιλαμβάνεται τι πρόκειται να συμβεί φωνάζει απεγνωσμένα:

“Σταμάτα!

Οτιδήποτε άλλο εκτός απ΄ το να πρέπει να γνωρίσω τον εαυτόν μου.”

Υπάρχει κι ένα πλοίο που θέλει να δέσει- προσπαθεί στο μέρος αυτό-

και θα προσπαθεί χιλιάδες φορές.   

cropped-loui-jover-tuttart-15_thumb.jpg

Απ’ το σκοτάδι του δάσους βγαίνει ένας μακρύς γάντζος, μπαίνει

μέσα  από το ανοιχτό παράθυρο

και καταλήγει ανάμεσα στους καλεσμένους στην γιορτή που έχει ανάψει.                                           

III

Το διαμέρισμα όπου έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου θ’

αδειάσει. Είναι ήδη εντελώς άδειο. Η άγκυρα έχει σηκωθεί- κι ενώ ακόμη επικρατεί πένθος, είναι το ελαφρότερο διαμέρισμα της πόλης.

Η αλήθεια δεν χρειάζεται έπιπλα. Έχω κάνει τον γύρο της ζωής μου κι έχω επιστρέψει στο σημείο εκκίνησης: ένα άδειο δωμάτιο.Πράγματα που έχω ζήσει εδώ εμφανίζονται στους τοίχους σαν αιγυπτιακές ζωγραφιές,

σκηνές στο εσωτερικό  ενός τάφου. Σβήνουν όμως σιγά σιγά. Επειδή το φως παραείναι δυνατό. Τα παράθυρα έχουν μεγαλώσει. Το κενό διαμέρισμα είναι μια μεγάλη διόπτρα που βλέπει τον ουρανό.

Έχει ησυχία όπως σε λειτουργία κουακέρων.

Το μόνο που ακούγεται είναι τα περιστέρια στην πίσω αυλή, το γουργουρητό τους.

1.-blu_thumb.gif

Το παρόν ποιητικό κείμενο του Νομπελίστα ποιητή, ψυχολόγου Tomas Gösta Tranströmer, (15 /4/1931 – 26/3/2015), το ονομάζει “προοίμια” από την ενότητα των ποιημάτων του με τίτλο “Βλέποντας στο σκοτάδι” σε μετάφραση Βασίλη Παπαγεωργίου 

Reciprocal-Accords-1942.jpg

2.BIBLIA__thumb.gifΠηγές, σχόλια.

Διόπτρα η [δióptra] Ο25 : (οπτ.) όργανο που αποτελείται από ένα σύστημα φακών και που χρησιμοποιείται για την παρατήρηση αντικειμένων τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση: H ~ του Γαλιλαίου. Πρισματική ~. Aστρονομική ~, διοπτρικό τηλεσκόπιο. || (πληθ., λόγ.) διπλή διόπτρα για τη χρησιμοποίηση και των δύο ματιών· κυάλια. (δες:http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%B4%CE%B9%CF%8C%CF%80%CF%84%CF%81%CE%B1&dq=

Το προοίμιο= η εισαγωγή, ο πρόλογος, πχ σε ένα ποιητικό έργο όπως του .

«Το προοίμιο λοιπόν είναι η αρχή του ρητορικού λόγου, ό, τι είναι ο πρόλογος στη (δραματική) ποίηση και το προαύλιο στην αύληση: όλα αυτά είναι αρχές, κάτι σαν άνοιγμα δρόμου προς ό, τι θα ακολουθήσει. Το προαύλιο λοιπόν μοιάζει με το προοίμιο των επιδεικτικών λόγων· πραγματικά οι αυλητές, αφού πρώτα παίξουν ένα κομμάτι που ξέρουν να το παίζουν καλά, το συνάπτουν τονικά με την αρχή του κομματιού που πρόκειται να εκτελέσουν· με τον ίδιο τρόπο πρέπει να γράφει κανείς και τους επιδεικτικούς του λόγους: αφού πρώτα πει κάτι -οτιδήποτε- που του αρέσει, να περνάει αμέσως στο προοίμιο και να κάνει τη σύνδεση με το θέμα του.πηγή: Αριστοτέλης, «Ρητορική», βιβλίο τρίτο.

Οι πίνακες ζωγραφικής  με την φιγούρα την γυναικεία και το γυναικείο πρόσωπο είναι του σύγχρονου σουρεαλιστή ( Abstract /Surrealist) Αυστραλού ζωγράφου Loui Jover

Ο τελευταίος πίνακας είναι του Wassily Kandinsky( 1866-1944) και έχει τον τίτλο Reciprocal Accords  (αμοιβαίες συμφωνίες)