Κωστής Παλαμάς, ο ποιητής :«…ν’ αντιβογκήσει τ’ όνομά του η οικουμένη!»


Στις 27 Φεβρουαρίου του 1943, φεύγει για το τελευταίο του ταξίδι ο Κωστής Παλαμάς.  Το νέο του θανάτου του κυκλοφόρησε με αστραπιαία ταχύτητα στην κατοχική Αθήνα. «Χτες βράδυ μία είδηση ακατανόητη μας ήρθε. Μία είδηση ασύλληπτη. Ο Γέρο-Παλαμάς πέθανε. Είχαμε ξεχάσει πως ήταν θνητός» έγραφε στο προσωπικό της ημερολόγιο η Ιωάννα Τσάτσου.

kostis_palamas

«Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα…
Βογκήστε τύμπανα πολέμου… Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα!

Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα!»

Αυτός, ο Μεγάλος,  ο Αθάνατος ποιητής μας! 

Ο ‘Ελληνας Κωστής Παλαμάς

α

Εδώ, μπορείτε να διαβάσετε ένα απόσπασμα, μοναδικής αξίας για μένα, από τον Λόγο Θ’  “Το βιολί” του ποιήματος του Κωστή Παλαμά

“Ο Δωδεκάλογος του γύφτου”

Ακολουθεί το άρθρο,  που αναφέρεται στα συμβάντα μετά την είδηση του θανάτου του μεγάλου μας ποιητή,  φιλοξενούμενο από την ιστοσελίδα της ‘Μηχανής του Λόγου»:

Η μηχανή του λόγου

της Νατάσσας Συλλιγνάκη

Ο Κωστής Παλαμάς πέθανε στο σπίτι του στην Πλάκα, στις 27 Φεβρουαρίου του 1943, στις 3 τα ξημερώματα. Ήταν 84 χρονών και βαριά άρρωστος στα χρόνια της Κατοχής· λίγες μέρες νωρίτερα είχε για πάντα αποχαιρετήσει τη γυναίκα του, Μαρία, η οποία τον ακολούθησε περίπου δυο μήνες μετά. Η κηδεία του, την επόμενη μέρα, έμεινε ιστορική: μπροστά στους έκπληκτους Γερμανούς κατακτητές, χιλιάδες άνθρωποι τον συνόδευσαν στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Ο Μενέλαος Λουντέμης περιγράφει εκείνες τις στιγμές όπως τις έζησε. «Ο Κωστής Παλαμάς ήταν ένας αινιγματικός μελλοθάνατος. Τα τελευταία δέκα χρόνια τα περνούσε (όχι καθισμένος) αλλά αποθεμένος στην πολυθρόνα του. Έτσι –εκτός από έναν πολύ στενό κύκλο–, για όλους μας ήταν, περίπου, νεκρός. Ένας μεγάλος ποιητής, που πέθαινε. Μα, με τόσο αργό ρυθμό, που νόμιζες πως δεν θα πεθάνει ποτέ». Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από το βιβλίο του «Ο Εξάγγελος» – ένα από τα τρία που έχει γράψει…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.104 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Στις άκριες


      Λιόλουστη μέρα κι η σημερινή με παγωνιά κι ήλιο. Η σκοτεινιά όμως τούτης της νύχτας γλυκαίνει απ’ το αστραποβόλημα των αστεριών του ουρανού. Εκεί στα ψηλά ο τόπος μας έχει ντυθεί στ’ άσπρα.Τώρα εκεί πάνω, σκέφτομαι, θάναι σαν τότε, που τ’αστέρια φώτιζαν τα σκοτεινά μονοπάτια και οι γαλαξίες ήταν η σκεπή του στερεώματος..Εκεί, στα πολύ υψηλά που ήμουν κάποτε, στο κοίλωμα της κορυφής ενός βουνού μας, όπου ήταν κρυμμένο ένα  χωριουδάκι. Μικρό και τόσο απόμερο κι απομονωμένο, τόσο μακρυά από κάθε τι άλλο..Στην άκρια..μα που είναι τόσο κοντινή μας..Είχα απολαύσει τέτοιες νυχτιές ξαγρυπνώντας όλη την νύχτα για να χαρώ την ομορφιά τους πότε περπατώντας στα μονοπάτια του με το φως του γαλαξία, πότε ξαπλωμένη στο ξέφωτο των ελατόδεντρων.  Υπάρχουν κι όμως ουρανοί αλλιώτικοι που- θαρρώ- ούτε γω, ούτε πολλοί από μας θα απολαύσουμε ποτέ από κοντά και παγωμένες ομορφιές τόπων που δεν θα διαβούμε

Τόποι απλωτοί πέρα από τον ορίζοντα, ατέλειωτες παγωμένες πεδιάδες με τον άνεμο να λυσσομανά ξεφτουρίζοντας τον πάγο.. Εκεί που τα βουνά είναι γρανιτένια  κι απόρθητα. Εκεί που περπατάς πάνω στην θάλασσα  και τα τεράστια παγωμένα κύματά της φτειάχνουν στοές για να διαβείς..

Εκεί που το άσπρο βασιλεύει, εκεί που η γύμνια από χρώματα θολώνει τον νου. Εκεί που η παγωνιά του δεν έχει ταίρι .   Εκεί που ο ουρανός τις νύχτες πιάνει χορούς σε πανδαινίες χρωμάτων αλλιώτικων. χρυσοκκόκινες, ροδοπράσινες νύχτες..

Εκεί που ο τόπος είναι αφιλόξενος στους ανθρώπους και κρατά την ομορφιά του για κείνον μοναχά, κι αν τύχει και βρεθείς εκεί το σπίτι σου θα το φτειάξεις  από τον πάγο για να αντέξεις στον διωγμό του ..Για λίγο μέχρι να σε διώξει ή να σε σκοτώσει…

Εκεί , στις άκριες του κόσμου μας

beautiful-view-of-north-pole

 

beautiful-north-pole-wallpapers-1024x768Aurora-Borealis-around-the-North-Pole-the-Northern-Lights-from-Bear-Lake-Alaska

butterfly2

north_pole_from_space_1920x1080

ΑΥΤΟΣ
ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας!

northpole077

home_at_north_pole-1400x1050

Τότε είπε και γεννήθηκεν η θάλασσα
Και είδα και θαύμασα
Και στη μέση της έσπειρε κόσμους μικρούς κατ’ εικόνα και ομοίωσή μου:

φτενό στα πόδια σου το χώμα
για να μην έχεις που ν’ απλώσεις ρίζα
και να τραβάς του βάθους ολοένα
και πλατύς επάνου ο ουρανός
για να διαβάζεις μόνος σου την απεραντοσύνη

Ω! ο κόσμος μας είναι πολύ όμορφος! Αληθινό διαμάντι των σπλάχνων του!.

Τι κρίμα που εμείς  έχουμε βαλθεί ως ψευδοκυριάρχοί του και τον ασχημαίνουμε.

Αχ! Οι εμείς οι ανόητοι άνθρωποι που προσπαθούμε να τον φέρουμε στα μέτρα μας.

Πως να χωρέσει ο κόσμος στον άνθρωπο;;

       Αυτός, ο όμορφος κόσμος μας, είναι που ή που θα μας χωνέψει ή που θα πεθάνει μαζί μας..

1. blu

2.BIBLIA_

Σημειώσεις:

1)Στην φωτογραφία την πάνω αριστερά, είναι ο άνθρωπος που περπατάει πάνω στην παγωμένη θάλασσα μες στην στοά που έχει δημιουργήσει το παγωμένο κύμα από πάνω του!

             2)Το απόσπασμα το ποιητικό είναι από το ποίημα  «Άξιον Εστί» του ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη (Γένεσις)