Περιμένοντας


Σου παραδόθηκα
(εσύ θα μπορούσες;)
όπως οι ρυτίδες του νερού
παραδίνονται
στον ήρεμο άνεμο.
(Ονο-Νο Κομάτσι)

1.-blu_thumb.gif

Οι στίχοι του τραγουδιού στα αγγλικά. Η γλώσσα του τραγουδιού αποδίδεται στην  France’s Celtic language: Breton.

(I expect)
[Prigent]
«I waited, I waited a long time
In the dark shade of brown towers
In the dark shade of brown towers

In the dark shadows of the rain towers
You will see me always wait
You will see me always wait

[Lisa Gerrard]
One day he will return
Over the seas, over the fields

[Prigent]
One day he will return,
Over the countryside, over the seas
Return the green wind
And take with him my wounded heart

[Lisa Gerrard]
Carried away on the roads
He will return, charged with spray
In the dark shade of black towers
Thanks to her breath, I’d won
Far away in the current, in another country

[Prigent]
I’d won, thanks to its breath
Far away in the current, according to his desire

According to his desire, far from this world
Between the sea and the stars»

Advertisements

Ο έρωτας, στην ένωση του ποταμού με τήν θάλασσα


terrapapers.com_-Warren-Keelan-Australia-1

“Τη θάλασσα τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει; “

 

 30lc9wo.jpg

 “Η Ένωση είναι ένας μανιασμένος ποταμός

που χύνεται κατ’ ευθείαν στη θάλασσα

Απόψε η Σελήνη δίνει φιλιά στ’ αστέρια..

Ο,τι αγγίζω, ο,τι βλέπω γίνεται φωτιά της αγάπης-

Αγαπημένε μου, αυτό γίνε για μένα»

1. blu

     2.BIBLIA_                                                                        

   Κι είπα να μιλήσω με την γλώσσα των ποιητών:

α) Ο αρχικός στίχος είναι απόσπασμα  από το έργο του ποιητή μας Γ. Σεφέρη  “Μυθιστόρημα” , Κ’  υπό   τον  τίτλο “Ανδρομέδα”

             β)  Η  παρακάτω του video ποιητική στροφή είναι από το ποίημα του Μελβάνα Τζελαλεττίν Μωχαμέντ Μπαλκί (Ρουμί) (1207-1273 μ.Χ.)” Στον κήπο του Αγαπημένου “   

                      γ) Οι στίχοι του τραγουδιού που αποδίδει η Melody Gardot έχουν στην αγγλική ως εξής:

Lyrics to Love Me Like A River Does

Love me like a river does
Cross the sea
Love me like a river does
Endlessly
Love me like a river does
Baby don’t rush you’re no waterfall
Love me that is all
Love me like a roaring sea
Swirls about
Love me like a roaring sea
Wash me out
Love me like a roaring sea
Baby don’t rush you’re no waterfall
Love me that is all
Love me like the earth itself
Spins around
Love me like the earth itself
Sky above below the ground
Love me like the earth itself
Baby don’t rush you’re no waterfall
Love me that is all

Για το σπουργιτάκι με την αηδονίσια λαλιά..


teo4

Ήταν στις 19 Δεκέμβρη του 1915, πολλά χρόνια πριν, όταν στο Παρίσι του πολέμου γεννήθηκε καταμεσής του δρόμου μια νυχτιά,  ένα μικροκαμωμένο κοριτσάκι.. Εντίθ Τζοβάννα Γκασιόν (Edith Giovanna Gassion) το ονόμασαν οι αλκοολικοί γονείς του, ένας σαλτιμπάγκος –κλόουν ο πατέρας (Luis Alphonse Gassion) και μια Ιταλίδα τραγουδίστρια του δρόμου, η μητέρα (Annetta Giovanna Maillard). Πολύ μακρύ όνομα για ένα τόσο μικροσκοπικό μωρό! Κι ήταν κι ασχημούλικο, ένα καστανότριχο με κάτι μεγάλα θλιμμένα μάτια! Ίδιο και απαράλλαχτο με ένα σπουργιτάκι!

         Μα, το μικρό το ταλαίπωρο το σπουργιτάκι είχε μια τόσο υπέροχη λαλιά που Εντιθ Πιάφ μάγευε τους πάντες σαν τραγουδούσε..Τότε, σαν τραγούδαγε, έλαμπε ο τόπος γύρω του και η λαλιά του γιόμιζε με πολλά χρώματα κι αποχρώσεις τις ψυχές που τ’ ακουαν. Ούτε,  αηδόνι να ήταν!

        Έτσι, της μίκρυναν της Εντίθ το όνομα να της ταιριάζει και την ονόμασαν Εντίθ Πιάφ( Édith Piaf )!

      Μα όλοι συνέχιζαν να την σκέφτονται σαν το σπουργιτάκι, το μικρό και τ’ ασχημούλικο καφετί μικροκαμωμένο πουλάκι με τα καφετιά τα φτερά.. Με την τόση μελαγχολία στην ψυχή..

         Μοναδικό και αξεπέραστο το κελάηδημα του “σπουργιτιού” στα χρόνια που ακολούθησαν την γέννηση της Εντίθ Πιάφ! Τέτοια μαγεία, με τόση αισθαντικότητα, piaf33παλμό και ένταση ψυχής η φωνή της, που δεν ξανακούστηκε άλλη σαν και εκείνης παρά τα τόσα πολλά χρόνια μετά που πέθανε.

          Γιαυτό και “ το σπουργιτάκι” δοξάστηκε πιο πολύ κι από τον καθένα..

        Όμως, της ίδιας η ζωή ήταν η δυσφόρητη μέσα μοναξιά, σύντροφός της η δυστυχία και ο πόνος ..Κι η αγάπη που όλο και ζήταγε, δεν μπόρεσε να να την βρει και να σταθεί σιμά της…Γιομάτη από “τυχηρά”, πολλές ερωτικές περιπέτειες, απώλειες και κυρίως, πένθη βαρειά! Ακόμη και κείνο το μικρό που γέννησε “το σπουργιτάκι”, έφυγε τόσο νωρίς  από την ζωή! Κατάθλιψη, ναρκωτικά, ποτά και καταχρήσεις, αρρώστιες και έρωτες πολλοί ακολούθησαν στην ζωή της …Κι η θλιμμένη μοναξιά της μετά, γίνηκε ο μόνιμος  σύντροφός της, παρά τις έξαλλες τις απεγνωσμένες τις  διαφυγές της.. Μια ζωή, ένα μεγάλο πικρό παραμύθι.

Οι Ελληνες την έλκυαν ιδιαίτερα, και οι μικρότεροί της ηλικιακά ακόμη περισσότερο.. Ο Ελληνικής καταγωγής διάσημος τραγουδιστής και συνθέτης Ζωρζ Μουστακί ήταν ένας έρωτάς της και ο Έλληνας Θεοφάνης Λαμπουκάς, ο επονομαζόμενος από την ίδια Σαγαπό ο άλλος, ο τελευταίος. H Πιάφ, απεικονίζεται στην πάνω φωτογραφία στο στερνό της γάμο της τον Έλληνα Θεοφάνη Λαμπουκά. Ήταν 46 χρονώ τότε και εκείνος 26. Τον έλεγε Τεό Σαγαπό. Λένε, οτι ο Τεό την αγάπησε παρά την διαφορά ηλικίας τους και το γεγονός είναι ότι της συμπαραστάθηκε έως το τέλος της που ήρθε σ’ ένα περίπου χρόνο μετά τον γάμο τους.

       Ένα από τα τραγούδια που εκτόξευσαν την φήμη της ως τραγουδίστρια σε όλο σχεδόν τον κόσμο ήταν εκείνο το υπέροχο και ανεπανάληπτο  του 1960, το  «Non, je ne regrette rien» :

Όχι, τίποτα, για τίποτα
δε λυπάμαι για τίποτα,
ούτε για το κακό που μου κάνανε,
ούτε για το καλό,
όλα τούτα το ίδιο μου κάνουν.

Όχι, τίποτα, με τίποτα,
όχι, δε μετανιώνω για τίποτα.

Έχω πληρώσει, έχω σβήσει,
έχω ξεχάσει το παρελθόν
και σκασίλα μου μεγάλη!
Aναθυμούμενη, άναψα φωτιά
με τις χαρές και τις λύπες μου.
Διαλυμένοι οι έρωτές μου κι οι τρεμούλες τους.
Σαρωμένοι για πάντα!»

         Ήταν στις 10 Οκτώβρη του 1963 στο Παρίσι, όταν το σπουργιτάκι της Γαλλίας, η μοναδική Εντίθ Πιάφ, άφησε την τελευταία της πνοή.. Ήταν, μόλις, σαράντα οχτώ χρονώ.. Το σύμβολο της Γαλλίας είχε χαθεί..Κι όλος ο κόσμος σαν  να βουβάθηκε τότε. Ο αρχιεπίσκοπος του Παρισιού αρνήθηκε να τελεσθεί για την Εντίθ Πιάφ η Ρωμαϊκή Καθολική ιεροτελεστία της ταφής, λόγω της «αμετανόητης και αμαρτωλής ζωής της». Τελικά έθαψαν τη σορό της στο νεκροταφείο Pere Lachaise στο Παρίσι, δίπλα στον τάφο της κόρης της και στην κηδεία της παρευρέθηκαν πάνω από 100.000 άνθρωποι. Ο Sagapo, o σύζυγός της, πέθανε μια δεκαετία αργότερα σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. 

        Αν και πέρασαν τόσοι καιροί από τα τότε- σαράντα επτά ολάκερα χρόνια – και πολλά, από τότε, πράγματα έχουν συμβεί στον κόσμο, πολλοί οι τραγουδιστές γεννήθηκαν, την φωνή και την λαλιά την μαγευτική του σπουργιτιού της Γαλλίας, δεν την είχε, ούτε την έχει κανείς!

Και ήρθε η ώρα που και την ζωή της, την τραγική, την γυρίσανε ταινία.. Την ονόμασαν ”La Vie en Rose” ‘ όλο τον κόσμο πλην Γαλλίας (ο αυθεντικός γαλλικός τίτλος της ταινίας είναι La Môme) από  το ομότιτλο τραγούδι της που η ίδια έγραψε και τραγουδούσε από το 1940 τίτλος της για τον λοιπό κόσμο πλην Γαλλίας. 

           Ακούστε την, όσοι δεν την έχετε ξανακούσει και χαρείτε  την και πάλι όσοι την αγαπήσατε την αηδονίσια την λαλιά της….

blu

 

Και μια είδηση:

Στις 31 Ιανουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών θα παρουσιαστεί η μουσικοθεατρική παραγωγή «Εντίθ Πιαφ: Μια ζωή σε ροζ και μαύρο», προσπαθώντας να δώσει μια γεύση στο κοινό αυτής της ζωής από το «Σπουργιτάκι» που τραγουδούσε σαν αηδόνι.

 Σημειώσεις

 Ένα θαυμάσιο βιογραφικό- παρουσίαση της ζωής του σπουργιτιού με την αηδονίσια τη λαλιά, της Εντίθ Πιαφ, μπορείτε να βρείτε εδώ:

Go to source web page: ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ: : ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ: Β’. Σπουργιτάκι Μ’ Αηδονιού Φωνή

Go to source web page: kathimerini.gr | Εντιθ Πιαφ: Το «σπουργίτι» της Γαλλίας