Συλλαβισμοί βημάτων


Υπήρχαν μέρες ολόκληρες…

Geoffrey-Johnson-wwwtuttartpitturasculturapoesiamusicacom-31_thumb.jpg

Υπήρχαν μέρες ολόκληρες που οι άνθρωποι περπατούσαν ασταμάτητα ανάμεσα στις λέξεις τους.

Για να μπορούν να συλλαβίζουνε τις πράξεις.

                                                                        Περπατώ δανείζοντας στα βήματά μου…Geoffrey Johnson  www,tuttartpitturasculturapoesiamusica,com (4)

butft3

Περπατώ δανείζοντας στα βήματά μου την ψευδαίσθηση ενός προορισμού. Προς ένα μέλλον μήλο κόκκινο στο τραπέζι μιας διαρκούς δυνατότητας.

Περπατώ αφαιρώντας δραστικά τη δυνατότητα από το μέλλον, περπατώ αφαιρώντας από τη δυνατότητα το μέλλον.

Πιρουέτες του εδώ οι στιγμές, τυφλές χτυπούν πάνω στο τώρα και συνθλίβονται. Πάνω στο τέλος.

butft3
1. blu

      Με την ματιά της ποιήτριας οι συλλογισμοί των βημάτων.. Όχι, και οτι συμφωνώ μαζί της, ας πω..  Το τώρα, για μένα,  δεν είναι ο τοίχος που συνθλίβει, δεν είναι το τέλος.. Αντίθετα, πιστεύω οτι είναι «το ανοιχτό», το πέρασμα σε μια άλλη ευρύτερη αντίληψη..

1. blu

Και τα δύο ποιήματα είναι από την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αρχιμανδρίτου «Πόλεις του ανέμου (2005). Η μουσική σύνθεση είναι του Πολωνού συνθέτη Zbigniew Antoni Preisner (Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ)  πάνω στο ποίημα του Αμερικανού ποιητή Ezra Pound (Έζρα Πάουντ) Aegupton» (που αργότερα επανατιτλοφορήθηκε ως «De Aegypto» ) Το τραγουδά η Elżbieta Towarnicka. Τους στίχους του ποιήματος μπορείτε να τους δείτε εδώ.

Οι ζωγραφικοί πίνακες είναι του σύγχρονού μας Αμερικανού ζωγράφου ​​​Geoffrey Johnson 

 

Advertisements

Το τελευταίο μας φιλί


07_best-pod-november-17.ngsversion.1512158349755.adapt.676.1

Τα μέσα μεταφοράς

που τώρα µας απομακρύνουν

Προβάλλουν σε γυάλινα κάδρα

τα στιγμιότυπα της πόλης

pen

 Πώς να ’ναι οι περαστικοί σου;

pen

Οι δικοί µου βιάζονται

προς την κατεύθυνση

Του τελευταίου µας φιλιού

Αφού εκεί κρέμασα

το νήμα που τους ενώνει

pen

 Σε ένα δρομολόγιο

προσωπικής πορείας

Προς τις αλλεπάλληλες

απώλειές σου

Safet Zec Abbraccio (1)

erqerfr

Είναι το ποίημα “ Τα μέσα μεταφοράς” (Λονδίνο, 11.11.2016) του σύγχρονού μας Έλληνα ποιητή  Χάρη Ιωσήφ από την ποιητική του συλλογή “ Απόστιχα σιωπής”

O ζωγραφικός πίνακας με το ζευγάρι είναι του, επίσης, σύγχρονού μας πολυβραβευμένου ζωγράφου Safet Zec Abbraccio (γεν. 1943) που κατάγεται από την πόλη Rogatica της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και σήμερα είναι κάτοικος Βενετίας.

Την ώρα που η γη σκέπασε το κόκκινο φεγγάρι της..


Ήταν χθες το βράδυ, όταν η γη μας βρέθηκε να κινείται αναμεσίς του ήλιου και του φεγγαριού. Οι ακτίνες του ήλιου του ζωοποιού καθώς την αγκάλιαζαν την έκαναν να ‘ματοβάφει το φεγγάρι της . Κι όσο η γη μας σκέπαζε το κόκκινο φεγγάρι της, τόσο και κείνο χανόταν στον ίσκιο της μέχρι που έσβησε στον αστροφωτισμένο ουρανό της..

κόκκινο φεγγάρι

Έτσι η γη μας σκέπασε το φεγγάρι της. Απ’ τ’ αγκάλιασμα του ήλιου εκείνη το ‘κρυψε στην δικιά της αγκαλιά ..Κι εκείνο σαν να λούφαξε μέσα της..Ποτέ άλλοτε δεν θα μπορούσαν να’ ρθούν τόσο κοντά… Μοναχά μια τέτοια ώρα. Μια μεγάλη αγκαλιά που κράτησε τόσο λίγο,  μια υπόσχεση αγάπης ίσα για το επόμενο συναπάντημα.

11-28-setting-moon

      Να, σαν τους ανθρώπους της π’ αγαπιούνται σε καιρούς που δεν τους αφήνουν νάναι μαζί.  Κι έτσι που μένουν μακρυά κι ας αγαπιούνται τόσο, ατενίζουν τις νύχτες μοναχοί κι απ’ άλλη μεριά του σύμπαντος ο καθείς, το φεγγάρι τους, το κίτρινο, τόσο μακρυά τους νάναι όπως κείνος, εκείνη π’ αγαπούν.

Και έτσι, με πίστη περιμένοντας, προσμένουν την μεγάλη εκείνη την ώρα τ’ αγκαλιάσματος της γης με το φως και τις σκιές, για να μπορέσουνε και κείνοι να αγκαλιαστούν με κι’ ον π’ αγαπάνε στα σκοτάδια του απαγορευμένου των ανθρώπων.

Γιατί το σύμπαν το ‘χει και σε κείνους υποσχεθεί