Αναλογίες στο λευκό


«Μου αναλογεί το λευκό
Πρέπει να το καταλάβουμε ότι ο ποιητής π ο ι ε ί.
Εάν θέλει να βγάζει από μαύρο, μαύρο – λογαριασμός δικός του.
Αναλαμβάνει το βάρος της ευθύνης που αναλογεί στην ψυχή του.
Εμένα, όπως σας είπα και στην αρχή, μου αναλογεί το λ ε υ κ ό.
Και σας εξομολογούμαι πως η κατεργασία του λευκού μέρους της ψυχής είναι πιο σκληρή κι από του μαρμάρου.» (Οδ. Ελύτης)

Entre Noir Et Blanc by Patrick Ems (Switzerland)

Κι εγώ, προς το λευκό όλο κινάω, μα δεν το φτάνω.

Είναι που το μαύρο δεν μ’ αρέσει και το λευκό μου παραείναι παγωμένο
Έτσι, πάνω στο όριο όλο και γυροφέρνω..

Να, εκεί προς το ανοιχτό το γκρίζο.. Και όχι, πως φαίνεται..

Πότε το ντύνω το γαλανό τ΄ ουρανού που λιάζεται,

πότε τ’ ανοιχτοπράσινο σαν παίρνω από τα δάση,

πότε το ρόδινο τ’ αλαφριού από τις τριανταφυλλιές,  και,

πότε- πότε έπαιρνα, τ΄ ομολογώ, κι από το κόκκινο της φωτιάς που καίει τα πάντα.

.

Το τελευταίο το έκανα στην πάντα από καιρό,

είναι που μ’ αρέσουν πιότερο οι αποχρώσεις, αποφάσισα

Από κείνες μου ‘ρχονται και πιο πολλά τ’ αρώματα, ξέρετε

Είναι, βέβαια, και φορές που παίρνω κι από το βαθυμπλέ της ανοιχτής θάλασσας..

Ανάγκες αυτές; Αϊντε να τις αποβάλλω

 Πάντως, όλο και κινάω προς το λευκό από το γκρι,

Αυτή μου η θέση, αυτή μου κι η κατεύθυνση

Αυτό, είναι το γεγονός

Σαν ταξιδεύω.

seagull-flight-

ανοιχτό βιβλίο - ΑντιγραφήΑυτές οι σκέψεις μου, σαν διάβασα τις κουβέντες του ποιητή μας.. Υπέροχος στις αλήθειες του!

Από την μεριά μου, ου ποιώ, ας πω..Ακόμη παίρνω..Δεν είμαι ποιήτρια, απλά είμαι.

Η φωτογραφία έχει τον τίτλο “Entre Noir Et Blanc” και είναι του Ελβετού Patrick Ems

15 σκέψεις σχετικά με το “Αναλογίες στο λευκό

  1. Μα ναι Βεατρίκη μου, λευκό, κατάλευκο κι ας θυμίζει το χιόνι, αλλά και την αγνότητα!
    Εξ’ άλλου το λευκό (ως γνωστόν) περιέχει όλα τα χρώματα! 😉
    Όταν ζωγραφίζω, το γκρι το χρησιμοποιώ όταν θέλω να χρωματίσω την άσφαλτο!

    Καλή Κυριακή με πολλά ΑΦιλιά! 🙂 (Α=Αληθινά)

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Στεφανία μου, καλησπέρα! Μιλώντας για το λευκό, το πάλευκο, να σου πω οτι σε ανοιχτές εκτάσεις σαν του χιονιού ας πούμε, μου φέρνει στον νου νεκρό τοπίο, με τυφλώνει, με θλίβει, με παγώνει, δεν μου αρέσει…Τέτοια αγνότητα εξ άλλου ωσάν του λευκού στον συμβολισμό του, δεν πρόκειται να αποκτήσω, πολλά τα βαρύδια μου γαρ, στο να αφαιρώ απ’ αυτά κινούμαι.. Μου λες οτι το λευκό περιέχει όλα τα χρώματα..Δηλαδή, και το μαύρο;
      Το μαύρο για μένα είναι ο τόπος χωρίς ανάσα..Τα χρώματα έχουν ανάσες..
      Τώρα ως προς το γκρι ως χρώμα..Πολλές οι αποχρώσεις του. Μιλώντας για το ανοιχτό ανοιχτό γκρι, μ’αρέσει σαν δένεται με άλλες αποχρώσεις πχ του γαλάζιου ή του κίτρινου ή να σπάει με έντονες πινελιές του κόκκινου πχ. Γενικά, δεν μ’ αρέσει να περιβάλλομαι από αυτό. Έτσι, στον χώρο μου έχω μπόλικο του πράσινου, του μελιού, σταξιές του μπλε και του κόκκινου..χιχι, την άσφαλτο την βλέπω μαύρη, οχι γκρι. Αλλά, βέβαια, δεν ζωγραφίζω..

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Το λευκό παρά είναι παγωμένο, πόση αλήθεια! Μου αρέσουν τα χρώματα του σημερινού καιρού, όλα μοιάζουν σε αρμονία, το λευκό είναι η βάση, ανάλογα του τι θέλουμε φτιάχνουμε και την υπόλοιπη παλέτα, το απόλυτο και το μονόχρωμο είναι τόσο στάσιμο και βαρετό. Πολύ όμορφο Βεατρίκη μου

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Αγαπω το λευκο και το γαλαζιο
    Ειδικα το λευκο μου δινει την αισθηση της αγνοτητας, της καθαροτητας, της αληθειας.
    Αντιπαθω το μαυρο εντελως.

    Α και δεν πηγαινουμε ποτε κοντρα στους ποιητες

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καλώς όρισες και πάλι Βέλβετ μου! Χαίρομαι πολύ που σε ξανακούω και σε γνωρίζει και η παρέα μου εδώ!! Γαλάζιο και λευκό! Το γαλάζιο της αρμονίας, το λευκό της αγνότητας, της αλήθειας, της καθαρότητας, όπως λες..Ναι, Την συμμερίζομαι την αίσθησή σου για το λευκό. Και πως να μην είναι έτσι; Τι μπορεί να κρυφτεί σε μια ακτίνα ήλιου, τι είναι κείνο που μπορεί να χωρέσει στο λευκό χωρίς να το αλλοιώσει;; Αμόλυντο, ανακλά όλα τα άλλα χρώματα, τα γεννήματά του, δίνοντάς τους ζωή- ύπαρξη, ενώ αντίθετα εκείνου του μαύρου χρώματος τα ρουφάει όλα και τις ανάσες τους ακόμη…. Μου λες, αντιπαθείς το μαύρο..Κατανοητό. Από την μεριά μου, να σου πω, δεν αντιπαθώ κανένα φυσικό χρώμα, ούτε καν το μαύρο..Μέρος της φύσης είναι όλα τους ..Ένα για την γέννηση, τα άλλα για την πρόσθεση και το έτερο για την αφαίρεση.. Ποιός ξέρει τι να γίνεται μετά; μετά την αφαίρεση , την απορρόφηση από το μαύρο εννοώ; Πόσα μπορεί να δει ο άνθρωπος, πόσα να αντιληφθεί; Και πάλι από το μέρος θα είναι.. Να σου πω μοναχά οτι αυτά τα χρώματα τα φτειαχτά με το «νέον» και τα συναφή, δεν τα αντιπαθώ απλά, τα συχαίνομαι.
      Και κάτι άλλο..Πότε πήγα κόντρα στον ποιητή και δεν το κατάλαβα; Όχι, οτι δεν θα το μπορούσα δηλαδή, για τους ποιητές αλλά να, όχι για τον Ελύτη. Η ποίησή του Ελύτη είναι όλη φως! Εκπέμπει φως, είναι ζωή, αλαφραίνει την ψυχή από τα βάρη της! Γιαυτό και είναι υπέροχος στις αλήθειες του. Για την αναλογία του στο λευκό της!!

      Μου αρέσει!

  4. Κι επάνω εις την χιόνα έπεσε χιών.
    Και η χιών εστοιβάχθη, εσωρεύθη δύο πιθαμάς, εκορυφώθη.
    Και η χιών έγινε σινδών, σάβανον…. (*)
    (*) Ο έρωτας στα χιόνια- Α. Παπαδιαμάντης

    _____________

    Παράξενο…
    Αυτό το λευκό

    Εκεί ξαπλώνει ο έρωτας
    Εκεί γεννιέται η ζωή
    Εκεί μας βρίσκει ο θάνατος
    Και μας τυλίγει

    Χιόνια…
    κατάλευκα σεντόνια
    Κρίνα αγνά
    ή πένθιμα χρυσάνθεμα…
    (V) 16/12/11

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καλά!!! Εδώ, τι να σου πω, τι δώρα μου κάνεις!! Πολύτιμα και τα δυό τους, και σε ευχαριστώ πολύ πολύ!! Τι λιτός ο λόγος του Παπαδιαμάντη, πόσο παραστατικός, πόσο αληθινός! Δεν το έχω διαβάσει το » Ο έρωτας στα χιόνια» Θα το κάνω, όμως. Η αλήθεια που περιγράφει στέκει και σαν πραγματικότητα και ως αλληγορία..
      Μα τι ωραίο που είναι το ποίημά σου, Βέλβετ μου!Πανέμορφο!! » Παράξενο..αυτό το λευκό» Μ’ αρέσει η γραφή σου! Κι έτσι είναι.. Μες στην ζωή μας το λευκό.. Έχει ομορφιά, και χάρη, έχει κι αρχοντιά, έχει και οδύνη, έχει ζωή και πένθος.. Ωδή στο λευκό!
      Αχ αυτά τα κατάλευκα σεντόνια..αγαπημενα μου! Κι αυτά τα πένθιμα χρυσάνθεμα! Να΄ξερες πόσο μ’αρέσουν τα λευκά χρυσάνθεμα..Δεν τα είχα συνδυάσει με το πένθος, μέχρι που μου το είπαν..Δεν ξέρω γιατί επικράτησε να τα θεωρούν πένθιμα..εγώ δεν τα βλέπω έτσι. Την φινέτσα τους την χαίρομαι. Και, τ’αγαπάω τόσο..

      Μου αρέσει!

  5. …Αφού δεν μπόρεσα ποτέ να προσπεράσω
    Και ποιητής να γίνω, τις νύχτες κοσμικός
    Πλησιάζω στην ομίχλη ένα σύννεφο να πιάσω
    Υπάρχουν δρόμοι στο λευκό που είναι φως…

    Με αυτό το απόσπασμα από «Τα μάτια των φάρων του Σάκης Αθανασιάδη» σε καλημερίζω κι εύχομαι καλή εβδομάδα Βεατρίκη!!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Αχ! Αυτά τα σύγνεφα, τα πάλλευκα, τα βαμβακωτά, πόσες αχτίδες φωτός αφήνουν να περνάν’΄όμοια με βέλη από μέσα τους! Με τις ώρες σαν ήμουν παιδί τις παρατηρούσα πως διασχίζανε τον ουρανό μες από τα σύγνεφα..»Δρόμοι στο λευκό που είναι φως..» Πολύ πολύ όμορφο ποίημα!!! Με γύρισε χρόνια πίσω, σ’ όμορφα χρόνια! Σ’ευχαριστώ Έφη μου!! Καλή σου μέρα και καλή μας βδομάδα!

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.